Jeremiah — ירמיהו

English
1
Yirmeyahu — פרק 1 Jeremiah — Chapter 1
דִּבְרֵ֥י יִרְמְיָ֖הוּ בֶּן חִלְקִיָּ֑הוּ מִן הַ/כֹּֽהֲנִים֙ אֲשֶׁ֣ר בַּ/עֲנָת֔וֹת בְּ/אֶ֖רֶץ בִּנְיָמִֽן1The words of Jeremiah the son of Hilkiah, of the priests that {were} in Anathoth in the land of Benjamin:كَلَامُ إِرْمِيَا بْنِ حَلْقِيَّا مِنَ ٱلْكَهَنَةِ ٱلَّذِينَ فِي عَنَاثُوثَ فِي أَرْضِ بَنْيَامِينَ،
אֲשֶׁ֨ר הָיָ֤ה דְבַר יְהוָה֙ אֵלָ֔י/ו בִּ/ימֵ֛י יֹאשִׁיָּ֥הוּ בֶן אָמ֖וֹן מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה בִּ/שְׁלֹשׁ עֶשְׂרֵ֥ה שָׁנָ֖ה לְ/מָלְכֽ/וֹ2To whom the word of the LORD came in the days of Josiah the son of Amon king of Judah, in the thirteenth year of his reign.ٱلَّذِي كَانَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَيْهِ فِي أَيَّامِ يُوشِيَّا بْنِ آمُونَ مَلِكِ يَهُوذَا، فِي ٱلسَّنَةِ ٱلثَّالِثَةِ عَشْرَةَ مِنْ مُلْكِهِ.
וַ/יְהִ֗י בִּ/ימֵ֨י יְהוֹיָקִ֤ים בֶּן יֹאשִׁיָּ֨הוּ֙ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה עַד תֹּם֙ עַשְׁתֵּ֣י עֶשְׂרֵ֣ה שָׁנָ֔ה לְ/צִדְקִיָּ֥הוּ בֶן יֹאשִׁיָּ֖הוּ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה עַד גְּל֥וֹת יְרוּשָׁלִַ֖ם בַּ/חֹ֥דֶשׁ הַ/חֲמִישִֽׁי3It came also in the days of Jehoiakim the son of Josiah king of Judah, unto the end of the eleventh year of Zedekiah the son of Josiah king of Judah, unto the carrying away of Jerusalem captive in the fifth month.وَكَانَتْ فِي أَيَّامِ يَهُويَاقِيمَ بْنِ يُوشِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، إِلَى تَمَامِ ٱلسَّنَةِ ٱلْحَادِيَةِ عَشْرَةَ لِصِدْقِيَّا بْنِ يُوشِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، إِلَى سَبْيِ أُورُشَلِيمَ فِي ٱلشَّهْرِ ٱلْخَامِسِ.
וַ/יְהִ֥י דְבַר יְהוָ֖ה אֵלַ֥/י לֵ/אמֹֽר4Then the word of the LORD came unto me, saying,فَكَانَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَيَّ قَائِلًا:
בְּ/טֶ֨רֶם אצור/ך אֶצָּרְ/ךָ֤ בַ/בֶּ֨טֶן֙ יְדַעְתִּ֔י/ךָ וּ/בְ/טֶ֛רֶם תֵּצֵ֥א מֵ/רֶ֖חֶם הִקְדַּשְׁתִּ֑י/ךָ נָבִ֥יא לַ/גּוֹיִ֖ם נְתַתִּֽי/ךָ5Before I formed thee in the belly I knew thee; and before thou camest forth out of the womb I sanctified thee, {and} I ordained thee a prophet unto the nations. {ordained: Heb. gave}«قَبْلَمَا صَوَّرْتُكَ فِي ٱلْبَطْنِ عَرَفْتُكَ، وَقَبْلَمَا خَرَجْتَ مِنَ ٱلرَّحِمِ قَدَّسْتُكَ. جَعَلْتُكَ نَبِيًّا لِلشُّعُوبِ».
וָ/אֹמַ֗ר אֲהָהּ֙ אֲדֹנָ֣/י יְהֹוִ֔ה הִנֵּ֥ה לֹא יָדַ֖עְתִּי דַּבֵּ֑ר כִּי נַ֖עַר אָנֹֽכִי6Then said I, Ah, Lord GOD! behold, I cannot speak: for I {am} a child.فَقُلْتُ: «آهِ، يَا سَيِّدُ ٱلرَّبُّ، إِنِّي لَا أَعْرِفُ أَنْ أَتَكَلَّمَ لِأَنِّي وَلَدٌ».
וַ/יֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֵלַ֔/י אַל תֹּאמַ֖ר נַ֣עַר אָנֹ֑כִי כִּ֠י עַֽל כָּל אֲשֶׁ֤ר אֶֽשְׁלָחֲ/ךָ֙ תֵּלֵ֔ךְ וְ/אֵ֛ת כָּל אֲשֶׁ֥ר אֲצַוְּ/ךָ֖ תְּדַבֵּֽר7But the LORD said unto me, Say not, I {am} a child: for thou shalt go to all that I shall send thee, and whatsoever I command thee thou shalt speak.فَقَالَ ٱلرَّبُّ لِي: «لَا تَقُلْ إِنِّي وَلَدٌ، لِأَنَّكَ إِلَى كُلِّ مَنْ أُرْسِلُكَ إِلَيْهِ تَذْهَبُ وَتَتَكَلَّمُ بِكُلِّ مَا آمُرُكَ بِهِ.
אַל תִּירָ֖א מִ/פְּנֵי/הֶ֑ם כִּֽי אִתְּ/ךָ֥ אֲנִ֛י לְ/הַצִּלֶ֖/ךָ נְאֻם יְהוָֽה8Be not afraid of their faces: for I {am} with thee to deliver thee, saith the LORD.لَا تَخَفْ مِنْ وُجُوهِهِمْ، لِأَنِّي أَنَا مَعَكَ لِأُنْقِذَكَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
וַ/יִּשְׁלַ֤ח יְהוָה֙ אֶת יָד֔/וֹ וַ/יַּגַּ֖ע עַל פִּ֑/י וַ/יֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֵלַ֔/י הִנֵּ֛ה נָתַ֥תִּי דְבָרַ֖/י בְּ/פִֽי/ךָ9Then the LORD put forth his hand, and touched my mouth. And the LORD said unto me, Behold, I have put my words in thy mouth.وَمَدَّ ٱلرَّبُّ يَدَهُ وَلَمَسَ فَمِي، وَقَالَ ٱلرَّبُّ لِي: «هَا قَدْ جَعَلْتُ كَلَامِي فِي فَمِكَ.
רְאֵ֞ה הִפְקַדְתִּ֣י/ךָ הַ/יּ֣וֹם הַ/זֶּ֗ה עַל הַ/גּוֹיִם֙ וְ/עַל הַ/מַּמְלָכ֔וֹת לִ/נְת֥וֹשׁ וְ/לִ/נְת֖וֹץ וּ/לְ/הַאֲבִ֣יד וְ/לַ/הֲר֑וֹס לִ/בְנ֖וֹת וְ/לִ/נְטֽוֹעַ10See, I have this day set thee over the nations and over the kingdoms, to root out, and to pull down, and to destroy, and to throw down, to build, and to plant.اُنْظُرْ! قَدْ وَكَّلْتُكَ هَذَا ٱلْيَوْمَ عَلَى ٱلشُّعُوبِ وَعَلَى ٱلْمَمَالِكِ، لِتَقْلَعَ وَتَهْدِمَ وَتُهْلِكَ وَتَنْقُضَ وَتَبْنِيَ وَتَغْرِسَ».
וַ/יְהִ֤י דְבַר יְהוָה֙ אֵלַ֣/י לֵ/אמֹ֔ר מָה אַתָּ֥ה רֹאֶ֖ה יִרְמְיָ֑הוּ וָ/אֹמַ֕ר מַקֵּ֥ל שָׁקֵ֖ד אֲנִ֥י רֹאֶֽה11Moreover the word of the LORD came unto me, saying, Jeremiah, what seest thou? And I said, I see a rod of an almond tree.ثُمَّ صَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَيَّ قَائِلًا: «مَاذَا أَنْتَ رَاءٍ يَا إِرْمِيَا؟» فَقُلْتُ: «أَنَا رَاءٍ قَضِيبَ لَوْزٍ».
וַ/יֹּ֧אמֶר יְהוָ֛ה אֵלַ֖/י הֵיטַ֣בְתָּ לִ/רְא֑וֹת כִּֽי שֹׁקֵ֥ד אֲנִ֛י עַל דְּבָרִ֖/י לַ/עֲשֹׂתֽ/וֹ12Then said the LORD unto me, Thou hast well seen: for I will hasten my word to perform it.فَقَالَ ٱلرَّبُّ لِي: «أَحْسَنْتَ ٱلرُّؤْيَةَ، لِأَنِّي أَنَا سَاهِرٌ عَلَى كَلِمَتِي لِأُجْرِيَهَا».
וַ/יְהִ֨י דְבַר יְהוָ֤ה אֵלַ/י֙ שֵׁנִ֣ית לֵ/אמֹ֔ר מָ֥ה אַתָּ֖ה רֹאֶ֑ה וָ/אֹמַ֗ר סִ֤יר נָפ֨וּחַ֙ אֲנִ֣י רֹאֶ֔ה וּ/פָנָ֖י/ו מִ/פְּנֵ֥י צָפֽוֹנָ/ה13And the word of the LORD came unto me the second time, saying, What seest thou? And I said, I see a seething pot; and the face thereof {is} toward the north. {toward...: Heb. from the face of the north}ثُمَّ صَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَيَّ ثَانِيَةً قَائِلًا: «مَاذَا أَنْتَ رَاءٍ؟» فَقُلْتُ: «إِنِّي رَاءٍ قِدْرًا مَنْفُوخَةً، وَوَجْهُهَا مِنْ جِهَةِ ٱلشِّمَالِ».
וַ/יֹּ֥אמֶר יְהוָ֖ה אֵלָ֑/י מִ/צָּפוֹן֙ תִּפָּתַ֣ח הָ/רָעָ֔ה עַ֥ל כָּל יֹשְׁבֵ֖י הָ/אָֽרֶץ14Then the LORD said unto me, Out of the north an evil shall break forth upon all the inhabitants of the land. {shall...: Heb. shall be opened}فَقَالَ ٱلرَّبُّ لِي: «مِنَ ٱلشِّمَالِ يَنْفَتِحُ ٱلشَّرُّ عَلَى كُلِّ سُكَّانِ ٱلْأَرْضِ.
כִּ֣י הִנְ/נִ֣י קֹרֵ֗א לְ/כָֽל מִשְׁפְּח֛וֹת מַמְלְכ֥וֹת צָפ֖וֹנָ/ה נְאֻם יְהוָ֑ה וּ/בָ֡אוּ וְֽ/נָתְנוּ֩ אִ֨ישׁ כִּסְא֜/וֹ פֶּ֣תַח שַׁעֲרֵ֣י יְרוּשָׁלִַ֗ם וְ/עַ֤ל כָּל חוֹמֹתֶ֨י/הָ֙ סָבִ֔יב וְ/עַ֖ל כָּל עָרֵ֥י יְהוּדָֽה15For, lo, I will call all the families of the kingdoms of the north, saith the LORD; and they shall come, and they shall set every one his throne at the entering of the gates of Jerusalem, and against all the walls thereof round about, and against all the cities of Judah.لِأَنِّي هَأَنَذَا دَاعٍ كُلَّ عَشَائِرِ مَمَالِكِ ٱلشِّمَالِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، فَيَأْتُونَ وَيَضَعُونَ كُلُّ وَاحِدٍ كُرْسِيَّهُ فِي مَدْخَلِ أَبْوَابِ أُورُشَلِيمَ، وَعَلَى كُلِّ أَسْوَارِهَا حَوَالَيْهَا، وَعَلَى كُلِّ مُدُنِ يَهُوذَا.
וְ/דִבַּרְתִּ֤י מִשְׁפָּטַ/י֙ אוֹתָ֔/ם עַ֖ל כָּל רָעָתָ֑/ם אֲשֶׁ֣ר עֲזָב֗וּ/נִי וַֽ/יְקַטְּרוּ֙ לֵ/אלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֔ים וַ/יִּֽשְׁתַּחֲו֖וּ לְ/מַעֲשֵׂ֥י יְדֵי/הֶֽם16And I will utter my judgments against them touching all their wickedness, who have forsaken me, and have burned incense unto other gods, and worshipped the works of their own hands.وَأُقِيمُ دَعْوَايَ عَلَى كُلِّ شَرِّهِمْ، لِأَنَّهُمْ تَرَكُونِي وَبَخَّرُوا لِآلِهَةٍ أُخْرَى، وَسَجَدُوا لِأَعْمَالِ أَيْدِيهِمْ.
וְ/אַתָּה֙ תֶּאְזֹ֣ר מָתְנֶ֔י/ךָ וְ/קַמְתָּ֙ וְ/דִבַּרְתָּ֣ אֲלֵי/הֶ֔ם אֵ֛ת כָּל אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י אֲצַוֶּ֑/ךָּ אַל תֵּחַת֙ מִ/פְּנֵי/הֶ֔ם פֶּֽן אֲחִתְּ/ךָ֖ לִ/פְנֵי/הֶֽם17Thou therefore gird up thy loins, and arise, and speak unto them all that I command thee: be not dismayed at their faces, lest I confound thee before them. {confound: or, break to pieces}«أَمَّا أَنْتَ فَنَطِّقْ حَقْوَيْكَ وَقُمْ وَكَلِّمْهُمْ بِكُلِّ مَا آمُرُكَ بِهِ. لَا تَرْتَعْ مِنْ وُجُوهِهِمْ لِئَلَّا أُرِيعَكَ أَمَامَهُمْ.
וַ/אֲנִ֞י הִנֵּ֧ה נְתַתִּ֣י/ךָ הַ/יּ֗וֹם לְ/עִ֨יר מִבְצָ֜ר וּ/לְ/עַמּ֥וּד בַּרְזֶ֛ל וּ/לְ/חֹמ֥וֹת נְחֹ֖שֶׁת עַל כָּל הָ/אָ֑רֶץ לְ/מַלְכֵ֤י יְהוּדָה֙ לְ/שָׂרֶ֔י/הָ לְ/כֹהֲנֶ֖י/הָ וּ/לְ/עַ֥ם הָ/אָֽרֶץ18For, behold, I have made thee this day a defenced city, and an iron pillar, and brasen walls against the whole land, against the kings of Judah, against the princes thereof, against the priests thereof, and against the people of the land.هَأَنَذَا قَدْ جَعَلْتُكَ ٱلْيَوْمَ مَدِينَةً حَصِينَةً وَعَمُودَ حَدِيدٍ وَأَسْوَارَ نُحَاسٍ عَلَى كُلِّ ٱلْأَرْضِ، لِمُلُوكِ يَهُوذَا وَلِرُؤَسَائِهَا وَلِكَهَنَتِهَا وَلِشَعْبِ ٱلْأَرْضِ.
וְ/נִלְחֲמ֥וּ אֵלֶ֖י/ךָ וְ/לֹא י֣וּכְלוּ לָ֑/ךְ כִּֽי אִתְּ/ךָ֥ אֲנִ֛י נְאֻם יְהוָ֖ה לְ/הַצִּילֶֽ/ךָ19And they shall fight against thee; but they shall not prevail against thee; for I {am} with thee, saith the LORD, to deliver thee.فَيُحَارِبُونَكَ وَلَا يَقْدِرُونَ عَلَيْكَ، لِأَنِّي أَنَا مَعَكَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لِأُنْقِذَكَ».
2
Yirmeyahu — פרק 2 Jeremiah — Chapter 2
וַ/יְהִ֥י דְבַר יְהוָ֖ה אֵלַ֥/י לֵ/אמֹֽר1Moreover the word of the LORD came to me, saying,وَصَارَتْ إِلَيَّ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ قَائِلًا:
הָלֹ֡ךְ וְ/קָֽרָאתָ֩ בְ/אָזְנֵ֨י יְרוּשָׁלִַ֜ם לֵ/אמֹ֗ר כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה זָכַ֤רְתִּי לָ/ךְ֙ חֶ֣סֶד נְעוּרַ֔יִ/ךְ אַהֲבַ֖ת כְּלוּלֹתָ֑יִ/ךְ לֶכְתֵּ֤/ךְ אַחֲרַ/י֙ בַּ/מִּדְבָּ֔ר בְּ/אֶ֖רֶץ לֹ֥א זְרוּעָֽה2Go and cry in the ears of Jerusalem, saying, Thus saith the LORD; I remember thee, the kindness of thy youth, the love of thine espousals, when thou wentest after me in the wilderness, in a land {that was} not sown. {thee: or, for thy sake}«ٱذْهَبْ وَنَادِ فِي أُذُنَيْ أُورُشَلِيمَ قَائِلًا: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: قَدْ ذَكَرْتُ لَكِ غَيْرَةَ صِبَاكِ، مَحَبَّةَ خِطْبَتِكِ، ذِهَابَكِ وَرَائِي فِي ٱلْبَرِّيَّةِ فِي أَرْضٍ غَيْرِ مَزْرُوعَةٍ.
קֹ֤דֶשׁ יִשְׂרָאֵל֙ לַ/יהוָ֔ה רֵאשִׁ֖ית תְּבוּאָתֹ֑/ה כָּל אֹכְלָ֣י/ו יֶאְשָׁ֔מוּ רָעָ֛ה תָּבֹ֥א אֲלֵי/הֶ֖ם נְאֻם יְהוָֽה3Israel {was} holiness unto the LORD, {and} the firstfruits of his increase: all that devour him shall offend; evil shall come upon them, saith the LORD.إِسْرَائِيلُ قُدْسٌ لِلرَّبِّ، أَوَائِلُ غَلَّتِهِ. كُلُّ آكِلِيهِ يَأْثَمُونَ. شَرٌّ يَأْتِي عَلَيْهِمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
שִׁמְע֥וּ דְבַר יְהוָ֖ה בֵּ֣ית יַעֲקֹ֑ב וְ/כָֽל מִשְׁפְּח֖וֹת בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵֽל4Hear ye the word of the LORD, O house of Jacob, and all the families of the house of Israel:اِسْمَعُوا كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ يَا بَيْتَ يَعْقُوبَ، وَكُلَّ عَشَائِرِ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה מַה מָּצְא֨וּ אֲבוֹתֵי/כֶ֥ם בִּ/י֙ עָ֔וֶל כִּ֥י רָחֲק֖וּ מֵ/עָלָ֑/י וַ/יֵּֽלְכ֛וּ אַחֲרֵ֥י הַ/הֶ֖בֶל וַ/יֶּהְבָּֽלוּ5Thus saith the LORD, What iniquity have your fathers found in me, that they are gone far from me, and have walked after vanity, and are become vain?هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: «مَاذَا وَجَدَ فِيَّ آبَاؤُكُمْ مِنْ جَوْرٍ حَتَّى ٱبْتَعَدُوا عَنِّي وَسَارُوا وَرَاءَ ٱلْبَاطِلِ وَصَارُوا بَاطِلًا؟
וְ/לֹ֣א אָמְר֔וּ אַיֵּ֣ה יְהוָ֔ה הַ/מַּעֲלֶ֥ה אֹתָ֖/נוּ מֵ/אֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם הַ/מּוֹלִ֨יךְ אֹתָ֜/נוּ בַּ/מִּדְבָּ֗ר בְּ/אֶ֨רֶץ עֲרָבָ֤ה וְ/שׁוּחָה֙ בְּ/אֶ֨רֶץ֙ צִיָּ֣ה וְ/צַלְמָ֔וֶת בְּ/אֶ֗רֶץ לֹֽא עָ֤בַר בָּ/הּ֙ אִ֔ישׁ וְ/לֹֽא יָשַׁ֥ב אָדָ֖ם שָֽׁם6Neither said they, Where {is} the LORD that brought us up out of the land of Egypt, that led us through the wilderness, through a land of deserts and of pits, through a land of drought, and of the shadow of death, through a land that no man passed through, and where no man dwelt?وَلَمْ يَقُولُوا: أَيْنَ هُوَ ٱلرَّبُّ ٱلَّذِي أَصْعَدَنَا مِنْ أَرْضِ مِصْرَ، ٱلَّذِي سَارَ بِنَا فِي ٱلْبَرِّيَّةِ فِي أَرْضِ قَفْرٍ وَحُفَرٍ، فِي أَرْضِ يُبُوسَةٍ وَظِلِّ ٱلْمَوْتِ، فِي أَرْضٍ لَمْ يَعْبُرْهَا رَجُلٌ وَلَمْ يَسْكُنْهَا إِنْسَانٌ؟
וָ/אָבִ֤יא אֶתְ/כֶם֙ אֶל אֶ֣רֶץ הַ/כַּרְמֶ֔ל לֶ/אֱכֹ֥ל פִּרְיָ֖/הּ וְ/טוּבָ֑/הּ וַ/תָּבֹ֨אוּ֙ וַ/תְּטַמְּא֣וּ אֶת אַרְצִ֔/י וְ/נַחֲלָתִ֥/י שַׂמְתֶּ֖ם לְ/תוֹעֵבָֽה7And I brought you into a plentiful country, to eat the fruit thereof and the goodness thereof; but when ye entered, ye defiled my land, and made mine heritage an abomination. {a plentiful...: or, the land of Carmel}وَأَتَيْتُ بِكُمْ إِلَى أَرْضِ بَسَاتِينَ لِتَأْكُلُوا ثَمَرَهَا وَخَيْرَهَا. فَأَتَيْتُمْ وَنَجَّسْتُمْ أَرْضِي وَجَعَلْتُمْ مِيرَاثِي رِجْسًا.
הַ/כֹּהֲנִ֗ים לֹ֤א אָֽמְרוּ֙ אַיֵּ֣ה יְהוָ֔ה וְ/תֹפְשֵׂ֤י הַ/תּוֹרָה֙ לֹ֣א יְדָע֔וּ/נִי וְ/הָ/רֹעִ֖ים פָּ֣שְׁעוּ בִ֑/י וְ/הַ/נְּבִיאִים֙ נִבְּא֣וּ בַ/בַּ֔עַל וְ/אַחֲרֵ֥י לֹֽא יוֹעִ֖לוּ הָלָֽכוּ8The priests said not, Where {is} the LORD? and they that handle the law knew me not: the pastors also transgressed against me, and the prophets prophesied by Baal, and walked after {things that} do not profit.اَلْكَهَنَةُ لَمْ يَقُولُوا: أَيْنَ هُوَ ٱلرَّبُّ؟ وَأَهْلُ ٱلشَّرِيعَةِ لَمْ يَعْرِفُونِي، وَٱلرُّعَاةُ عَصَوْا عَلَيَّ، وَٱلْأَنْبِيَاءُ تَنَبَّأُوا بِبَعْلٍ، وَذَهَبُوا وَرَاءَ مَا لَا يَنْفَعُ.
לָ/כֵ֗ן עֹ֛ד אָרִ֥יב אִתְּ/כֶ֖ם נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/אֶת בְּנֵ֥י בְנֵי/כֶ֖ם אָרִֽיב9Wherefore I will yet plead with you, saith the LORD, and with your children's children will I plead.«لِذَلِكَ أُخَاصِمُكُمْ بَعْدُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَبَنِي بَنِيكُمْ أُخَاصِمُ.
כִּ֣י עִבְר֞וּ אִיֵּ֤י כִתִּיִּים֙ וּ/רְא֔וּ וְ/קֵדָ֛ר שִׁלְח֥וּ וְ/הִֽתְבּוֹנְנ֖וּ מְאֹ֑ד וּ/רְא֕וּ הֵ֥ן הָיְתָ֖ה כָּ/זֹֽאת10For pass over the isles of Chittim, and see; and send unto Kedar, and consider diligently, and see if there be such a thing. {over: or, over to}فَٱعْبُرُوا جَزَائِرَ كِتِّيمَ، وَٱنْظُرُوا، وَأَرْسِلُوا إِلَى قِيدَارَ، وَٱنْتَبِهُوا جِدًّا، وَٱنْظُرُوا: هَلْ صَارَ مِثْلُ هَذَا؟
הַ/הֵימִ֥יר גּוֹי֙ אֱלֹהִ֔ים וְ/הֵ֖מָּה לֹ֣א אֱלֹהִ֑ים וְ/עַמִּ֛/י הֵמִ֥יר כְּבוֹד֖/וֹ בְּ/ל֥וֹא יוֹעִֽיל11Hath a nation changed {their} gods, which {are} yet no gods? but my people have changed their glory for {that which} doth not profit.هَلْ بَدَلَتْ أُمَّةٌ آلِهَةً، وَهِيَ لَيْسَتْ آلِهَةً؟ أَمَّا شَعْبِي فَقَدْ بَدَلَ مَجْدَهُ بِمَا لَا يَنْفَعُ!
שֹׁ֥מּוּ שָׁמַ֖יִם עַל זֹ֑את וְ/שַׂעֲר֛וּ חָרְב֥וּ מְאֹ֖ד נְאֻם יְהוָֽה12Be astonished, O ye heavens, at this, and be horribly afraid, be ye very desolate, saith the LORD.اِبْهَتِي أَيَّتُهَا ٱلسَّمَاوَاتُ مِنْ هَذَا، وَٱقْشَعِرِّي وَتَحَيَّرِي جِدًّا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
כִּֽי שְׁתַּ֥יִם רָע֖וֹת עָשָׂ֣ה עַמִּ֑/י אֹתִ֨/י עָזְב֜וּ מְק֣וֹר מַ֣יִם חַיִּ֗ים לַ/חְצֹ֤ב לָ/הֶם֙ בֹּאר֔וֹת בֹּארֹת֙ נִשְׁבָּרִ֔ים אֲשֶׁ֥ר לֹא יָכִ֖לוּ הַ/מָּֽיִם13For my people have committed two evils; they have forsaken me the fountain of living waters, {and} hewed them out cisterns, broken cisterns, that can hold no water.لِأَنَّ شَعْبِي عَمِلَ شَرَّيْنِ: تَرَكُونِي أَنَا يَنْبُوعَ ٱلْمِيَاهِ ٱلْحَيَّةِ، لِيَنْقُرُوا لِأَنْفُسِهِمْ أَبْآرًا، أَبْآرًا مُشَقَّقَةً لَا تَضْبُطُ مَاءً.
הַ/עֶ֨בֶד֙ יִשְׂרָאֵ֔ל אִם יְלִ֥יד בַּ֖יִת ה֑וּא מַדּ֖וּעַ הָיָ֥ה לָ/בַֽז14{Is} Israel a servant? {is} he a homeborn {slave}? why is he spoiled? {spoiled: Heb. become a spoil?}«أَعَبْدٌ إِسْرَائِيلُ، أَوْ مَوْلُودُ ٱلْبَيْتِ هُوَ؟ لِمَاذَا صَارَ غَنِيمَةً؟
עָלָי/ו֙ יִשְׁאֲג֣וּ כְפִרִ֔ים נָתְנ֖וּ קוֹלָ֑/ם וַ/יָּשִׁ֤יתוּ אַרְצ/וֹ֙ לְ/שַׁמָּ֔ה עָרָ֥י/ו נצתה נִצְּת֖וּ מִ/בְּלִ֥י יֹשֵֽׁב15The young lions roared upon him, {and} yelled, and they made his land waste: his cities are burned without inhabitant. {yelled: Heb. gave out their voice}زَمْجَرَتْ عَلَيْهِ ٱلْأَشْبَالُ. أَطْلَقَتْ صَوْتَهَا وَجَعَلَتْ أَرْضَهُ خَرِبَةً. أُحْرِقَتْ مُدُنُهُ فَلَا سَاكِنَ.
גַּם בְּנֵי נֹ֖ף ו/תחפנס וְ/תַחְפַּנְחֵ֑ס יִרְע֖וּ/ךְ קָדְקֹֽד16Also the children of Noph and Tahapanes have broken the crown of thy head. {have...: or, feed on thy crown}وَبَنُو نُوفَ وَتَحْفَنِيسَ قَدْ شَجُّوا هَامَتَكِ.
הֲ/לוֹא זֹ֖את תַּעֲשֶׂה לָּ֑/ךְ עָזְבֵ/ךְ֙ אֶת יְהוָ֣ה אֱלֹהַ֔יִ/ךְ בְּ/עֵ֖ת מוֹלִיכֵ֥/ךְ בַּ/דָּֽרֶךְ17Hast thou not procured this unto thyself, in that thou hast forsaken the LORD thy God, when he led thee by the way?أَمَا صَنَعْتِ هَذَا بِنَفْسِكِ، إِذْ تَرَكْتِ ٱلرَّبَّ إِلَهَكِ حِينَمَا كَانَ مُسَيِّرَكِ فِي ٱلطَّرِيقِ؟
וְ/עַתָּ֗ה מַה לָּ/ךְ֙ לְ/דֶ֣רֶךְ מִצְרַ֔יִם לִ/שְׁתּ֖וֹת מֵ֣י שִׁח֑וֹר וּ/מַה לָּ/ךְ֙ לְ/דֶ֣רֶךְ אַשּׁ֔וּר לִ/שְׁתּ֖וֹת מֵ֥י נָהָֽר18And now what hast thou to do in the way of Egypt, to drink the waters of Sihor? or what hast thou to do in the way of Assyria, to drink the waters of the river?وَٱلْآنَ مَا لَكِ وَطَرِيقَ مِصْرَ لِشُرْبِ مِيَاهِ شِيحُورَ؟ وَمَا لَكِ وَطَرِيقَ أَشُّورَ لِشُرْبِ مِيَاهِ ٱلنَّهْرِ؟
תְּיַסְּרֵ֣/ךְ רָעָתֵ֗/ךְ וּ/מְשֻֽׁבוֹתַ֨יִ/ךְ֙ תּוֹכִחֻ֔/ךְ וּ/דְעִ֤י וּ/רְאִי֙ כִּי רַ֣ע וָ/מָ֔ר עָזְבֵ֖/ךְ אֶת יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֑יִ/ךְ וְ/לֹ֤א פַחְדָּתִ/י֙ אֵלַ֔יִ/ךְ נְאֻם אֲדֹנָ֥/י יְהוִ֖ה צְבָאֽוֹת19Thine own wickedness shall correct thee, and thy backslidings shall reprove thee: know therefore and see that {it is} an evil {thing} and bitter, that thou hast forsaken the LORD thy God, and that my fear {is} not in thee, saith the Lord GOD of hosts.يُوَبِّخُكِ شَرُّكِ، وَعِصْيَانُكِ يُؤَدِّبُكِ. فَٱعْلَمِي وَٱنْظُرِي أَنَّ تَرْكَكِ ٱلرَّبَّ إِلَهَكِ شَرٌّ وَمُرٌّ، وَأَنَّ خَشْيَتِي لَيْسَتْ فِيكِ، يَقُولُ ٱلسَّيِّدُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ.
כִּ֣י מֵ/עוֹלָ֞ם שָׁבַ֣רְתִּי עֻלֵּ֗/ךְ נִתַּ֨קְתִּי֙ מוֹסְרֹתַ֔יִ/ךְ וַ/תֹּאמְרִ֖י לֹ֣א אעבד אֶעֱב֑וֹר כִּ֣י עַֽל כָּל גִּבְעָ֞ה גְּבֹהָ֗ה וְ/תַ֨חַת֙ כָּל עֵ֣ץ רַעֲנָ֔ן אַ֖תְּ צֹעָ֥ה זֹנָֽה20For of old time I have broken thy yoke, {and} burst thy bands; and thou saidst, I will not transgress; when upon every high hill and under every green tree thou wanderest, playing the harlot. {transgress: or, serve}«لِأَنَّهُ مُنْذُ ٱلْقَدِيمِ كَسَرْتُ نِيرَكِ وَقَطَعْتُ قُيُودَكِ، وَقُلْتِ: لَا أَتَعَبَّدُ. لِأَنَّكِ عَلَى كُلِّ أَكَمَةٍ عَالِيَةٍ وَتَحْتَ كُلِّ شَجَرَةٍ خَضْرَاءَ أَنْتِ ٱضْطَجَعْتِ زَانِيَةً!
וְ/אָֽנֹכִי֙ נְטַעְתִּ֣י/ךְ שֹׂרֵ֔ק כֻּלֹּ֖/ה זֶ֣רַע אֱמֶ֑ת וְ/אֵיךְ֙ נֶהְפַּ֣כְתְּ לִ֔/י סוּרֵ֖י הַ/גֶּ֥פֶן נָכְרִיָּֽה21Yet I had planted thee a noble vine, wholly a right seed: how then art thou turned into the degenerate plant of a strange vine unto me?وَأَنَا قَدْ غَرَسْتُكِ كَرْمَةَ سُورَقَ، زَرْعَ حَقٍّ كُلَّهَا. فَكَيْفَ تَحَوَّلْتِ لِي سُرُوغَ جَفْنَةٍ غَرِيبَةٍ؟
כִּ֤י אִם תְּכַבְּסִי֙ בַּ/נֶּ֔תֶר וְ/תַרְבִּי לָ֖/ךְ בֹּרִ֑ית נִכְתָּ֤ם עֲוֺנֵ/ךְ֙ לְ/פָנַ֔/י נְאֻ֖ם אֲדֹנָ֥/י יְהוִֽה22For though thou wash thee with nitre, and take thee much soap, {yet} thine iniquity is marked before me, saith the Lord GOD.فَإِنَّكِ وَإِنِ ٱغْتَسَلْتِ بِنَطْرُونٍ، وَأَكْثَرْتِ لِنَفْسِكِ ٱلْأُشْنَانَ، فَقَدْ نُقِشَ إِثْمُكِ أَمَامِي، يَقُولُ ٱلسَّيِّدُ ٱلرَّبُّ.
אֵ֣יךְ תֹּאמְרִ֞י לֹ֣א נִטְמֵ֗אתִי אַחֲרֵ֤י הַ/בְּעָלִים֙ לֹ֣א הָלַ֔כְתִּי רְאִ֤י דַרְכֵּ/ךְ֙ בַּ/גַּ֔יְא דְּעִ֖י מֶ֣ה עָשִׂ֑ית בִּכְרָ֥ה קַלָּ֖ה מְשָׂרֶ֥כֶת דְּרָכֶֽי/הָ23How canst thou say, I am not polluted, I have not gone after Baalim? see thy way in the valley, know what thou hast done: {thou art} a swift dromedary traversing her ways; {thou art...: or, O swift dromedary}كَيْفَ تَقُولِينَ: لَمْ أَتَنَجَّسْ. وَرَاءَ بَعْلِيمَ لَمْ أَذْهَبْ؟ ٱنْظُرِي طَرِيقَكِ فِي ٱلْوَادِي. اِعْرِفِي مَا عَمِلْتِ، يَا نَاقَةً خَفِيفَةً ضَبِعَةً فِي طُرُقِهَا!
פֶּ֣רֶה לִמֻּ֣ד מִדְבָּ֗ר בְּ/אַוַּ֤ת נפש/ו נַפְשָׁ/הּ֙ שָׁאֲפָ֣ה ר֔וּחַ תַּאֲנָתָ֖/הּ מִ֣י יְשִׁיבֶ֑/נָּה כָּל מְבַקְשֶׁ֨י/הָ֙ לֹ֣א יִיעָ֔פוּ בְּ/חָדְשָׁ֖/הּ יִמְצָאֽוּ/נְהָ24A wild ass used to the wilderness, {that} snuffeth up the wind at her pleasure; in her occasion who can turn her away? all they that seek her will not weary themselves; in her month they shall find her. {A wild...: or, O wild ass, etc} {used: Heb. taught} {her pleasure: Heb. the desire of her heart} {turn...: or, reverse it?}يَا أَتَانَ ٱلْفَرَا، قَدْ تَعَوَّدَتِ ٱلْبَرِّيَّةَ! فِي شَهْوَةِ نَفْسِهَا تَسْتَنْشِقُ ٱلرِّيحَ. عِنْدَ ضَبَعِهَا مَنْ يَرُدُّهَا؟ كُلُّ طَالِبِيهَا لَا يُعْيُونَ. فِي شَهْرِهَا يَجِدُونَهَا.
מִנְעִ֤י רַגְלֵ/ךְ֙ מִ/יָּחֵ֔ף ו/גורנ/ך וּ/גְרוֹנֵ֖/ךְ מִ/צִּמְאָ֑ה וַ/תֹּאמְרִ֣י נוֹאָ֔שׁ ל֕וֹא כִּֽי אָהַ֥בְתִּי זָרִ֖ים וְ/אַחֲרֵי/הֶ֥ם אֵלֵֽךְ25Withhold thy foot from being unshod, and thy throat from thirst: but thou saidst, There is no hope: no; for I have loved strangers, and after them will I go. {There...: or, Is the case desperate?}اِحْفَظِي رِجْلَكِ مِنَ ٱلْحَفَا وَحَلْقَكِ مِنَ ٱلظَّمَإِ. فَقُلْتِ: بَاطِلٌ! لَا! لِأَنِّي قَدْ أَحْبَبْتُ ٱلْغُرَبَاءَ وَوَرَاءَهُمْ أَذْهَبُ.
כְּ/בֹ֤שֶׁת גַּנָּב֙ כִּ֣י יִמָּצֵ֔א כֵּ֥ן הֹבִ֖ישׁוּ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֑ל הֵ֤מָּה מַלְכֵי/הֶם֙ שָֽׂרֵי/הֶ֔ם וְ/כֹהֲנֵי/הֶ֖ם וּ/נְבִיאֵי/הֶֽם26As the thief is ashamed when he is found, so is the house of Israel ashamed; they, their kings, their princes, and their priests, and their prophets,كَخِزْيِ ٱلسَّارِقِ إِذَا وُجِدَ هَكَذَا خِزْيُ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ، هُمْ وَمُلُوكُهُمْ وَرُؤَسَاؤُهُمْ وَكَهَنَتُهُمْ وَأَنْبِيَاؤُهُمْ،
אֹמְרִ֨ים לָ/עֵ֜ץ אָ֣בִ/י אַ֗תָּה וְ/לָ/אֶ֨בֶן֙ אַ֣תְּ ילדת/ני יְלִדְתָּ֔/נוּ כִּֽי פָנ֥וּ אֵלַ֛/י עֹ֖רֶף וְ/לֹ֣א פָנִ֑ים וּ/בְ/עֵ֤ת רָֽעָתָ/ם֙ יֹֽאמְר֔וּ ק֖וּמָ/ה וְ/הוֹשִׁיעֵֽ/נוּ27Saying to a stock, Thou {art} my father; and to a stone, Thou hast brought me forth: for they have turned {their} back unto me, and not {their} face: but in the time of their trouble they will say, Arise, and save us. {brought...: or, begotten me} {their back: Heb. the hinder part of the neck}قَائِلِينَ لِلْعُودِ: أَنْتَ أَبِي، وَلِلْحَجَرِ: أَنْتَ وَلَدْتَنِي. لِأَنَّهُمْ حَوَّلُوا نَحْوِي ٱلْقَفَا لَا ٱلْوَجْهَ، وَفِي وَقْتِ بَلِيَّتِهِمْ يَقُولُونَ: قُمْ وَخَلِّصْنَا.
וְ/אַיֵּ֤ה אֱלֹהֶ֨י/ךָ֙ אֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֣יתָ לָּ֔/ךְ יָק֕וּמוּ אִם יוֹשִׁיע֖וּ/ךָ בְּ/עֵ֣ת רָעָתֶ֑/ךָ כִּ֚י מִסְפַּ֣ר עָרֶ֔י/ךָ הָי֥וּ אֱלֹהֶ֖י/ךָ יְהוּדָֽה28But where {are} thy gods that thou hast made thee? let them arise, if they can save thee in the time of thy trouble: for {according to} the number of thy cities are thy gods, O Judah. {trouble: Heb. evil}فَأَيْنَ آلِهَتُكَ ٱلَّتِي صَنَعْتَ لِنَفْسِكَ؟ فَلْيَقُومُوا إِنْ كَانُوا يُخَلِّصُونَكَ فِي وَقْتِ بَلِيَّتِكَ. لِأَنَّهُ عَلَى عَدَدِ مُدُنِكَ صَارَتْ آلِهَتُكَ يَا يَهُوذَا.
לָ֥/מָּה תָרִ֖יבוּ אֵלָ֑/י כֻּלְּ/כֶ֛ם פְּשַׁעְתֶּ֥ם בִּ֖/י נְאֻם יְהוָֽה29Wherefore will ye plead with me? ye all have transgressed against me, saith the LORD.لِمَاذَا تُخَاصِمُونَنِي؟ كُلُّكُمْ عَصَيْتُمُونِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
לַ/שָּׁוְא֙ הִכֵּ֣יתִי אֶת בְּנֵי/כֶ֔ם מוּסָ֖ר לֹ֣א לָקָ֑חוּ אָכְלָ֧ה חַרְבְּ/כֶ֛ם נְבִֽיאֵי/כֶ֖ם כְּ/אַרְיֵ֥ה מַשְׁחִֽית30In vain have I smitten your children; they received no correction: your own sword hath devoured your prophets, like a destroying lion.لِبَاطِلٍ ضَرَبْتُ بَنِيكُمْ. لَمْ يَقْبَلُوا تَأْدِيبًا. أَكَلَ سَيْفُكُمْ أَنْبِيَاءَكُمْ كَأَسَدٍ مُهْلِكٍ.
הַ/דּ֗וֹר אַתֶּם֙ רְא֣וּ דְבַר יְהוָ֔ה הֲ/מִדְבָּ֤ר הָיִ֨יתִי֙ לְ/יִשְׂרָאֵ֔ל אִ֛ם אֶ֥רֶץ מַאְפֵּ֖לְיָ֑ה מַדּ֜וּעַ אָמְר֤וּ עַמִּ/י֙ רַ֔דְנוּ לֽוֹא נָב֥וֹא ע֖וֹד אֵלֶֽי/ךָ31O generation, see ye the word of the LORD. Have I been a wilderness unto Israel? a land of darkness? wherefore say my people, We are lords; we will come no more unto thee? {We are...: Heb. We have dominion}«أَنْتُمْ أَيُّهَا ٱلْجِيلُ، ٱنْظُرُوا كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ. هَلْ صِرْتُ بَرِّيَّةً لِإِسْرَائِيلَ أَوْ أَرْضَ ظَلَامٍ دَامِسٍ؟ لِمَاذَا قَالَ شَعْبِي: قَدْ شَرَدْنَا، لَا نَجِيءُ إِلَيْكَ بَعْدُ؟
הֲ/תִשְׁכַּ֤ח בְּתוּלָה֙ עֶדְיָ֔/הּ כַּלָּ֖ה קִשֻּׁרֶ֑י/הָ וְ/עַמִּ֣/י שְׁכֵח֔וּ/נִי יָמִ֖ים אֵ֥ין מִסְפָּֽר32Can a maid forget her ornaments, {or} a bride her attire? yet my people have forgotten me days without number.هَلْ تَنْسَى عَذْرَاءُ زِينَتَهَا، أَوْ عَرُوسٌ مَنَاطِقَهَا؟ أَمَّا شَعْبِي فَقَدْ نَسِيَنِي أَيَّامًا بِلَا عَدَدٍ.
מַה תֵּיטִ֥בִי דַּרְכֵּ֖/ךְ לְ/בַקֵּ֣שׁ אַהֲבָ֑ה לָ/כֵן֙ גַּ֣ם אֶת הָ/רָע֔וֹת למדתי לִמַּ֖דְתְּ אֶת דְּרָכָֽיִ/ךְ33Why trimmest thou thy way to seek love? therefore hast thou also taught the wicked ones thy ways.لِمَاذَا تُحَسِّنِينَ طَرِيقَكِ لِتَطْلُبِي ٱلْمَحَبَّةَ؟ لِذَلِكَ عَلَّمْتِ ٱلشِّرِّيرَاتِ أَيْضًا طُرُقَكِ.
גַּ֤ם בִּ/כְנָפַ֨יִ/ךְ֙ נִמְצְא֔וּ דַּ֛ם נַפְשׁ֥וֹת אֶבְיוֹנִ֖ים נְקִיִּ֑ים לֹֽא בַ/מַּחְתֶּ֥רֶת מְצָאתִ֖י/ם כִּ֥י עַל כָּל אֵֽלֶּה34Also in thy skirts is found the blood of the souls of the poor innocents: I have not found it by secret search, but upon all these. {secret...: Heb. digging}أَيْضًا فِي أَذْيَالِكِ وُجِدَ دَمُ نُفُوسِ ٱلْمَسَاكِينِ ٱلْأَزْكِيَاءِ. لَا بِٱلنَّقْبِ وَجَدْتُهُ، بَلْ عَلَى كُلِّ هَذِهِ.
וַ/תֹּֽאמְרִי֙ כִּ֣י נִקֵּ֔יתִי אַ֛ךְ שָׁ֥ב אַפּ֖/וֹ מִמֶּ֑/נִּי הִנְ/נִי֙ נִשְׁפָּ֣ט אוֹתָ֔/ךְ עַל אָמְרֵ֖/ךְ לֹ֥א חָטָֽאתִי35Yet thou sayest, Because I am innocent, surely his anger shall turn from me. Behold, I will plead with thee, because thou sayest, I have not sinned.وَتَقُولِينَ: لِأَنِّي تَبَرَّأْتُ ٱرْتَدَّ غَضَبُهُ عَنِّي حَقًّا. هَأَنَذَا أُحَاكِمُكِ لِأَنَّكِ قُلْتِ: لَمْ أُخْطِئْ.
מַה תֵּזְלִ֥י מְאֹ֖ד לְ/שַׁנּ֣וֹת אֶת דַּרְכֵּ֑/ךְ גַּ֤ם מִ/מִּצְרַ֨יִם֙ תֵּב֔וֹשִׁי כַּ/אֲשֶׁר בֹּ֖שְׁתְּ מֵ/אַשּֽׁוּר36Why gaddest thou about so much to change thy way? thou also shalt be ashamed of Egypt, as thou wast ashamed of Assyria.لِمَاذَا تَرْكُضِينَ لِتَبْدُلِي طَرِيقَكِ؟ مِنْ مِصْرَ أَيْضًا تَخْزَيْنَ كَمَا خَزِيتِ مِنْ أَشُّورَ.
גַּ֣ם מֵ/אֵ֥ת זֶה֙ תֵּֽצְאִ֔י וְ/יָדַ֖יִ/ךְ עַל רֹאשֵׁ֑/ךְ כִּֽי מָאַ֤ס יְהֹוָה֙ בְּ/מִבְטַחַ֔יִ/ךְ וְ/לֹ֥א תַצְלִ֖יחִי לָ/הֶֽם37Yea, thou shalt go forth from him, and thine hands upon thine head: for the LORD hath rejected thy confidences, and thou shalt not prosper in them.مِنْ هُنَا أَيْضًا تَخْرُجِينَ وَيَدَاكِ عَلَى رَأْسِكِ، لِأَنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ رَفَضَ ثِقَاتِكِ، فَلَا تَنْجَحِينَ فِيهَا.
3
Yirmeyahu — פרק 3 Jeremiah — Chapter 3
לֵ/אמֹ֡ר הֵ֣ן יְשַׁלַּ֣ח אִ֣ישׁ אֶת אִשְׁתּ/וֹ֩ וְ/הָלְכָ֨ה מֵ/אִתּ֜/וֹ וְ/הָיְתָ֣ה לְ/אִישׁ אַחֵ֗ר הֲ/יָשׁ֤וּב אֵלֶ֨י/הָ֙ ע֔וֹד הֲ/ל֛וֹא חָנ֥וֹף תֶּחֱנַ֖ף הָ/אָ֣רֶץ הַ/הִ֑יא וְ/אַ֗תְּ זָנִית֙ רֵעִ֣ים רַבִּ֔ים וְ/שׁ֥וֹב אֵלַ֖/י נְאֻם יְהֹוָֽה1They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man's, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the LORD. {They say: Heb. Saying}«قَائِلًا: إِذَا طَلَّقَ رَجُلٌ ٱمْرَأَتَهُ فَٱنْطَلَقَتْ مِنْ عِنْدِهِ وَصَارَتْ لِرَجُلٍ آخَرَ، فَهَلْ يَرْجِعُ إِلَيْهَا بَعْدُ؟ أَلَا تَتَنَجَّسُ تِلْكَ ٱلْأَرْضُ نَجَاسَةً؟ أَمَّا أَنْتِ فَقَدْ زَنَيْتِ بِأَصْحَابٍ كَثِيرِينَ! لَكِنِ ٱرْجِعِي إِلَيَّ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
שְׂאִֽי עֵינַ֨יִ/ךְ עַל שְׁפָיִ֜ם וּ/רְאִ֗י אֵיפֹה֙ לֹ֣א שגלת שֻׁכַּ֔בְתְּ עַל דְּרָכִים֙ יָשַׁ֣בְתְּ לָ/הֶ֔ם כַּ/עֲרָבִ֖י בַּ/מִּדְבָּ֑ר וַ/תַּחֲנִ֣יפִי אֶ֔רֶץ בִּ/זְנוּתַ֖יִ/ךְ וּ/בְ/רָעָתֵֽ/ךְ2Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness.اِرْفَعِي عَيْنَيْكِ إِلَى ٱلْهِضَابِ وَٱنْظُرِي، أَيْنَ لَمْ تُضَاجَعِي؟ فِي ٱلطُّرُقَاتِ جَلَسْتِ لَهُمْ كَأَعْرَابِيٍّ فِي ٱلْبَرِّيَّةِ، وَنَجَّسْتِ ٱلْأَرْضَ بِزِنَاكِ وَبِشَرِّكِ.
וַ/יִּמָּנְע֣וּ רְבִבִ֔ים וּ/מַלְק֖וֹשׁ ל֣וֹא הָיָ֑ה וּ/מֵ֨צַח אִשָּׁ֤ה זוֹנָה֙ הָ֣יָה לָ֔/ךְ מֵאַ֖נְתְּ הִכָּלֵֽם3Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore's forehead, thou refusedst to be ashamed.فَٱمْتَنَعَ ٱلْغَيْثُ وَلَمْ يَكُنْ مَطَرٌ مُتَأَخِّرٌ. وَجَبْهَةُ ٱمْرَأَةٍ زَانِيَةٍ كَانَتْ لَكِ. أَبَيْتِ أَنْ تَخْجَلِي.
הֲ/ל֣וֹא מֵ/עַ֔תָּה קראתי קָרָ֥את לִ֖/י אָבִ֑/י אַלּ֥וּף נְעֻרַ֖/י אָֽתָּה4Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou {art} the guide of my youth?أَلَسْتِ مِنَ ٱلْآنَ تَدْعِينَنِي: يَا أَبِي، أَلِيفُ صِبَايَ أَنْتَ؟
הֲ/יִנְטֹ֣ר לְ/עוֹלָ֔ם אִם יִשְׁמֹ֖ר לָ/נֶ֑צַח הִנֵּ֥ה דברתי דִבַּ֛רְתְּ וַ/תַּעֲשִׂ֥י הָ/רָע֖וֹת וַ/תּוּכָֽל5Will he reserve {his anger} for ever? will he keep {it} to the end? Behold, thou hast spoken and done evil things as thou couldest.هَلْ يَحْقِدُ إِلَى ٱلدَّهْرِ، أَوْ يَحْفَظُ غَضَبَهُ إِلَى ٱلْأَبَدِ؟ هَا قَدْ تَكَلَّمْتِ وَعَمِلْتِ شُرُورًا، وَٱسْتَطَعْتِ!».
וַ/יֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֵלַ֗/י בִּ/ימֵי֙ יֹאשִׁיָּ֣הוּ הַ/מֶּ֔לֶךְ הֲֽ/רָאִ֔יתָ אֲשֶׁ֥ר עָשְׂתָ֖ה מְשֻׁבָ֣ה יִשְׂרָאֵ֑ל הֹלְכָ֨ה הִ֜יא עַל כָּל הַ֣ר גָּבֹ֗הַּ וְ/אֶל תַּ֛חַת כָּל עֵ֥ץ רַעֲנָ֖ן וַ/תִּזְנִי שָֽׁם6The LORD said also unto me in the days of Josiah the king, Hast thou seen {that} which backsliding Israel hath done? she is gone up upon every high mountain and under every green tree, and there hath played the harlot.وَقَالَ ٱلرَّبُّ لِي فِي أَيَّامِ يُوشِيَّا ٱلْمَلِكِ: «هَلْ رَأَيْتَ مَا فَعَلَتِ ٱلْعَاصِيَةُ إِسْرَائِيلُ؟ اِنْطَلَقَتْ إِلَى كُلِّ جَبَلٍ عَالٍ، وَإِلَى كُلِّ شَجَرَةٍ خَضْرَاءَ وَزَنَتْ هُنَاكَ.
וָ/אֹמַ֗ר אַחֲרֵ֨י עֲשׂוֹתָ֧/הּ אֶת כָּל אֵ֛לֶּה אֵלַ֥/י תָּשׁ֖וּב וְ/לֹא שָׁ֑בָה ו/תראה וַ/תֵּ֛רֶא בָּגוֹדָ֥ה אֲחוֹתָ֖/הּ יְהוּדָֽה7And I said after she had done all these {things}, Turn thou unto me. But she returned not. And her treacherous sister Judah saw {it}.فَقُلْتُ بَعْدَ مَا فَعَلَتْ كُلَّ هَذِهِ: ٱرْجِعِي إِلَيَّ. فَلَمْ تَرْجِعْ. فَرَأَتْ أُخْتُهَا ٱلْخَائِنَةُ يَهُوذَا.
וָ/אֵ֗רֶא כִּ֤י עַל כָּל אֹדוֹת֙ אֲשֶׁ֤ר נִֽאֲפָה֙ מְשֻׁבָ֣ה יִשְׂרָאֵ֔ל שִׁלַּחְתִּ֕י/הָ וָ/אֶתֵּ֛ן אֶת סֵ֥פֶר כְּרִיתֻתֶ֖י/הָ אֵלֶ֑י/הָ וְ/לֹ֨א יָֽרְאָ֜ה בֹּֽגֵדָ֤ה יְהוּדָה֙ אֲחוֹתָ֔/הּ וַ/תֵּ֖לֶךְ וַ/תִּ֥זֶן גַּם הִֽיא8And I saw, when for all the causes whereby backsliding Israel committed adultery I had put her away, and given her a bill of divorce; yet her treacherous sister Judah feared not, but went and played the harlot also.فَرَأَيْتُ أَنَّهُ لِأَجْلِ كُلِّ ٱلْأَسْبَابِ إِذْ زَنَتِ ٱلْعَاصِيَةُ إِسْرَائِيلُ فَطَلَّقْتُهَا وَأَعْطَيْتُهَا كِتَابَ طَلَاقِهَا، لَمْ تَخَفِ ٱلْخَائِنَةُ يَهُوذَا أُخْتُهَا، بَلْ مَضَتْ وَزَنَتْ هِيَ أَيْضًا.
וְ/הָיָה֙ מִ/קֹּ֣ל זְנוּתָ֔/הּ וַ/תֶּחֱנַ֖ף אֶת הָ/אָ֑רֶץ וַ/תִּנְאַ֥ף אֶת הָ/אֶ֖בֶן וְ/אֶת הָ/עֵֽץ9And it came to pass through the lightness of her whoredom, that she defiled the land, and committed adultery with stones and with stocks. {lightness: or, fame}وَكَانَ مِنْ هَوَانِ زِنَاهَا أَنَّهَا نَجَّسَتِ ٱلْأَرْضَ وَزَنَتْ مَعَ ٱلْحَجَرِ وَمَعَ ٱلشَّجَرِ.
וְ/גַם בְּ/כָל זֹ֗את לֹא שָׁ֨בָה אֵלַ֜/י בָּגוֹדָ֧ה אֲחוֹתָ֛/הּ יְהוּדָ֖ה בְּ/כָל לִבָּ֑/הּ כִּ֥י אִם בְּ/שֶׁ֖קֶר נְאֻם יְהוָֽה10And yet for all this her treacherous sister Judah hath not turned unto me with her whole heart, but feignedly, saith the LORD. {feignedly: Heb. in falsehood}وَفِي كُلِّ هَذَا أَيْضًا لَمْ تَرْجِعْ إِلَيَّ أُخْتُهَا ٱلْخَائِنَةُ يَهُوذَا بِكُلِّ قَلْبِهَا، بَلْ بِٱلْكَذِبِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
וַ/יֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֵלַ֔/י צִדְּקָ֥ה נַפְשָׁ֖/הּ מְשֻׁבָ֣ה יִשְׂרָאֵ֑ל מִ/בֹּגֵדָ֖ה יְהוּדָֽה11And the LORD said unto me, The backsliding Israel hath justified herself more than treacherous Judah.فَقَالَ ٱلرَّبُّ لِي: «قَدْ بَرَّرَتْ نَفْسَهَا ٱلْعَاصِيَةُ إِسْرَائِيلُ أَكْثَرَ مِنَ ٱلْخَائِنَةِ يَهُوذَا.
הָלֹ֡ךְ וְ/קָֽרָאתָ֩ אֶת הַ/דְּבָרִ֨ים הָ/אֵ֜לֶּה צָפ֗וֹנָ/ה וְ֠/אָמַרְתָּ שׁ֣וּבָ/ה מְשֻׁבָ֤ה יִשְׂרָאֵל֙ נְאֻם יְהוָ֔ה לֽוֹא אַפִּ֥יל פָּנַ֖/י בָּ/כֶ֑ם כִּֽי חָסִ֤יד אֲנִי֙ נְאֻם יְהוָ֔ה לֹ֥א אֶטּ֖וֹר לְ/עוֹלָֽם12Go and proclaim these words toward the north, and say, Return, thou backsliding Israel, saith the LORD; {and} I will not cause mine anger to fall upon you: for I {am} merciful, saith the LORD, {and} I will not keep {anger} for ever.«اِذْهَبْ وَنَادِ بِهَذِهِ ٱلْكَلِمَاتِ نَحْوَ ٱلشِّمَالِ، وَقُلِ: ٱرْجِعِي أَيَّتُهَا ٱلْعَاصِيَةُ إِسْرَائِيلُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. لَا أُوقِعُ غَضَبِي بِكُمْ لِأَنِّي رَؤُوفٌ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. لَا أَحْقِدُ إِلَى ٱلْأَبَدِ.
אַ֚ךְ דְּעִ֣י עֲוֺנֵ֔/ךְ כִּ֛י בַּ/יהוָ֥ה אֱלֹהַ֖יִ/ךְ פָּשָׁ֑עַתְּ וַ/תְּפַזְּרִ֨י אֶת דְּרָכַ֜יִ/ךְ לַ/זָּרִ֗ים תַּ֚חַת כָּל עֵ֣ץ רַעֲנָ֔ן וּ/בְ/קוֹלִ֥/י לֹא שְׁמַעְתֶּ֖ם נְאֻם יְהֹוָֽה13Only acknowledge thine iniquity, that thou hast transgressed against the LORD thy God, and hast scattered thy ways to the strangers under every green tree, and ye have not obeyed my voice, saith the LORD.اِعْرِفِي فَقَطْ إِثْمَكِ أَنَّكِ إِلَى ٱلرَّبِّ إِلَهِكِ أَذْنَبْتِ، وَفَرَّقْتِ طُرُقَكِ لِلْغُرَبَاءِ تَحْتَ كُلِّ شَجَرَةٍ خَضْرَاءَ، وَلِصَوْتِي لَمْ تَسْمَعُوا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
שׁ֣וּבוּ בָנִ֤ים שׁוֹבָבִים֙ נְאֻם יְהוָ֔ה כִּ֥י אָנֹכִ֖י בָּעַ֣לְתִּי בָ/כֶ֑ם וְ/לָקַחְתִּ֨י אֶתְ/כֶ֜ם אֶחָ֣ד מֵ/עִ֗יר וּ/שְׁנַ֨יִם֙ מִ/מִּשְׁפָּחָ֔ה וְ/הֵבֵאתִ֥י אֶתְ/כֶ֖ם צִיּֽוֹן14Turn, O backsliding children, saith the LORD; for I am married unto you: and I will take you one of a city, and two of a family, and I will bring you to Zion:اِرْجِعُوا أَيُّهَا ٱلْبَنُونَ ٱلْعُصَاةُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لِأَنِّي سُدْتُ عَلَيْكُمْ فَآخُذَكُمْ وَاحِدًا مِنَ ٱلْمَدِينَةِ، وَٱثْنَيْنِ مِنَ ٱلْعَشِيرَةِ، وَآتِي بِكُمْ إِلَى صِهْيَوْنَ،
וְ/נָתַתִּ֥י לָ/כֶ֛ם רֹעִ֖ים כְּ/לִבִּ֑/י וְ/רָע֥וּ אֶתְ/כֶ֖ם דֵּעָ֥ה וְ/הַשְׂכֵּֽיל15And I will give you pastors according to mine heart, which shall feed you with knowledge and understanding.وَأُعْطِيكُمْ رُعَاةً حَسَبَ قَلْبِي، فَيَرْعُونَكُمْ بِٱلْمَعْرِفَةِ وَٱلْفَهْمِ.
וְ/הָיָ֡ה כִּ֣י תִרְבּוּ֩ וּ/פְרִיתֶ֨ם בָּ/אָ֜רֶץ בַּ/יָּמִ֤ים הָ/הֵ֨מָּה֙ נְאֻם יְהוָ֔ה לֹא יֹ֣אמְרוּ ע֗וֹד אֲרוֹן֙ בְּרִית יְהוָ֔ה וְ/לֹ֥א יַעֲלֶ֖ה עַל לֵ֑ב וְ/לֹ֤א יִזְכְּרוּ ב/וֹ֙ וְ/לֹ֣א יִפְקֹ֔דוּ וְ/לֹ֥א יֵעָשֶׂ֖ה עֽוֹד16And it shall come to pass, when ye be multiplied and increased in the land, in those days, saith the LORD, they shall say no more, The ark of the covenant of the LORD: neither shall it come to mind: neither shall they remember it; neither shall they visit {it}; neither shall {that} be done any more. {come to mind: Heb. come upon the heart} {that...: or, it be magnified}وَيَكُونُ إِذْ تَكْثُرُونَ وَتُثْمِرُونَ فِي ٱلْأَرْضِ فِي تِلْكَ ٱلْأَيَّامِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، أَنَّهُمْ لَا يَقُولُونَ بَعْدُ: تَابُوتَ عَهْدِ ٱلرَّبِّ، وَلَا يَخْطُرُ عَلَى بَالٍ، وَلَا يَذْكُرُونَهُ وَلَا يَتَعَهَّدُونَهُ وَلَا يُصْنَعُ بَعْدُ.
בָּ/עֵ֣ת הַ/הִ֗יא יִקְרְא֤וּ לִ/ירוּשָׁלִַ֨ם֙ כִּסֵּ֣א יְהוָ֔ה וְ/נִקְוּ֨וּ אֵלֶ֧י/הָ כָֽל הַ/גּוֹיִ֛ם לְ/שֵׁ֥ם יְהוָ֖ה לִ/ירוּשָׁלִָ֑ם וְ/לֹא יֵלְכ֣וּ ע֔וֹד אַחֲרֵ֕י שְׁרִר֖וּת לִבָּ֥/ם הָ/רָֽע17At that time they shall call Jerusalem the throne of the LORD; and all the nations shall be gathered unto it, to the name of the LORD, to Jerusalem: neither shall they walk any more after the imagination of their evil heart. {imagination: or, stubbornness}فِي ذَلِكَ ٱلزَّمَانِ يُسَمُّونَ أُورُشَلِيمَ كُرْسِيَّ ٱلرَّبِّ، وَيَجْتَمِعُ إِلَيْهَا كُلُّ ٱلْأُمَمِ، إِلَى ٱسْمِ ٱلرَّبِّ، إِلَى أُورُشَلِيمَ، وَلَا يَذْهَبُونَ بَعْدُ وَرَاءَ عِنَادِ قَلْبِهِمِ ٱلشِّرِّيرِ.
בַּ/יָּמִ֣ים הָ/הֵ֔מָּה יֵלְכ֥וּ בֵית יְהוּדָ֖ה עַל בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֑ל וְ/יָבֹ֤אוּ יַחְדָּו֙ מֵ/אֶ֣רֶץ צָפ֔וֹן עַל הָ/אָ֕רֶץ אֲשֶׁ֥ר הִנְחַ֖לְתִּי אֶת אֲבוֹתֵי/כֶֽם18In those days the house of Judah shall walk with the house of Israel, and they shall come together out of the land of the north to the land that I have given for an inheritance unto your fathers. {with: or, to} {given...: or, caused your fathers to possess}فِي تِلْكَ ٱلْأَيَّامِ يَذْهَبُ بَيْتُ يَهُوذَا مَعَ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ، وَيَأْتِيَانِ مَعًا مِنْ أَرْضِ ٱلشِّمَالِ إِلَى ٱلْأَرْضِ ٱلَّتِي مَلَّكْتُ آبَاءَكُمْ إِيَّاهَا.
וְ/אָנֹכִ֣י אָמַ֗רְתִּי אֵ֚יךְ אֲשִׁיתֵ֣/ךְ בַּ/בָּנִ֔ים וְ/אֶתֶּן לָ/ךְ֙ אֶ֣רֶץ חֶמְדָּ֔ה נַחֲלַ֥ת צְבִ֖י צִבְא֣וֹת גּוֹיִ֑ם וָ/אֹמַ֗ר אָבִ/י֙ תקראו תִּקְרְאִי לִ֔/י וּ/מֵ/אַחֲרַ֖/י לֹ֥א תשובו תָשֽׁוּבִי19But I said, How shall I put thee among the children, and give thee a pleasant land, a goodly heritage of the hosts of nations? and I said, Thou shalt call me, My father; and shalt not turn away from me. {from me: Heb. from after me} {a goodly...: Heb. an heritage of glory, or, beauty} {pleasant...: Heb. land of desire}وَأَنَا قُلْتُ: كَيْفَ أَضَعُكِ بَيْنَ ٱلْبَنِينَ، وَأُعْطِيكِ أَرْضًا شَهِيَّةً، مِيرَاثَ مَجْدِ أَمْجَادِ ٱلْأُمَمِ؟ وَقُلْتُ: تَدْعِينَنِي يَا أَبِي، وَمِنْ وَرَائِي لَا تَرْجِعِينَ.
אָכֵ֛ן בָּגְדָ֥ה אִשָּׁ֖ה מֵ/רֵעָ֑/הּ כֵּ֣ן בְּגַדְתֶּ֥ם בִּ֛/י בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵ֖ל נְאֻם יְהוָֽה20Surely {as} a wife treacherously departeth from her husband, so have ye dealt treacherously with me, O house of Israel, saith the LORD. {husband: Heb. friend}«حَقًّا إِنَّهُ كَمَا تَخُونُ ٱلْمَرْأَةُ قَرِينَهَا، هَكَذَا خُنْتُمُونِي يَا بَيْتَ إِسْرَائِيلَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
ק֚וֹל עַל שְׁפָיִ֣ים נִשְׁמָ֔ע בְּכִ֥י תַחֲנוּנֵ֖י בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל כִּ֤י הֶעֱוּוּ֙ אֶת דַּרְכָּ֔/ם שָׁכְח֖וּ אֶת יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֵי/הֶֽם21A voice was heard upon the high places, weeping {and} supplications of the children of Israel: for they have perverted their way, {and} they have forgotten the LORD their God.سُمِعَ صَوْتٌ عَلَى ٱلْهِضَابِ، بُكَاءُ تَضَرُّعَاتِ بَنِي إِسْرَائِيلَ. لِأَنَّهُمْ عَوَّجُوا طَرِيقَهُمْ. نَسُوا ٱلرَّبَّ إِلَهَهُمْ.
שׁ֚וּבוּ בָּנִ֣ים שׁוֹבָבִ֔ים אֶרְפָּ֖ה מְשׁוּבֹֽתֵי/כֶ֑ם הִנְ/נוּ֙ אָתָ֣נוּ לָ֔/ךְ כִּ֥י אַתָּ֖ה יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֵֽי/נוּ22Return, ye backsliding children, {and} I will heal your backslidings. Behold, we come unto thee; for thou {art} the LORD our God.«اِرْجِعُوا أَيُّهَا ٱلْبَنُونَ ٱلْعُصَاةُ فَأَشْفِيَ عِصْيَانَكُمْ». «هَا قَدْ أَتَيْنَا إِلَيْكَ، لِأَنَّكَ أَنْتَ ٱلرَّبُّ إِلَهُنَا.
אָכֵ֥ן לַ/שֶּׁ֛קֶר מִ/גְּבָע֖וֹת הָמ֣וֹן הָרִ֑ים אָכֵן֙ בַּ/יהֹוָ֣ה אֱלֹהֵ֔י/נוּ תְּשׁוּעַ֖ת יִשְׂרָאֵֽל23Truly in vain {is salvation hoped for} from the hills, {and from} the multitude of mountains: truly in the LORD our God {is} the salvation of Israel.حَقًّا بَاطِلَةٌ هِيَ ٱلْآكَامُ ثَرْوَةُ ٱلْجِبَالِ. حَقًّا بِٱلرَّبِّ إِلَهِنَا خَلَاصُ إِسْرَائِيلَ.
וְ/הַ/בֹּ֗שֶׁת אָֽכְלָ֛ה אֶת יְגִ֥יעַ אֲבוֹתֵ֖י/נוּ מִ/נְּעוּרֵ֑י/נוּ אֶת צֹאנָ/ם֙ וְ/אֶת בְּקָרָ֔/ם אֶת בְּנֵי/הֶ֖ם וְ/אֶת בְּנוֹתֵי/הֶֽם24For shame hath devoured the labour of our fathers from our youth; their flocks and their herds, their sons and their daughters.وَقَدْ أَكَلَ ٱلْخِزْيُ تَعَبَ آبَائِنَا مُنْذُ صِبَانَا، غَنَمَهُمْ وَبَقَرَهُمْ بَنِيهِمْ وَبَنَاتِهِمْ.
נִשְׁכְּבָ֣ה בְּ/בָשְׁתֵּ֗/נוּ וּֽ/תְכַסֵּ/נוּ֮ כְּלִמָּתֵ/נוּ֒ כִּי֩ לַ/יהוָ֨ה אֱלֹהֵ֜י/נוּ חָטָ֗אנוּ אֲנַ֨חְנוּ֙ וַ/אֲבוֹתֵ֔י/נוּ מִ/נְּעוּרֵ֖י/נוּ וְ/עַד הַ/יּ֣וֹם הַ/זֶּ֑ה וְ/לֹ֣א שָׁמַ֔עְנוּ בְּ/ק֖וֹל יְהֹוָ֥ה אֱלֹהֵֽי/נוּ25We lie down in our shame, and our confusion covereth us: for we have sinned against the LORD our God, we and our fathers, from our youth even unto this day, and have not obeyed the voice of the LORD our God.نَضْطَجِعُ فِي خِزْيِنَا وَيُغَطِّينَا خَجَلُنَا، لِأَنَّنَا إِلَى ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا أَخْطَأْنَا، نَحْنُ وَآبَاؤُنَا مُنْذُ صِبَانَا إِلَى هَذَا ٱلْيَوْمِ، وَلَمْ نَسْمَعْ لِصَوْتِ ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا».
4
Yirmeyahu — פרק 4 Jeremiah — Chapter 4
אִם תָּשׁ֨וּב יִשְׂרָאֵ֧ל נְאֻם יְהוָ֛ה אֵלַ֖/י תָּשׁ֑וּב וְ/אִם תָּסִ֧יר שִׁקּוּצֶ֛י/ךָ מִ/פָּנַ֖/י וְ/לֹ֥א תָנֽוּד1If thou wilt return, O Israel, saith the LORD, return unto me: and if thou wilt put away thine abominations out of my sight, then shalt thou not remove.«إِنْ رَجَعْتَ يَا إِسْرَائِيلُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، إِنْ رَجَعْتَ إِلَيَّ وَإِنْ نَزَعْتَ مَكْرُهَاتِكَ مِنْ أَمَامِي، فَلَا تَتِيهُ.
וְ/נִשְׁבַּ֨עְתָּ֙ חַי יְהוָ֔ה בֶּ/אֱמֶ֖ת בְּ/מִשְׁפָּ֣ט וּ/בִ/צְדָקָ֑ה וְ/הִתְבָּ֥רְכוּ ב֛/וֹ גּוֹיִ֖ם וּ/ב֥/וֹ יִתְהַלָּֽלוּ2And thou shalt swear, The LORD liveth, in truth, in judgment, and in righteousness; and the nations shall bless themselves in him, and in him shall they glory.وَإِنْ حَلَفْتَ: حَيٌّ هُوَ ٱلرَّبُّ، بِٱلْحَقِّ وَٱلْعَدْلِ وَٱلْبِرِّ، فَتَتَبَرَّكُ ٱلشُّعُوبُ بِهِ، وَبِهِ يَفْتَخِرُونَ.
כִּי כֹ֣ה אָמַ֣ר יְהֹוָ֗ה לְ/אִ֤ישׁ יְהוּדָה֙ וְ/לִ/יר֣וּשָׁלִַ֔ם נִ֥ירוּ לָ/כֶ֖ם נִ֑יר וְ/אַֽל תִּזְרְע֖וּ אֶל קוֹצִֽים3For thus saith the LORD to the men of Judah and Jerusalem, Break up your fallow ground, and sow not among thorns.«لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ لِرِجَالِ يَهُوذَا وَلِأُورُشَلِيمَ: ٱحْرُثُوا لِأَنْفُسِكُمْ حَرْثًا وَلَا تَزْرَعُوا فِي ٱلْأَشْوَاكِ.
הִמֹּ֣לוּ לַ/יהֹוָ֗ה וְ/הָסִ֨רוּ֙ עָרְל֣וֹת לְבַבְ/כֶ֔ם אִ֥ישׁ יְהוּדָ֖ה וְ/יֹשְׁבֵ֣י יְרוּשָׁלִָ֑ם פֶּן תֵּצֵ֨א כָ/אֵ֜שׁ חֲמָתִ֗/י וּ/בָעֲרָה֙ וְ/אֵ֣ין מְכַבֶּ֔ה מִ/פְּנֵ֖י רֹ֥עַ מַעַלְלֵי/כֶֽם4Circumcise yourselves to the LORD, and take away the foreskins of your heart, ye men of Judah and inhabitants of Jerusalem: lest my fury come forth like fire, and burn that none can quench {it}, because of the evil of your doings.اِخْتَتِنُوا لِلرَّبِّ وَٱنْزِعُوا غُرَلَ قُلُوبِكُمْ يَا رِجَالَ يَهُوذَا وَسُكَّانَ أُورُشَلِيمَ، لِئَلَّا يَخْرُجَ كَنَارٍ غَيْظِي، فَيُحْرِقَ وَلَيْسَ مَنْ يُطْفِئُ، بِسَبَبِ شَرِّ أَعْمَالِكُمْ.
הַגִּ֣ידוּ בִֽ/יהוּדָ֗ה וּ/בִ/ירוּשָׁלִַ֨ם֙ הַשְׁמִ֔יעוּ וְ/אִמְר֕וּ ו/תקעו תִּקְע֥וּ שׁוֹפָ֖ר בָּ/אָ֑רֶץ קִרְא֤וּ מַלְאוּ֙ וְ/אִמְר֔וּ הֵאָסְפ֥וּ וְ/נָב֖וֹאָה אֶל עָרֵ֥י הַ/מִּבְצָֽר5Declare ye in Judah, and publish in Jerusalem; and say, Blow ye the trumpet in the land: cry, gather together, and say, Assemble yourselves, and let us go into the defenced cities.أَخْبِرُوا فِي يَهُوذَا، وَسَمِّعُوا فِي أُورُشَلِيمَ، وَقُولُوا: ٱضْرِبُوا بِٱلْبُوقِ فِي ٱلْأَرْضِ. نَادُوا بِصَوْتٍ عَالٍ وَقُولُوا: ٱجْتَمِعُوا، فَلْنَدْخُلِ ٱلْمُدُنَ ٱلْحَصِينَةَ.
שְׂאוּ נֵ֣ס צִיּ֔וֹנָ/ה הָעִ֖יזוּ אַֽל תַּעֲמֹ֑דוּ כִּ֣י רָעָ֗ה אָנֹכִ֛י מֵבִ֥יא מִ/צָּפ֖וֹן וְ/שֶׁ֥בֶר גָּדֽוֹל6Set up the standard toward Zion: retire, stay not: for I will bring evil from the north, and a great destruction. {retire: or, strengthen} {destruction: Heb. breaking}اِرْفَعُوا ٱلرَّايَةَ نَحْوَ صِهْيَوْنَ. اِحْتَمُوا. لَا تَقِفُوا. لِأَنِّي آتِي بِشَرٍّ مِنَ ٱلشِّمَالِ، وَكَسْرٍ عَظِيمٍ.
עָלָ֤ה אַרְיֵה֙ מִֽ/סֻּבְּכ֔/וֹ וּ/מַשְׁחִ֣ית גּוֹיִ֔ם נָסַ֖ע יָצָ֣א מִ/מְּקֹמ֑/וֹ לָ/שׂ֤וּם אַרְצֵ/ךְ֙ לְ/שַׁמָּ֔ה עָרַ֥יִ/ךְ תִּצֶּ֖ינָה מֵ/אֵ֥ין יוֹשֵֽׁב7The lion is come up from his thicket, and the destroyer of the Gentiles is on his way; he is gone forth from his place to make thy land desolate; {and} thy cities shall be laid waste, without an inhabitant.قَدْ صَعِدَ ٱلْأَسَدُ مِنْ غَابَتِهِ، وَزَحَفَ مُهْلِكُ ٱلْأُمَمِ. خَرَجَ مِنْ مَكَانِهِ لِيَجْعَلَ أَرْضَكِ خَرَابًا. تُخْرَبُ مُدُنُكِ فَلَا سَاكِنَ.
עַל זֹ֛את חִגְר֥וּ שַׂקִּ֖ים סִפְד֣וּ וְ/הֵילִ֑ילוּ כִּ֥י לֹא שָׁ֛ב חֲר֥וֹן אַף יְהֹוָ֖ה מִמֶּֽ/נּוּ8For this gird you with sackcloth, lament and howl: for the fierce anger of the LORD is not turned back from us.مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ تَنَطَّقُوا بِمُسُوحٍ. ٱلْطُمُوا وَوَلْوِلُوا لِأَنَّهُ لَمْ يَرْتَدَّ حُمُوُّ غَضَبِ ٱلرَّبِّ عَنَّا.
וְ/הָיָ֤ה בַ/יּוֹם הַ/הוּא֙ נְאֻם יְהוָ֔ה יֹאבַ֥ד לֵב הַ/מֶּ֖לֶךְ וְ/לֵ֣ב הַ/שָּׂרִ֑ים וְ/נָשַׁ֨מּוּ֙ הַ/כֹּ֣הֲנִ֔ים וְ/הַ/נְּבִיאִ֖ים יִתְמָֽהוּ9And it shall come to pass at that day, saith the LORD, {that} the heart of the king shall perish, and the heart of the princes; and the priests shall be astonished, and the prophets shall wonder.وَيَكُونُ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، أَنَّ قَلْبَ ٱلْمَلِكِ يُعْدَمُ، وَقُلُوبَ ٱلرُّؤَسَاءِ. وَتَتَحَيَّرُ ٱلْكَهَنَةُ وَتَتَعَجَّبُ ٱلْأَنْبِيَاءُ».
וָ/אֹמַ֞ר אֲהָ֣הּ אֲדֹנָ֣/י יְהוִ֗ה אָכֵן֩ הַשֵּׁ֨א הִשֵּׁ֜אתָ לָ/עָ֤ם הַ/זֶּה֙ וְ/לִ/ירוּשָׁלִַ֣ם לֵ/אמֹ֔ר שָׁל֖וֹם יִהְיֶ֣ה לָ/כֶ֑ם וְ/נָגְעָ֥ה חֶ֖רֶב עַד הַ/נָּֽפֶשׁ10Then said I, Ah, Lord GOD! surely thou hast greatly deceived this people and Jerusalem, saying, Ye shall have peace; whereas the sword reacheth unto the soul.فَقُلْتُ: «آهِ، يَا سَيِّدُ ٱلرَّبُّ، حَقًّا إِنَّكَ خِدَاعًا خَادَعْتَ هَذَا ٱلشَّعْبَ وَأُورُشَلِيمَ، قَائِلًا: يَكُونُ لَكُمْ سَلَامٌ وَقَدْ بَلَغَ ٱلسَّيْفُ ٱلنَّفْسَ».
בָּ/עֵ֣ת הַ/הִ֗יא יֵאָמֵ֤ר לָֽ/עָם הַ/זֶּה֙ וְ/לִ/יר֣וּשָׁלִַ֔ם ר֣וּחַ צַ֤ח שְׁפָיִים֙ בַּ/מִּדְבָּ֔ר דֶּ֖רֶךְ בַּת עַמִּ֑/י ל֥וֹא לִ/זְר֖וֹת וְ/ל֥וֹא לְ/הָבַֽר11At that time shall it be said to this people and to Jerusalem, A dry wind of the high places in the wilderness toward the daughter of my people, not to fan, nor to cleanse,فِي ذَلِكَ ٱلزَّمَانِ يُقَالُ لِهَذَا ٱلشَّعْبِ وَلِأُورُشَلِيمَ: «رِيحٌ لَافِحَةٌ مِنَ ٱلْهِضَابِ فِي ٱلْبَرِّيَّةِ نَحْوَ بِنْتِ شَعْبِي، لَا لِلتَّذْرِيَةِ وَلَا لِلتَّنْقِيَةِ.
ר֧וּחַ מָלֵ֛א מֵ/אֵ֖לֶּה יָ֣בוֹא לִ֑/י עַתָּ֕ה גַּם אֲנִ֛י אֲדַבֵּ֥ר מִשְׁפָּטִ֖ים אוֹתָֽ/ם12{Even} a full wind from those {places} shall come unto me: now also will I give sentence against them. {a full...: or, a fuller wind than those} {give...: Heb. utter judgments}رِيحٌ أَشَدُّ تَأْتِي لِي مِنْ هَذِهِ. ٱلْآنَ أَنَا أَيْضًا أُحَاكِمُهُمْ».
הִנֵּ֣ה כַּ/עֲנָנִ֣ים יַעֲלֶ֗ה וְ/כַ/סּוּפָה֙ מַרְכְּבוֹתָ֔י/ו קַלּ֥וּ מִ/נְּשָׁרִ֖ים סוּסָ֑י/ו א֥וֹי לָ֖/נוּ כִּ֥י שֻׁדָּֽדְנוּ13Behold, he shall come up as clouds, and his chariots {shall be} as a whirlwind: his horses are swifter than eagles. Woe unto us! for we are spoiled.هُوَذَا كَسَحَابٍ يَصْعَدُ، وَكَزَوْبَعَةٍ مَرْكَبَاتُهُ. أَسْرَعُ مِنَ ٱلنُّسُورِ خَيْلُهُ. وَيْلٌ لَنَا لِأَنَّنَا قَدْ أُخْرِبْنَا.
כַּבְּסִ֨י מֵ/רָעָ֤ה לִבֵּ/ךְ֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם לְמַ֖עַן תִּוָּשֵׁ֑עִי עַד מָתַ֛י תָּלִ֥ין בְּ/קִרְבֵּ֖/ךְ מַחְשְׁב֥וֹת אוֹנֵֽ/ךְ14O Jerusalem, wash thine heart from wickedness, that thou mayest be saved. How long shall thy vain thoughts lodge within thee?اِغْسِلِي مِنَ ٱلشَّرِّ قَلْبَكِ يَا أُورُشَلِيمُ لِكَيْ تُخَلَّصِي. إِلَى مَتَى تَبِيتُ فِي وَسَطِكِ أَفْكَارُكِ ٱلْبَاطِلَةُ؟
כִּ֛י ק֥וֹל מַגִּ֖יד מִ/דָּ֑ן וּ/מַשְׁמִ֥יעַ אָ֖וֶן מֵ/הַ֥ר אֶפְרָֽיִם15For a voice declareth from Dan, and publisheth affliction from mount Ephraim.لِأَنَّ صَوْتًا يُخْبِرُ مِنْ دَانَ، وَيُسْمَعُ بِبَلِيَّةٍ مِنْ جَبَلِ أَفْرَايِمَ:
הַזְכִּ֣ירוּ לַ/גּוֹיִ֗ם הִנֵּה֙ הַשְׁמִ֣יעוּ עַל יְרוּשָׁלִַ֔ם נֹצְרִ֥ים בָּאִ֖ים מֵ/אֶ֣רֶץ הַ/מֶּרְחָ֑ק וַֽ/יִּתְּנ֛וּ עַל עָרֵ֥י יְהוּדָ֖ה קוֹלָֽ/ם16Make ye mention to the nations; behold, publish against Jerusalem, {that} watchers come from a far country, and give out their voice against the cities of Judah.«اُذْكُرُوا لِلْأُمَمِ. ٱنْظُرُوا. أَسْمِعُوا عَلَى أُورُشَلِيمَ. ٱلْمُحَاصِرُونَ آتُونَ مِنْ أَرْضٍ بَعِيدَةٍ، فَيُطْلِقُونَ عَلَى مُدُنِ يَهُوذَا صَوْتَهُمْ.
כְּ/שֹׁמְרֵ֣י שָׂדַ֔י הָי֥וּ עָלֶ֖י/הָ מִ/סָּבִ֑יב כִּי אֹתִ֥/י מָרָ֖תָה נְאֻם יְהוָֽה17As keepers of a field, are they against her round about; because she hath been rebellious against me, saith the LORD.كَحَارِسِي حَقْلٍ صَارُوا عَلَيْهَا حَوَالَيْهَا، لِأَنَّهَا تَمَرَّدَتْ عَلَيَّ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
דַּרְכֵּ/ךְ֙ וּ/מַ֣עֲלָלַ֔יִ/ךְ עָשׂ֥וֹ אֵ֖לֶּה לָ֑/ךְ זֹ֤את רָעָתֵ/ךְ֙ כִּ֣י מָ֔ר כִּ֥י נָגַ֖ע עַד לִבֵּֽ/ךְ18Thy way and thy doings have procured these {things} unto thee; this {is} thy wickedness, because it is bitter, because it reacheth unto thine heart.طَرِيقُكِ وَأَعْمَالُكِ صَنَعَتْ هَذِهِ لَكِ. هَذَا شَرُّكِ. فَإِنَّهُ مُرٌّ، فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَ قَلْبَكِ».
מֵעַ֣/י מֵעַ֨/י אחולה אוֹחִ֜ילָה קִיר֥וֹת לִבִּ֛/י הֹֽמֶה לִּ֥/י לִבִּ֖/י לֹ֣א אַחֲרִ֑ישׁ כִּ֣י ק֤וֹל שׁוֹפָר֙ שמעתי שָׁמַ֣עַתְּ נַפְשִׁ֔/י תְּרוּעַ֖ת מִלְחָמָֽה19My bowels, my bowels! I am pained at my very heart; my heart maketh a noise in me; I cannot hold my peace, because thou hast heard, O my soul, the sound of the trumpet, the alarm of war. {my very...: Heb. the walls of my heart}أَحْشَائِي، أَحْشَائِي! تُوجِعُنِي جُدْرَانُ قَلْبِي. يَئِنُّ فِيَّ قَلْبِي. لَا أَسْتَطِيعُ ٱلسُّكُوتَ. لِأَنَّكِ سَمِعْتِ يَا نَفْسِي صَوْتَ ٱلْبُوقِ وَهُتَافَ ٱلْحَرْبِ.
שֶׁ֤בֶר עַל שֶׁ֨בֶר֙ נִקְרָ֔א כִּ֥י שֻׁדְּדָ֖ה כָּל הָ/אָ֑רֶץ פִּתְאֹם֙ שֻׁדְּד֣וּ אֹהָלַ֔/י רֶ֖גַע יְרִיעֹתָֽ/י20Destruction upon destruction is cried; for the whole land is spoiled: suddenly are my tents spoiled, {and} my curtains in a moment.بِكَسْرٍ عَلَى كَسْرٍ نُودِيَ، لِأَنَّهُ قَدْ خَرِبَتْ كُلُّ ٱلْأَرْضِ. بَغْتَةً خَرِبَتْ خِيَامِي، وَشُقَقِي فِي لَحْظَةٍ.
עַד מָתַ֖י אֶרְאֶה נֵּ֑ס אֶשְׁמְעָ֖ה ק֥וֹל שׁוֹפָֽר21How long shall I see the standard, {and} hear the sound of the trumpet?حَتَّى مَتَى أَرَى ٱلرَّايَةَ وَأَسْمَعُ صَوْتَ ٱلْبُوقِ؟
כִּ֣י אֱוִ֣יל עַמִּ֗/י אוֹתִ/י֙ לֹ֣א יָדָ֔עוּ בָּנִ֤ים סְכָלִים֙ הֵ֔מָּה וְ/לֹ֥א נְבוֹנִ֖ים הֵ֑מָּה חֲכָמִ֥ים הֵ֨מָּה֙ לְ/הָרַ֔ע וּ/לְ/הֵיטִ֖יב לֹ֥א יָדָֽעוּ22For my people {is} foolish, they have not known me; they {are} sottish children, and they have none understanding: they {are} wise to do evil, but to do good they have no knowledge.«لِأَنَّ شَعْبِي أَحْمَقُ. إِيَّايَ لَمْ يَعْرِفُوا. هُمْ بَنُونَ جَاهِلُونَ وَهُمْ غَيْرُ فَاهِمِينَ. هُمْ حُكَمَاءُ فِي عَمَلِ ٱلشَّرِّ، وَلِعَمَلِ ٱلصَّالِحِ مَا يَفْهَمُونَ».
רָאִ֨יתִי֙ אֶת הָ/אָ֔רֶץ וְ/הִנֵּה תֹ֖הוּ וָ/בֹ֑הוּ וְ/אֶל הַ/שָּׁמַ֖יִם וְ/אֵ֥ין אוֹרָֽ/ם23I beheld the earth, and, lo, {it was} without form, and void; and the heavens, and they {had} no light.نَظَرْتُ إِلَى ٱلْأَرْضِ وَإِذَا هِيَ خَرِبَةٌ وَخَالِيَةٌ، وَإِلَى ٱلسَّمَاوَاتِ فَلَا نُورَ لَهَا.
רָאִ֨יתִי֙ הֶֽ/הָרִ֔ים וְ/הִנֵּ֖ה רֹעֲשִׁ֑ים וְ/כָל הַ/גְּבָע֖וֹת הִתְקַלְקָֽלוּ24I beheld the mountains, and, lo, they trembled, and all the hills moved lightly.نَظَرْتُ إِلَى ٱلْجِبَالِ وَإِذَا هِيَ تَرْتَجِفُ، وَكُلُّ ٱلْآكَامِ تَقَلْقَلَتْ.
רָאִ֕יתִי וְ/הִנֵּ֖ה אֵ֣ין הָ/אָדָ֑ם וְ/כָל ע֥וֹף הַ/שָּׁמַ֖יִם נָדָֽדוּ25I beheld, and, lo, {there was} no man, and all the birds of the heavens were fled.نَظَرْتُ وَإِذَا لَا إِنْسَانَ، وَكُلُّ طُيُورِ ٱلسَّمَاءِ هَرَبَتْ.
רָאִ֕יתִי וְ/הִנֵּ֥ה הַ/כַּרְמֶ֖ל הַ/מִּדְבָּ֑ר וְ/כָל עָרָ֗י/ו נִתְּצוּ֙ מִ/פְּנֵ֣י יְהוָ֔ה מִ/פְּנֵ֖י חֲר֥וֹן אַפּֽ/וֹ26I beheld, and, lo, the fruitful place {was} a wilderness, and all the cities thereof were broken down at the presence of the LORD, {and} by his fierce anger.نَظَرْتُ وَإِذَا ٱلْبُسْتَانُ بَرِّيَّةٌ، وَكُلُّ مُدُنِهَا نُقِضَتْ مِنْ وَجْهِ ٱلرَّبِّ، مِنْ وَجْهِ حُمُوِّ غَضَبِهِ.
כִּי כֹה֙ אָמַ֣ר יְהוָ֔ה שְׁמָמָ֥ה תִהְיֶ֖ה כָּל הָ/אָ֑רֶץ וְ/כָלָ֖ה לֹ֥א אֶעֱשֶֽׂה27For thus hath the LORD said, The whole land shall be desolate; yet will I not make a full end.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: «خَرَابًا تَكُونُ كُلُّ ٱلْأَرْضِ، وَلَكِنَّنِي لَا أُفْنِيهَا.
עַל זֹאת֙ תֶּאֱבַ֣ל הָ/אָ֔רֶץ וְ/קָדְר֥וּ הַ/שָּׁמַ֖יִם מִ/מָּ֑עַל עַ֤ל כִּי דִבַּ֨רְתִּי֙ זַמֹּ֔תִי וְ/לֹ֥א נִחַ֖מְתִּי וְ/לֹא אָשׁ֥וּב מִמֶּֽ/נָּה28For this shall the earth mourn, and the heavens above be black: because I have spoken {it}, I have purposed {it}, and will not repent, neither will I turn back from it.مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ تَنُوحُ ٱلْأَرْضُ وَتُظْلِمُ ٱلسَّمَاوَاتُ مِنْ فَوْقُ، مِنْ أَجْلِ أَنِّي قَدْ تَكَلَّمْتُ. قَصَدْتُ وَلَا أَنْدَمُ وَلَا أَرْجِعُ عَنْهُ».
מִ/קּ֨וֹל פָּרָ֜שׁ וְ/רֹ֣מֵה קֶ֗שֶׁת בֹּרַ֨חַת֙ כָּל הָ/עִ֔יר בָּ֚אוּ בֶּ/עָבִ֔ים וּ/בַ/כֵּפִ֖ים עָל֑וּ כָּל הָ/עִ֣יר עֲזוּבָ֔ה וְ/אֵין יוֹשֵׁ֥ב בָּ/הֵ֖ן אִֽישׁ29The whole city shall flee for the noise of the horsemen and bowmen; they shall go into thickets, and climb up upon the rocks: every city {shall be} forsaken, and not a man dwell therein.مِنْ صَوْتِ ٱلْفَارِسِ وَرَامِي ٱلْقَوْسِ كُلُّ ٱلْمَدِينَةِ هَارِبَةٌ. دَخَلُوا ٱلْغَابَاتِ وَصَعِدُوا عَلَى ٱلصُّخُورِ. كُلُّ ٱلْمُدُنِ مَتْرُوكَةٌ، وَلَا إِنْسَانَ سَاكِنٌ فِيهَا.
ו/אתי וְ/אַ֨תְּ שָׁד֜וּד מַֽה תַּעֲשִׂ֗י כִּֽי תִלְבְּשִׁ֨י שָׁנִ֜י כִּי תַעְדִּ֣י עֲדִי זָהָ֗ב כִּֽי תִקְרְעִ֤י בַ/פּוּךְ֙ עֵינַ֔יִ/ךְ לַ/שָּׁ֖וְא תִּתְיַפִּ֑י מָאֲסוּ בָ֥/ךְ עֹגְבִ֖ים נַפְשֵׁ֥/ךְ יְבַקֵּֽשׁוּ30And {when} thou {art} spoiled, what wilt thou do? Though thou clothest thyself with crimson, though thou deckest thee with ornaments of gold, though thou rentest thy face with painting, in vain shalt thou make thyself fair; {thy} lovers will despise thee, they will seek thy life. {face: Heb. eyes}وَأَنْتِ أَيَّتُهَا ٱلْخَرِبَةُ، مَاذَا تَعْمَلِينَ؟ إِذَا لَبِسْتِ قِرْمِزًا، إِذَا تَزَيَّنْتِ بِزِينَةٍ مِنْ ذَهَبٍ، إِذَا كَحَّلْتِ بِٱلْأُثْمُدِ عَيْنَيْكِ، فَبَاطِلًا تُحَسِّنِينَ ذَاتَكِ، فَقَدْ رَذَلَكِ ٱلْعَاشِقُونَ. يَطْلُبُونَ نَفْسَكِ.
כִּי֩ ק֨וֹל כְּ/חוֹלָ֜ה שָׁמַ֗עְתִּי צָרָה֙ כְּ/מַבְכִּירָ֔ה ק֧וֹל בַּת צִיּ֛וֹן תִּתְיַפֵּ֖חַ תְּפָרֵ֣שׂ כַּפֶּ֑י/הָ אֽוֹי נָ֣א לִ֔/י כִּֽי עָיְפָ֥ה נַפְשִׁ֖/י לְ/הֹרְגִֽים31For I have heard a voice as of a woman in travail, {and} the anguish as of her that bringeth forth her first child, the voice of the daughter of Zion, {that} bewaileth herself, {that} spreadeth her hands, {saying}, Woe {is} me now! for my soul is wearied because of murderers.لِأَنِّي سَمِعْتُ صَوْتًا كَمَاخِضَةٍ، ضِيقًا مِثْلَ ضِيقِ بِكْرِيَّةٍ. صَوْتَ ٱبْنَةِ صِهْيَوْنَ تَزْفِرُ. تَبْسُطُ يَدَيْهَا قَائِلَةً: «وَيْلٌ لِي، لِأَنَّ نَفْسِي قَدْ أُغْمِيَ عَلَيْهَا بِسَبَبِ ٱلْقَاتِلِينَ».
5
Yirmeyahu — פרק 5 Jeremiah — Chapter 5
שׁוֹטְט֞וּ בְּ/חוּצ֣וֹת יְרוּשָׁלִַ֗ם וּ/רְאוּ נָ֤א וּ/דְעוּ֙ וּ/בַקְשׁ֣וּ בִ/רְחוֹבוֹתֶ֔י/הָ אִם תִּמְצְא֣וּ אִ֔ישׁ אִם יֵ֛שׁ עֹשֶׂ֥ה מִשְׁפָּ֖ט מְבַקֵּ֣שׁ אֱמוּנָ֑ה וְ/אֶסְלַ֖ח לָֽ/הּ1Run ye to and fro through the streets of Jerusalem, and see now, and know, and seek in the broad places thereof, if ye can find a man, if there be {any} that executeth judgment, that seeketh the truth; and I will pardon it.«طُوفُوا فِي شَوَارِعِ أُورُشَلِيمَ وَٱنْظُرُوا، وَٱعْرِفُوا وَفَتِّشُوا فِي سَاحَاتِهَا، هَلْ تَجِدُونَ إِنْسَانًا أَوْ يُوجَدُ عَامِلٌ بِٱلْعَدْلِ طَالِبُ ٱلْحَقِّ، فَأَصْفَحَ عَنْهَا؟
וְ/אִ֥ם חַי יְהֹוָ֖ה יֹאמֵ֑רוּ לָ/כֵ֥ן לַ/שֶּׁ֖קֶר יִשָּׁבֵֽעוּ2And though they say, The LORD liveth; surely they swear falsely.وَإِنْ قَالُوا: حَيٌّ هُوَ ٱلرَّبُّ. فَإِنَّهُمْ يَحْلِفُونَ بِٱلْكَذِبِ!»
יְהֹוָ֗ה עֵינֶי/ךָ֮ הֲ/ל֣וֹא לֶ/אֱמוּנָה֒ הִכִּ֤יתָה אֹתָ/ם֙ וְֽ/לֹא חָ֔לוּ כִּלִּיתָ֕/ם מֵאֲנ֖וּ קַ֣חַת מוּסָ֑ר חִזְּק֤וּ פְנֵי/הֶם֙ מִ/סֶּ֔לַע מֵאֲנ֖וּ לָ/שֽׁוּב3O LORD, {are} not thine eyes upon the truth? thou hast stricken them, but they have not grieved; thou hast consumed them, {but} they have refused to receive correction: they have made their faces harder than a rock; they have refused to return.يَارَبُّ، أَلَيْسَتْ عَيْنَاكَ عَلَى ٱلْحَقِّ؟ ضَرَبْتَهُمْ فَلَمْ يَتَوَجَّعُوا. أَفْنَيْتَهُمْ وَأَبَوْا قُبُولَ ٱلتَّأْدِيبِ. صَلَّبُوا وُجُوهَهُمْ أَكْثَرَ مِنَ ٱلصَّخْرِ. أَبَوْا ٱلرُّجُوعَ.
וַ/אֲנִ֣י אָמַ֔רְתִּי אַךְ דַּלִּ֖ים הֵ֑ם נוֹאֲל֕וּ כִּ֣י לֹ֤א יָדְעוּ֙ דֶּ֣רֶךְ יְהוָ֔ה מִשְׁפַּ֖ט אֱלֹהֵי/הֶֽם4Therefore I said, Surely these {are} poor; they are foolish: for they know not the way of the LORD, {nor} the judgment of their God.أَمَّا أَنَا فَقُلْتُ: إِنَّمَا هُمْ مَسَاكِينُ. قَدْ جَهِلُوا لِأَنَّهُمْ لَمْ يَعْرِفُوا طَرِيقَ ٱلرَّبِّ، قَضَاءَ إِلَهِهِمْ.
אֵֽלֲכָה לִּ֤/י אֶל הַ/גְּדֹלִים֙ וַ/אֲדַבְּרָ֣ה אוֹתָ֔/ם כִּ֣י הֵ֗מָּה יָדְעוּ֙ דֶּ֣רֶךְ יְהוָ֔ה מִשְׁפַּ֖ט אֱלֹהֵי/הֶ֑ם אַ֣ךְ הֵ֤מָּה יַחְדָּו֙ שָׁ֣בְרוּ עֹ֔ל נִתְּק֖וּ מוֹסֵרֽוֹת5I will get me unto the great men, and will speak unto them; for they have known the way of the LORD, {and} the judgment of their God: but these have altogether broken the yoke, {and} burst the bonds.أَنْطَلِقُ إِلَى ٱلْعُظَمَاءِ وَأُكَلِّمُهُمْ لِأَنَّهُمْ عَرَفُوا طَرِيقَ ٱلرَّبِّ، قَضَاءَ إِلَهِهِمْ. أَمَّا هُمْ فَقَدْ كَسَرُوا ٱلنِّيرَ جَمِيعًا وَقَطَعُوا ٱلرُّبُطَ.
עַל כֵּן֩ הִכָּ֨/ם אַרְיֵ֜ה מִ/יַּ֗עַר זְאֵ֤ב עֲרָבוֹת֙ יְשָׁדְדֵ֔/ם נָמֵ֤ר שֹׁקֵד֙ עַל עָ֣רֵי/הֶ֔ם כָּל הַ/יּוֹצֵ֥א מֵ/הֵ֖נָּה יִטָּרֵ֑ף כִּ֤י רַבּוּ֙ פִּשְׁעֵי/הֶ֔ם עָצְמ֖וּ משבותי/הם מְשׁוּבוֹתֵי/הֶֽם6Wherefore a lion out of the forest shall slay them, {and} a wolf of the evenings shall spoil them, a leopard shall watch over their cities: every one that goeth out thence shall be torn in pieces: because their transgressions are many, {and} their backslidings are increased. {evenings: or, deserts} {are increased: Heb. are strong}مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ يَضْرِبُهُمُ ٱلْأَسَدُ مِنَ ٱلْوَعْرِ. ذِئْبُ ٱلْمَسَاءِ يُهْلِكُهُمْ. يَكْمُنُ ٱلنَّمِرُ حَوْلَ مُدُنِهِمْ. كُلُّ مَنْ خَرَجَ مِنْهَا يُفْتَرَسُ لِأَنَّ ذُنُوبَهُمْ كَثُرَتْ. تَعَاظَمَتْ مَعَاصِيهِمْ!
אֵ֤י לָ/זֹאת֙ אסלוח אֶֽסְלַֽח לָ֔/ךְ בָּנַ֣יִ/ךְ עֲזָב֔וּ/נִי וַ/יִּשָּׁבְע֖וּ בְּ/לֹ֣א אֱלֹהִ֑ים וָ/אַשְׂבִּ֤עַ אוֹתָ/ם֙ וַ/יִּנְאָ֔פוּ וּ/בֵ֥ית זוֹנָ֖ה יִתְגֹּדָֽדוּ7How shall I pardon thee for this? thy children have forsaken me, and sworn by {them that are} no gods: when I had fed them to the full, they then committed adultery, and assembled themselves by troops in the harlots' houses.«كَيْفَ أَصْفَحُ لَكِ عَنْ هَذِهِ؟ بَنُوكِ تَرَكُونِي وَحَلَفُوا بِمَا لَيْسَتْ آلِهَةً. وَلَمَّا أَشْبَعْتُهُمْ زَنَوْا، وَفِي بَيْتِ زَانِيَةٍ تَزَاحَمُوا.
סוּסִ֥ים מְיֻזָּנִ֖ים מַשְׁכִּ֣ים הָי֑וּ אִ֛ישׁ אֶל אֵ֥שֶׁת רֵעֵ֖/הוּ יִצְהָֽלוּ8They were {as} fed horses in the morning: every one neighed after his neighbour's wife.صَارُوا حُصُنًا مَعْلُوفَةً سَائِبَةً. صَهَلُوا كُلُّ وَاحِدٍ عَلَى ٱمْرَأَةِ صَاحِبِهِ.
הַֽ/עַל אֵ֥לֶּה לוֹא אֶפְקֹ֖ד נְאֻם יְהֹוָ֑ה וְ/אִם֙ בְּ/ג֣וֹי אֲשֶׁר כָּ/זֶ֔ה לֹ֥א תִתְנַקֵּ֖ם נַפְשִֽׁ/י9Shall I not visit for these {things}? saith the LORD: and shall not my soul be avenged on such a nation as this?أَمَا أُعَاقِبُ عَلَى هَذَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ؟ أَوَ مَا تَنْتَقِمُ نَفْسِي مِنْ أُمَّةٍ كَهَذِهِ؟
עֲל֤וּ בְ/שָׁרוֹתֶ֨י/הָ֙ וְ/שַׁחֵ֔תוּ וְ/כָלָ֖ה אַֽל תַּעֲשׂ֑וּ הָסִ֨ירוּ֙ נְטִ֣ישׁוֹתֶ֔י/הָ כִּ֛י ל֥וֹא לַ/יהוָ֖ה הֵֽמָּה10Go ye up upon her walls, and destroy; but make not a full end: take away her battlements; for they {are} not the LORD'S.«اِصْعَدُوا عَلَى أَسْوَارِهَا وَٱخْرِبُوا وَلَكِنْ لَا تُفْنُوهَا. اِنْزِعُوا أَفْنَانَهَا لِأَنَّهَا لَيْسَتْ لِلرَّبِّ.
כִּי֩ בָג֨וֹד בָּגְד֜וּ בִּ֗/י בֵּ֧ית יִשְׂרָאֵ֛ל וּ/בֵ֥ית יְהוּדָ֖ה נְאֻם יְהוָֽה11For the house of Israel and the house of Judah have dealt very treacherously against me, saith the LORD.لِأَنَّهُ خِيَانَةً خَانَنِي بَيْتُ إِسْرَائِيلَ وَبَيْتُ يَهُوذَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
כִּֽחֲשׁוּ֙ בַּ/יהוָ֔ה וַ/יֹּאמְר֖וּ לֹא ה֑וּא וְ/לֹא תָב֤וֹא עָלֵ֨י/נוּ֙ רָעָ֔ה וְ/חֶ֥רֶב וְ/רָעָ֖ב ל֥וֹא נִרְאֶֽה12They have belied the LORD, and said, {It is} not he; neither shall evil come upon us; neither shall we see sword nor famine:جَحَدُوا ٱلرَّبَّ وَقَالُوا: لَيْسَ هُوَ، وَلَا يَأْتِي عَلَيْنَا شَرٌّ، وَلَا نَرَى سَيْفًا وَلَا جُوعًا،
וְ/הַ/נְּבִיאִים֙ יִֽהְי֣וּ לְ/ר֔וּחַ וְ/הַ/דִּבֵּ֖ר אֵ֣ין בָּ/הֶ֑ם כֹּ֥ה יֵעָשֶׂ֖ה לָ/הֶֽם13And the prophets shall become wind, and the word {is} not in them: thus shall it be done unto them.وَٱلْأَنْبِيَاءُ يَصِيرُونَ رِيحًا، وَٱلْكَلِمَةُ لَيْسَتْ فِيهِمْ. هَكَذَا يُصْنَعُ بِهِمْ.
לָ/כֵ֗ן כֹּֽה אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י צְבָא֔וֹת יַ֚עַן דַּבֶּרְ/כֶ֔ם אֶת הַ/דָּבָ֖ר הַ/זֶּ֑ה הִנְ/נִ֣י נֹתֵן֩ דְּבָרַ֨/י בְּ/פִ֜י/ךָ לְ/אֵ֗שׁ וְ/הָ/עָ֥ם הַ/זֶּ֛ה עֵצִ֖ים וַ/אֲכָלָֽתַ/ם14Wherefore thus saith the LORD God of hosts, Because ye speak this word, behold, I will make my words in thy mouth fire, and this people wood, and it shall devour them.لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ ٱلْجُنُودِ: مِنْ أَجْلِ أَنَّكُمْ تَتَكَلَّمُونَ بِهَذِهِ ٱلْكَلِمَةِ، هَأَنَذَا جَاعِلٌ كَلَامِي فِي فَمِكَ نَارًا، وَهَذَا ٱلشَّعْبَ حَطَبًا، فَتَأْكُلُهُمْ.
הִנְ/נִ֣י מֵבִיא֩ עֲלֵי/כֶ֨ם גּ֧וֹי מִ/מֶּרְחָ֛ק בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵ֖ל נְאֻם יְהֹוָ֑ה גּ֣וֹי אֵיתָ֣ן ה֗וּא גּ֤וֹי מֵ/עוֹלָם֙ ה֔וּא גּ֚וֹי לֹא תֵדַ֣ע לְשֹׁנ֔/וֹ וְ/לֹ֥א תִשְׁמַ֖ע מַה יְדַבֵּֽר15Lo, I will bring a nation upon you from far, O house of Israel, saith the LORD: it {is} a mighty nation, it {is} an ancient nation, a nation whose language thou knowest not, neither understandest what they say.هَأَنَذَا أَجْلِبُ عَلَيْكُمْ أُمَّةً مِنْ بُعْدٍ يَا بَيْتَ إِسْرَائِيلَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. أُمَّةً قَوِيَّةً. أُمَّةً مُنْذُ ٱلْقَدِيمِ. أُمَّةً لَا تَعْرِفُ لِسَانَهَا وَلَا تَفْهَمُ مَا تَتَكَلَّمُ بِهِ.
אַשְׁפָּת֖/וֹ כְּ/קֶ֣בֶר פָּת֑וּחַ כֻּלָּ֖/ם גִּבּוֹרִֽים16Their quiver {is} as an open sepulchre, they {are} all mighty men.جُعْبَتُهُمْ كَقَبْرٍ مَفْتُوحٍ. كُلُّهُمْ جَبَابِرَةٌ.
וְ/אָכַ֨ל קְצִֽירְ/ךָ֜ וְ/לַחְמֶ֗/ךָ יֹאכְלוּ֙ בָּנֶ֣י/ךָ וּ/בְנוֹתֶ֔י/ךָ יֹאכַ֤ל צֹאנְ/ךָ֙ וּ/בְקָרֶ֔/ךָ יֹאכַ֥ל גַּפְנְ/ךָ֖ וּ/תְאֵנָתֶ֑/ךָ יְרֹשֵׁ֞שׁ עָרֵ֣י מִבְצָרֶ֗י/ךָ אֲשֶׁ֥ר אַתָּ֛ה בּוֹטֵ֥חַ בָּ/הֵ֖נָּה בֶּ/חָֽרֶב17And they shall eat up thine harvest, and thy bread, {which} thy sons and thy daughters should eat: they shall eat up thy flocks and thine herds: they shall eat up thy vines and thy fig trees: they shall impoverish thy fenced cities, wherein thou trustedst, with the sword.فَيَأْكُلُونَ حَصَادَكَ وَخُبْزَكَ ٱلَّذِي يَأْكُلُهُ بَنُوكَ وَبَنَاتُكَ. يَأْكُلُونَ غَنَمَكَ وَبَقَرَكَ. يَأْكُلُونَ جَفْنَتَكَ وَتِينَكَ. يُهْلِكُونَ بِٱلسَّيْفِ مُدُنَكَ ٱلْحَصِينَةَ ٱلَّتِي أَنْتَ مُتَّكِلٌ عَلَيْهَا.
וְ/גַ֛ם בַּ/יָּמִ֥ים הָ/הֵ֖מָּה נְאֻם יְהֹוָ֑ה לֹֽא אֶעֱשֶׂ֥ה אִתְּ/כֶ֖ם כָּלָֽה18Nevertheless in those days, saith the LORD, I will not make a full end with you.وَأَيْضًا فِي تِلْكَ ٱلْأَيَّامِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لَا أُفْنِيكُمْ.
וְ/הָיָה֙ כִּ֣י תֹאמְר֔וּ תַּ֣חַת מֶ֗ה עָשָׂ֨ה יְהֹוָ֧ה אֱלֹהֵ֛י/נוּ לָ֖/נוּ אֶת כָּל אֵ֑לֶּה וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲלֵי/הֶ֗ם כַּ/אֲשֶׁ֨ר עֲזַבְתֶּ֤ם אוֹתִ/י֙ וַ/תַּעַבְד֞וּ אֱלֹהֵ֤י נֵכָר֙ בְּ/אַרְצְ/כֶ֔ם כֵּ֚ן תַּעַבְד֣וּ זָרִ֔ים בְּ/אֶ֖רֶץ לֹ֥א לָ/כֶֽם19And it shall come to pass, when ye shall say, Wherefore doeth the LORD our God all these {things} unto us? then shalt thou answer them, Like as ye have forsaken me, and served strange gods in your land, so shall ye serve strangers in a land {that is} not yours.«وَيَكُونُ حِينَ تَقُولُونَ: لِمَاذَا صَنَعَ ٱلرَّبُّ إِلَهُنَا بِنَا كُلَّ هَذِهِ؟ تَقُولُ لَهُمْ: كَمَا أَنَّكُمْ تَرَكْتُمُونِي وَعَبَدْتُمْ آلِهَةً غَرِيبَةً فِي أَرْضِكُمْ، هَكَذَا تَعْبُدُونَ ٱلْغُرَبَاءَ فِي أَرْضٍ لَيْسَتْ لَكُمْ.
הַגִּ֥ידוּ זֹ֖את בְּ/בֵ֣ית יַעֲקֹ֑ב וְ/הַשְׁמִיע֥וּ/הָ בִ/יהוּדָ֖ה לֵ/אמֹֽר20Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying,أَخْبِرُوا بِهَذَا فِي بَيْتِ يَعْقُوبَ وَأَسْمِعُوا بِهِ فِي يَهُوذَا قَائِلِينَ:
שִׁמְעוּ נָ֣א זֹ֔את עַ֥ם סָכָ֖ל וְ/אֵ֣ין לֵ֑ב עֵינַ֤יִם לָ/הֶם֙ וְ/לֹ֣א יִרְא֔וּ אָזְנַ֥יִם לָ/הֶ֖ם וְ/לֹ֥א יִשְׁמָֽעוּ21Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: {understanding: Heb. heart}اِسْمَعْ هَذَا أَيُّهَا ٱلشَّعْبُ ٱلْجَاهِلُ وَٱلْعَدِيمُ ٱلْفَهْمِ، ٱلَّذِينَ لَهُمْ أَعْيُنٌ وَلَا يُبْصِرُونَ. لَهُمْ آذَانٌ وَلَا يَسْمَعُونَ.
הַ/אוֹתִ֨/י לֹא תִירָ֜אוּ נְאֻם יְהֹוָ֗ה אִ֤ם מִ/פָּנַ/י֙ לֹ֣א תָחִ֔ילוּ אֲשֶׁר שַׂ֤מְתִּי חוֹל֙ גְּב֣וּל לַ/יָּ֔ם חָק עוֹלָ֖ם וְ/לֹ֣א יַעַבְרֶ֑/נְהוּ וַ/יִּֽתְגָּעֲשׁוּ֙ וְ/לֹ֣א יוּכָ֔לוּ וְ/הָמ֥וּ גַלָּ֖י/ו וְ/לֹ֥א יַעַבְרֻֽ/נְהוּ22Fear ye not me? saith the LORD: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand {for} the bound of the sea by a perpetual decree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it?أَإِيَّايَ لَا تَخْشَوْنَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ؟ أَوَلَا تَرْتَعِدُونَ مِنْ وَجْهِي؟ أَنَا ٱلَّذِي وَضَعْتُ ٱلرَّمْلَ تُخُومًا لِلْبَحْرِ فَرِيضَةً أَبَدِيَّةً لَا يَتَعَدَّاهَا، فَتَتَلَاطَمُ وَلَا تَسْتَطِيعُ، وَتَعِجُّ أَمْوَاجُهُ وَلَا تَتَجَاوَزُهَا.
וְ/לָ/עָ֤ם הַ/זֶּה֙ הָיָ֔ה לֵ֖ב סוֹרֵ֣ר וּ/מוֹרֶ֑ה סָ֖רוּ וַ/יֵּלֵֽכוּ23But this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone.وَصَارَ لِهَذَا ٱلشَّعْبِ قَلْبٌ عَاصٍ وَمُتَمَرِّدٌ. عَصَوْا وَمَضَوْا.
וְ/לֹֽא אָמְר֣וּ בִ/לְבָבָ֗/ם נִ֤ירָא נָא֙ אֶת יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔י/נוּ הַ/נֹּתֵ֗ן גֶּ֛שֶׁם ו/ירה יוֹרֶ֥ה וּ/מַלְק֖וֹשׁ בְּ/עִתּ֑/וֹ שְׁבֻע֛וֹת חֻקּ֥וֹת קָצִ֖יר יִשְׁמָר לָֽ/נוּ24Neither say they in their heart, Let us now fear the LORD our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest.وَلَمْ يَقُولُوا بِقُلُوبِهِمْ: لِنَخَفِ ٱلرَّبَّ إِلَهَنَا ٱلَّذِي يُعْطِي ٱلْمَطَرَ ٱلْمُبَكِّرَ وَٱلْمُتَأَخِّرَ فِي وَقْتِهِ. يَحْفَظُ لَنَا أَسَابِيعَ ٱلْحَصَادِ ٱلْمَفْرُوضَةَ.
עֲוֺנוֹתֵי/כֶ֖ם הִטּוּ אֵ֑לֶּה וְ/חַטֹּ֣אותֵי/כֶ֔ם מָנְע֥וּ הַ/טּ֖וֹב מִ/כֶּֽם25Your iniquities have turned away these {things}, and your sins have withholden good {things} from you.«آثَامُكُمْ عَكَسَتْ هَذِهِ، وَخَطَايَاكُمْ مَنَعَتِ ٱلْخَيْرَ عَنْكُمْ.
כִּי נִמְצְא֥וּ בְ/עַמִּ֖/י רְשָׁעִ֑ים יָשׁוּר֙ כְּ/שַׁ֣ךְ יְקוּשִׁ֔ים הִצִּ֥יבוּ מַשְׁחִ֖ית אֲנָשִׁ֥ים יִלְכֹּֽדוּ26For among my people are found wicked {men}: they lay wait, as he that setteth snares; they set a trap, they catch men. {they lay...: or, they pry as fowlers lie in wait}لِأَنَّهُ وُجِدَ فِي شَعْبِي أَشْرَارٌ يَرْصُدُونَ كَمُنْحَنٍ مِنَ ٱلْقَانِصِينَ، يَنْصِبُونَ أَشْرَاكًا يُمْسِكُونَ ٱلنَّاسَ.
כִּ/כְלוּב֙ מָ֣לֵא ע֔וֹף כֵּ֥ן בָּתֵּי/הֶ֖ם מְלֵאִ֣ים מִרְמָ֑ה עַל כֵּ֥ן גָּדְל֖וּ וַֽ/יַּעֲשִֽׁירוּ27As a cage is full of birds, so {are} their houses full of deceit: therefore they are become great, and waxen rich. {cage: or, coop}مِثْلَ قَفَصٍ مَلْآنٍ طُيُورًا هَكَذَا بُيُوتُهُمْ مَلْآنَةٌ مَكْرًا. مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ عَظُمُوا وَٱسْتَغْنَوْا.
שָׁמְנ֣וּ עָשְׁת֗וּ גַּ֚ם עָֽבְר֣וּ דִבְרֵי רָ֔ע דִּ֣ין לֹא דָ֔נוּ דִּ֥ין יָת֖וֹם וְ/יַצְלִ֑יחוּ וּ/מִשְׁפַּ֥ט אֶבְיוֹנִ֖ים לֹ֥א שָׁפָֽטוּ28They are waxen fat, they shine: yea, they overpass the deeds of the wicked: they judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge.سَمِنُوا. لَمَعُوا. أَيْضًا تَجَاوَزُوا فِي أُمُورِ ٱلشَّرِّ. لَمْ يَقْضُوا فِي ٱلدَّعْوَى، دَعْوَى ٱلْيَتِيمِ. وَقَدْ نَجَحُوا. وَبِحَقِّ ٱلْمَسَاكِينِ لَمْ يَقْضُوا.
הַֽ/עַל אֵ֥לֶּה לֹֽא אֶפְקֹ֖ד נְאֻם יְהֹוָ֑ה אִ֚ם בְּ/ג֣וֹי אֲשֶׁר כָּ/זֶ֔ה לֹ֥א תִתְנַקֵּ֖ם נַפְשִֽׁ/י29Shall I not visit for these {things}? saith the LORD: shall not my soul be avenged on such a nation as this?أَفَلِأَجْلِ هَذِهِ لَا أُعَاقِبُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ؟ أَوَلَا تَنْتَقِمُ نَفْسِي مِنْ أُمَّةٍ كَهَذِهِ؟
שַׁמָּה֙ וְ/שַׁ֣עֲרוּרָ֔ה נִהְיְתָ֖ה בָּ/אָֽרֶץ30A wonderful and horrible thing is committed in the land; {A wonderful...: or, Astonishment and filthiness}«صَارَ فِي ٱلْأَرْضِ دَهَشٌ وَقَشْعَرِيرَةٌ.
הַ/נְּבִיאִ֞ים נִבְּא֣וּ בַ/שֶּׁ֗קֶר וְ/הַ/כֹּהֲנִים֙ יִרְדּ֣וּ עַל יְדֵי/הֶ֔ם וְ/עַמִּ֖/י אָ֣הֲבוּ כֵ֑ן וּ/מַֽה תַּעֲשׂ֖וּ לְ/אַחֲרִיתָֽ/הּ31The prophets prophesy falsely, and the priests bear rule by their means; and my people love {to have it} so: and what will ye do in the end thereof? {bear...: or, take into their hands}اَلْأَنْبِيَاءُ يَتَنَبَّأُونَ بِٱلْكَذِبِ، وَٱلْكَهَنَةُ تَحْكُمُ عَلَى أَيْدِيهِمْ، وَشَعْبِي هَكَذَا أَحَبَّ. وَمَاذَا تَعْمَلُونَ فِي آخِرَتِهَا؟
6
Yirmeyahu — פרק 6 Jeremiah — Chapter 6
הָעִ֣זוּ בְּנֵ֣י בִניָמִ֗ן מִ/קֶּ֨רֶב֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם וּ/בִ/תְק֨וֹעַ֙ תִּקְע֣וּ שׁוֹפָ֔ר וְ/עַל בֵּ֥ית הַכֶּ֖רֶם שְׂא֣וּ מַשְׂאֵ֑ת כִּ֥י רָעָ֛ה נִשְׁקְפָ֥ה מִ/צָּפ֖וֹן וְ/שֶׁ֥בֶר גָּדֽוֹל1O ye children of Benjamin, gather yourselves to flee out of the midst of Jerusalem, and blow the trumpet in Tekoa, and set up a sign of fire in Bethhaccerem: for evil appeareth out of the north, and great destruction.«اُهْرُبُوا يَا بَنِي بَنْيَامِينَ مِنْ وَسْطِ أُورُشَلِيمَ، وَٱضْرِبُوا بِٱلْبُوقِ فِي تَقُوعَ، وَعَلَى بَيْتِ هَكَّارِيمَ ٱرْفَعُوا عَلَمَ نَارٍ، لِأَنَّ ٱلشَّرَّ أَشْرَفَ مِنَ ٱلشِّمَالِ وَكَسْرٌ عَظِيمٌ.
הַ/נָּוָה֙ וְ/הַ/מְּעֻנָּגָ֔ה דָּמִ֖יתִי בַּת צִיּֽוֹן2I have likened the daughter of Zion to a comely and delicate {woman}. {comely: or, dwelling at home}اَلْجَمِيلَةُ ٱللَّطِيفَةُ ٱبْنَةُ صِهْيَوْنَ أُهْلِكُهَا.
אֵלֶ֛י/הָ יָבֹ֥אוּ רֹעִ֖ים וְ/עֶדְרֵי/הֶ֑ם תָּקְע֨וּ עָלֶ֤י/הָ אֹהָלִים֙ סָבִ֔יב רָע֖וּ אִ֥ישׁ אֶת יָדֽ/וֹ3The shepherds with their flocks shall come unto her; they shall pitch {their} tents against her round about; they shall feed every one in his place.إِلَيْهَا تَأْتِي ٱلرُّعَاةُ وَقُطْعَانُهُمْ. يَنْصِبُونَ عِنْدَهَا خِيَامًا حَوَالَيْهَا. يَرْعَوْنَ كُلُّ وَاحِدٍ فِي مَكَانِهِ».
קַדְּשׁ֤וּ עָלֶ֨י/הָ֙ מִלְחָמָ֔ה ק֖וּמוּ וְ/נַעֲלֶ֣ה בַֽ/צָּהֳרָ֑יִם א֥וֹי לָ֨/נוּ֙ כִּי פָנָ֣ה הַ/יּ֔וֹם כִּ֥י יִנָּט֖וּ צִלְלֵי עָֽרֶב4Prepare ye war against her; arise, and let us go up at noon. Woe unto us! for the day goeth away, for the shadows of the evening are stretched out.«قَدِّسُوا عَلَيْهَا حَرْبًا. قُومُوا فَنَصْعَدَ في ٱلظَّهِيرَةِ. وَيْلٌ لَنَا لِأَنَّ ٱلنَّهَارَ مَالَ، لِأَنَّ ظِلَالَ ٱلْمَسَاءِ ٱمْتَدَّتْ.
ק֚וּמוּ וְ/נַעֲלֶ֣ה בַ/לָּ֔יְלָה וְ/נַשְׁחִ֖יתָה אַרְמְנוֹתֶֽי/הָ5Arise, and let us go by night, and let us destroy her palaces.قُومُوا فَنَصْعَدَ في ٱللَّيْلِ وَنَهْدِمَ قُصُورَهَا».
כִּ֣י כֹ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת כִּרְת֣וּ עֵצָ֔ה וְ/שִׁפְכ֥וּ עַל יְרוּשָׁלִַ֖ם סֹלְלָ֑ה הִ֚יא הָ/עִ֣יר הָפְקַ֔ד כֻּלָּ֖/הּ עֹ֥שֶׁק בְּ/קִרְבָּֽ/הּ6For thus hath the LORD of hosts said, Hew ye down trees, and cast a mount against Jerusalem: this {is} the city to be visited; she {is} wholly oppression in the midst of her. {cast...: or, pour out the engine of shot}«لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: ٱقْطَعُوا أَشْجَارًا. أَقِيمُوا حَوْلَ أُورُشَلِيمَ مِتْرَسَةً. هِيَ ٱلْمَدِينَةُ ٱلْمُعَاقَبَةُ. كُلُّهَا ظُلْمٌ فِي وَسَطِهَا.
כְּ/הָקִ֥יר בור בַּ֨יִר֙ מֵימֶ֔י/הָ כֵּ֖ן הֵקֵ֣רָה רָעָתָ֑/הּ חָמָ֣ס וָ֠/שֹׁד יִשָּׁ֨מַע בָּ֧/הּ עַל פָּנַ֛/י תָּמִ֖יד חֳלִ֥י וּ/מַכָּֽה7As a fountain casteth out her waters, so she casteth out her wickedness: violence and spoil is heard in her; before me continually {is} grief and wounds.كَمَا تُنْبِعُ ٱلْعَيْنُ مِيَاهَهَا، هَكَذَا تُنْبِعُ هِيَ شَرَّهَا. ظُلْمٌ وَخَطْفٌ يُسْمَعُ فِيهَا. أَمَامِي دَائِمًا مَرَضٌ وَضَرْبٌ.
הִוָּסְרִי֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם פֶּן תֵּקַ֥ע נַפְשִׁ֖/י מִמֵּ֑/ךְ פֶּן אֲשִׂימֵ֣/ךְ שְׁמָמָ֔ה אֶ֖רֶץ ל֥וֹא נוֹשָֽׁבָה8Be thou instructed, O Jerusalem, lest my soul depart from thee; lest I make thee desolate, a land not inhabited. {depart: Heb. be loosed, or, disjointed}تَأَدَّبِي يَا أُورُشَلِيمُ لِئَلَّا تَجْفُوَكِ نَفْسِي. لِئَلَّا أَجْعَلَكِ خَرَابًا، أَرْضًا غَيْرَ مَسْكُونَةٍ.
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהֹוָ֣ה צְבָא֔וֹת עוֹלֵ֛ל יְעוֹלְל֥וּ כַ/גֶּ֖פֶן שְׁאֵרִ֣ית יִשְׂרָאֵ֑ל הָשֵׁב֙ יָדְ/ךָ֔ כְּ/בוֹצֵ֖ר עַל סַלְסִלּֽוֹת9Thus saith the LORD of hosts, They shall throughly glean the remnant of Israel as a vine: turn back thine hand as a grapegatherer into the baskets.«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: تَعْلِيلًا يُعَلِّلُونَ، كَجَفْنَةٍ، بَقِيَّةَ إِسْرَائِيلَ. رُدَّ يَدَكَ كَقَاطِفٍ إِلَى ٱلسِّلَالِ.
עַל מִ֨י אֲדַבְּרָ֤ה וְ/אָעִ֨ידָה֙ וְ/יִשְׁמָ֔עוּ הִנֵּה֙ עֲרֵלָ֣ה אָזְנָ֔/ם וְ/לֹ֥א יוּכְל֖וּ לְ/הַקְשִׁ֑יב הִנֵּ֣ה דְבַר יְהוָ֗ה הָיָ֥ה לָ/הֶ֛ם לְ/חֶרְפָּ֖ה לֹ֥א יַחְפְּצוּ בֽ/וֹ10To whom shall I speak, and give warning, that they may hear? behold, their ear {is} uncircumcised, and they cannot hearken: behold, the word of the LORD is unto them a reproach; they have no delight in it.مَنْ أُكَلِّمُهُمْ وَأُنْذِرُهُمْ فَيَسْمَعُوا؟ هَا إِنَّ أُذْنَهُمْ غَلْفَاءُ فَلَا يَقْدِرُونَ أَنْ يَصْغَوْا. هَا إِنَّ كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ صَارَتْ لَهُمْ عَارًا. لَا يُسَرُّونَ بِهَا.
וְ/אֵת֩ חֲמַ֨ת יְהוָ֤ה מָלֵ֨אתִי֙ נִלְאֵ֣יתִי הָכִ֔יל שְׁפֹ֤ךְ עַל עוֹלָל֙ בַּ/ח֔וּץ וְ/עַ֛ל ס֥וֹד בַּחוּרִ֖ים יַחְדָּ֑ו כִּֽי גַם אִ֤ישׁ עִם אִשָּׁה֙ יִלָּכֵ֔דוּ זָקֵ֖ן עִם מְלֵ֥א יָמִֽים11Therefore I am full of the fury of the LORD; I am weary with holding in: I will pour it out upon the children abroad, and upon the assembly of young men together: for even the husband with the wife shall be taken, the aged with {him that is} full of days.فَٱمْتَلَأْتُ مِنْ غَيْظِ ٱلرَّبِّ. مَلِلْتُ ٱلطَّاقَةَ. أَسْكُبُهُ عَلَى ٱلْأَطْفَالِ فِي ٱلْخَارِجِ وَعَلَى مَجْلِسِ ٱلشُّبَّانِ مَعًا، لِأَنَّ ٱلرَّجُلَ وَٱلْمَرْأَةَ يُؤْخَذَانِ كِلَاهُمَا، وَٱلشَّيْخَ مَعَ ٱلْمُمْتَلِئِ أَيَّامًا.
וְ/נָסַ֤בּוּ בָֽתֵּי/הֶם֙ לַ/אֲחֵרִ֔ים שָׂד֥וֹת וְ/נָשִׁ֖ים יַחְדָּ֑ו כִּֽי אַטֶּ֧ה אֶת יָדִ֛/י עַל יֹשְׁבֵ֥י הָ/אָ֖רֶץ נְאֻם יְהוָֽה12And their houses shall be turned unto others, {with their} fields and wives together: for I will stretch out my hand upon the inhabitants of the land, saith the LORD.وَتَتَحَوَّلُ بُيُوتُهُمْ إِلَى آخَرِينَ، ٱلْحُقُولُ وَٱلنِّسَاءُ مَعًا، لِأَنِّي أَمُدُّ يَدِي عَلَى سُكَّانِ ٱلْأَرْضِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
כִּ֤י מִ/קְּטַנָּ/ם֙ וְ/עַד גְּדוֹלָ֔/ם כֻּלּ֖/וֹ בּוֹצֵ֣עַ בָּ֑צַע וּ/מִ/נָּבִיא֙ וְ/עַד כֹּהֵ֔ן כֻּלּ֖/וֹ עֹ֥שֶׂה שָּֽׁקֶר13For from the least of them even unto the greatest of them every one {is} given to covetousness; and from the prophet even unto the priest every one dealeth falsely.لِأَنَّهُمْ مِنْ صَغِيرِهِمْ إِلَى كَبِيرِهِمْ، كُلُّ وَاحِدٍ مُولَعٌ بِٱلرِّبْحِ. وَمِنَ ٱلنَّبِيِّ إِلَى ٱلْكَاهِنِ، كُلُّ وَاحِدٍ يَعْمَلُ بِٱلْكَذِبِ.
וַֽ/יְרַפְּא֞וּ אֶת שֶׁ֤בֶר עַמִּ/י֙ עַל נְקַלָּ֔ה לֵ/אמֹ֖ר שָׁל֣וֹם שָׁל֑וֹם וְ/אֵ֖ין שָׁלֽוֹם14They have healed also the hurt {of the daughter} of my people slightly, saying, Peace, peace; when {there is} no peace. {hurt: Heb. bruise, or, breach}وَيَشْفُونَ كَسْرَ بِنْتِ شَعْبِي عَلَى عَثَمٍ قَائِلِينَ: سَلَامٌ، سَلَامٌ. وَلَا سَلَامَ.
הֹבִ֕ישׁוּ כִּ֥י תוֹעֵבָ֖ה עָשׂ֑וּ גַּם בּ֣וֹשׁ לֹֽא יֵב֗וֹשׁוּ גַּם הַכְלִים֙ לֹ֣א יָדָ֔עוּ לָ/כֵ֞ן יִפְּל֧וּ בַ/נֹּפְלִ֛ים בְּ/עֵת פְּקַדְתִּ֥י/ם יִכָּשְׁל֖וּ אָמַ֥ר יְהוָֽה15Were they ashamed when they had committed abomination? nay, they were not at all ashamed, neither could they blush: therefore they shall fall among them that fall: at the time {that} I visit them they shall be cast down, saith the LORD.هَلْ خَزُوا لِأَنَّهُمْ عَمِلُوا رِجْسًا؟ بَلْ لَمْ يَخْزَوْا خِزْيًا وَلَمْ يَعْرِفُوا ٱلْخَجَلَ. لِذَلِكَ يَسْقُطُونَ بَيْنَ ٱلسَّاقِطِينَ. فِي وَقْتِ مُعَاقَبَتِهِمْ يَعْثُرُونَ، قَالَ ٱلرَّبُّ.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֡ה עִמְדוּ֩ עַל דְּרָכִ֨ים וּ/רְא֜וּ וְ/שַׁאֲל֣וּ לִ/נְתִב֣וֹת עוֹלָ֗ם אֵי זֶ֨ה דֶ֤רֶךְ הַ/טּוֹב֙ וּ/לְכוּ בָ֔/הּ וּ/מִצְא֥וּ מַרְגּ֖וֹעַ לְ/נַפְשְׁ/כֶ֑ם וַ/יֹּאמְר֖וּ לֹ֥א נֵלֵֽךְ16Thus saith the LORD, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where {is} the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk {therein}.«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: قِفُوا عَلَى ٱلطُّرُقِ وَٱنْظُرُوا، وَٱسْأَلُوا عَنِ ٱلسُّبُلِ ٱلْقَدِيمَةِ: أَيْنَ هُوَ ٱلطَّرِيقُ ٱلصَّالِحُ؟ وَسِيرُوا فِيهِ، فَتَجِدُوا رَاحَةً لِنُفُوسِكُمْ. وَلَكِنَّهُمْ قَالُوا: لَا نَسِيرُ فِيهِ!
וַ/הֲקִמֹתִ֤י עֲלֵי/כֶם֙ צֹפִ֔ים הַקְשִׁ֖יבוּ לְ/ק֣וֹל שׁוֹפָ֑ר וַ/יֹּאמְר֖וּ לֹ֥א נַקְשִֽׁיב17Also I set watchmen over you, {saying}, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken.وَأَقَمْتُ عَلَيْكُمْ رُقَبَاءَ قَائِلِينَ: ٱصْغَوْا لِصَوْتِ ٱلْبُوقِ. فَقَالُوا: لَا نَصْغَى!
לָ/כֵ֖ן שִׁמְע֣וּ הַ/גּוֹיִ֑ם וּ/דְעִ֥י עֵדָ֖ה אֶת אֲשֶׁר בָּֽ/ם18Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what {is} among them.لِذَلِكَ ٱسْمَعُوا يَا أَيُّهَا ٱلشُّعُوبُ، وَٱعْرِفِي أَيَّتُهَا ٱلْجَمَاعَةُ مَا هُوَ بَيْنَهُمْ.
שִׁמְעִ֣י הָ/אָ֔רֶץ הִנֵּ֨ה אָנֹכִ֜י מֵבִ֥יא רָעָ֛ה אֶל הָ/עָ֥ם הַ/זֶּ֖ה פְּרִ֣י מַחְשְׁבוֹתָ֑/ם כִּ֤י עַל דְּבָרַ/י֙ לֹ֣א הִקְשִׁ֔יבוּ וְ/תוֹרָתִ֖/י וַ/יִּמְאֲסוּ בָֽ/הּ19Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, {even} the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it.اِسْمَعِي أَيَّتُهَا ٱلْأَرْضُ: هَأَنَذَا جَالِبٌ شَرًّا عَلَى هَذَا ٱلشَّعْبِ ثَمَرَ أَفْكَارِهِمْ، لِأَنَّهُمْ لَمْ يَصْغَوْا لِكَلَامِي، وَشَرِيعَتِي رَفَضُوهَا.
לָ/מָּה זֶּ֨ה לִ֤/י לְבוֹנָה֙ מִ/שְּׁבָ֣א תָב֔וֹא וְ/קָנֶ֥ה הַ/טּ֖וֹב מֵ/אֶ֣רֶץ מֶרְחָ֑ק עֹלֽוֹתֵי/כֶם֙ לֹ֣א לְ/רָצ֔וֹן וְ/זִבְחֵי/כֶ֖ם לֹא עָ֥רְבוּ לִֽ/י20To what purpose cometh there to me incense from Sheba, and the sweet cane from a far country? your burnt offerings {are} not acceptable, nor your sacrifices sweet unto me.لِمَاذَا يَأْتِي لِي ٱللُّبَانُ مِنْ شَبَا، وَقَصَبُ ٱلذَّرِيرَةِ مِنْ أَرْضٍ بَعِيدَةٍ؟ مُحْرَقَاتُكُمْ غَيْرُ مَقْبُولَةٍ، وَذَبَائِحُكُمْ لَا تَلُذُّ لِي.
לָ/כֵ֗ן כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנְ/נִ֥י נֹתֵ֛ן אֶל הָ/עָ֥ם הַ/זֶּ֖ה מִכְשֹׁלִ֑ים וְ/כָ֣שְׁלוּ בָ֠/ם אָב֨וֹת וּ/בָנִ֥ים יַחְדָּ֛ו שָׁכֵ֥ן וְ/רֵע֖/וֹ יאבדו וְ/אָבָֽדוּ21Therefore thus saith the LORD, Behold, I will lay stumblingblocks before this people, and the fathers and the sons together shall fall upon them; the neighbour and his friend shall perish.لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا جَاعِلٌ لِهَذَا ٱلشَّعْبِ مَعْثَرَاتٍ فَيَعْثُرُ بِهَا ٱلْآبَاءُ وَٱلْأَبْنَاءُ مَعًا. اَلْجَارُ وَصَاحِبُهُ يَبِيدَانِ.
כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנֵּ֛ה עַ֥ם בָּ֖א מֵ/אֶ֣רֶץ צָפ֑וֹן וְ/ג֣וֹי גָּד֔וֹל יֵע֖וֹר מִ/יַּרְכְּתֵי אָֽרֶץ22Thus saith the LORD, Behold, a people cometh from the north country, and a great nation shall be raised from the sides of the earth.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هُوَذَا شَعْبٌ قَادِمٌ مِنْ أَرْضِ ٱلشِّمَالِ، وَأُمَّةٌ عَظِيمَةٌ تَقُومُ مِنْ أَقَاصِي ٱلْأَرْضِ.
קֶ֣שֶׁת וְ/כִיד֞וֹן יַחֲזִ֗יקוּ אַכְזָרִ֥י הוּא֙ וְ/לֹ֣א יְרַחֵ֔מוּ קוֹלָ/ם֙ כַּ/יָּ֣ם יֶהֱמֶ֔ה וְ/עַל סוּסִ֖ים יִרְכָּ֑בוּ עָר֗וּךְ כְּ/אִישׁ֙ לַ/מִּלְחָמָ֔ה עָלַ֖יִ/ךְ בַּת צִיּֽוֹן23They shall lay hold on bow and spear; they {are} cruel, and have no mercy; their voice roareth like the sea; and they ride upon horses, set in array as men for war against thee, O daughter of Zion.تُمْسِكُ ٱلْقَوْسَ وَٱلرُّمْحَ. هِيَ قَاسِيَةٌ لَا تَرْحَمُ. صَوْتُهَا كَٱلْبَحْرِ يَعِجُّ، وَعَلَى خَيْلٍ تَرْكَبُ، مُصْطَفَّةً كَإِنْسَانٍ لِمُحَارَبَتِكِ يَا ٱبْنَةَ صِهْيَوْنَ».
שָׁמַ֥עְנוּ אֶת שָׁמְע֖/וֹ רָפ֣וּ יָדֵ֑י/נוּ צָרָה֙ הֶחֱזִיקַ֔תְ/נוּ חִ֖יל כַּ/יּוֹלֵדָֽה24We have heard the fame thereof: our hands wax feeble: anguish hath taken hold of us, {and} pain, as of a woman in travail.سَمِعْنَا خَبَرَهَا. اِرْتَخَتْ أَيْدِينَا. أَمْسَكَنَا ضِيقٌ وَوَجَعٌ كَٱلْمَاخِضِ.
אַל תצאי תֵּֽצְאוּ֙ הַ/שָּׂדֶ֔ה וּ/בַ/דֶּ֖רֶךְ אַל תלכי תֵּלֵ֑כוּ כִּ֚י חֶ֣רֶב לְ/אֹיֵ֔ב מָג֖וֹר מִ/סָּבִֽיב25Go not forth into the field, nor walk by the way; for the sword of the enemy {and} fear {is} on every side.لَا تَخْرُجُوا إِلَى ٱلْحَقْلِ وَفِي ٱلطَّرِيقِ لَا تَمْشُوا، لِأَنَّ سَيْفَ ٱلْعَدُوِّ خَوْفٌ مِنْ كُلِّ جِهَةٍ.
בַּת עַמִּ֤/י חִגְרִי שָׂק֙ וְ/הִתְפַּלְּשִׁ֣י בָ/אֵ֔פֶר אֵ֤בֶל יָחִיד֙ עֲשִׂ֣י לָ֔/ךְ מִסְפַּ֖ד תַּמְרוּרִ֑ים כִּ֣י פִתְאֹ֔ם יָבֹ֥א הַ/שֹּׁדֵ֖ד עָלֵֽי/נוּ26O daughter of my people, gird {thee} with sackcloth, and wallow thyself in ashes: make thee mourning, {as for} an only son, most bitter lamentation: for the spoiler shall suddenly come upon us.يَا ٱبْنَةَ شَعْبِي، تَنَطَّقِي بِمِسْحٍ وَتَمَرَّغِي فِي ٱلرَّمَادِ. نَوْحَ وَحِيدٍ ٱصْنَعِي لِنَفْسِكِ مَنَاحَةً مُرَّةً، لِأَنَّ ٱلْمُخَرِّبَ يَأْتِي عَلَيْنَا بَغْتَةً.
בָּח֛וֹן נְתַתִּ֥י/ךָ בְ/עַמִּ֖/י מִבְצָ֑ר וְ/תֵדַ֕ע וּ/בָחַנְתָּ֖ אֶת דַּרְכָּֽ/ם27I have set thee {for} a tower {and} a fortress among my people, that thou mayest know and try their way.«قَدْ جَعَلْتُكَ بُرْجًا فِي شَعْبِي، حِصْنًا، لِتَعْرِفَ وَتَمْتَحِنَ طَرِيقَهُمْ.
כֻּלָּ/ם֙ סָרֵ֣י סֽוֹרְרִ֔ים הֹלְכֵ֥י רָכִ֖יל נְחֹ֣שֶׁת וּ/בַרְזֶ֑ל כֻּלָּ֥/ם מַשְׁחִיתִ֖ים הֵֽמָּה28They {are} all grievous revolters, walking with slanders: {they are} brass and iron; they {are} all corrupters.كُلُّهُمْ عُصَاةٌ مُتَمَرِّدُونَ سَاعُونَ فِي ٱلْوِشَايَةِ. هُمْ نُحَاسٌ وَحَدِيدٌ. كُلُّهُمْ مُفْسِدُونَ.
נָחַ֣ר מַפֻּ֔חַ מ/אשת/ם מֵ/אֵ֖שׁ תַּ֣ם עֹפָ֑רֶת לַ/שָּׁוְא֙ צָרַ֣ף צָר֔וֹף וְ/רָעִ֖ים לֹ֥א נִתָּֽקוּ29The bellows are burned, the lead is consumed of the fire; the founder melteth in vain: for the wicked are not plucked away.اِحْتَرَقَ ٱلْمِنْفَاخُ مِنَ ٱلنَّارِ. فَنِيَ ٱلرِّصَاصُ. بَاطِلًا صَاغَ ٱلصَّائِغُ، وَٱلْأَشْرَارُ لَا يُفْرَزُونَ.
כֶּ֣סֶף נִמְאָ֔ס קָרְא֖וּ לָ/הֶ֑ם כִּֽי מָאַ֥ס יְהוָ֖ה בָּ/הֶֽם30Reprobate silver shall {men} call them, because the LORD hath rejected them. {Reprobate...: or, Refuse silver}فِضَّةً مَرْفُوضَةً يُدْعَوْنَ. لِأَنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ رَفَضَهُمْ».
7
Yirmeyahu — פרק 7 Jeremiah — Chapter 7
הַ/דָּבָר֙ אֲשֶׁ֣ר הָיָ֣ה אֶֽל יִרְמְיָ֔הוּ מֵ/אֵ֥ת יְהוָ֖ה לֵ/אמֹֽר1The word that came to Jeremiah from the LORD, saying,اَلْكَلِمَةُ ٱلَّتِي صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ قَائِلًا:
עֲמֹ֗ד בְּ/שַׁ֨עַר֙ בֵּ֣ית יְהוָ֔ה וְ/קָרָ֣אתָ שָּׁ֔ם אֶת הַ/דָּבָ֖ר הַ/זֶּ֑ה וְ/אָמַרְתָּ֞ שִׁמְע֣וּ דְבַר יְהוָ֗ה כָּל יְהוּדָה֙ הַ/בָּאִים֙ בַּ/שְּׁעָרִ֣ים הָ/אֵ֔לֶּה לְ/הִֽשְׁתַּחֲוֺ֖ת לַ/יהוָֽה2Stand in the gate of the LORD'S house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the LORD, all {ye of} Judah, that enter in at these gates to worship the LORD.«قِفْ فِي بَابِ بَيْتِ ٱلرَّبِّ وَنَادِ هُنَاكَ بِهَذِهِ ٱلْكَلِمَةِ وَقُلْ: اِسْمَعُوا كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ يَا جَمِيعَ يَهُوذَا ٱلدَّاخِلِينَ فِي هَذِهِ ٱلْأَبْوَابِ لِتَسْجُدُوا لِلرَّبِّ.
כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הֵיטִ֥יבוּ דַרְכֵי/כֶ֖ם וּ/מַֽעַלְלֵי/כֶ֑ם וַ/אֲשַׁכְּנָ֣ה אֶתְ/כֶ֔ם בַּ/מָּק֥וֹם הַ/זֶּֽה3Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place.هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: أَصْلِحُوا طُرُقَكُمْ وَأَعْمَالَكُمْ فَأُسْكِنَكُمْ فِي هَذَا ٱلْمَوْضِعِ.
אַל תִּבְטְח֣וּ לָ/כֶ֔ם אֶל דִּבְרֵ֥י הַ/שֶּׁ֖קֶר לֵ/אמֹ֑ר הֵיכַ֤ל יְהוָה֙ הֵיכַ֣ל יְהוָ֔ה הֵיכַ֥ל יְהוָ֖ה הֵֽמָּה4Trust ye not in lying words, saying, The temple of the LORD, The temple of the LORD, The temple of the LORD, {are} these.لَا تَتَّكِلُوا عَلَى كَلَامِ ٱلْكَذِبِ قَائِلِينَ: هَيْكَلُ ٱلرَّبِّ، هَيْكَلُ ٱلرَّبِّ، هَيْكَلُ ٱلرَّبِّ هُوَ!
כִּ֤י אִם הֵיטֵיב֙ תֵּיטִ֔יבוּ אֶת דַּרְכֵי/כֶ֖ם וְ/אֶת מַֽעַלְלֵי/כֶ֑ם אִם עָשׂ֤וֹ תַֽעֲשׂוּ֙ מִשְׁפָּ֔ט בֵּ֥ין אִ֖ישׁ וּ/בֵ֥ין רֵעֵֽ/הוּ5For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour;لِأَنَّكُمْ إِنْ أَصْلَحْتُمْ إِصْلَاحًا طُرُقَكُمْ وَأَعْمَالَكُمْ، إِنْ أَجْرَيْتُمْ عَدْلًا بَيْنَ ٱلْإِنْسَانِ وَصَاحِبِهِ،
גֵּ֣ר יָת֤וֹם וְ/אַלְמָנָה֙ לֹ֣א תַֽעֲשֹׁ֔קוּ וְ/דָ֣ם נָקִ֔י אַֽל תִּשְׁפְּכ֖וּ בַּ/מָּק֣וֹם הַ/זֶּ֑ה וְ/אַחֲרֵ֨י אֱלֹהִ֧ים אֲחֵרִ֛ים לֹ֥א תֵלְכ֖וּ לְ/רַ֥ע לָ/כֶֽם6{If} ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt:إِنْ لَمْ تَظْلِمُوا ٱلْغَرِيبَ وَٱلْيَتِيمَ وَٱلْأَرْمَلَةَ، وَلَمْ تَسْفِكُوا دَمًا زَكِيًّا فِي هَذَا ٱلْمَوْضِعِ، وَلَمْ تَسِيرُوا وَرَاءَ آلِهَةٍ أُخْرَى لِأَذَائِكُمْ
וְ/שִׁכַּנְתִּ֤י אֶתְ/כֶם֙ בַּ/מָּק֣וֹם הַ/זֶּ֔ה בָּ/אָ֕רֶץ אֲשֶׁ֥ר נָתַ֖תִּי לַ/אֲבֽוֹתֵי/כֶ֑ם לְ/מִן עוֹלָ֖ם וְ/עַד עוֹלָֽם7Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever.فَإِنِّي أُسْكِنُكُمْ فِي هَذَا ٱلْمَوْضِعِ، فِي ٱلْأَرْضِ ٱلَّتِي أَعْطَيْتُ لِآبَائِكُمْ مِنَ ٱلْأَزَلِ وَإِلَى ٱلْأَبَدِ.
הִנֵּ֤ה אַתֶּם֙ בֹּטְחִ֣ים לָ/כֶ֔ם עַל דִּבְרֵ֖י הַ/שָּׁ֑קֶר לְ/בִלְתִּ֖י הוֹעִֽיל8Behold, ye trust in lying words, that cannot profit.«هَا إِنَّكُمْ مُتَّكِلُونَ عَلَى كَلَامِ ٱلْكَذِبِ ٱلَّذِي لَا يَنْفَعُ.
הֲ/גָנֹ֤ב רָצֹ֨חַ֙ וְֽ/נָאֹ֔ף וְ/הִשָּׁבֵ֥עַ לַ/שֶּׁ֖קֶר וְ/קַטֵּ֣ר לַ/בָּ֑עַל וְ/הָלֹ֗ךְ אַחֲרֵ֛י אֱלֹהִ֥ים אֲחֵרִ֖ים אֲשֶׁ֥ר לֹֽא יְדַעְתֶּֽם9Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not;أَتَسْرِقُونَ وَتَقْتُلُونَ وَتَزْنُونَ وَتَحْلِفُونَ كَذِبًا وَتُبَخِّرُونَ لِلْبَعْلِ، وَتَسِيرُونَ وَرَاءَ آلِهَةٍ أُخْرَى لَمْ تَعْرِفُوهَا،
וּ/בָאתֶ֞ם וַ/עֲמַדְתֶּ֣ם לְ/פָנַ֗/י בַּ/בַּ֤יִת הַ/זֶּה֙ אֲשֶׁ֣ר נִקְרָא שְׁמִ֣/י עָלָ֔י/ו וַ/אֲמַרְתֶּ֖ם נִצַּ֑לְנוּ לְמַ֣עַן עֲשׂ֔וֹת אֵ֥ת כָּל הַ/תּוֹעֵב֖וֹת הָ/אֵֽלֶּה10And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations? {which...: Heb. whereupon my name is called}ثُمَّ تَأْتُونَ وَتَقِفُونَ أَمَامِي فِي هَذَا ٱلْبَيْتِ ٱلَّذِي دُعِيَ بِٱسْمِي عَلَيْهِ وَتَقُولُونَ: قَدْ أُنْقِذْنَا. حَتَّى تَعْمَلُوا كُلَّ هَذِهِ ٱلرَّجَاسَاتِ؟
הַ/מְעָרַ֣ת פָּרִצִ֗ים הָיָ֨ה הַ/בַּ֧יִת הַ/זֶּ֛ה אֲשֶׁר נִקְרָֽא שְׁמִ֥/י עָלָ֖י/ו בְּ/עֵינֵי/כֶ֑ם גַּ֧ם אָנֹכִ֛י הִנֵּ֥ה רָאִ֖יתִי נְאֻם יְהוָֽה11Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen {it}, saith the LORD.هَلْ صَارَ هَذَا ٱلْبَيْتُ ٱلَّذِي دُعِيَ بِٱسْمِي عَلَيْهِ مَغَارَةَ لُصُوصٍ فِي أَعْيُنِكُمْ؟ هَأَنَذَا أَيْضًا قَدْ رَأَيْتُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
כִּ֣י לְכוּ נָ֗א אֶל מְקוֹמִ/י֙ אֲשֶׁ֣ר בְּ/שִׁיל֔וֹ אֲשֶׁ֨ר שִׁכַּ֧נְתִּֽי שְׁמִ֛/י שָׁ֖ם בָּ/רִֽאשׁוֹנָ֑ה וּ/רְאוּ֙ אֵ֣ת אֲשֶׁר עָשִׂ֣יתִי ל֔/וֹ מִ/פְּנֵ֕י רָעַ֖ת עַמִּ֥/י יִשְׂרָאֵֽל12But go ye now unto my place which {was} in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel.لَكِنِ ٱذْهَبُوا إِلَى مَوْضِعِي ٱلَّذِي فِي شِيلُوهَ ٱلَّذِي أَسْكَنْتُ فِيهِ ٱسْمِي أَوَّلًا، وَٱنْظُرُوا مَا صَنَعْتُ بِهِ مِنْ أَجْلِ شَرِّ شَعْبِي إِسْرَائِيلَ.
וְ/עַתָּ֗ה יַ֧עַן עֲשׂוֹתְ/כֶ֛ם אֶת כָּל הַ/מַּֽעֲשִׂ֥ים הָ/אֵ֖לֶּה נְאֻם יְהוָ֑ה וָ/אֲדַבֵּ֨ר אֲלֵי/כֶ֜ם הַשְׁכֵּ֤ם וְ/דַבֵּר֙ וְ/לֹ֣א שְׁמַעְתֶּ֔ם וָ/אֶקְרָ֥א אֶתְ/כֶ֖ם וְ/לֹ֥א עֲנִיתֶֽם13And now, because ye have done all these works, saith the LORD, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not;وَٱلْآنَ مِنْ أَجْلِ عَمَلِكُمْ هَذِهِ ٱلْأَعْمَالَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَقَدْ كَلَّمْتُكُمْ مُبَكِّرًا وَمُكَلِّمًا فَلَمْ تَسْمَعُوا، وَدَعَوْتُكُمْ فَلَمْ تُجِيبُوا،
וְ/עָשִׂ֜יתִי לַ/בַּ֣יִת אֲשֶׁ֧ר נִֽקְרָא שְׁמִ֣/י עָלָ֗י/ו אֲשֶׁ֤ר אַתֶּם֙ בֹּטְחִ֣ים בּ֔/וֹ וְ/לַ֨/מָּק֔וֹם אֲשֶׁר נָתַ֥תִּי לָ/כֶ֖ם וְ/לַ/אֲבֽוֹתֵי/כֶ֑ם כַּ/אֲשֶׁ֥ר עָשִׂ֖יתִי לְ/שִׁלֽוֹ14Therefore will I do unto {this} house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh.أَصْنَعُ بِٱلْبَيْتِ ٱلَّذِي دُعِيَ بِٱسْمِي عَلَيْهِ ٱلَّذِي أَنْتُمْ مُتَّكِلُونَ عَلَيْهِ، وَبِالْمَوْضِعِ ٱلَّذِي أَعْطَيْتُكُمْ وَآبَاءَكُمْ إِيَّاهُ، كَمَا صَنَعْتُ بِشِيلُوهَ.
וְ/הִשְׁלַכְתִּ֥י אֶתְ/כֶ֖ם מֵ/עַ֣ל פָּנָ֑/י כַּ/אֲשֶׁ֤ר הִשְׁלַ֨כְתִּי֙ אֶת כָּל אֲחֵי/כֶ֔ם אֵ֖ת כָּל זֶ֥רַע אֶפְרָֽיִם15And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, {even} the whole seed of Ephraim.وَأَطْرَحُكُمْ مِنْ أَمَامِي كَمَا طَرَحْتُ كُلَّ إِخْوَتِكُمْ، كُلَّ نَسْلِ أَفْرَايِمَ.
וְ/אַתָּ֞ה אַל תִּתְפַּלֵּ֣ל בְּעַד הָ/עָ֣ם הַ/זֶּ֗ה וְ/אַל תִּשָּׂ֧א בַעֲדָ֛/ם רִנָּ֥ה וּ/תְפִלָּ֖ה וְ/אַל תִּפְגַּע בִּ֑/י כִּי אֵינֶ֥/נִּי שֹׁמֵ֖עַ אֹתָֽ/ךְ16Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee.وَأَنْتَ فَلَا تُصَلِّ لِأَجْلِ هَذَا ٱلشَّعْبِ وَلَا تَرْفَعْ لِأَجْلِهِمْ دُعَاءً وَلَا صَلَاةً، وَلَا تُلِحَّ عَلَيَّ لِأَنِّي لَا أَسْمَعُكَ.
הַֽ/אֵינְ/ךָ֣ רֹאֶ֔ה מָ֛ה הֵ֥מָּה עֹשִׂ֖ים בְּ/עָרֵ֣י יְהוּדָ֑ה וּ/בְ/חֻצ֖וֹת יְרוּשָׁלִָֽם17Seest thou not what they do in the cities of Judah and in the streets of Jerusalem?«أَمَا تَرَى مَاذَا يَعْمَلُونَ فِي مُدُنِ يَهُوذَا وَفِي شَوَارِعِ أُورُشَلِيمَ؟
הַ/בָּנִ֞ים מְלַקְּטִ֣ים עֵצִ֗ים וְ/הָֽ/אָבוֹת֙ מְבַעֲרִ֣ים אֶת הָ/אֵ֔שׁ וְ/הַ/נָּשִׁ֖ים לָשׁ֣וֹת בָּצֵ֑ק לַ/עֲשׂ֨וֹת כַּוָּנִ֜ים לִ/מְלֶ֣כֶת הַ/שָּׁמַ֗יִם וְ/הַסֵּ֤ךְ נְסָכִים֙ לֵ/אלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֔ים לְמַ֖עַן הַכְעִסֵֽ/נִי18The children gather wood, and the fathers kindle the fire, and the women knead {their} dough, to make cakes to the queen of heaven, and to pour out drink offerings unto other gods, that they may provoke me to anger. {queen...: or, frame, or, workmanship of heaven}ٱلْأَبْنَاءُ يَلْتَقِطُونَ حَطَبًا، وَٱلْآبَاءُ يُوقِدُونَ ٱلنَّارَ، وَٱلنِّسَاءُ يَعْجِنَّ ٱلْعَجِينَ، لِيَصْنَعْنَ كَعْكًا لِمَلِكَةِ ٱلسَّمَاوَاتِ، وَلِسَكْبِ سَكَائِبَ لِآلِهَةٍ أُخْرَى لِكَيْ يُغِيظُونِي.
הַ/אֹתִ֛/י הֵ֥ם מַכְעִסִ֖ים נְאֻם יְהוָ֑ה הֲ/ל֣וֹא אֹתָ֔/ם לְמַ֖עַן בֹּ֥שֶׁת פְּנֵי/הֶֽם19Do they provoke me to anger? saith the LORD: {do they} not {provoke} themselves to the confusion of their own faces?أَفَإِيَّايَ يُغِيظُونَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ؟ أَلَيْسَ أَنْفُسَهُمْ لِأَجْلِ خِزْيِ وُجُوهِهِمْ؟
לָ/כֵ֞ן כֹּה אָמַ֣ר אֲדֹנָ֣/י יְהֹוִ֗ה הִנֵּ֨ה אַפִּ֤/י וַֽ/חֲמָתִ/י֙ נִתֶּ֨כֶת֙ אֶל הַ/מָּק֣וֹם הַ/זֶּ֔ה עַל הָֽ/אָדָם֙ וְ/עַל הַ/בְּהֵמָ֔ה וְ/עַל עֵ֥ץ הַ/שָּׂדֶ֖ה וְ/עַל פְּרִ֣י הָֽ/אֲדָמָ֑ה וּ/בָעֲרָ֖ה וְ/לֹ֥א תִכְבֶּֽה20Therefore thus saith the Lord GOD; Behold, mine anger and my fury shall be poured out upon this place, upon man, and upon beast, and upon the trees of the field, and upon the fruit of the ground; and it shall burn, and shall not be quenched.لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلسَّيِّدُ ٱلرَّبُّ: هَا غَضَبِي وَغَيْظِي يَنْسَكِبَانِ عَلَى هَذَا ٱلْمَوْضِعِ، عَلَى ٱلنَّاسِ وَعَلَى ٱلْبَهَائِمِ وَعَلَى شَجَرِ ٱلْحَقْلِ وَعَلَى ثَمَرِ ٱلْأَرْضِ، فَيَتَّقِدَانِ وَلَا يَنْطَفِئَانِ.
כֹּ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל עֹלוֹתֵי/כֶ֛ם סְפ֥וּ עַל זִבְחֵי/כֶ֖ם וְ/אִכְל֥וּ בָשָֽׂר21Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Put your burnt offerings unto your sacrifices, and eat flesh.«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: ضُمُّوا مُحْرَقَاتِكُمْ إِلَى ذَبَائِحِكُمْ وَكُلُوا لَحْمًا.
כִּ֠י לֹֽא דִבַּ֤רְתִּי אֶת אֲבֽוֹתֵי/כֶם֙ וְ/לֹ֣א צִוִּיתִ֔י/ם בְּ/י֛וֹם הוציא הוֹצִיאִ֥/י אוֹתָ֖/ם מֵ/אֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם עַל דִּבְרֵ֥י עוֹלָ֖ה וָ/זָֽבַח22For I spake not unto your fathers, nor commanded them in the day that I brought them out of the land of Egypt, concerning burnt offerings or sacrifices: {concerning: Heb. concerning the matter of}لِأَنِّي لَمْ أُكَلِّمْ آبَاءَكُمْ وَلَا أَوْصَيْتُهُمْ يَوْمَ أَخْرَجْتُهُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ مِنْ جِهَةِ مُحْرَقَةٍ وَذَبِيحَةٍ.
כִּ֣י אִֽם אֶת הַ/דָּבָ֣ר הַ֠/זֶּה צִוִּ֨יתִי אוֹתָ֤/ם לֵ/אמֹר֙ שִׁמְע֣וּ בְ/קוֹלִ֔/י וְ/הָיִ֤יתִי לָ/כֶם֙ לֵֽ/אלֹהִ֔ים וְ/אַתֶּ֖ם תִּֽהְיוּ לִ֣/י לְ/עָ֑ם וַ/הֲלַכְתֶּ֗ם בְּ/כָל הַ/דֶּ֨רֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר אֲצַוֶּ֣ה אֶתְ/כֶ֔ם לְמַ֖עַן יִיטַ֥ב לָ/כֶֽם23But this thing commanded I them, saying, Obey my voice, and I will be your God, and ye shall be my people: and walk ye in all the ways that I have commanded you, that it may be well unto you.بَلْ إِنَّمَا أَوْصَيْتُهُمْ بِهَذَا ٱلْأَمْرِ قَائِلًا: ٱسْمَعُوا صَوْتِي فَأَكُونَ لَكُمْ إِلَهًا، وَأَنْتُمْ تَكُونُونَ لِي شَعْبًا، وَسِيرُوا فِي كُلِّ ٱلطَّرِيقِ ٱلَّذِي أُوصِيكُمْ بِهِ لِيُحْسَنَ إِلَيْكُمْ.
וְ/לֹ֤א שָֽׁמְעוּ֙ וְ/לֹֽא הִטּ֣וּ אֶת אָזְנָ֔/ם וַ/יֵּֽלְכוּ֙ בְּ/מֹ֣עֵצ֔וֹת בִּ/שְׁרִר֖וּת לִבָּ֣/ם הָ/רָ֑ע וַ/יִּהְי֥וּ לְ/אָח֖וֹר וְ/לֹ֥א לְ/פָנִֽים24But they hearkened not, nor inclined their ear, but walked in the counsels {and} in the imagination of their evil heart, and went backward, and not forward. {imagination: or, stubbornness} {went: Heb. were}فَلَمْ يَسْمَعُوا وَلَمْ يُمِيلُوا أُذْنَهُمْ، بَلْ سَارُوا فِي مَشُورَاتِ وَعِنَادِ قَلْبِهِمِ ٱلشِّرِّيرِ، وَأَعْطَوْا ٱلْقَفَا لَا ٱلْوَجْهَ.
לְ/מִן הַ/יּ֗וֹם אֲשֶׁ֨ר יָצְא֤וּ אֲבֽוֹתֵי/כֶם֙ מֵ/אֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם עַ֖ד הַ/יּ֣וֹם הַ/זֶּ֑ה וָ/אֶשְׁלַ֤ח אֲלֵי/כֶם֙ אֶת כָּל עֲבָדַ֣/י הַ/נְּבִיאִ֔ים י֖וֹם הַשְׁכֵּ֥ם וְ/שָׁלֹֽחַ25Since the day that your fathers came forth out of the land of Egypt unto this day I have even sent unto you all my servants the prophets, daily rising up early and sending {them}:فَمِنَ ٱلْيَوْمِ ٱلَّذِي خَرَجَ فِيهِ آبَاؤُكُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ إِلَى هَذَا ٱلْيَوْمِ، أَرْسَلْتُ إِلَيْكُمْ كُلَّ عَبِيدِي ٱلْأَنْبِيَاءِ، مُبَكِّرًا كُلَّ يَوْمٍ وَمُرْسِلًا.
וְ/ל֤וֹא שָׁמְעוּ֙ אֵלַ֔/י וְ/לֹ֥א הִטּ֖וּ אֶת אָזְנָ֑/ם וַ/יַּקְשׁוּ֙ אֶת עָרְפָּ֔/ם הֵרֵ֖עוּ מֵ/אֲבוֹתָֽ/ם26Yet they hearkened not unto me, nor inclined their ear, but hardened their neck: they did worse than their fathers.فَلَمْ يَسْمَعُوا لِي وَلَمْ يُمِيلُوا أُذُنَهُمْ، بَلْ صَلَّبُوا رِقَابَهُمْ. أَسَاءُوا أَكْثَرَ مِنْ آبَائِهِمْ.
וְ/דִבַּרְתָּ֤ אֲלֵי/הֶם֙ אֶת כָּל הַ/דְּבָרִ֣ים הָ/אֵ֔לֶּה וְ/לֹ֥א יִשְׁמְע֖וּ אֵלֶ֑י/ךָ וְ/קָרָ֥אתָ אֲלֵי/הֶ֖ם וְ/לֹ֥א יַעֲנֽוּ/כָה27Therefore thou shalt speak all these words unto them; but they will not hearken to thee: thou shalt also call unto them; but they will not answer thee.فَتُكَلِّمُهُمْ بِكُلِّ هَذِهِ ٱلْكَلِمَاتِ وَلَا يَسْمَعُونَ لَكَ، وَتَدْعُوهُمْ وَلَا يُجِيبُونَكَ.
וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲלֵי/הֶ֗ם זֶ֤ה הַ/גּוֹי֙ אֲשֶׁ֣ר לֽוֹא שָׁמְע֗וּ בְּ/קוֹל֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֔י/ו וְ/לֹ֥א לָקְח֖וּ מוּסָ֑ר אָֽבְדָה֙ הָֽ/אֱמוּנָ֔ה וְ/נִכְרְתָ֖ה מִ/פִּי/הֶֽם28But thou shalt say unto them, This {is} a nation that obeyeth not the voice of the LORD their God, nor receiveth correction: truth is perished, and is cut off from their mouth. {correction: or, instruction}فَتَقُولُ لَهُمْ: هَذِهِ هِيَ ٱلْأُمَّةُ ٱلَّتِي لَمْ تَسْمَعْ لِصَوْتِ ٱلرَّبِّ إِلَهِهَا وَلَمْ تَقْبَلْ تَأْدِيبًا. بَادَ ٱلْحَقُّ وَقُطِعَ عَنْ أَفْوَاهِهِمْ.
גָּזִּ֤י נִזְרֵ/ךְ֙ וְֽ/הַשְׁלִ֔יכִי וּ/שְׂאִ֥י עַל שְׁפָיִ֖ם קִינָ֑ה כִּ֚י מָאַ֣ס יְהוָ֔ה וַ/יִּטֹּ֖שׁ אֶת דּ֥וֹר עֶבְרָתֽ/וֹ29Cut off thine hair, {O Jerusalem}, and cast {it} away, and take up a lamentation on high places; for the LORD hath rejected and forsaken the generation of his wrath.«جُزِّي شَعْرَكِ وَٱطْرَحِيهِ، وَٱرْفَعِي عَلَى ٱلْهِضَابِ مَرْثَاةً، لِأَنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ رَفَضَ وَرَذَلَ جِيلَ رِجْزِهِ.
כִּֽי עָשׂ֨וּ בְנֵי יְהוּדָ֥ה הָ/רַ֛ע בְּ/עֵינַ֖/י נְאֻום יְהוָ֑ה שָׂ֣מוּ שִׁקּֽוּצֵי/הֶ֗ם בַּ/בַּ֛יִת אֲשֶׁר נִקְרָא שְׁמִ֥/י עָלָ֖י/ו לְ/טַמְּאֽ/וֹ30For the children of Judah have done evil in my sight, saith the LORD: they have set their abominations in the house which is called by my name, to pollute it.لِأَنَّ بَنِي يَهُوذَا قَدْ عَمِلُوا ٱلشَّرَّ فِي عَيْنَيَّ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. وَضَعُوا مَكْرَهَاتِهِمْ فِي ٱلْبَيْتِ ٱلَّذِي دُعِيَ بِٱسْمِي لِيُنَجِّسُوهُ.
וּ/בָנ֞וּ בָּמ֣וֹת הַ/תֹּ֗פֶת אֲשֶׁר֙ בְּ/גֵ֣יא בֶן הִנֹּ֔ם לִ/שְׂרֹ֛ף אֶת בְּנֵי/הֶ֥ם וְ/אֶת בְּנֹתֵי/הֶ֖ם בָּ/אֵ֑שׁ אֲשֶׁר֙ לֹ֣א צִוִּ֔יתִי וְ/לֹ֥א עָלְתָ֖ה עַל לִבִּֽ/י31And they have built the high places of Tophet, which {is} in the valley of the son of Hinnom, to burn their sons and their daughters in the fire; which I commanded {them} not, neither came it into my heart. {came...: Heb. came it upon my heart}وَبَنَوْا مُرْتَفَعَاتِ تُوفَةَ ٱلَّتِي فِي وَادِي ٱبْنِ هِنُّومَ لِيُحْرِقُوا بَنِيهِمْ وَبَنَاتِهِمْ بِٱلنَّارِ، ٱلَّذِي لَمْ آمُرْ بِهِ وَلَا صَعِدَ عَلَى قَلْبِي.
לָ/כֵ֞ן הִנֵּֽה יָמִ֤ים בָּאִים֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וְ/לֹא יֵאָמֵ֨ר ע֤וֹד הַ/תֹּ֨פֶת֙ וְ/גֵ֣יא בֶן הִנֹּ֔ם כִּ֖י אִם גֵּ֣יא הַ/הֲרֵגָ֑ה וְ/קָבְר֥וּ בְ/תֹ֖פֶת מֵ/אֵ֥ין מָקֽוֹם32Therefore, behold, the days come, saith the LORD, that it shall no more be called Tophet, nor the valley of the son of Hinnom, but the valley of slaughter: for they shall bury in Tophet, till there be no place.«لِذَلِكَ هَا هِيَ أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَلَا يُسَمَّى بَعْدُ تُوفَةُ وَلَا وَادِي ٱبْنِ هِنُّومَ، بَلْ وَادِي ٱلْقَتْلِ. وَيَدْفِنُونَ فِي تُوفَةَ حَتَّى لَا يَكُونَ مَوْضِعٌ.
וְֽ/הָ֨יְתָ֜ה נִבְלַ֨ת הָ/עָ֤ם הַ/זֶּה֙ לְ/מַֽאֲכָ֔ל לְ/ע֥וֹף הַ/שָּׁמַ֖יִם וּ/לְ/בֶהֱמַ֣ת הָ/אָ֑רֶץ וְ/אֵ֖ין מַחֲרִֽיד33And the carcases of this people shall be meat for the fowls of the heaven, and for the beasts of the earth; and none shall fray {them} away.وَتَصِيرُ جُثَثُ هَذَا ٱلشَّعْبِ أُكْلًا لِطُيُورِ ٱلسَّمَاءِ وَلِوُحُوشِ ٱلْأَرْضِ، وَلَا مُزْعِجَ.
וְ/הִשְׁבַּתִּ֣י מֵ/עָרֵ֣י יְהוּדָ֗ה וּ/מֵֽ/חֻצוֹת֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם ק֤וֹל שָׂשׂוֹן֙ וְ/ק֣וֹל שִׂמְחָ֔ה ק֥וֹל חָתָ֖ן וְ/ק֣וֹל כַּלָּ֑ה כִּ֥י לְ/חָרְבָּ֖ה תִּהְיֶ֥ה הָ/אָֽרֶץ34Then will I cause to cease from the cities of Judah, and from the streets of Jerusalem, the voice of mirth, and the voice of gladness, the voice of the bridegroom, and the voice of the bride: for the land shall be desolate.وَأُبَطِّلُ مِنْ مُدُنِ يَهُوذَا وَمِنْ شَوَارِعِ أُورُشَلِيمَ صَوْتَ ٱلطَّرَبِ وَصَوْتَ ٱلْفَرَحِ، صَوْتَ ٱلْعَرِيسِ وَصَوْتَ ٱلْعَرُوسِ، لِأَنَّ ٱلْأَرْضَ تَصِيرُ خَرَابًا.
8
Yirmeyahu — פרק 8 Jeremiah — Chapter 8
בָּ/עֵ֣ת הַ/הִ֣יא נְאֻם יְהוָ֡ה ו/יציאו יוֹצִ֣יאוּ אֶת עַצְמ֣וֹת מַלְכֵֽי יְהוּדָ֣ה וְ/אֶת עַצְמוֹת שָׂרָי/ו֩ וְ/אֶת עַצְמ֨וֹת הַ/כֹּהֲנִ֜ים וְ/אֵ֣ת עַצְמ֣וֹת הַ/נְּבִיאִ֗ים וְ/אֵ֛ת עַצְמ֥וֹת יוֹשְׁבֵֽי יְרוּשָׁלִָ֖ם מִ/קִּבְרֵי/הֶֽם1At that time, saith the LORD, they shall bring out the bones of the kings of Judah, and the bones of his princes, and the bones of the priests, and the bones of the prophets, and the bones of the inhabitants of Jerusalem, out of their graves:«فِي ذَلِكَ ٱلزَّمَانِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، يُخْرِجُونَ عِظَامَ مُلُوكِ يَهُوذَا وَعِظَامَ رُؤَسَائِهِ وَعِظَامَ ٱلْكَهَنَةِ وَعِظَامَ ٱلْأَنْبِيَاءِ وَعِظَامَ سُكَّانِ أُورُشَلِيمَ مِنْ قُبُورِهِمْ،
וּ/שְׁטָחוּ/ם֩ לַ/שֶּׁ֨מֶשׁ וְ/לַ/יָּרֵ֜חַ וּ/לְ/כֹ֣ל צְבָ֣א הַ/שָּׁמַ֗יִם אֲשֶׁ֨ר אֲהֵב֜וּ/ם וַ/אֲשֶׁ֤ר עֲבָדוּ/ם֙ וַֽ/אֲשֶׁר֙ הָלְכ֣וּ אַֽחֲרֵי/הֶ֔ם וַ/אֲשֶׁ֣ר דְּרָשׁ֔וּ/ם וַ/אֲשֶׁ֥ר הִֽשְׁתַּחֲו֖וּ לָ/הֶ֑ם לֹ֤א יֵאָֽסְפוּ֙ וְ/לֹ֣א יִקָּבֵ֔רוּ לְ/דֹ֛מֶן עַל פְּנֵ֥י הָ/אֲדָמָ֖ה יִֽהְיֽוּ2And they shall spread them before the sun, and the moon, and all the host of heaven, whom they have loved, and whom they have served, and after whom they have walked, and whom they have sought, and whom they have worshipped: they shall not be gathered, nor be buried; they shall be for dung upon the face of the earth.وَيَبْسُطُونَهَا لِلشَّمْسِ وَلِلْقَمَرِ وَلِكُلِّ جُنُودِ ٱلسَّمَاوَاتِ ٱلَّتِي أَحَبُّوهَا وَٱلَّتِي عَبَدُوهَا وَٱلَّتِي سَارُوا وَرَاءَهَا وَٱلَّتِي ٱسْتَشَارُوهَا وَالَّتِي سَجَدُوا لَهَا. لَا تُجْمَعُ وَلَا تُدْفَنُ، بَلْ تَكُونُ دِمْنَةً عَلَى وَجْهِ ٱلْأَرْضِ.
וְ/נִבְחַ֥ר מָ֨וֶת֙ מֵֽ/חַיִּ֔ים לְ/כֹ֗ל הַ/שְּׁאֵרִית֙ הַ/נִּשְׁאָרִ֔ים מִן הַ/מִּשְׁפָּחָ֥ה הָֽ/רָעָ֖ה הַ/זֹּ֑את בְּ/כָל הַ/מְּקֹמ֤וֹת הַ/נִּשְׁאָרִים֙ אֲשֶׁ֣ר הִדַּחְתִּ֣י/ם שָׁ֔ם נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת3And death shall be chosen rather than life by all the residue of them that remain of this evil family, which remain in all the places whither I have driven them, saith the LORD of hosts.وَيُخْتَارُ ٱلْمَوْتُ عَلَى ٱلْحَيَاةِ عِنْدَ كُلِّ ٱلْبَقِيَّةِ ٱلْبَاقِيَةِ مِنْ هَذِهِ ٱلْعَشِيرَةِ ٱلشِّرِّيرَةِ ٱلْبَاقِيَةِ فِي كُلِّ ٱلْأَمَاكِنِ ٱلَّتِي طَرَدْتُهُمْ إِلَيْهَا، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ.
וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲלֵי/הֶ֗ם כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הֲ/יִפְּל֖וּ וְ/לֹ֣א יָק֑וּמוּ אִם יָשׁ֖וּב וְ/לֹ֥א יָשֽׁוּב4Moreover thou shalt say unto them, Thus saith the LORD; Shall they fall, and not arise? shall he turn away, and not return?«وَتَقُولُ لَهُمْ: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَلْ يَسْقُطُونَ وَلَا يَقُومُونَ، أَوْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ وَلَا يَرْجِعُ؟
מַדּ֨וּעַ שׁוֹבְבָ֜ה הָ/עָ֥ם הַ/זֶּ֛ה יְרוּשָׁלִַ֖ם מְשֻׁבָ֣ה נִצַּ֑חַת הֶחֱזִ֨יקוּ֙ בַּ/תַּרְמִ֔ית מֵאֲנ֖וּ לָ/שֽׁוּב5Why {then} is this people of Jerusalem slidden back by a perpetual backsliding? they hold fast deceit, they refuse to return.فَلِمَاذَا ٱرْتَدَّ هَذَا ٱلشَّعْبُ فِي أُورُشَلِيمَ ٱرْتِدَادًا دَائِمًا؟ تَمَسَّكُوا بِٱلْمَكْرِ. أَبَوْا أَنْ يَرْجِعُوا.
הִקְשַׁ֤בְתִּי וָֽ/אֶשְׁמָע֙ לוֹא כֵ֣ן יְדַבֵּ֔רוּ אֵ֣ין אִ֗ישׁ נִחָם֙ עַל רָ֣עָת֔/וֹ לֵ/אמֹ֖ר מֶ֣ה עָשִׂ֑יתִי כֻּלֹּ֗/ה שָׁ֚ב ב/מרצות/ם בִּ/מְר֣וּצָתָ֔/ם כְּ/ס֥וּס שׁוֹטֵ֖ף בַּ/מִּלְחָמָֽה6I hearkened and heard, {but} they spake not aright: no man repented him of his wickedness, saying, What have I done? every one turned to his course, as the horse rusheth into the battle.صَغَيْتُ وَسَمِعْتُ. بِغَيْرِ ٱلْمُسْتَقِيمِ يَتَكَلَّمُونَ. لَيْسَ أَحَدٌ يَتُوبُ عَنْ شَرِّهِ قَائِلًا: مَاذَا عَمِلْتُ؟ كُلُّ وَاحِدٍ رَجَعَ إِلَى مَسْرَاهُ كَفَرَسٍ ثَائِرٍ فِي ٱلْحَرْبِ.
גַּם חֲסִידָ֣ה בַ/שָּׁמַ֗יִם יָֽדְעָה֙ מֽוֹעֲדֶ֔י/הָ וְ/תֹ֤ר ו/סוס וְ/סִיס֙ וְ/עָג֔וּר שָׁמְר֖וּ אֶת עֵ֣ת בֹּאָ֑/נָה וְ/עַמִּ֕/י לֹ֣א יָֽדְע֔וּ אֵ֖ת מִשְׁפַּ֥ט יְהוָֽה7Yea, the stork in the heaven knoweth her appointed times; and the turtle and the crane and the swallow observe the time of their coming; but my people know not the judgment of the LORD.بَلِ ٱللَّقْلَقُ فِي ٱلسَّمَاوَاتِ يَعْرِفُ مِيعَادَهُ، وَٱلْيَمَامَةُ وَٱلسُّنُوْنَةُ ٱلْمُزَقْزِقَةُ حَفِظَتَا وَقْتَ مَجِيئِهِمَا. أَمَّا شَعْبِي فَلَمْ يَعْرِفْ قَضَاءَ ٱلرَّبِّ!
אֵיכָ֤ה תֹֽאמְרוּ֙ חֲכָמִ֣ים אֲנַ֔חְנוּ וְ/תוֹרַ֥ת יְהוָ֖ה אִתָּ֑/נוּ אָכֵן֙ הִנֵּ֣ה לַ/שֶּׁ֣קֶר עָשָׂ֔ה עֵ֖ט שֶׁ֥קֶר סֹפְרִֽים8How do ye say, We {are} wise, and the law of the LORD {is} with us? Lo, certainly in vain made he {it}; the pen of the scribes {is} in vain. {in vain made...: or, the false pen of the scribes worketh for falsehood}كَيْفَ تَقُولُونَ: نَحْنُ حُكَمَاءُ وَشَرِيعَةُ ٱلرَّبِّ مَعَنَا؟ حَقًّا إِنَّهُ إِلَى ٱلْكَذِبِ حَوَّلَهَا قَلَمُ ٱلْكَتَبَةِ ٱلْكَاذِبُ.
הֹבִ֣ישׁוּ חֲכָמִ֔ים חַ֖תּוּ וַ/יִּלָּכֵ֑דוּ הִנֵּ֤ה בִ/דְבַר יְהוָה֙ מָאָ֔סוּ וְ/חָכְמַֽת מֶ֖ה לָ/הֶֽם9The wise {men} are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the LORD; and what wisdom {is} in them? {The wise...: or, Have they been ashamed, etc} {what...: Heb. the wisdom of what thing}خَزِيَ ٱلْحُكَمَاءُ. ٱرْتَاعُوا وَأُخِذُوا. هَا قَدْ رَفَضُوا كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ، فَأَيَّةُ حِكْمَةٍ لَهُمْ؟
לָ/כֵן֩ אֶתֵּ֨ן אֶת נְשֵׁי/הֶ֜ם לַ/אֲחֵרִ֗ים שְׂדֽוֹתֵי/הֶם֙ לְ/י֣וֹרְשִׁ֔ים כִּ֤י מִ/קָּטֹן֙ וְ/עַד גָּד֔וֹל כֻּלֹּ֖/ה בֹּצֵ֣עַ בָּ֑צַע מִ/נָּבִיא֙ וְ/עַד כֹּהֵ֔ן כֻּלֹּ֖/ה עֹ֥שֶׂה שָּֽׁקֶר10Therefore will I give their wives unto others, {and} their fields to them that shall inherit {them}: for every one from the least even unto the greatest is given to covetousness, from the prophet even unto the priest every one dealeth falsely.لِذَلِكَ أُعْطِي نِسَاءَهُمْ لِآخَرِينَ، وَحُقُولَهُمْ لِمَالِكِينَ، لِأَنَّهُمْ مِنَ ٱلصَّغِيرِ إِلَى ٱلْكَبِيرِ، كُلُّ وَاحِدٍ مُولَعٌ بِٱلرِّبْحِ. مِنَ ٱلنَّبِيِّ إِلَى ٱلْكَاهِنِ، كُلُّ وَاحِدٍ يَعْمَلُ بِٱلْكَذِبِ.
וַ/יְרַפּ֞וּ אֶת שֶׁ֤בֶר בַּת עַמִּ/י֙ עַל נְקַלָּ֔ה לֵ/אמֹ֖ר שָׁל֣וֹם שָׁל֑וֹם וְ/אֵ֖ין שָׁלֽוֹם11For they have healed the hurt of the daughter of my people slightly, saying, Peace, peace; when {there is} no peace.وَيَشْفُونَ كَسْرَ بِنْتِ شَعْبِي عَلَى عَثَمٍ، قَائِلِينَ: سَلَامٌ، سَلَامٌ. وَلَا سَلَامَ.
הֹבִ֕שׁוּ כִּ֥י תוֹעֵבָ֖ה עָשׂ֑וּ גַּם בּ֣וֹשׁ לֹֽא יֵבֹ֗שׁוּ וְ/הִכָּלֵם֙ לֹ֣א יָדָ֔עוּ לָ/כֵ֞ן יִפְּל֣וּ בַ/נֹּפְלִ֗ים בְּ/עֵ֧ת פְּקֻדָּתָ֛/ם יִכָּשְׁל֖וּ אָמַ֥ר יְהוָֽה12Were they ashamed when they had committed abomination? nay, they were not at all ashamed, neither could they blush: therefore shall they fall among them that fall: in the time of their visitation they shall be cast down, saith the LORD. {I will...: or, In gathering I will consume}هَلْ خَزُوا لِأَنَّهُمْ عَمِلُوا رِجْسًا؟ بَلْ لَمْ يَخْزَوْا خِزْيًا، وَلَمْ يَعْرِفُوا ٱلْخَجَلَ! لِذَلِكَ يَسْقُطُونَ بَيْنَ ٱلسَّاقِطِينَ. فِي وَقْتِ مُعَاقَبَتِهِمْ يَعْثُرُونَ، قَالَ ٱلرَّبُّ.
אָסֹ֥ף אֲסִיפֵ֖/ם נְאֻם יְהֹוָ֑ה אֵין֩ עֲנָבִ֨ים בַּ/גֶּ֜פֶן וְ/אֵ֧ין תְּאֵנִ֣ים בַּ/תְּאֵנָ֗ה וְ/הֶֽ/עָלֶה֙ נָבֵ֔ל וָ/אֶתֵּ֥ן לָ/הֶ֖ם יַעַבְרֽוּ/ם13I will surely consume them, saith the LORD: {there shall be} no grapes on the vine, nor figs on the fig tree, and the leaf shall fade; and {the things that} I have given them shall pass away from them.«نَزْعًا أَنْزِعُهُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. لَا عِنَبَ فِي ٱلْجَفْنَةِ، وَلَا تِينَ فِي ٱلتِّينَةِ، وَٱلْوَرَقُ ذَبُلَ، وَأُعْطِيهِمْ مَا يَزُولُ عَنْهُمْ».
עַל מָה֙ אֲנַ֣חְנוּ יֹֽשְׁבִ֔ים הֵֽאָסְפ֗וּ וְ/נָב֛וֹא אֶל עָרֵ֥י הַ/מִּבְצָ֖ר וְ/נִדְּמָה שָּׁ֑ם כִּי֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהֵ֤י/נוּ הֲדִמָּ֨/נוּ֙ וַ/יַּשְׁקֵ֣/נוּ מֵי רֹ֔אשׁ כִּ֥י חָטָ֖אנוּ לַ/יהוָֽה14Why do we sit still? assemble yourselves, and let us enter into the defenced cities, and let us be silent there: for the LORD our God hath put us to silence, and given us water of gall to drink, because we have sinned against the LORD. {gall: or, poison}لِمَاذَا نَحْنُ جُلُوسٌ؟ اِجْتَمِعُوا فَلْنَدْخُلْ إِلَى ٱلْمُدُنِ ٱلْحَصِينَةِ وَنَصْمُتْ هُنَاكَ. لِأَنَّ ٱلرَّبَّ إِلَهَنَا قَدْ أَصْمَتَنَا وَأَسْقَانَا مَاءَ ٱلْعَلْقَمِ، لِأَنَّنَا قَدْ أَخْطَأْنَا إِلَى ٱلرَّبِّ.
קַוֵּ֥ה לְ/שָׁל֖וֹם וְ/אֵ֣ין ט֑וֹב לְ/עֵ֥ת מַרְפֵּ֖ה וְ/הִנֵּ֥ה בְעָתָֽה15We looked for peace, but no good {came; and} for a time of health, and behold trouble!اِنْتَظَرْنَا ٱلسَّلَامَ وَلَمْ يَكُنْ خَيْرٌ، وَزَمَانَ ٱلشِّفَاءِ وَإِذَا رُعْبٌ.
מִ/דָּ֤ן נִשְׁמַע֙ נַחְרַ֣ת סוּסָ֗י/ו מִ/קּוֹל֙ מִצְהֲל֣וֹת אַבִּירָ֔י/ו רָעֲשָׁ֖ה כָּל הָ/אָ֑רֶץ וַ/יָּב֗וֹאוּ וַ/יֹּֽאכְלוּ֙ אֶ֣רֶץ וּ/מְלוֹאָ֔/הּ עִ֖יר וְ/יֹ֥שְׁבֵי בָֽ/הּ16The snorting of his horses was heard from Dan: the whole land trembled at the sound of the neighing of his strong ones; for they are come, and have devoured the land, and all that is in it; the city, and those that dwell therein. {all...: Heb. the fulness thereof}مِنْ دَانَ سُمِعَتْ حَمْحَمَةُ خَيْلِهِ. عِنْدَ صَوْتِ صَهِيلِ جِيَادِهِ ٱرْتَجَفَتْ كُلُّ ٱلْأَرْضِ. فَأَتَوْا وَأَكَلُوا ٱلْأَرْضَ وَمِلْأَهَا، ٱلْمَدِينَةَ وَٱلسَّاكِنِينَ فِيهَا.
כִּי֩ הִנְ/נִ֨י מְשַׁלֵּ֜חַ בָּ/כֶ֗ם נְחָשִׁים֙ צִפְעֹנִ֔ים אֲשֶׁ֥ר אֵין לָ/הֶ֖ם לָ֑חַשׁ וְ/נִשְּׁכ֥וּ אֶתְ/כֶ֖ם נְאֻם יְהוָֽה17For, behold, I will send serpents, cockatrices, among you, which {will} not {be} charmed, and they shall bite you, saith the LORD.«لِأَنِّي هَأَنَذَا مُرْسِلٌ عَلَيْكُمْ حَيَّاتٍ، أَفَاعِيَ لَا تُرْقَى، فَتَلْدَغُكُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
מַבְלִ֥יגִיתִ֖/י עֲלֵ֣י יָג֑וֹן עָלַ֖/י לִבִּ֥/י דַוָּֽי18{When} I would comfort myself against sorrow, my heart {is} faint in me. {in: Heb. upon}مَنْ مُفَرِّجٌ عَنِّي ٱلْحُزْنَ؟ قَلْبِي فِيَّ سَقِيمٌ.
הִנֵּה ק֞וֹל שַֽׁוְעַ֣ת בַּת עַמִּ֗/י מֵ/אֶ֨רֶץ֙ מַרְחַקִּ֔ים הַֽ/יהוָה֙ אֵ֣ין בְּ/צִיּ֔וֹן אִם מַלְכָּ֖/הּ אֵ֣ין בָּ֑/הּ מַדּ֗וּעַ הִכְעִס֛וּ/נִי בִּ/פְסִלֵי/הֶ֖ם בְּ/הַבְלֵ֥י נֵכָֽר19Behold the voice of the cry of the daughter of my people because of them that dwell in a far country: {Is} not the LORD in Zion? {is} not her king in her? Why have they provoked me to anger with their graven images, {and} with strange vanities? {them...: Heb. the country of them that are far off}هُوَذَا صَوْتُ ٱسْتِغَاثَةِ بِنْتِ شَعْبِي مِنْ أَرْضٍ بَعِيدَةٍ: «أَلَعَلَّ ٱلرَّبَّ لَيْسَ فِي صِهْيَوْنَ، أَوْ مَلِكَهَا لَيْسَ فِيهَا؟» «لِمَاذَا أَغَاظُونِي بِمَنْحُوتَاتِهِمْ، بِأَبَاطِيلَ غَرِيبَةٍ؟»
עָבַ֥ר קָצִ֖יר כָּ֣לָה קָ֑יִץ וַ/אֲנַ֖חְנוּ ל֥וֹא נוֹשָֽׁעְנוּ20The harvest is past, the summer is ended, and we are not saved.«مَضَى ٱلْحَصَادُ، ٱنْتَهَى ٱلصَّيْفُ، وَنَحْنُ لَمْ نَخْلُصْ!»
עַל שֶׁ֥בֶר בַּת עַמִּ֖/י הָשְׁבָּ֑רְתִּי קָדַ֕רְתִּי שַׁמָּ֖ה הֶחֱזִקָֽתְ/נִי21For the hurt of the daughter of my people am I hurt; I am black; astonishment hath taken hold on me.مِنْ أَجْلِ سَحْقِ بِنْتِ شَعْبِي ٱنْسَحَقْتُ. حَزِنْتُ. أَخَذَتْنِي دَهْشَةٌ.
הַ/צֳרִי֙ אֵ֣ין בְּ/גִלְעָ֔ד אִם רֹפֵ֖א אֵ֣ין שָׁ֑ם כִּ֗י מַדּ֨וּעַ֙ לֹ֣א עָֽלְתָ֔ה אֲרֻכַ֖ת בַּת עַמִּֽ/י22{Is there} no balm in Gilead; {is there} no physician there? why then is not the health of the daughter of my people recovered? {recovered: Heb. gone up?}أَلَيْسَ بَلَسَانٌ فِي جِلْعَادَ، أَمْ لَيْسَ هُنَاكَ طَبِيبٌ؟ فَلِمَاذَا لَمْ تُعْصَبْ بِنْتُ شَعْبِي؟
מִֽי יִתֵּ֤ן רֹאשִׁ/י֙ מַ֔יִם וְ/עֵינִ֖/י מְק֣וֹר דִּמְעָ֑ה וְ/אֶבְכֶּה֙ יוֹמָ֣ם וָ/לַ֔יְלָה אֵ֖ת חַֽלְלֵ֥י בַת עַמִּֽ/י23
9
Yirmeyahu — פרק 9 Jeremiah — Chapter 9
מִֽי יִתְּנֵ֣/נִי בַ/מִּדְבָּ֗ר מְלוֹן֙ אֹֽרְחִ֔ים וְ/אֶֽעֶזְבָה֙ אֶת עַמִּ֔/י וְ/אֵלְכָ֖ה מֵֽ/אִתָּ֑/ם כִּ֤י כֻלָּ/ם֙ מְנָ֣אֲפִ֔ים עֲצֶ֖רֶת בֹּגְדִֽים1Oh that my head were waters, and mine eyes a fountain of tears, that I might weep day and night for the slain of the daughter of my people! {Oh...: Heb. Who will give my head, etc}يَا لَيْتَ رَأْسِي مَاءٌ، وَعَيْنَيَّ يَنْبُوعُ دُمُوعٍ، فَأَبْكِيَ نَهَارًا وَلَيْلًا قَتْلَى بِنْتِ شَعْبِي.
וַֽ/יַּדְרְכ֤וּ אֶת לְשׁוֹנָ/ם֙ קַשְׁתָּ֣/ם שֶׁ֔קֶר וְ/לֹ֥א לֶ/אֱמוּנָ֖ה גָּבְר֣וּ בָ/אָ֑רֶץ כִּי֩ מֵ/רָעָ֨ה אֶל רָעָ֧ה יָצָ֛אוּ וְ/אֹתִ֥/י לֹֽא יָדָ֖עוּ נְאֻם יְהוָֽה2Oh that I had in the wilderness a lodging place of wayfaring men; that I might leave my people, and go from them! for they {be} all adulterers, an assembly of treacherous men.يَا لَيْتَ لِي فِي ٱلْبَرِّيَّةِ مَبِيتَ مُسَافِرِينَ، فَأَتْرُكَ شَعْبِي وَأَنْطَلِقَ مِنْ عِنْدِهِمْ، لِأَنَّهُمْ جَمِيعًا زُنَاةٌ، جَمَاعَةُ خَائِنِينَ.
אִ֤ישׁ מֵ/רֵעֵ֨/הוּ֙ הִשָּׁמֵ֔רוּ וְ/עַל כָּל אָ֖ח אַל תִּבְטָ֑חוּ כִּ֤י כָל אָח֙ עָק֣וֹב יַעְקֹ֔ב וְ/כָל רֵ֖עַ רָכִ֥יל יַהֲלֹֽךְ3And they bend their tongues {like} their bow {for} lies: but they are not valiant for the truth upon the earth; for they proceed from evil to evil, and they know not me, saith the LORD.«يَمُدُّونَ أَلْسِنَتَهُمْ كَقِسِيِّهِمْ لِلْكَذِبِ. لَا لِلْحَقِّ قَوُوا فِي ٱلْأَرْضِ. لِأَنَّهُمْ خَرَجُوا مِنْ شَرٍّ إِلَى شَرٍّ، وَإِيَّايَ لَمْ يَعْرِفُوا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
וְ/אִ֤ישׁ בְּ/רֵעֵ֨/הוּ֙ יְהָתֵ֔לּוּ וֶ/אֱמֶ֖ת לֹ֣א יְדַבֵּ֑רוּ לִמְּד֧וּ לְשׁוֹנָ֛/ם דַּבֶּר שֶׁ֖קֶר הַעֲוֵ֥ה נִלְאֽוּ4Take ye heed every one of his neighbour, and trust ye not in any brother: for every brother will utterly supplant, and every neighbour will walk with slanders. {neighbour: or, friend}اِحْتَرِزُوا كُلُّ وَاحِدٍ مِنْ صَاحِبِهِ، وَعَلَى كُلِّ أَخٍ لَا تَتَّكِلُوا، لِأَنَّ كُلَّ أَخٍ يَعْقِبُ عَقِبًا، وَكُلَّ صَاحِبٍ يَسْعَى فِي ٱلْوِشَايَةِ.
שִׁבְתְּ/ךָ֖ בְּ/ת֣וֹךְ מִרְמָ֑ה בְּ/מִרְמָ֛ה מֵאֲנ֥וּ דַֽעַת אוֹתִ֖/י נְאֻם יְהוָֽה5And they will deceive every one his neighbour, and will not speak the truth: they have taught their tongue to speak lies, {and} weary themselves to commit iniquity. {deceive: or, mock}وَيَخْتِلُ ٱلْإِنْسَانُ صَاحِبَهُ وَلَا يَتَكَلَّمُونَ بِٱلْحَقِّ. عَلَّمُوا أَلْسِنَتَهُمُ ٱلتَّكَلُّمَ بِٱلْكَذِبِ، وَتَعِبُوا فِي ٱلِٱفْتِرَاءِ.
לָ/כֵ֗ן כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הִנְ/נִ֥י צוֹרְפָ֖/ם וּ/בְחַנְתִּ֑י/ם כִּֽי אֵ֣יךְ אֶעֱשֶׂ֔ה מִ/פְּנֵ֖י בַּת עַמִּֽ/י6Thine habitation {is} in the midst of deceit; through deceit they refuse to know me, saith the LORD.مَسْكَنُكَ فِي وَسْطِ ٱلْمَكْرِ. بِٱلْمَكْرِ أَبَوْا أَنْ يَعْرِفُونِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
חֵ֥ץ שוחט שָׁח֛וּט לְשׁוֹנָ֖/ם מִרְמָ֣ה דִבֵּ֑ר בְּ/פִ֗י/ו שָׁל֤וֹם אֶת רֵעֵ֨/הוּ֙ יְדַבֵּ֔ר וּ/בְ/קִרְבּ֖/וֹ יָשִׂ֥ים אָרְבּֽ/וֹ7Therefore thus saith the LORD of hosts, Behold, I will melt them, and try them; for how shall I do for the daughter of my people?«لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: هَأَنَذَا أُنَقِّيهِمْ وَأَمْتَحِنُهُمْ. لِأَنِّي مَاذَا أَعْمَلُ مِنْ أَجْلِ بِنْتِ شَعْبِي؟
הַ/עַל אֵ֥לֶּה לֹֽא אֶפְקָד בָּ֖/ם נְאֻם יְהוָ֑ה אִ֚ם בְּ/ג֣וֹי אֲשֶׁר כָּ/זֶ֔ה לֹ֥א תִתְנַקֵּ֖ם נַפְשִֽׁ/י8Their tongue {is as} an arrow shot out; it speaketh deceit: {one} speaketh peaceably to his neighbour with his mouth, but in heart he layeth his wait. {in heart: Heb. in the midst of him} {his wait: or, wait for him}لِسَانُهُمْ سَهْمٌ قَتَّالٌ يَتَكَلَّمُ بِٱلْغِشِّ. بِفَمِهِ يُكَلِّمُ صَاحِبَهُ بِسَلَامٍ، وَفِي قَلْبِهِ يَضَعُ لَهُ كَمِينًا.
עַל הֶ֨/הָרִ֜ים אֶשָּׂ֧א בְכִ֣י וָ/נֶ֗הִי וְ/עַל נְא֤וֹת מִדְבָּר֙ קִינָ֔ה כִּ֤י נִצְּתוּ֙ מִ/בְּלִי אִ֣ישׁ עֹבֵ֔ר וְ/לֹ֥א שָׁמְע֖וּ ק֣וֹל מִקְנֶ֑ה מֵ/ע֤וֹף הַ/שָּׁמַ֨יִם֙ וְ/עַד בְּהֵמָ֔ה נָדְד֖וּ הָלָֽכוּ9Shall I not visit them for these {things}? saith the LORD: shall not my soul be avenged on such a nation as this?أَفَمَا أُعَاقِبُهُمْ عَلَى هَذِهِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ؟ أَمْ لَا تَنْتَقِمُ نَفْسِي مِنْ أُمَّةٍ كَهَذِهِ؟».
וְ/נָתַתִּ֧י אֶת יְרוּשָׁלִַ֛ם לְ/גַלִּ֖ים מְע֣וֹן תַּנִּ֑ים וְ/אֶת עָרֵ֧י יְהוּדָ֛ה אֶתֵּ֥ן שְׁמָמָ֖ה מִ/בְּלִ֖י יוֹשֵֽׁב10For the mountains will I take up a weeping and wailing, and for the habitations of the wilderness a lamentation, because they are burned up, so that none can pass through {them}; neither can {men} hear the voice of the cattle; both the fowl of the heavens and the beast are fled; they are gone. {habitations: or, pastures} {burned up: or, desolate} {both...: Heb. from the fowl even to, etc}عَلَى ٱلْجِبَالِ أَرْفَعُ بُكَاءً وَمَرْثَاةً، وَعَلَى مَرَاعِي ٱلْبَرِّيَّةِ نَدْبًا، لِأَنَّهَا ٱحْتَرَقَتْ، فَلَا إِنْسَانَ عَابِرٌ وَلَا يُسْمَعُ صَوْتُ ٱلْمَاشِيَةِ. مِنْ طَيْرِ ٱلسَّمَاوَاتِ إِلَى ٱلْبَهَائِمِ هَرَبَتْ مَضَتْ.
מִֽי הָ/אִ֤ישׁ הֶֽ/חָכָם֙ וְ/יָבֵ֣ן אֶת זֹ֔את וַ/אֲשֶׁ֨ר דִּבֶּ֧ר פִּֽי יְהוָ֛ה אֵלָ֖י/ו וְ/יַגִּדָ֑/הּ עַל מָה֙ אָבְדָ֣ה הָ/אָ֔רֶץ נִצְּתָ֥ה כַ/מִּדְבָּ֖ר מִ/בְּלִ֖י עֹבֵֽר11And I will make Jerusalem heaps, {and} a den of dragons; and I will make the cities of Judah desolate, without an inhabitant. {desolate: Heb. desolation}«وَأَجْعَلُ أُورُشَلِيمَ رُجَمًا وَمَأْوَى بَنَاتِ آوَى، وَمُدُنَ يَهُوذَا أَجْعَلُهَا خَرَابًا بِلَا سَاكِنٍ».
וַ/יֹּ֣אמֶר יְהוָ֔ה עַל עָזְבָ/ם֙ אֶת תּ֣וֹרָתִ֔/י אֲשֶׁ֥ר נָתַ֖תִּי לִ/פְנֵי/הֶ֑ם וְ/לֹא שָׁמְע֥וּ בְ/קוֹלִ֖/י וְ/לֹא הָ֥לְכוּ בָֽ/הּ12Who {is} the wise man, that may understand this? and {who is he} to whom the mouth of the LORD hath spoken, that he may declare it, for what the land perisheth {and} is burned up like a wilderness, that none passeth through?مَنْ هُوَ ٱلْإِنْسَانُ ٱلْحَكِيمُ ٱلَّذِي يَفْهَمُ هَذِهِ، وَٱلَّذِي كَلَّمَهُ فَمُ ٱلرَّبِّ، فَيُخْبِرَ بِهَا؟ لِمَاذَا بَادَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱحْتَرَقَتْ كَبَرِّيَّةٍ بِلَا عَابِرٍ؟
וַ/יֵּ֣לְכ֔וּ אַחֲרֵ֖י שְׁרִר֣וּת לִבָּ֑/ם וְ/אַחֲרֵי֙ הַ/בְּעָלִ֔ים אֲשֶׁ֥ר לִמְּד֖וּ/ם אֲבוֹתָֽ/ם13And the LORD saith, Because they have forsaken my law which I set before them, and have not obeyed my voice, neither walked therein;فَقَالَ ٱلرَّبُّ: «عَلَى تَرْكِهِمْ شَرِيعَتِي ٱلَّتِي جَعَلْتُهَا أَمَامَهُمْ، وَلَمْ يَسْمَعُوا لِصَوْتِي وَلَمْ يَسْلُكُوا بِهَا.
לָ/כֵ֗ן כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הִנְ/נִ֧י מַאֲכִילָ֛/ם אֶת הָ/עָ֥ם הַ/זֶּ֖ה לַֽעֲנָ֑ה וְ/הִשְׁקִיתִ֖י/ם מֵי רֹֽאשׁ14But have walked after the imagination of their own heart, and after Baalim, which their fathers taught them: {imagination: or, stubbornness}بَلْ سَلَكُوا وَرَاءَ عِنَادِ قُلُوبِهِمْ وَوَرَاءَ ٱلْبَعْلِيمِ ٱلَّتِي عَلَّمَهُمْ إِيَّاهَا آبَاؤُهُمْ.
וַ/הֲפִֽצוֹתִי/ם֙ בַּ/גּוֹיִ֔ם אֲשֶׁר֙ לֹ֣א יָֽדְע֔וּ הֵ֖מָּה וַֽ/אֲבוֹתָ֑/ם וְ/שִׁלַּחְתִּ֤י אַֽחֲרֵי/הֶם֙ אֶת הַ/חֶ֔רֶב עַ֥ד כַּלּוֹתִ֖/י אוֹתָֽ/ם15Therefore thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Behold, I will feed them, {even} this people, with wormwood, and give them water of gall to drink.لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَأَنَذَا أُطْعِمُ هَذَا ٱلشَّعْبَ أَفْسَنْتِينًا وَأَسْقِيهِمْ مَاءَ ٱلْعَلْقَمِ،
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הִתְבּֽוֹנְנ֛וּ וְ/קִרְא֥וּ לַ/מְקוֹנְנ֖וֹת וּ/תְבוֹאֶ֑ינָה וְ/אֶל הַ/חֲכָמ֥וֹת שִׁלְח֖וּ וְ/תָבֽוֹאנָה16I will scatter them also among the heathen, whom neither they nor their fathers have known: and I will send a sword after them, till I have consumed them.وَأُبَدِّدُهُمْ فِي أُمَمٍ لَمْ يَعْرِفُوهَا هُمْ وَلَا آبَاؤُهُمْ، وَأُطْلِقُ وَرَاءَهُمُ ٱلسَّيْفَ حَتَّى أُفْنِيَهُمْ.
וּ/תְמַהֵ֕רְנָה וְ/תִשֶּׂ֥נָה עָלֵ֖י/נוּ נֶ֑הִי וְ/תֵרַ֤דְנָה עֵינֵ֨י/נוּ֙ דִּמְעָ֔ה וְ/עַפְעַפֵּ֖י/נוּ יִזְּלוּ מָֽיִם17Thus saith the LORD of hosts, Consider ye, and call for the mourning women, that they may come; and send for cunning {women}, that they may come:«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: تَأَمَّلُوا وَٱدْعُوا ٱلنَّادِبَاتِ فَيَأْتِينَ، وَأَرْسِلُوا إِلَى ٱلْحَكِيمَاتِ فَيُقْبِلْنَ
כִּ֣י ק֥וֹל נְהִ֛י נִשְׁמַ֥ע מִ/צִּיּ֖וֹן אֵ֣יךְ שֻׁדָּ֑דְנוּ בֹּ֤שְׁנֽוּ מְאֹד֙ כִּֽי עָזַ֣בְנוּ אָ֔רֶץ כִּ֥י הִשְׁלִ֖יכוּ מִשְׁכְּנוֹתֵֽי/נוּ18And let them make haste, and take up a wailing for us, that our eyes may run down with tears, and our eyelids gush out with waters.وَيُسْرِعْنَ وَيَرْفَعْنَ عَلَيْنَا مَرْثَاةً، فَتَذْرِفَ أَعْيُنُنَا دُمُوعًا وَتَفِيضَ أَجْفَانُنَا مَاءً.
כִּֽי שְׁמַ֤עְנָה נָשִׁים֙ דְּבַר יְהוָ֔ה וְ/תִקַּ֥ח אָזְנְ/כֶ֖ם דְּבַר פִּ֑י/ו וְ/לַמֵּ֤דְנָה בְנֽוֹתֵי/כֶם֙ נֶ֔הִי וְ/אִשָּׁ֥ה רְעוּתָ֖/הּ קִינָֽה19For a voice of wailing is heard out of Zion, How are we spoiled! we are greatly confounded, because we have forsaken the land, because our dwellings have cast {us} out.لِأَنَّ صَوْتَ رِثَايَةٍ سُمِعَ مِنْ صِهْيَوْنَ: كَيْفَ أُهْلِكْنَا؟ خَزِينَا جِدًّا لِأَنَّنَا تَرَكْنَا ٱلْأَرْضَ، لِأَنَّهُمْ هَدَمُوا مَسَاكِنَنَا».
כִּֽי עָ֤לָה מָ֨וֶת֙ בְּ/חַלּוֹנֵ֔י/נוּ בָּ֖א בְּ/אַרְמְנוֹתֵ֑י/נוּ לְ/הַכְרִ֤ית עוֹלָל֙ מִ/ח֔וּץ בַּחוּרִ֖ים מֵ/רְחֹבֽוֹת20Yet hear the word of the LORD, O ye women, and let your ear receive the word of his mouth, and teach your daughters wailing, and every one her neighbour lamentation.بَلِ ٱسْمَعْنَ أَيَّتُهَا ٱلنِّسَاءُ كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ، وَلْتَقْبَلْ آذَانُكُنَّ كَلِمَةَ فَمِهِ، وَعَلِّمْنَ بَنَاتِكُنَّ ٱلرِّثَايَةَ، وَٱلْمَرْأَةُ صَاحِبَتَهَا ٱلنَّدْبَ!
דַּבֵּ֗ר כֹּ֚ה נְאֻם יְהוָ֔ה וְ/נָֽפְלָה֙ נִבְלַ֣ת הָֽ/אָדָ֔ם כְּ/דֹ֖מֶן עַל פְּנֵ֣י הַ/שָּׂדֶ֑ה וּ/כְ/עָמִ֛יר מֵ/אַחֲרֵ֥י הַ/קֹּצֵ֖ר וְ/אֵ֥ין מְאַסֵּֽף21For death is come up into our windows, {and} is entered into our palaces, to cut off the children from without, {and} the young men from the streets.لِأَنَّ ٱلْمَوْتَ طَلَعَ إِلَى كُوَانَا، دَخَلَ قُصُورَنَا لِيَقْطَعَ ٱلْأَطْفَالَ مِنْ خَارِجٍ، وَٱلشُّبَّانَ مِنَ ٱلسَّاحَاتِ.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אַל יִתְהַלֵּ֤ל חָכָם֙ בְּ/חָכְמָת֔/וֹ וְ/אַל יִתְהַלֵּ֥ל הַ/גִּבּ֖וֹר בִּ/גְבֽוּרָת֑/וֹ אַל יִתְהַלֵּ֥ל עָשִׁ֖יר בְּ/עָשְׁרֽ/וֹ22Speak, Thus saith the LORD, Even the carcases of men shall fall as dung upon the open field, and as the handful after the harvestman, and none shall gather {them}.تَكَلَّمَ: «هَكَذَا يَقُولُ ٱلرَّبُّ: وَتَسْقُطُ جُثَّةُ ٱلْإِنْسَانِ كَدِمْنَةٍ عَلَى وَجْهِ ٱلْحَقْلِ، وَكَقَبْضَةٍ وَرَاءَ ٱلْحَاصِدِ وَلَيْسَ مَنْ يَجْمَعُ!
כִּ֣י אִם בְּ/זֹ֞את יִתְהַלֵּ֣ל הַ/מִּתְהַלֵּ֗ל הַשְׂכֵּל֮ וְ/יָדֹ֣עַ אוֹתִ/י֒ כִּ֚י אֲנִ֣י יְהוָ֔ה עֹ֥שֶׂה חֶ֛סֶד מִשְׁפָּ֥ט וּ/צְדָקָ֖ה בָּ/אָ֑רֶץ כִּֽי בְ/אֵ֥לֶּה חָפַ֖צְתִּי נְאֻם יְהוָֽה23Thus saith the LORD, Let not the wise {man} glory in his wisdom, neither let the mighty {man} glory in his might, let not the rich {man} glory in his riches:«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: لَا يَفْتَخِرَنَّ ٱلْحَكِيمُ بِحِكْمَتِهِ، وَلَا يَفْتَخِرِ ٱلْجَبَّارُ بِجَبَرُوتِهِ، وَلَا يَفْتَخِرِ ٱلْغَنِيُّ بِغِنَاهُ.
הִנֵּ֛ה יָמִ֥ים בָּאִ֖ים נְאֻם יְהוָ֑ה וּ/פָ֣קַדְתִּ֔י עַל כָּל מ֖וּל בְּ/עָרְלָֽה24But let him that glorieth glory in this, that he understandeth and knoweth me, that I {am} the LORD which exercise lovingkindness, judgment, and righteousness, in the earth: for in these {things} I delight, saith the LORD.بَلْ بِهَذَا لِيَفْتَخِرَنَّ ٱلْمُفْتَخِرُ: بِأَنَّهُ يَفْهَمُ وَيَعْرِفُنِي أَنِّي أَنَا ٱلرَّبُّ ٱلصَّانِعُ رَحْمَةً وَقَضَاءً وَعَدْلًا فِي ٱلْأَرْضِ، لِأَنِّي بِهَذِهِ أُسَرُّ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
עַל מִצְרַ֣יִם וְ/עַל יְהוּדָ֗ה וְ/עַל אֱד֞וֹם וְ/עַל בְּנֵ֤י עַמּוֹן֙ וְ/עַל מוֹאָ֔ב וְ/עַל֙ כָּל קְצוּצֵ֣י פֵאָ֔ה הַ/יֹּשְׁבִ֖ים בַּ/מִּדְבָּ֑ר כִּ֤י כָל הַ/גּוֹיִם֙ עֲרֵלִ֔ים וְ/כָל בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵ֖ל עַרְלֵי לֵֽב25Behold, the days come, saith the LORD, that I will punish all {them which are} circumcised with the uncircumcised; {punish: Heb. visit upon}«هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأُعَاقِبُ كُلَّ مَخْتُونٍ وَأَغْلَفَ.
26Egypt, and Judah, and Edom, and the children of Ammon, and Moab, and all {that are} in the utmost corners, that dwell in the wilderness: for all {these} nations {are} uncircumcised, and all the house of Israel {are} uncircumcised in the heart. {in the utmost...: Heb. cut off into corners, or, having the corners of their hair polled}مِصْرَ وَيَهُوذَا وَأَدُومَ وَبَنِي عَمُّونَ وَمُوآبَ، وَكُلَّ مَقْصُوصِي ٱلشَّعْرِ مُسْتَدِيرًا ٱلسَّاكِنِينَ فِي ٱلْبَرِّيَّةِ، لِأَنَّ كُلَّ ٱلْأُمَمِ غُلْفٌ، وَكُلَّ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ غُلْفُ ٱلْقُلُوبِ».
10
Yirmeyahu — פרק 10 Jeremiah — Chapter 10
שִׁמְע֣וּ אֶת הַ/דָּבָ֗ר אֲשֶׁ֨ר דִּבֶּ֧ר יְהוָ֛ה עֲלֵי/כֶ֖ם בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵֽל1Hear ye the word which the LORD speaketh unto you, O house of Israel:اِسْمَعُوا ٱلْكَلِمَةَ ٱلَّتِي تَكَلَّمَ بِهَا ٱلرَّبُّ عَلَيْكُمْ يَا بَيْتَ إِسْرَائِيلَ.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אֶל דֶּ֤רֶךְ הַ/גּוֹיִם֙ אַל תִּלְמָ֔דוּ וּ/מֵ/אֹת֥וֹת הַ/שָּׁמַ֖יִם אַל תֵּחָ֑תּוּ כִּֽי יֵחַ֥תּוּ הַ/גּוֹיִ֖ם מֵ/הֵֽמָּה2Thus saith the LORD, Learn not the way of the heathen, and be not dismayed at the signs of heaven; for the heathen are dismayed at them.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: «لَا تَتَعَلَّمُوا طَرِيقَ ٱلْأُمَمِ، وَمِنْ آيَاتِ ٱلسَّمَاوَاتِ لَا تَرْتَعِبُوا، لِأَنَّ ٱلْأُمَمَ تَرْتَعِبُ مِنْهَا.
כִּֽי חֻקּ֥וֹת הָֽ/עַמִּ֖ים הֶ֣בֶל ה֑וּא כִּֽי עֵץ֙ מִ/יַּ֣עַר כְּרָת֔/וֹ מַעֲשֵׂ֥ה יְדֵ֥י חָרָ֖שׁ בַּֽ/מַּעֲצָֽד3For the customs of the people {are} vain: for {one} cutteth a tree out of the forest, the work of the hands of the workman, with the axe. {customs...: Heb. statutes, or, ordinances are vanity}لِأَنَّ فَرَائِضَ ٱلْأُمَمِ بَاطِلَةٌ. لِأَنَّهَا شَجَرَةٌ يَقْطَعُونَهَا مِنَ ٱلْوَعْرِ. صَنْعَةُ يَدَيْ نَجَّارٍ بِٱلْقَدُومِ.
בְּ/כֶ֥סֶף וּ/בְ/זָהָ֖ב יְיַפֵּ֑/הוּ בְּ/מַסְמְר֧וֹת וּ/בְ/מַקָּב֛וֹת יְחַזְּק֖וּ/ם וְ/ל֥וֹא יָפִֽיק4They deck it with silver and with gold; they fasten it with nails and with hammers, that it move not.بِٱلْفِضَّةِ وَٱلذَّهَبِ يُزَيِّنُونَهَا، وَبِٱلْمَسَامِيرِ وَٱلْمَطَارِقِ يُشَدِّدُونَهَا فَلَا تَتَحَرَّكُ.
כְּ/תֹ֨מֶר מִקְשָׁ֥ה הֵ֨מָּה֙ וְ/לֹ֣א יְדַבֵּ֔רוּ נָשׂ֥וֹא יִנָּשׂ֖וּא כִּ֣י לֹ֣א יִצְעָ֑דוּ אַל תִּֽירְא֤וּ מֵ/הֶם֙ כִּי לֹ֣א יָרֵ֔עוּ וְ/גַם הֵיטֵ֖יב אֵ֥ין אוֹתָֽ/ם5They {are} upright as the palm tree, but speak not: they must needs be borne, because they cannot go. Be not afraid of them; for they cannot do evil, neither also {is it} in them to do good.هِيَ كَٱللَّعِينِ فِي مَقْثَأَةٍ فَلَا تَتَكَلَّمُ! تُحْمَلُ حَمْلًا لِأَنَّهَا لَا تَمْشِي! لَا تَخَافُوهَا لِأَنَّهَا لَا تَضُرُّ، وَلَا فِيهَا أَنْ تَصْنَعَ خَيْرًا».
מֵ/אֵ֥ין כָּמ֖וֹ/ךָ יְהוָ֑ה גָּד֥וֹל אַתָּ֛ה וְ/גָד֥וֹל שִׁמְ/ךָ֖ בִּ/גְבוּרָֽה6Forasmuch as {there is} none like unto thee, O LORD; thou {art} great, and thy name {is} great in might.لَا مِثْلَ لَكَ يَارَبُّ! عَظِيمٌ أَنْتَ، وَعَظِيمٌ ٱسْمُكَ فِي ٱلْجَبَرُوتِ.
מִ֣י לֹ֤א יִֽרָאֲ/ךָ֙ מֶ֣לֶךְ הַ/גּוֹיִ֔ם כִּ֥י לְ/ךָ֖ יָאָ֑תָה כִּ֣י בְ/כָל חַכְמֵ֧י הַ/גּוֹיִ֛ם וּ/בְ/כָל מַלְכוּתָ֖/ם מֵ/אֵ֥ין כָּמֽוֹ/ךָ7Who would not fear thee, O King of nations? for to thee doth it appertain: forasmuch as among all the wise {men} of the nations, and in all their kingdoms, {there is} none like unto thee. {to...: or, it liketh thee}مَنْ لَا يَخَافُكَ يَا مَلِكَ ٱلشُّعُوبِ؟ لِأَنَّهُ بِكَ يَلِيقُ. لِأَنَّهُ فِي جَمِيعِ حُكَمَاءِ ٱلشُّعُوبِ وَفِي كُلِّ مَمَالِكِهِمْ لَيْسَ مِثْلَكَ.
וּ/בְ/אַחַ֖ת יִבְעֲר֣וּ וְ/יִכְסָ֑לוּ מוּסַ֥ר הֲבָלִ֖ים עֵ֥ץ הֽוּא8But they are altogether brutish and foolish: the stock {is} a doctrine of vanities. {altogether: Heb. in one, or, at once}بَلُدُوا وَحَمِقُوا مَعًا. أَدَبُ أَبَاطِيلَ هُوَ ٱلْخَشَبُ.
כֶּ֣סֶף מְרֻקָּ֞ע מִ/תַּרְשִׁ֣ישׁ יוּבָ֗א וְ/זָהָב֙ מֵֽ/אוּפָ֔ז מַעֲשֵׂ֥ה חָרָ֖שׁ וִ/ידֵ֣י צוֹרֵ֑ף תְּכֵ֤לֶת וְ/אַרְגָּמָן֙ לְבוּשָׁ֔/ם מַעֲשֵׂ֥ה חֲכָמִ֖ים כֻּלָּֽ/ם9Silver spread into plates is brought from Tarshish, and gold from Uphaz, the work of the workman, and of the hands of the founder: blue and purple {is} their clothing: they {are} all the work of cunning {men}.فِضَّةٌ مُطَرَّقَةٌ تُجْلَبُ مِنْ تَرْشِيشَ، وَذَهَبٌ مِنْ أُوفَازَ، صَنْعَةُ صَانِعٍ وَيَدَيْ صَائِغٍ. أَسْمَانْجُونِيٌّ وَأُرْجُوَانٌ لِبَاسُهَا. كُلُّهَا صَنْعَةُ حُكَمَاءَ.
וַֽ/יהוָ֤ה אֱלֹהִים֙ אֱמֶ֔ת הֽוּא אֱלֹהִ֥ים חַיִּ֖ים וּ/מֶ֣לֶךְ עוֹלָ֑ם מִ/קִּצְפּ/וֹ֙ תִּרְעַ֣שׁ הָ/אָ֔רֶץ וְ/לֹֽא יָכִ֥לוּ גוֹיִ֖ם זַעְמֽ/וֹ10But the LORD {is} the true God, he {is} the living God, and an everlasting king: at his wrath the earth shall tremble, and the nations shall not be able to abide his indignation. {true...: Heb. God of truth} {living God: Heb. living Gods} {everlasting...: Heb. king of eternity}أَمَّا ٱلرَّبُّ ٱلْإِلَهُ فَحَقٌّ. هُوَ إِلَهٌ حَيٌّ وَمَلِكٌ أَبَدِيٌّ. مِنْ سُخْطِهِ تَرْتَعِدُ ٱلْأَرْضُ، وَلَا تَطِيقُ ٱلْأُمَمُ غَضَبَهُ.
כִּ/דְנָה֙ תֵּאמְר֣וּן לְ/ה֔וֹם אֱלָ֣הַיָּ֔/א דִּֽי שְׁמַיָּ֥/א וְ/אַרְקָ֖/א לָ֣א עֲבַ֑דוּ יֵאבַ֧דוּ מֵֽ/אַרְעָ֛/א וּ/מִן תְּח֥וֹת שְׁמַיָּ֖/א אֵֽלֶּה11Thus shall ye say unto them, The gods that have not made the heavens and the earth, {even} they shall perish from the earth, and from under these heavens.هَكَذَا تَقُولُونَ لَهُمْ: «ٱلْآلِهَةُ ٱلَّتِي لَمْ تَصْنَعِ ٱلسَّمَاوَاتِ وَٱلْأَرْضَ تَبِيدُ مِنَ ٱلْأَرْضِ وَمِنْ تَحْتِ هَذِهِ ٱلسَّمَاوَاتِ»
עֹשֵׂ֥ה אֶ֨רֶץ֙ בְּ/כֹח֔/וֹ מֵכִ֥ין תֵּבֵ֖ל בְּ/חָכְמָת֑/וֹ וּ/בִ/תְבוּנָת֖/וֹ נָטָ֥ה שָׁמָֽיִם12He hath made the earth by his power, he hath established the world by his wisdom, and hath stretched out the heavens by his discretion.صَانِعُ ٱلْأَرْضِ بِقُوَّتِهِ، مُؤَسِّسُ ٱلْمَسْكُونَةِ بِحِكْمَتِهِ، وَبِفَهْمِهِ بَسَطَ ٱلسَّمَاوَاتِ.
לְ/ק֨וֹל תִּתּ֜/וֹ הֲמ֥וֹן מַ֨יִם֙ בַּ/שָּׁמַ֔יִם וַ/יַּעֲלֶ֥ה נְשִׂאִ֖ים מִ/קְצֵ֣ה ארץ הָ/אָ֑רֶץ בְּרָקִ֤ים לַ/מָּטָר֙ עָשָׂ֔ה וַ/יּ֥וֹצֵא ר֖וּחַ מֵ/אֹצְרֹתָֽי/ו13When he uttereth his voice, {there is} a multitude of waters in the heavens, and he causeth the vapours to ascend from the ends of the earth; he maketh lightnings with rain, and bringeth forth the wind out of his treasures. {multitude: or, noise} {with: or, for}إِذَا أَعْطَى قَوْلًا تَكُونُ كَثْرَةُ مِيَاهٍ فِي ٱلسَّمَاوَاتِ، وَيُصْعِدُ ٱلسَّحَابَ مِنْ أَقَاصِي ٱلْأَرْضِ. صَنَعَ بُرُوقًا لِلْمَطَرِ، وَأَخْرَجَ ٱلرِّيحَ مِنْ خَزَائِنِهِ.
נִבְעַ֤ר כָּל אָדָם֙ מִ/דַּ֔עַת הֹבִ֥ישׁ כָּל צוֹרֵ֖ף מִ/פָּ֑סֶל כִּ֛י שֶׁ֥קֶר נִסְכּ֖/וֹ וְ/לֹא ר֥וּחַ בָּֽ/ם14Every man is brutish in {his} knowledge: every founder is confounded by the graven image: for his molten image {is} falsehood, and {there is} no breath in them. {brutish in his knowledge: or, more brutish than to know}بَلُدَ كُلُّ إِنْسَانٍ مِنْ مَعْرِفَتِهِ. خَزِيَ كُلُّ صَائِغٍ مِنَ ٱلتِّمْثَالِ، لِأَنَّ مَسْبُوكَهُ كَذِبٌ وَلَا رُوحَ فِيهِ.
הֶ֣בֶל הֵ֔מָּה מַעֲשֵׂ֖ה תַּעְתֻּעִ֑ים בְּ/עֵ֥ת פְּקֻדָּתָ֖/ם יֹאבֵֽדוּ15They {are} vanity, {and} the work of errors: in the time of their visitation they shall perish.هِيَ بَاطِلَةٌ صَنْعَةُ ٱلْأَضَالِيلِ. فِي وَقْتِ عِقَابِهَا تَبِيدُ.
לֹֽא כְ/אֵ֜לֶּה חֵ֣לֶק יַעֲקֹ֗ב כִּֽי יוֹצֵ֤ר הַ/כֹּל֙ ה֔וּא וְ/יִ֨שְׂרָאֵ֔ל שֵׁ֖בֶט נַֽחֲלָת֑/וֹ יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמֽ/וֹ16The portion of Jacob {is} not like them: for he {is} the former of all {things}; and Israel {is} the rod of his inheritance: The LORD of hosts {is} his name.لَيْسَ كَهَذِهِ نَصِيبُ يَعْقُوبَ، لِأَنَّهُ مُصَوِّرُ ٱلْجَمِيعِ، وَإِسْرَائِيلُ قَضِيبُ مِيرَاثِهِ. رَبُّ ٱلْجُنُودِ ٱسْمُهُ.
אִסְפִּ֥י מֵ/אֶ֖רֶץ כִּנְעָתֵ֑/ךְ ישבתי יֹשֶׁ֖בֶת בַּ/מָּצֽוֹר17Gather up thy wares out of the land, O inhabitant of the fortress. {inhabitant: Heb. inhabitress}اِجْمَعِي مِنَ ٱلْأَرْضِ حُزَمَكِ أَيَّتُهَا ٱلسَّاكِنَةُ فِي ٱلْحِصَارِ.
כִּֽי כֹה֙ אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנְ/נִ֥י קוֹלֵ֛עַ אֶת יוֹשְׁבֵ֥י הָ/אָ֖רֶץ בַּ/פַּ֣עַם הַ/זֹּ֑את וַ/הֲצֵר֥וֹתִי לָ/הֶ֖ם לְמַ֥עַן יִמְצָֽאוּ18For thus saith the LORD, Behold, I will sling out the inhabitants of the land at this once, and will distress them, that they may find {it so}.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: «هَأَنَذَا رَامٍ مِنْ مِقْلَاعٍ سُكَّانَ ٱلْأَرْضِ هَذِهِ ٱلْمَرَّةَ، وَأُضَيِّقُ عَلَيْهِمْ لِكَيْ يَشْعُرُوا».
א֥וֹי לִ/י֙ עַל שִׁבְרִ֔/י נַחְלָ֖ה מַכָּתִ֑/י וַ/אֲנִ֣י אָמַ֔רְתִּי אַ֛ךְ זֶ֥ה חֳלִ֖י וְ/אֶשָּׂאֶֽ/נּוּ19Woe is me for my hurt! my wound is grievous: but I said, Truly this {is} a grief, and I must bear it.وَيْلٌ لِي مِنْ أَجْلِ سَحْقِي! ضَرْبَتِي عَدِيمَةُ ٱلشِّفَاءِ! فَقُلْتُ: «إِنَّمَا هَذِهِ مُصِيبَةٌ فَأَحْتَمِلُهَا».
אָהֳלִ֣/י שֻׁדָּ֔ד וְ/כָל מֵיתָרַ֖/י נִתָּ֑קוּ בָּנַ֤/י יְצָאֻ֨/נִי֙ וְ/אֵינָ֔/ם אֵין נֹטֶ֥ה עוֹד֙ אָהֳלִ֔/י וּ/מֵקִ֖ים יְרִיעוֹתָֽ/י20My tabernacle is spoiled, and all my cords are broken: my children are gone forth of me, and they {are} not: {there is} none to stretch forth my tent any more, and to set up my curtains.خَيْمَتِي خَرِبَتْ، وَكُلُّ أَطْنَابِي قُطِعَتْ. بَنِيَّ خَرَجُوا عَنِّي وَلَيْسُوا. لَيْسَ مَنْ يَبْسُطُ بَعْدُ خَيْمَتِي وَيُقِيمُ شُقَقِي.
כִּ֤י נִבְעֲרוּ֙ הָֽ/רֹעִ֔ים וְ/אֶת יְהוָ֖ה לֹ֣א דָרָ֑שׁוּ עַל כֵּן֙ לֹ֣א הִשְׂכִּ֔ילוּ וְ/כָל מַרְעִיתָ֖/ם נָפֽוֹצָה21For the pastors are become brutish, and have not sought the LORD: therefore they shall not prosper, and all their flocks shall be scattered.لِأَنَّ ٱلرُّعَاةَ بَلُدُوا وَٱلرَّبَّ لَمْ يَطْلُبُوا. مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ لَمْ يَنْجَحُوا، وَكُلُّ رَعِيَّتِهِمْ تَبَدَّدَتْ.
ק֤וֹל שְׁמוּעָה֙ הִנֵּ֣ה בָאָ֔ה וְ/רַ֥עַשׁ גָּד֖וֹל מֵ/אֶ֣רֶץ צָפ֑וֹן לָ/שׂ֞וּם אֶת עָרֵ֧י יְהוּדָ֛ה שְׁמָמָ֖ה מְע֥וֹן תַּנִּֽים22Behold, the noise of the bruit is come, and a great commotion out of the north country, to make the cities of Judah desolate, {and} a den of dragons.هُوَذَا صَوْتُ خَبَرٍ جَاءَ، وَٱضْطِرَابٌ عَظِيمٌ مِنْ أَرْضِ ٱلشِّمَالِ لِجَعْلِ مُدُنِ يَهُوذَا خَرَابًا، مَأْوَى بَنَاتِ آوَى.
יָדַ֣עְתִּי יְהוָ֔ה כִּ֛י לֹ֥א לָ/אָדָ֖ם דַּרְכּ֑/וֹ לֹֽא לְ/אִ֣ישׁ הֹלֵ֔ךְ וְ/הָכִ֖ין אֶֽת צַעֲדֽ/וֹ23O LORD, I know that the way of man {is} not in himself: {it is} not in man that walketh to direct his steps.عَرَفْتُ يَارَبُّ أَنَّهُ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ طَرِيقُهُ. لَيْسَ لِإِنْسَانٍ يَمْشِي أَنْ يَهْدِيَ خَطَوَاتِهِ.
יַסְּרֵ֥/נִי יְהוָ֖ה אַךְ בְּ/מִשְׁפָּ֑ט אַל בְּ/אַפְּ/ךָ֖ פֶּן תַּמְעִטֵֽ/נִי24O LORD, correct me, but with judgment; not in thine anger, lest thou bring me to nothing. {bring...: Heb. diminish me}أَدِّبْنِي يَارَبُّ وَلَكِنْ بِٱلْحَقِّ، لَا بِغَضَبِكَ لِئَلَّا تُفْنِيَنِي.
שְׁפֹ֣ךְ חֲמָתְ/ךָ֗ עַל הַ/גּוֹיִם֙ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא יְדָע֔וּ/ךָ וְ/עַל֙ מִשְׁפָּח֔וֹת אֲשֶׁ֥ר בְּ/שִׁמְ/ךָ֖ לֹ֣א קָרָ֑אוּ כִּֽי אָכְל֣וּ אֶֽת יַעֲקֹ֗ב וַ/אֲכָלֻ֨/הוּ֙ וַ/יְכַלֻּ֔/הוּ וְ/אֶת נָוֵ֖/הוּ הֵשַֽׁמּוּ25Pour out thy fury upon the heathen that know thee not, and upon the families that call not on thy name: for they have eaten up Jacob, and devoured him, and consumed him, and have made his habitation desolate.اُسْكُبْ غَضَبَكَ عَلَى ٱلْأُمَمِ ٱلَّتِي لَمْ تَعْرِفْكَ، وَعَلَى ٱلْعَشَائِرِ ٱلَّتِي لَمْ تَدْعُ بِٱسْمِكَ. لِأَنَّهُمْ أَكَلُوا يَعْقُوبَ. أَكَلُوهُ وَأَفْنَوْهُ وَأَخْرَبُوا مَسْكَنَهُ.
11
Yirmeyahu — פרק 11 Jeremiah — Chapter 11
הַ/דָּבָר֙ אֲשֶׁ֣ר הָיָ֣ה אֶֽל יִרְמְיָ֔הוּ מֵ/אֵ֥ת יְהוָ֖ה לֵ/אמֹֽר1The word that came to Jeremiah from the LORD, saying,اَلْكَلَامُ ٱلَّذِي صَارَ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ قَائِلًا:
שִׁמְע֕וּ אֶת דִּבְרֵ֖י הַ/בְּרִ֣ית הַ/זֹּ֑את וְ/דִבַּרְתָּ/ם֙ אֶל אִ֣ישׁ יְהוּדָ֔ה וְ/עַל יֹשְׁבֵ֖י יְרוּשָׁלִָֽם2Hear ye the words of this covenant, and speak unto the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem;«ٱسْمَعُوا كَلَامَ هَذَا ٱلْعَهْدِ، وَكَلِّمُوا رِجَالَ يَهُوذَا وَسُكَّانَ أُورُشَلِيمَ.
וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲלֵי/הֶ֔ם כֹּֽה אָמַ֥ר יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל אָר֣וּר הָ/אִ֔ישׁ אֲשֶׁר֙ לֹ֣א יִשְׁמַ֔ע אֶת דִּבְרֵ֖י הַ/בְּרִ֥ית הַ/זֹּֽאת3And say thou unto them, Thus saith the LORD God of Israel; Cursed {be} the man that obeyeth not the words of this covenant,فَتَقُولُ لَهُمْ: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: مَلْعُونٌ ٱلْإِنْسَانُ ٱلَّذِي لَا يَسْمَعُ كَلَامَ هَذَا ٱلْعَهْدِ،
אֲשֶׁ֣ר צִוִּ֣יתִי אֶת אֲבֽוֹתֵי/כֶ֡ם בְּ/י֣וֹם הוֹצִיאִֽ/י אוֹתָ֣/ם מֵ/אֶֽרֶץ מִצְרַיִם֩ מִ/כּ֨וּר הַ/בַּרְזֶ֜ל לֵ/אמֹ֗ר שִׁמְע֤וּ בְ/קוֹלִ/י֙ וַ/עֲשִׂיתֶ֣ם אוֹתָ֔/ם כְּ/כֹ֥ל אֲשֶׁר אֲצַוֶּ֖ה אֶתְ/כֶ֑ם וִ/הְיִ֤יתֶם לִ/י֙ לְ/עָ֔ם וְ/אָ֣נֹכִ֔י אֶהְיֶ֥ה לָ/כֶ֖ם לֵ/אלֹהִֽים4Which I commanded your fathers in the day {that} I brought them forth out of the land of Egypt, from the iron furnace, saying, Obey my voice, and do them, according to all which I command you: so shall ye be my people, and I will be your God:ٱلَّذِي أَمَرْتُ بِهِ آبَاءَكُمْ يَوْمَ أَخْرَجْتُهُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ، مِنْ كُورِ ٱلْحَدِيدِ قَائِلًا: ٱسْمَعُوا صَوْتِي وَٱعْمَلُوا بِهِ حَسَبَ كُلِّ مَا آمُرُكُمْ بِهِ، فَتَكُونُوا لِي شَعْبًا، وَأَنَا أَكُونُ لَكُمْ إِلَهًا،
לְמַעַן֩ הָקִ֨ים אֶת הַ/שְּׁבוּעָ֜ה אֲשֶׁר נִשְׁבַּ֣עְתִּי לַ/אֲבֽוֹתֵי/כֶ֗ם לָ/תֵ֤ת לָ/הֶם֙ אֶ֣רֶץ זָבַ֥ת חָלָ֛ב וּ/דְבַ֖שׁ כַּ/יּ֣וֹם הַ/זֶּ֑ה וָ/אַ֥עַן וָ/אֹמַ֖ר אָמֵ֥ן יְהוָֽה5That I may perform the oath which I have sworn unto your fathers, to give them a land flowing with milk and honey, as {it is} this day. Then answered I, and said, So be it, O LORD. {So...: Heb. Amen}لِأُقِيمَ ٱلْحَلْفَ ٱلَّذِي حَلَفْتُ لِآبَائِكُمْ أَنْ أُعْطِيَهُمْ أَرْضًا تَفِيضُ لَبَنًا وَعَسَلًا كَهَذَا ٱلْيَوْمِ». فَأَجَبْتُ وَقُلْتُ: «آمِينَ يَارَبُّ».
וַ/יֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֵלַ֔/י קְרָ֨א אֶת כָּל הַ/דְּבָרִ֤ים הָ/אֵ֨לֶּה֙ בְּ/עָרֵ֣י יְהוּדָ֔ה וּ/בְ/חֻצ֥וֹת יְרוּשָׁלִַ֖ם לֵ/אמֹ֑ר שִׁמְע֗וּ אֶת דִּבְרֵי֙ הַ/בְּרִ֣ית הַ/זֹּ֔את וַ/עֲשִׂיתֶ֖ם אוֹתָֽ/ם6Then the LORD said unto me, Proclaim all these words in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, saying, Hear ye the words of this covenant, and do them.فَقَالَ ٱلرَّبُّ لِي: «نَادِ بِكُلِّ هَذَا ٱلْكَلَامِ فِي مُدُنِ يَهُوذَا، وَفِي شَوَارِعِ أُورُشَلِيمَ قَائِلًا: ٱسْمَعُوا كَلَامَ هَذَا ٱلْعَهْدِ وَٱعْمَلُوا بِهِ.
כִּי֩ הָעֵ֨ד הַעִדֹ֜תִי בַּ/אֲבֽוֹתֵי/כֶ֗ם בְּ/יוֹם֩ הַעֲלוֹתִ֨/י אוֹתָ֜/ם מֵ/אֶ֤רֶץ מִצְרַ֨יִם֙ וְ/עַד הַ/יּ֣וֹם הַ/זֶּ֔ה הַשְׁכֵּ֥ם וְ/הָעֵ֖ד לֵ/אמֹ֑ר שִׁמְע֖וּ בְּ/קוֹלִֽ/י7For I earnestly protested unto your fathers in the day {that} I brought them up out of the land of Egypt, {even} unto this day, rising early and protesting, saying, Obey my voice.لِأَنِّي أَشْهَدْتُ عَلَى آبَائِكُمْ إِشْهَادًا يَوْمَ أَصْعَدْتُهُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ إِلَى هَذَا ٱلْيَوْمِ، مُبْكِرًا وَمُشْهِدًا قَائِلًا: ٱسْمَعُوا صَوْتِي.
וְ/לֹ֤א שָֽׁמְעוּ֙ וְ/לֹֽא הִטּ֣וּ אֶת אָזְנָ֔/ם וַ/יֵּ֣לְכ֔וּ אִ֕ישׁ בִּ/שְׁרִיר֖וּת לִבָּ֣/ם הָ/רָ֑ע וָ/אָבִ֨יא עֲלֵי/הֶ֜ם אֶֽת כָּל דִּבְרֵ֧י הַ/בְּרִית הַ/זֹּ֛את אֲשֶׁר צִוִּ֥יתִי לַ/עֲשׂ֖וֹת וְ/לֹ֥א עָשֽׂוּ8Yet they obeyed not, nor inclined their ear, but walked every one in the imagination of their evil heart: therefore I will bring upon them all the words of this covenant, which I commanded {them} to do; but they did {them} not. {imagination: or, stubbornness}فَلَمْ يَسْمَعُوا وَلَمْ يُمِيلُوا أُذُنَهُمْ، بَلْ سَلَكُوا كُلُّ وَاحِدٍ فِي عِنَادِ قَلْبِهِ ٱلشِّرِّيرِ. فَجَلَبْتُ عَلَيْهِمْ كُلَّ كَلَامِ هَذَا ٱلْعَهْدِ ٱلَّذِي أَمَرْتُهُمْ أَنْ يَصْنَعُوهُ وَلَمْ يَصْنَعُوهُ».
וַ/יֹּ֥אמֶר יְהוָ֖ה אֵלָ֑/י נִֽמְצָא קֶ֨שֶׁר֙ בְּ/אִ֣ישׁ יְהוּדָ֔ה וּ/בְ/יֹשְׁבֵ֖י יְרוּשָׁלִָֽם9And the LORD said unto me, A conspiracy is found among the men of Judah, and among the inhabitants of Jerusalem.وَقَالَ ٱلرَّبُّ لِي: «تُوجَدُ فِتْنَةٌ بَيْنَ رِجَالِ يَهُوذَا وَسُكَّانِ أُورُشَلِيمَ.
שָׁ֩בוּ֩ עַל עֲוֺנֹ֨ת אֲבוֹתָ֜/ם הָ/רִֽאשֹׁנִ֗ים אֲשֶׁ֤ר מֵֽאֲנוּ֙ לִ/שְׁמ֣וֹעַ אֶת דְּבָרַ֔/י וְ/הֵ֣מָּה הָלְכ֗וּ אַחֲרֵ֛י אֱלֹהִ֥ים אֲחֵרִ֖ים לְ/עָבְדָ֑/ם הֵפֵ֤רוּ בֵֽית יִשְׂרָאֵל֙ וּ/בֵ֣ית יְהוּדָ֔ה אֶת בְּרִיתִ֕/י אֲשֶׁ֥ר כָּרַ֖תִּי אֶת אֲבוֹתָֽ/ם10They are turned back to the iniquities of their forefathers, which refused to hear my words; and they went after other gods to serve them: the house of Israel and the house of Judah have broken my covenant which I made with their fathers.قَدْ رَجَعُوا إِلَى آثَامِ آبَائِهِمِ ٱلْأَوَّلِينَ ٱلَّذِينَ أَبَوْا أَنْ يَسْمَعُوا كَلَامِي، وَقَدْ ذَهَبُوا وَرَاءَ آلِهَةٍ أُخْرَى لِيَعْبُدُوهَا. قَدْ نَقَضَ بَيْتُ إِسْرَائِيلَ وَبَيْتُ يَهُوذَا عَهْدِي ٱلَّذِي قَطَعْتُهُ مَعَ آبَائِهِمْ.
לָ/כֵ֗ן כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנְ/נִ֨י מֵבִ֤יא אֲלֵי/הֶם֙ רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר לֹֽא יוּכְל֖וּ לָ/צֵ֣את מִמֶּ֑/נָּה וְ/זָעֲק֣וּ אֵלַ֔/י וְ/לֹ֥א אֶשְׁמַ֖ע אֲלֵי/הֶֽם11Therefore thus saith the LORD, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. {to escape: Heb. to go forth of}لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا جَالِبٌ عَلَيْهِمْ شَرًّا لَا يَسْتَطِيعُونَ أَنْ يَخْرُجُوا مِنْهُ، وَيَصْرُخُونَ إِلَيَّ فَلَا أَسْمَعُ لَهُمْ.
וְ/הָֽלְכ֞וּ עָרֵ֣י יְהוּדָ֗ה וְ/יֹשְׁבֵי֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם וְ/זָֽעֲקוּ֙ אֶל הָ֣/אֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁ֛ר הֵ֥ם מְקַטְּרִ֖ים לָ/הֶ֑ם וְ/הוֹשֵׁ֛עַ לֹֽא יוֹשִׁ֥יעוּ לָ/הֶ֖ם בְּ/עֵ֥ת רָעָתָֽ/ם12Then shall the cities of Judah and inhabitants of Jerusalem go, and cry unto the gods unto whom they offer incense: but they shall not save them at all in the time of their trouble. {trouble: Heb. evil}فَيَنْطَلِقُ مُدُنُ يَهُوذَا وَسُكَّانُ أُورُشَلِيمَ وَيَصْرُخُونَ إِلَى ٱلْآلِهَةِ ٱلَّتِي يُبَخِّرُونَ لَهَا، فَلَنْ تُخَلِّصَهُمْ فِي وَقْتِ بَلِيَّتِهِمْ.
כִּ֚י מִסְפַּ֣ר עָרֶ֔י/ךָ הָי֥וּ אֱלֹהֶ֖י/ךָ יְהוּדָ֑ה וּ/מִסְפַּ֞ר חֻצ֣וֹת יְרוּשָׁלִַ֗ם שַׂמְתֶּ֤ם מִזְבְּחוֹת֙ לַ/בֹּ֔שֶׁת מִזְבְּח֖וֹת לְ/קַטֵּ֥ר לַ/בָּֽעַל13For {according to} the number of thy cities were thy gods, O Judah; and {according to} the number of the streets of Jerusalem have ye set up altars to {that} shameful thing, {even} altars to burn incense unto Baal. {shameful...: Heb. shame}لِأَنَّهُ بِعَدَدِ مُدُنِكَ صَارَتْ آلِهَتُكَ يَا يَهُوذَا، وَبِعَدَدِ شَوَارِعِ أُورُشَلِيمَ وَضَعْتُمْ مَذَابِحَ لِلْخِزْيِ، مَذَابِحَ لِلتَّبْخِيرِ لِلْبَعْلِ.
וְ/אַתָּ֗ה אַל תִּתְפַּלֵּל֙ בְּעַד הָ/עָ֣ם הַ/זֶּ֔ה וְ/אַל תִּשָּׂ֥א בַעֲדָ֖/ם רִנָּ֣ה וּ/תְפִלָּ֑ה כִּ֣י אֵינֶ֣/נִּי שֹׁמֵ֗עַ בְּ/עֵ֛ת קָרְאָ֥/ם אֵלַ֖/י בְּעַ֥ד רָעָתָֽ/ם14Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear {them} in the time that they cry unto me for their trouble. {trouble: Heb. evil}وَأَنْتَ فَلَا تُصَلِّ لِأَجْلِ هَذَا ٱلشَّعْبِ، وَلَا تَرْفَعْ لِأَجْلِهِمْ دُعَاءً وَلَا صَلَاةً، لِأَنِّي لَا أَسْمَعُ فِي وَقْتِ صُرَاخِهِمْ إِلَيَّ مِنْ قِبَلِ بَلِيَّتِهِمْ.
מֶ֣ה לִֽ/ידִידִ֞/י בְּ/בֵיתִ֗/י עֲשׂוֹתָ֤/הּ הַֽ/מְזִמָּ֨תָ/ה֙ הָֽ/רַבִּ֔ים וּ/בְשַׂר קֹ֖דֶשׁ יַעַבְר֣וּ מֵֽ/עָלָ֑יִ/ךְ כִּ֥י רָעָתֵ֖/כִי אָ֥ז תַּעֲלֹֽזִי15What hath my beloved to do in mine house, {seeing} she hath wrought lewdness with many, and the holy flesh is passed from thee? when thou doest evil, then thou rejoicest. {What...: Heb. What is to my beloved in my house} {when...: or, when thy evil is}«مَا لِحَبِيبَتِي فِي بَيْتِي؟ قَدْ عَمِلَتْ فَظَائِعَ كَثِيرَةً، وَٱللَّحْمُ ٱلْمُقَدَّسُ قَدْ عَبَرَ عَنْكِ. إِذَا صَنَعْتِ ٱلشَّرَّ حِينَئِذٍ تَبْتَهِجِينَ.
זַ֤יִת רַֽעֲנָן֙ יְפֵ֣ה פְרִי תֹ֔אַר קָרָ֥א יְהוָ֖ה שְׁמֵ֑/ךְ לְ/ק֣וֹל הֲמוּלָּ֣ה גְדֹלָ֗ה הִצִּ֥ית אֵשׁ֙ עָלֶ֔י/הָ וְ/רָע֖וּ דָּלִיּוֹתָֽי/ו16The LORD called thy name, A green olive tree, fair, {and} of goodly fruit: with the noise of a great tumult he hath kindled fire upon it, and the branches of it are broken.زَيْتُونَةً خَضْرَاءَ ذَاتَ ثَمَرٍ جَمِيلِ ٱلصُّورَةِ دَعَا ٱلرَّبُّ ٱسْمَكِ. بِصَوْتِ ضَجَّةٍ عَظِيمَةٍ أَوْقَدَ نَارًا عَلَيْهَا فَٱنْكَسَرَتْ أَغْصَانُهَا.
וַ/יהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ הַ/נּוֹטֵ֣עַ אוֹתָ֔/ךְ דִּבֶּ֥ר עָלַ֖יִ/ךְ רָעָ֑ה בִּ֠/גְלַל רָעַ֨ת בֵּֽית יִשְׂרָאֵ֜ל וּ/בֵ֣ית יְהוּדָ֗ה אֲשֶׁ֨ר עָשׂ֥וּ לָ/הֶ֛ם לְ/הַכְעִסֵ֖/נִי לְ/קַטֵּ֥ר לַ/בָּֽעַל17For the LORD of hosts, that planted thee, hath pronounced evil against thee, for the evil of the house of Israel and of the house of Judah, which they have done against themselves to provoke me to anger in offering incense unto Baal.وَرَبُّ ٱلْجُنُودِ غَارِسُكِ قَدْ تَكَلَّمَ عَلَيْكِ شَرًّا، مِنْ أَجْلِ شَرِّ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ وَبَيْتِ يَهُوذَا ٱلَّذِي صَنَعُوهُ ضِدَّ أَنْفُسِهِمْ لِيُغِيظُونِي بِتَبْخِيرِهِمْ لِلْبَعْلِ».
וַֽ/יהוָ֥ה הֽוֹדִיעַ֖/נִי וָֽ/אֵדָ֑עָ/ה אָ֖ז הִרְאִיתַ֥/נִי מַעַלְלֵי/הֶֽם18And the LORD hath given me knowledge {of it}, and I know {it}: then thou shewedst me their doings.وَٱلرَّبُّ عَرَّفَنِي فَعَرَفْتُ. حِينَئِذٍ أَرَيْتَنِي أَفْعَالَهُمْ.
וַ/אֲנִ֕י כְּ/כֶ֥בֶשׂ אַלּ֖וּף יוּבַ֣ל לִ/טְב֑וֹחַ וְ/לֹֽא יָדַ֜עְתִּי כִּֽי עָלַ֣/י חָשְׁב֣וּ מַחֲשָׁב֗וֹת נַשְׁחִ֨יתָה עֵ֤ץ בְּ/לַחְמ/וֹ֙ וְ/נִכְרְתֶ֨/נּוּ֙ מֵ/אֶ֣רֶץ חַיִּ֔ים וּ/שְׁמ֖/וֹ לֹֽא יִזָּכֵ֥ר עֽוֹד19But I {was} like a lamb {or} an ox {that} is brought to the slaughter; and I knew not that they had devised devices against me, {saying}, Let us destroy the tree with the fruit thereof, and let us cut him off from the land of the living, that his name may be no more remembered. {the tree...: Heb. the stalk with his bread}وَأَنَا كَخَرُوفٍ دَاجِنٍ يُسَاقُ إِلَى ٱلذَّبْحِ، وَلَمْ أَعْلَمْ أَنَّهُمْ فَكَّرُوا عَلَيَّ أَفْكَارًا، قَائِلِينَ: «لِنُهْلِكِ ٱلشَّجَرَةَ بِثَمَرِهَا، وَنَقْطَعْهُ مِنْ أَرْضِ ٱلْأَحْيَاءِ، فَلَا يُذْكَرَ بَعْدُ ٱسْمُهُ».
וַֽ/יהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ שֹׁפֵ֣ט צֶ֔דֶק בֹּחֵ֥ן כְּלָי֖וֹת וָ/לֵ֑ב אֶרְאֶ֤ה נִקְמָֽתְ/ךָ֙ מֵ/הֶ֔ם כִּ֥י אֵלֶ֖י/ךָ גִּלִּ֥יתִי אֶת רִיבִֽ/י20But, O LORD of hosts, that judgest righteously, that triest the reins and the heart, let me see thy vengeance on them: for unto thee have I revealed my cause.فَيَارَبَّ ٱلْجُنُودِ، ٱلْقَاضِيَ ٱلْعَدْلَ، فَاحِصَ ٱلْكُلَى وَٱلْقَلْبِ، دَعْنِي أَرَى ٱنْتِقَامَكَ مِنْهُمْ لِأَنِّي لَكَ كَشَفْتُ دَعْوَايَ.
לָ/כֵ֗ן כֹּֽה אָמַ֤ר יְהוָה֙ עַל אַנְשֵׁ֣י עֲנָת֔וֹת הַֽ/מְבַקְשִׁ֥ים אֶֽת נַפְשְׁ/ךָ֖ לֵ/אמֹ֑ר לֹ֤א תִנָּבֵא֙ בְּ/שֵׁ֣ם יְהוָ֔ה וְ/לֹ֥א תָמ֖וּת בְּ/יָדֵֽ/נוּ21Therefore thus saith the LORD of the men of Anathoth, that seek thy life, saying, Prophesy not in the name of the LORD, that thou die not by our hand:لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ عَنْ أَهْلِ عَنَاثُوثَ ٱلَّذِينَ يَطْلُبُونَ نَفْسَكَ قَائِلِينَ: لَا تَتَنَبَّأْ بِٱسْمِ ٱلرَّبِّ فَلَا تَمُوتَ بِيَدِنَا.
לָ/כֵ֗ן כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הִנְ/נִ֥י פֹקֵ֖ד עֲלֵי/הֶ֑ם הַ/בַּֽחוּרִים֙ יָמֻ֣תוּ בַ/חֶ֔רֶב בְּנֵי/הֶם֙ וּ/בְנ֣וֹתֵי/הֶ֔ם יָמֻ֖תוּ בָּ/רָעָֽב22Therefore thus saith the LORD of hosts, Behold, I will punish them: the young men shall die by the sword; their sons and their daughters shall die by famine: {punish: Heb. visit upon}لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: «هَأَنَذَا أُعَاقِبُهُمْ. يَمُوتُ ٱلشُّبَّانُ بِٱلسَّيْفِ، وَيَمُوتُ بَنُوهُمْ وَبَنَاتُهُمْ بِٱلْجُوعِ.
וּ/שְׁאֵרִ֕ית לֹ֥א תִֽהְיֶ֖ה לָ/הֶ֑ם כִּֽי אָבִ֥יא רָעָ֛ה אֶל אַנְשֵׁ֥י עֲנָת֖וֹת שְׁנַ֥ת פְּקֻדָּתָֽ/ם23And there shall be no remnant of them: for I will bring evil upon the men of Anathoth, {even} the year of their visitation.وَلَا تَكُونُ لَهُمْ بَقِيَّةٌ، لِأَنِّي أَجْلِبُ شَرًّا عَلَى أَهْلِ عَنَاثُوثَ سَنَةَ عِقَابِهِمْ».
12
Yirmeyahu — פרק 12 Jeremiah — Chapter 12
צַדִּ֤יק אַתָּה֙ יְהוָ֔ה כִּ֥י אָרִ֖יב אֵלֶ֑י/ךָ אַ֤ךְ מִשְׁפָּטִים֙ אֲדַבֵּ֣ר אוֹתָ֔/ךְ מַדּ֗וּעַ דֶּ֤רֶךְ רְשָׁעִים֙ צָלֵ֔חָה שָׁל֖וּ כָּל בֹּ֥גְדֵי בָֽגֶד1Righteous {art} thou, O LORD, when I plead with thee: yet let me talk with thee of {thy} judgments: Wherefore doth the way of the wicked prosper? {wherefore} are all they happy that deal very treacherously? {talk...: or, reason the case with thee}أَبَرُّ أَنْتَ يَارَبُّ مِنْ أَنْ أُخَاصِمَكَ. لَكِنْ أُكَلِّمُكَ مِنْ جِهَةِ أَحْكَامِكَ: لِمَاذَا تَنْجَحُ طَرِيقُ ٱلْأَشْرَارِ؟ اِطْمَأَنَّ كُلُّ ٱلْغَادِرِينَ غَدْرًا!
נְטַעְתָּ/ם֙ גַּם שֹׁרָ֔שׁוּ יֵלְכ֖וּ גַּם עָ֣שׂוּ פֶ֑רִי קָר֤וֹב אַתָּה֙ בְּ/פִי/הֶ֔ם וְ/רָח֖וֹק מִ/כִּלְיוֹתֵי/הֶֽם2Thou hast planted them, yea, they have taken root: they grow, yea, they bring forth fruit: thou {art} near in their mouth, and far from their reins. {they grow: Heb. they go on}غَرَسْتَهُمْ فَأَصَّلُوا. نَمَوْا وَأَثْمَرُوا ثَمَرًا. أَنْتَ قَرِيبٌ فِي فَمِهِمْ وَبَعِيدٌ مِنْ كُلَاهُمْ.
וְ/אַתָּ֤ה יְהוָה֙ יְדַעְתָּ֔/נִי תִּרְאֵ֕/נִי וּ/בָחַנְתָּ֥ לִבִּ֖/י אִתָּ֑/ךְ הַתִּקֵ/ם֙ כְּ/צֹ֣אן לְ/טִבְחָ֔ה וְ/הַקְדִּשֵׁ֖/ם לְ/י֥וֹם הֲרֵגָֽה3But thou, O LORD, knowest me: thou hast seen me, and tried mine heart toward thee: pull them out like sheep for the slaughter, and prepare them for the day of slaughter. {toward...: Heb. with thee}وَأَنْتَ يَارَبُّ عَرَفْتَنِي. رَأَيْتَنِي وَٱخْتَبَرْتَ قَلْبِي مِنْ جِهَتِكَ. اِفْرِزْهُمْ كَغَنَمٍ لِلذَّبْحِ، وَخَصِّصْهُمْ لِيَوْمِ ٱلْقَتْلِ.
עַד מָתַי֙ תֶּאֱבַ֣ל הָ/אָ֔רֶץ וְ/עֵ֥שֶׂב כָּל הַ/שָּׂדֶ֖ה יִיבָ֑שׁ מֵ/רָעַ֣ת יֹֽשְׁבֵי בָ֗/הּ סָפְתָ֤ה בְהֵמוֹת֙ וָ/ע֔וֹף כִּ֣י אָמְר֔וּ לֹ֥א יִרְאֶ֖ה אֶת אַחֲרִיתֵֽ/נוּ4How long shall the land mourn, and the herbs of every field wither, for the wickedness of them that dwell therein? the beasts are consumed, and the birds; because they said, He shall not see our last end.حَتَّى مَتَى تَنُوحُ ٱلْأَرْضُ وَيَيْبَسُ عُشْبُ كُلِّ ٱلْحَقْلِ؟ مِنْ شَرِّ ٱلسَّاكِنِينَ فِيهَا فَنِيَتِ ٱلْبَهَائِمُ وَٱلطُّيُورُ، لِأَنَّهُمْ قَالُوا: «لَا يَرَى آخِرَتَنَا».
כִּ֣י אֶת רַגְלִ֥ים רַ֨צְתָּה֙ וַ/יַּלְא֔וּ/ךָ וְ/אֵ֥יךְ תְּתַֽחֲרֶ֖ה אֶת הַ/סּוּסִ֑ים וּ/בְ/אֶ֤רֶץ שָׁלוֹם֙ אַתָּ֣ה בוֹטֵ֔חַ וְ/אֵ֥יךְ תַּעֲשֶׂ֖ה בִּ/גְא֥וֹן הַ/יַּרְדֵּֽן5If thou hast run with the footmen, and they have wearied thee, then how canst thou contend with horses? and {if} in the land of peace, {wherein} thou trustedst, {they wearied thee}, then how wilt thou do in the swelling of Jordan?«إِنْ جَرَيْتَ مَعَ ٱلْمُشَاةِ فَأَتْعَبُوكَ، فَكَيْفَ تُبَارِي ٱلْخَيْلَ؟ وَإِنْ كُنْتَ مُنْبَطِحًا فِي أَرْضِ ٱلسَّلَامِ، فَكَيْفَ تَعْمَلُ فِي كِبْرِيَاءِ ٱلْأُرْدُنِّ؟
כִּ֧י גַם אַחֶ֣י/ךָ וּ/בֵית אָבִ֗י/ךָ גַּם הֵ֨מָּה֙ בָּ֣גְדוּ בָ֔/ךְ גַּם הֵ֛מָּה קָרְא֥וּ אַחֲרֶ֖י/ךָ מָלֵ֑א אַל תַּאֲמֵ֣ן בָּ֔/ם כִּֽי יְדַבְּר֥וּ אֵלֶ֖י/ךָ טוֹבֽוֹת6For even thy brethren, and the house of thy father, even they have dealt treacherously with thee; yea, they have called a multitude after thee: believe them not, though they speak fair words unto thee. {they have called...: or, they cried after thee fully} {fair...: Heb. good things}لِأَنَّ إِخْوَتَكَ أَنْفُسَهُمْ وَبَيْتَ أَبِيكَ قَدْ غَادَرُوكَ هُمْ أَيْضًا. هُمْ أَيْضًا نَادَوْا وَرَاءَكَ بِصَوْتٍ عَالٍ. لَا تَأْتَمِنْهُمْ إِذَا كَلَّمُوكَ بِٱلْخَيْرِ.
עָזַ֨בְתִּי֙ אֶת בֵּיתִ֔/י נָטַ֖שְׁתִּי אֶת נַחֲלָתִ֑/י נָתַ֛תִּי אֶת יְדִד֥וּת נַפְשִׁ֖/י בְּ/כַ֥ף אֹיְבֶֽי/הָ7I have forsaken mine house, I have left mine heritage; I have given the dearly beloved of my soul into the hand of her enemies. {the dearly...: Heb. the love}«قَدْ تَرَكْتُ بَيْتِي. رَفَضْتُ مِيرَاثِي. دَفَعْتُ حَبِيبَةَ نَفْسِي لِيَدِ أَعْدَائِهَا.
הָיְתָה לִּ֥/י נַחֲלָתִ֖/י כְּ/אַרְיֵ֣ה בַ/יָּ֑עַר נָתְנָ֥ה עָלַ֛/י בְּ/קוֹלָ֖/הּ עַל כֵּ֥ן שְׂנֵאתִֽי/הָ8Mine heritage is unto me as a lion in the forest; it crieth out against me: therefore have I hated it. {crieth...: or, yelleth: Heb. giveth out his voice}صَارَ لِي مِيرَاثِي كَأَسَدٍ فِي ٱلْوَعْرِ. نَطَقَ عَلَيَّ بِصَوْتِهِ. مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ أَبْغَضْتُهُ.
הַ/עַ֨יִט צָב֤וּעַ נַחֲלָתִ/י֙ לִ֔/י הַ/עַ֖יִט סָבִ֣יב עָלֶ֑י/הָ לְכ֗וּ אִסְפ֛וּ כָּל חַיַּ֥ת הַ/שָּׂדֶ֖ה הֵתָ֥יוּ לְ/אָכְלָֽה9Mine heritage {is} unto me {as} a speckled bird, the birds round about {are} against her; come ye, assemble all the beasts of the field, come to devour. {speckled: or, taloned} {come to: or, cause them to come to}جَارِحَةٌ ضَبُعٌ مِيرَاثِي لِي. اَلْجَوَارِحُ حَوَالَيْهِ عَلَيْهِ. هَلُمَّ ٱجْمَعُوا كُلَّ حَيَوَانِ ٱلْحَقْلِ. اِيتُوا بِهَا لِلْأَكْلِ.
רֹעִ֤ים רַבִּים֙ שִֽׁחֲת֣וּ כַרְמִ֔/י בֹּסְס֖וּ אֶת חֶלְקָתִ֑/י נָֽתְנ֛וּ אֶת חֶלְקַ֥ת חֶמְדָּתִ֖/י לְ/מִדְבַּ֥ר שְׁמָמָֽה10Many pastors have destroyed my vineyard, they have trodden my portion under foot, they have made my pleasant portion a desolate wilderness. {pleasant...: Heb. portion of desire}رُعَاةٌ كَثِيرُونَ أَفْسَدُوا كَرْمِي، دَاسُوا نَصِيبِي. جَعَلُوا نَصِيبِي ٱلْمُشْتَهَى بَرِّيَّةً خَرِبَةً.
שָׂמָ/הּ֙ לִ/שְׁמָמָ֔ה אָבְלָ֥ה עָלַ֖/י שְׁמֵמָ֑ה נָשַׁ֨מָּה֙ כָּל הָ/אָ֔רֶץ כִּ֛י אֵ֥ין אִ֖ישׁ שָׂ֥ם עַל לֵֽב11They have made it desolate, {and being} desolate it mourneth unto me; the whole land is made desolate, because no man layeth {it} to heart.جَعَلُوهُ خَرَابًا يَنُوحُ عَلَيَّ وَهُوَ خَرِبٌ. خَرِبَتْ كُلُّ ٱلْأَرْضِ، لِأَنَّهُ لَا أَحَدَ يَضَعُ فِي قَلْبِهِ.
עַֽל כָּל שְׁפָיִ֣ם בַּ/מִּדְבָּ֗ר בָּ֚אוּ שֹֽׁדְדִ֔ים כִּ֣י חֶ֤רֶב לַֽ/יהוָה֙ אֹֽכְלָ֔ה מִ/קְצֵה אֶ֖רֶץ וְ/עַד קְצֵ֣ה הָ/אָ֑רֶץ אֵ֥ין שָׁל֖וֹם לְ/כָל בָּשָֽׂר12The spoilers are come upon all high places through the wilderness: for the sword of the LORD shall devour from the {one} end of the land even to the {other} end of the land: no flesh shall have peace.عَلَى جَمِيعِ ٱلرَّوَابِي فِي ٱلْبَرِّيَّةِ أَتَى ٱلنَّاهِبُونَ، لِأَنَّ سَيْفًا لِلرَّبِّ يَأْكُلُ مِنْ أَقْصَى ٱلْأَرْضِ إِلَى أَقْصَى ٱلْأَرْضِ. لَيْسَ سَلَامٌ لِأَحَدٍ مِنَ ٱلْبَشَرِ.
זָרְע֤וּ חִטִּים֙ וְ/קֹצִ֣ים קָצָ֔רוּ נֶחְל֖וּ לֹ֣א יוֹעִ֑לוּ וּ/בֹ֨שׁוּ֙ מִ/תְּבוּאֹ֣תֵי/כֶ֔ם מֵ/חֲר֖וֹן אַף יְהוָֽה13They have sown wheat, but shall reap thorns: they have put themselves to pain, {but} shall not profit: and they shall be ashamed of your revenues because of the fierce anger of the LORD. {they shall: or, ye shall}زَرَعُوا حِنْطَةً وَحَصَدُوا شَوْكًا. أَعْيَوْا وَلَمْ يَنْتَفِعُوا، بَلْ خَزُوا مِنْ غَلَّاتِكُمْ، مِنْ حُمُوِّ غَضَبِ ٱلرَّبِّ».
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה עַל כָּל שְׁכֵנַ/י֙ הָֽ/רָעִ֔ים הַ/נֹּֽגְעִים֙ בַּֽ/נַּחֲלָ֔ה אֲשֶׁר הִנְחַ֥לְתִּי אֶת עַמִּ֖/י אֶת יִשְׂרָאֵ֑ל הִנְ/נִ֤י נֹֽתְשָׁ/ם֙ מֵ/עַ֣ל אַדְמָתָ֔/ם וְ/אֶת בֵּ֥ית יְהוּדָ֖ה אֶתּ֥וֹשׁ מִ/תּוֹכָֽ/ם14Thus saith the LORD against all mine evil neighbours, that touch the inheritance which I have caused my people Israel to inherit; Behold, I will pluck them out of their land, and pluck out the house of Judah from among them.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ عَلَى جَمِيعِ جِيرَانِي ٱلْأَشْرَارِ ٱلَّذِينَ يَلْمِسُونَ ٱلْمِيرَاثَ ٱلَّذِي أَوْرَثْتُهُ لِشَعْبِي إِسْرَائِيلَ: «هَأَنَذَا أَقْتَلِعُهُمْ عَنْ أَرْضِهِمْ وَأَقْتَلِعُ بَيْتَ يَهُوذَا مِنْ وَسْطِهِمْ.
וְ/הָיָ֗ה אַֽחֲרֵי֙ נָתְשִׁ֣/י אוֹתָ֔/ם אָשׁ֖וּב וְ/רִֽחַמְתִּ֑י/ם וַ/הֲשִׁבֹתִ֛י/ם אִ֥ישׁ לְ/נַחֲלָת֖/וֹ וְ/אִ֥ישׁ לְ/אַרְצֽ/וֹ15And it shall come to pass, after that I have plucked them out I will return, and have compassion on them, and will bring them again, every man to his heritage, and every man to his land.وَيَكُونُ بَعْدَ ٱقْتِلَاعِي إِيَّاهُمْ، أَنِّي أَرْجِعُ فَأَرْحَمُهُمْ، وَأَرُدُّهُمْ كُلَّ وَاحِدٍ إِلَى مِيرَاثِهِ، وَكُلَّ وَاحِدٍ إِلَى أَرْضِهِ.
וְ/הָיָ֡ה אִם לָמֹ֣ד יִלְמְדוּ֩ אֶת דַּֽרְכֵ֨י עַמִּ֜/י לְ/הִשָּׁבֵ֤עַ בִּ/שְׁמִ/י֙ חַי יְהוָ֔ה כַּ/אֲשֶׁ֤ר לִמְּדוּ֙ אֶת עַמִּ֔/י לְ/הִשָּׁבֵ֖עַ בַּ/בָּ֑עַל וְ/נִבְנ֖וּ בְּ/ת֥וֹךְ עַמִּֽ/י16And it shall come to pass, if they will diligently learn the ways of my people, to swear by my name, The LORD liveth; as they taught my people to swear by Baal; then shall they be built in the midst of my people.وَيَكُونُ إِذَا تَعَلَّمُوا عِلْمًا طُرُقَ شَعْبِي أَنْ يَحْلِفُوا بِٱسْمِي: حَيٌّ هُوَ ٱلرَّبُّ، كَمَا عَلَّمُوا شَعْبِي أَنْ يَحْلِفُوا بِبَعْلٍ، أَنَّهُمْ يُبْنَوْنَ فِي وَسْطِ شَعْبِي.
וְ/אִ֖ם לֹ֣א יִשְׁמָ֑עוּ וְ/נָ֨תַשְׁתִּ֜י אֶת הַ/גּ֥וֹי הַ/ה֛וּא נָת֥וֹשׁ וְ/אַבֵּ֖ד נְאֻם יְהוָֽה17But if they will not obey, I will utterly pluck up and destroy that nation, saith the LORD.وَإِنْ لَمْ يَسْمَعُوا، فَإِنِّي أَقْتَلِعُ تِلْكَ ٱلْأُمَّةَ ٱقْتِلَاعًا وَأُبِيدُهَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
13
Yirmeyahu — פרק 13 Jeremiah — Chapter 13
כֹּֽה אָמַ֨ר יְהוָ֜ה אֵלַ֗/י הָל֞וֹךְ וְ/קָנִ֤יתָ לְּ/ךָ֙ אֵז֣וֹר פִּשְׁתִּ֔ים וְ/שַׂמְתּ֖/וֹ עַל מָתְנֶ֑י/ךָ וּ/בַ/מַּ֖יִם לֹ֥א תְבִאֵֽ/הוּ1Thus saith the LORD unto me, Go and get thee a linen girdle, and put it upon thy loins, and put it not in water.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ لِي: «ٱذْهَبْ وَٱشْتَرِ لِنَفْسِكَ مِنْطَقَةً مِنْ كَتَّانٍ وَضَعْهَا عَلَى حَقْوَيْكَ وَلَا تُدْخِلْهَا فِي ٱلْمَاءِ».
וָ/אֶקְנֶ֥ה אֶת הָ/אֵז֖וֹר כִּ/דְבַ֣ר יְהוָ֑ה וָ/אָשִׂ֖ם עַל מָתְנָֽ/י2So I got a girdle according to the word of the LORD, and put {it} on my loins.فَٱشْتَرَيْتُ ٱلْمِنْطَقَةَ كَقَوْلِ ٱلرَّبِّ وَوَضَعْتُهَا عَلَى حَقْوَيَّ.
וַ/יְהִ֧י דְבַר יְהוָ֛ה אֵלַ֖/י שֵׁנִ֥ית לֵ/אמֹֽר3And the word of the LORD came unto me the second time, saying,فَصَارَ كَلَامُ ٱلرَّبِّ إِلَيَّ ثَانِيَةً قَائِلًا:
קַ֧ח אֶת הָ/אֵז֛וֹר אֲשֶׁ֥ר קָנִ֖יתָ אֲשֶׁ֣ר עַל מָתְנֶ֑י/ךָ וְ/קוּם֙ לֵ֣ךְ פְּרָ֔תָ/ה וְ/טָמְנֵ֥/הוּ שָׁ֖ם בִּ/נְקִ֥יק הַ/סָּֽלַע4Take the girdle that thou hast got, which {is} upon thy loins, and arise, go to Euphrates, and hide it there in a hole of the rock.«خُذِ ٱلْمِنْطَقَةَ ٱلَّتِي ٱشْتَرَيْتَهَا ٱلَّتِي هِيَ عَلَى حَقَوَيْكَ، وَقُمِ ٱنْطَلِقْ إِلَى ٱلْفُرَاتِ، وَٱطْمِرْهَا هُنَاكَ فِي شَقِّ صَخْرٍ».
וָ/אֵלֵ֕ךְ וָ/אֶטְמְנֵ֖/הוּ בִּ/פְרָ֑ת כַּ/אֲשֶׁ֛ר צִוָּ֥ה יְהוָ֖ה אוֹתִֽ/י5So I went, and hid it by Euphrates, as the LORD commanded me.فَٱنْطَلَقْتُ وَطَمَرْتُهَا عِنْدَ ٱلْفُرَاتِ كَمَا أَمَرَنِي ٱلرَّبُّ.
וַ/יְהִ֕י מִ/קֵּ֖ץ יָמִ֣ים רַבִּ֑ים וַ/יֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֵלַ֗/י ק֚וּם לֵ֣ךְ פְּרָ֔תָ/ה וְ/קַ֤ח מִ/שָּׁם֙ אֶת הָ֣/אֵז֔וֹר אֲשֶׁ֥ר צִוִּיתִ֖י/ךָ לְ/טָמְנ/וֹ שָֽׁם6And it came to pass after many days, that the LORD said unto me, Arise, go to Euphrates, and take the girdle from thence, which I commanded thee to hide there.وَكَانَ بَعْدَ أَيَّامٍ كَثِيرَةٍ أَنَّ ٱلرَّبَّ قَالَ لِي: «قُمِ ٱنْطَلِقْ إِلَى ٱلْفُرَاتِ وَخُذْ مِنْ هُنَاكَ ٱلْمِنْطَقَةَ ٱلَّتِي أَمَرْتُكَ أَنْ تَطْمِرَهَا هُنَاكَ».
וָ/אֵלֵ֣ךְ פְּרָ֔תָ/ה וָ/אֶחְפֹּ֗ר וָֽ/אֶקַּח֙ אֶת הָ֣/אֵז֔וֹר מִן הַ/מָּק֖וֹם אֲשֶׁר טְמַנְתִּ֣י/ו שָׁ֑מָּ/ה וְ/הִנֵּה֙ נִשְׁחַ֣ת הָ/אֵז֔וֹר לֹ֥א יִצְלַ֖ח לַ/כֹּֽל7Then I went to Euphrates, and digged, and took the girdle from the place where I had hid it: and, behold, the girdle was marred, it was profitable for nothing.فَٱنْطَلَقْتُ إِلَى ٱلْفُرَاتِ، وَحَفَرْتُ وَأَخَذْتُ ٱلْمِنْطَقَةَ مِنَ ٱلْمَوْضِعِ ٱلَّذِي طَمَرْتُهَا فِيهِ. وَإِذَا بِٱلْمِنْطَقَةِ قَدْ فَسَدَتْ. لَا تَصْلُحُ لِشَيْءٍ.
וַ/יְהִ֥י דְבַר יְהוָ֖ה אֵלַ֥/י לֵ/אמֹֽר8Then the word of the LORD came unto me, saying,فَصَارَ كَلَامُ ٱلرَّبِّ إِلَيَّ قَائِلًا:
כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה כָּ֠כָה אַשְׁחִ֞ית אֶת גְּא֧וֹן יְהוּדָ֛ה וְ/אֶת גְּא֥וֹן יְרוּשָׁלִַ֖ם הָ/רָֽב9Thus saith the LORD, After this manner will I mar the pride of Judah, and the great pride of Jerusalem.«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَكَذَا أُفْسِدُ كِبْرِيَاءَ يَهُوذَا، وَكِبْرِيَاءَ أُورُشَلِيمَ ٱلْعَظِيمَةِ.
הָ/עָם֩ הַ/זֶּ֨ה הָ/רָ֜ע הַֽ/מֵּאֲנִ֣ים לִ/שְׁמ֣וֹעַ אֶת דְּבָרַ֗/י הַ/הֹֽלְכִים֙ בִּ/שְׁרִר֣וּת לִבָּ֔/ם וַ/יֵּלְכ֗וּ אַֽחֲרֵי֙ אֱלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֔ים לְ/עָבְדָ֖/ם וּ/לְ/הִשְׁתַּחֲוֺ֣ת לָ/הֶ֑ם וִ/יהִי֙ כָּ/אֵז֣וֹר הַ/זֶּ֔ה אֲשֶׁ֥ר לֹא יִצְלַ֖ח לַ/כֹּֽל10This evil people, which refuse to hear my words, which walk in the imagination of their heart, and walk after other gods, to serve them, and to worship them, shall even be as this girdle, which is good for nothing. {imagination: or, stubbornness}هَذَا ٱلشَّعْبُ ٱلشِّرِّيرُ ٱلَّذِي يَأْبَى أَنْ يَسْمَعَ كَلَامِي، ٱلَّذِي يَسْلُكُ فِي عِنَادِ قَلْبِهِ وَيَسِيرُ وَرَاءَ آلِهَةٍ أُخْرَى لِيَعْبُدَهَا وَيَسْجُدَ لَهَا، يَصِيرُ كَهَذِهِ ٱلْمِنْطَقَةِ ٱلَّتِي لَا تَصْلُحُ لِشَيْءٍ.
כִּ֡י כַּ/אֲשֶׁר֩ יִדְבַּ֨ק הָ/אֵז֜וֹר אֶל מָתְנֵי אִ֗ישׁ כֵּ֣ן הִדְבַּ֣קְתִּי אֵ֠לַ/י אֶת כָּל בֵּ֨ית יִשְׂרָאֵ֜ל וְ/אֶת כָּל בֵּ֤ית יְהוּדָה֙ נְאֻם יְהוָ֔ה לִֽ/הְי֥וֹת לִ/י֙ לְ/עָ֔ם וּ/לְ/שֵׁ֥ם וְ/לִ/תְהִלָּ֖ה וּ/לְ/תִפְאָ֑רֶת וְ/לֹ֖א שָׁמֵֽעוּ11For as the girdle cleaveth to the loins of a man, so have I caused to cleave unto me the whole house of Israel and the whole house of Judah, saith the LORD; that they might be unto me for a people, and for a name, and for a praise, and for a glory: but they would not hear.لِأَنَّهُ كَمَا تَلْتَصِقُ ٱلْمِنْطَقَةُ بِحَقْوَيِ ٱلْإِنْسَانِ، هَكَذَا أَلْصَقْتُ بِنَفْسِي كُلَّ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ وَكُلَّ بَيْتِ يَهُوذَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لِيَكُونُوا لِي شَعْبًا وَٱسْمًا وَفَخْرًا وَمَجْدًا، وَلَكِنَّهُمْ لَمْ يَسْمَعُوا.
וְ/אָמַרְתָּ֨ אֲלֵי/הֶ֜ם אֶת הַ/דָּבָ֣ר הַ/זֶּ֗ה כֹּֽה אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל כָּל נֵ֖בֶל יִמָּ֣לֵא יָ֑יִן וְ/אָמְר֣וּ אֵלֶ֔י/ךָ הֲ/יָדֹ֨עַ֙ לֹ֣א נֵדַ֔ע כִּ֥י כָל נֵ֖בֶל יִמָּ֥לֵא יָֽיִן12Therefore thou shalt speak unto them this word; Thus saith the LORD God of Israel, Every bottle shall be filled with wine: and they shall say unto thee, Do we not certainly know that every bottle shall be filled with wine?«فَتَقُولُ لَهُمْ هَذِهِ ٱلْكَلِمَةَ: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: كُلُّ زِقٍّ يَمْتَلِئُ خَمْرًا. فَيَقُولُونَ لَكَ: أَمَا نَعْرِفُ مَعْرِفَةً أَنَّ كُلَّ زِقٍّ يَمْتَلِئُ خَمْرًا؟
וְ/אָמַרְתָּ֨ אֲלֵי/הֶ֜ם כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה הִנְ/נִ֣י מְמַלֵּ֣א אֶת כָּל יֹשְׁבֵ֣י הָ/אָ֪רֶץ הַ/זֹּ֟את וְ/אֶת הַ/מְּלָכִ֣ים הַ/יֹּשְׁבִים֩ לְ/דָוִ֨ד עַל כִּסְא֜/וֹ וְ/אֶת הַ/כֹּהֲנִ֣ים וְ/אֶת הַ/נְּבִיאִ֗ים וְ/אֵ֛ת כָּל יֹשְׁבֵ֥י יְרוּשָׁלִָ֖ם שִׁכָּרֽוֹן13Then shalt thou say unto them, Thus saith the LORD, Behold, I will fill all the inhabitants of this land, even the kings that sit upon David's throne, and the priests, and the prophets, and all the inhabitants of Jerusalem, with drunkenness.فَتَقُولُ لَهُمْ: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا أَمْلَأُ كُلَّ سُكَّانِ هَذِهِ ٱلْأَرْضِ وَٱلْمُلُوكَ ٱلْجَالِسِينَ لِدَاوُدَ عَلَى كُرْسِيِّهِ، وَٱلْكَهَنَةَ وَٱلْأَنْبِيَاءَ وَكُلَّ سُكَّانِ أُورُشَلِيمَ سُكْرًا.
וְ/נִפַּצְתִּי/ם֩ אִ֨ישׁ אֶל אָחִ֜י/ו וְ/הָ/אָב֧וֹת וְ/הַ/בָּנִ֛ים יַחְדָּ֖ו נְאֻם יְהוָ֑ה לֹֽא אֶחְמ֧וֹל וְ/לֹֽא אָח֛וּס וְ/לֹ֥א אֲרַחֵ֖ם מֵ/הַשְׁחִיתָֽ/ם14And I will dash them one against another, even the fathers and the sons together, saith the LORD: I will not pity, nor spare, nor have mercy, but destroy them. {one...: Heb. a man against his brother} {but...: Heb. from destroying them}وَأُحَطِّمُهُمُ ٱلْوَاحِدَ عَلَى أَخِيهِ، ٱلْآبَاءَ وَٱلْأَبْنَاءَ مَعًا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. لَا أُشْفِقُ وَلَا أَتَرَأَّفُ وَلَا أَرْحَمُ مِنْ إِهْلَاكِهِمْ».
שִׁמְע֥וּ וְ/הַאֲזִ֖ינוּ אַל תִּגְבָּ֑הוּ כִּ֥י יְהוָ֖ה דִּבֵּֽר15Hear ye, and give ear; be not proud: for the LORD hath spoken.اِسْمَعُوا وَٱصْغَوْا. لَا تَتَعَظَّمُوا لِأَنَّ ٱلرَّبَّ تَكَلَّمَ.
תְּנוּ֩ לַ/יהוָ֨ה אֱלֹהֵי/כֶ֤ם כָּבוֹד֙ בְּ/טֶ֣רֶם יַחְשִׁ֔ךְ וּ/בְ/טֶ֛רֶם יִֽתְנַגְּפ֥וּ רַגְלֵי/כֶ֖ם עַל הָ֣רֵי נָ֑שֶׁף וְ/קִוִּיתֶ֤ם לְ/אוֹר֙ וְ/שָׂמָ֣/הּ לְ/צַלְמָ֔וֶת ישית וְ/שִׁ֖ית לַ/עֲרָפֶֽל16Give glory to the LORD your God, before he cause darkness, and before your feet stumble upon the dark mountains, and, while ye look for light, he turn it into the shadow of death, {and} make {it} gross darkness.أَعْطُوا ٱلرَّبَّ إِلَهَكُمْ مَجْدًا قَبْلَ أَنْ يَجْعَلَ ظَلَامًا، وَقَبْلَمَا تَعْثُرُ أَرْجُلُكُمْ عَلَى جِبَالِ ٱلْعَتَمَةِ، فَتَنْتَظِرُونَ نُورًا فَيَجْعَلُهُ ظِلَّ مَوْتٍ، وَيَجَعْلُهُ ظَلَامًا دَامِسًا.
וְ/אִם֙ לֹ֣א תִשְׁמָע֔וּ/הָ בְּ/מִסְתָּרִ֥ים תִּבְכֶּֽה נַפְשִׁ֖/י מִ/פְּנֵ֣י גֵוָ֑ה וְ/דָמֹ֨עַ תִּדְמַ֜ע וְ/תֵרַ֤ד עֵינִ/י֙ דִּמְעָ֔ה כִּ֥י נִשְׁבָּ֖ה עֵ֥דֶר יְהוָֽה17But if ye will not hear it, my soul shall weep in secret places for {your} pride; and mine eye shall weep sore, and run down with tears, because the LORD'S flock is carried away captive.وَإِنْ لَمْ تَسْمَعُوا ذَلِكَ، فَإِنَّ نَفْسِي تَبْكِي فِي أَمَاكِنَ مُسْتَتِرَةً مِنْ أَجْلِ ٱلْكِبْرِيَاءِ، وَتَبْكِي عَيْنَيَّ بُكَاءً وَتَذْرِفُ ٱلدُّمُوعَ، لِأَنَّهُ قَدْ سُبِيَ قَطِيعُ ٱلرَّبِّ.
אֱמֹ֥ר לַ/מֶּ֛לֶךְ וְ/לַ/גְּבִירָ֖ה הַשְׁפִּ֣ילוּ שֵׁ֑בוּ כִּ֤י יָרַד֙ מַרְאֲשׁ֣וֹתֵי/כֶ֔ם עֲטֶ֖רֶת תִּֽפְאַרְתְּ/כֶֽם18Say unto the king and to the queen, Humble yourselves, sit down: for your principalities shall come down, {even} the crown of your glory. {principalities: or, head tires}قُلْ لِلْمَلِكِ وَلِلْمَلِكَةِ: «ٱتَّضِعَا وَٱجْلِسَا، لِأَنَّهُ قَدْ هَبَطَ عَنْ رَأْسَيْكُمَا تَاجُ مَجْدِكُمَا».
עָרֵ֥י הַ/נֶּ֛גֶב סֻגְּר֖וּ וְ/אֵ֣ין פֹּתֵ֑חַ הָגְלָ֧ת יְהוּדָ֛ה כֻּלָּ֖/הּ הָגְלָ֥ת שְׁלוֹמִֽים19The cities of the south shall be shut up, and none shall open {them}: Judah shall be carried away captive all of it, it shall be wholly carried away captive.أُغْلِقَتْ مُدُنُ ٱلْجَنُوبِ وَلَيْسَ مَنْ يَفْتَحُ. سُبِيَتْ يَهُوذَا كُلُّهَا. سُبِيَتْ بِٱلتَّمَامِ.
שאי שְׂא֤וּ עֵֽינֵי/כֶם֙ ו/ראי וּ/רְא֔וּ הַ/בָּאִ֖ים מִ/צָּפ֑וֹן אַיֵּ֗ה הָ/עֵ֨דֶר֙ נִתַּן לָ֔/ךְ צֹ֖אן תִּפְאַרְתֵּֽ/ךְ20Lift up your eyes, and behold them that come from the north: where {is} the flock {that} was given thee, thy beautiful flock?اِرْفَعُوا أَعْيُنَكُمْ وَٱنْظُرُوا ٱلْمُقْبِلِينَ مِنَ ٱلشِّمَالِ. أَيْنَ ٱلْقَطِيعُ ٱلَّذِي أُعْطِيَ لَكِ، غَنَمُ مَجْدِكِ؟
מַה תֹּֽאמְרִי֙ כִּֽי יִפְקֹ֣ד עָלַ֔יִ/ךְ וְ֠/אַתְּ לִמַּ֨דְתְּ אֹתָ֥/ם עָלַ֛יִ/ךְ אַלֻּפִ֖ים לְ/רֹ֑אשׁ הֲ/ל֤וֹא חֲבָלִים֙ יֹאחֱז֔וּ/ךְ כְּמ֖וֹ אֵ֥שֶׁת לֵדָֽה21What wilt thou say when he shall punish thee? for thou hast taught them {to be} captains, {and} as chief over thee: shall not sorrows take thee, as a woman in travail? {punish: Heb visit upon}مَاذَا تَقُولِينَ حِينَ يُعَاقِبُكِ، وَقَدْ عَلَّمْتِهِمْ عَلَى نَفْسِكِ قُوَّادًا لِلرِّيَاسَةِ؟ أَمَا تَأْخُذُكِ ٱلْأَوْجَاعُ كَٱمْرَأَةٍ مَاخِضٍ؟
וְ/כִ֤י תֹאמְרִי֙ בִּ/לְבָבֵ֔/ךְ מַדּ֖וּעַ קְרָאֻ֣/נִי אֵ֑לֶּה בְּ/רֹ֧ב עֲוֺנֵ֛/ךְ נִגְל֥וּ שׁוּלַ֖יִ/ךְ נֶחְמְס֥וּ עֲקֵבָֽיִ/ךְ22And if thou say in thine heart, Wherefore come these things upon me? For the greatness of thine iniquity are thy skirts discovered, {and} thy heels made bare. {made...: or, shall be violently taken away}وَإِنْ قُلْتِ فِي قَلْبِكِ: «لِمَاذَا أَصَابَتْنِي هَذِهِ؟». لِأَجْلِ عَظَمَةِ إِثْمِكِ هُتِكَ ذَيْلَاكِ وَٱنْكَشَفَ عَنَفًا عَقِبَاكِ.
הֲ/יַהֲפֹ֤ךְ כּוּשִׁי֙ עוֹר֔/וֹ וְ/נָמֵ֖ר חֲבַרְבֻּרֹתָ֑י/ו גַּם אַתֶּם֙ תּוּכְל֣וּ לְ/הֵיטִ֔יב לִמֻּדֵ֖י הָרֵֽעַ23Can the Ethiopian change his skin, or the leopard his spots? {then} may ye also do good, that are accustomed to do evil. {accustomed: Heb. taught}هَلْ يُغَيِّرُ ٱلْكُوشِيُّ جِلْدَهُ أَوِ ٱلنَّمِرُ رُقَطَهُ؟ فَأَنْتُمْ أَيْضًا تَقْدِرُونَ أَنْ تَصْنَعُوا خَيْرًا أَيُّهَا ٱلْمُتَعَلِّمُونَ ٱلشَّرَّ!
וַ/אֲפִיצֵ֖/ם כְּ/קַשׁ עוֹבֵ֑ר לְ/ר֖וּחַ מִדְבָּֽר24Therefore will I scatter them as the stubble that passeth away by the wind of the wilderness.«فَأُبَدِّدُهُمْ كَقَشٍّ يَعْبُرُ مَعَ رِيحِ ٱلْبَرِّيَّةِ.
זֶ֣ה גוֹרָלֵ֧/ךְ מְנָת מִדַּ֛יִ/ךְ מֵֽ/אִתִּ֖/י נְאֻם יְהוָ֑ה אֲשֶׁר֙ שָׁכַ֣חַתְּ אוֹתִ֔/י וַֽ/תִּבְטְחִ֖י בַּ/שָּֽׁקֶר25This {is} thy lot, the portion of thy measures from me, saith the LORD; because thou hast forgotten me, and trusted in falsehood.هَذِهِ قُرْعَتُكِ، ٱلنَّصِيبُ ٱلْمَكِيلُ لَكِ مِنْ عِنْدِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لِأَنَّكِ نَسِيتِنِي وَٱتَّكَلْتِ عَلَى ٱلْكَذِبِ.
וְ/גַם אֲנִ֛י חָשַׂ֥פְתִּי שׁוּלַ֖יִ/ךְ עַל פָּנָ֑יִ/ךְ וְ/נִרְאָ֖ה קְלוֹנֵֽ/ךְ26Therefore will I discover thy skirts upon thy face, that thy shame may appear.فَأَنَا أَيْضًا أَرْفَعُ ذَيْلَيْكِ عَلَى وَجْهِكِ فَيُرَى خِزْيُكِ.
נִֽאֻפַ֤יִ/ךְ וּ/מִצְהֲלוֹתַ֨יִ/ךְ֙ זִמַּ֣ת זְנוּתֵ֔/ךְ עַל גְּבָעוֹת֙ בַּ/שָּׂדֶ֔ה רָאִ֖יתִי שִׁקּוּצָ֑יִ/ךְ א֥וֹי לָ/ךְ֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם לֹ֣א תִטְהֲרִ֔י אַחֲרֵ֥י מָתַ֖י עֹֽד27I have seen thine adulteries, and thy neighings, the lewdness of thy whoredom, {and} thine abominations on the hills in the fields. Woe unto thee, O Jerusalem! wilt thou not be made clean? when {shall it} once {be}? {when...: Heb. after when yet?}فِسْقُكِ وَصَهِيلُكِ وَرَذَالَةُ زِنَاكِ عَلَى ٱلْآكَامِ فِي ٱلْحَقْلِ. قَدْ رَأَيْتُ مَكْرَهَاتِكِ. وَيْلٌ لَكِ يَا أُورُشَلِيمُ! لَا تَطَهَرِينَ. حَتَّى مَتَى بَعْدُ؟».
14
Yirmeyahu — פרק 14 Jeremiah — Chapter 14
אֲשֶׁ֨ר הָיָ֤ה דְבַר יְהוָה֙ אֶֽל יִרְמְיָ֔הוּ עַל דִּבְרֵ֖י הַ/בַּצָּרֽוֹת1The word of the LORD that came to Jeremiah concerning the dearth. {the dearth: Heb. the words of the dearths, or, restraints}كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ ٱلَّتِي صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ جِهَةِ ٱلْقَحْطِ:
אָבְלָ֣ה יְהוּדָ֔ה וּ/שְׁעָרֶ֥י/הָ אֻמְלְל֖וּ קָדְר֣וּ לָ/אָ֑רֶץ וְ/צִוְחַ֥ת יְרוּשָׁלִַ֖ם עָלָֽתָה2Judah mourneth, and the gates thereof languish; they are black unto the ground; and the cry of Jerusalem is gone up.«نَاحَتْ يَهُوذَا وَأَبْوَابُهَا ذَبُلَتْ. حَزِنَتْ إِلَى ٱلْأَرْضِ وَصَعِدَ عَوِيلُ أُورُشَلِيمَ.
וְ/אַדִּ֣רֵי/הֶ֔ם שָׁלְח֥וּ צעורי/הם צְעִירֵי/הֶ֖ם לַ/מָּ֑יִם בָּ֣אוּ עַל גֵּבִ֞ים לֹא מָ֣צְאוּ מַ֗יִם שָׁ֤בוּ כְלֵי/הֶם֙ רֵיקָ֔ם בֹּ֥שׁוּ וְ/הָכְלְמ֖וּ וְ/חָפ֥וּ רֹאשָֽׁ/ם3And their nobles have sent their little ones to the waters: they came to the pits, {and} found no water; they returned with their vessels empty; they were ashamed and confounded, and covered their heads.وَأَشْرَافُهُمْ أَرْسَلُوا أَصَاغِرَهُمْ لِلْمَاءِ. أَتَوْا إِلَى ٱلْأَجْبَابِ فَلَمْ يَجِدُوا مَاءً. رَجَعُوا بِآنِيَتِهِمْ فَارِغَةً. خَزُوا وَخَجِلُوا وَغَطَّوْا رُؤُوسَهُمْ
בַּ/עֲב֤וּר הָ/אֲדָמָה֙ חַ֔תָּה כִּ֛י לֹא הָיָ֥ה גֶ֖שֶׁם בָּ/אָ֑רֶץ בֹּ֥שׁוּ אִכָּרִ֖ים חָפ֥וּ רֹאשָֽׁ/ם4Because the ground is chapt, for there was no rain in the earth, the plowmen were ashamed, they covered their heads.مِنْ أَجْلِ أَنَّ ٱلْأَرْضَ قَدْ تَشَقَّقَتْ، لِأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ مَطَرٌ عَلَى ٱلْأَرْضِ خَزِيَ ٱلْفَلَّاحُونَ. غَطَّوْا رُؤُوسَهُمْ.
כִּ֤י גַם אַיֶּ֨לֶת֙ בַּ/שָּׂדֶ֔ה יָלְדָ֖ה וְ/עָז֑וֹב כִּ֥י לֹֽא הָיָ֖ה דֶּֽשֶׁא5Yea, the hind also calved in the field, and forsook {it}, because there was no grass.حَتَّى أَنَّ ٱلْإِيَّلَةَ أَيْضًا فِي ٱلْحَقْلِ وَلَدَتْ وَتَرَكَتْ، لِأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ كَلأٌ.
וּ/פְרָאִים֙ עָמְד֣וּ עַל שְׁפָיִ֔ם שָׁאֲפ֥וּ ר֖וּחַ כַּ/תַּנִּ֑ים כָּל֥וּ עֵינֵי/הֶ֖ם כִּי אֵ֥ין עֵֽשֶׂב6And the wild asses did stand in the high places, they snuffed up the wind like dragons; their eyes did fail, because {there was} no grass.ٱلْفِرَا وَقَفَتْ عَلَى ٱلْهِضَابِ تَسْتَنْشِقُ ٱلرِّيحَ مِثْلَ بَنَاتِ آوَى. كَلَّتْ عُيُونُهَا لِأَنَّهُ لَيْسَ عُشْبٌ».
אִם עֲוֺנֵ֨י/נוּ֙ עָ֣נוּ בָ֔/נוּ יְהוָ֕ה עֲשֵׂ֖ה לְמַ֣עַן שְׁמֶ֑/ךָ כִּֽי רַבּ֥וּ מְשׁוּבֹתֵ֖י/נוּ לְ/ךָ֥ חָטָֽאנוּ7O LORD, though our iniquities testify against us, do thou {it} for thy name's sake: for our backslidings are many; we have sinned against thee.وَإِنْ تَكُنْ آثَامُنَا تَشْهَدُ عَلَيْنَا يَارَبُّ، فَٱعْمَلْ لِأَجْلِ ٱسْمِكَ. لِأَنَّ مَعَاصِيَنَا كَثُرَتْ. إِلَيْكَ أَخْطَأْنَا.
מִקְוֵה֙ יִשְׂרָאֵ֔ל מֽוֹשִׁיע֖/וֹ בְּ/עֵ֣ת צָרָ֑ה לָ֤/מָּה תִֽהְיֶה֙ כְּ/גֵ֣ר בָּ/אָ֔רֶץ וּ/כְ/אֹרֵ֖חַ נָטָ֥ה לָ/לֽוּן8O the hope of Israel, the saviour thereof in time of trouble, why shouldest thou be as a stranger in the land, and as a wayfaring man {that} turneth aside to tarry for a night?يَا رَجَاءَ إِسْرَائِيلَ، مُخَلِّصَهُ فِي زَمَانِ ٱلضِّيقِ، لِمَاذَا تَكُونُ كَغَرِيبٍ فِي ٱلْأَرْضِ، وَكَمُسَافِرٍ يَمِيلُ لِيَبِيتَ؟
לָ֤/מָּה תִֽהְיֶה֙ כְּ/אִ֣ישׁ נִדְהָ֔ם כְּ/גִבּ֖וֹר לֹא יוּכַ֣ל לְ/הוֹשִׁ֑יעַ וְ/אַתָּ֧ה בְ/קִרְבֵּ֣/נוּ יְהוָ֗ה וְ/שִׁמְ/ךָ֛ עָלֵ֥י/נוּ נִקְרָ֖א אַל תַּנִּחֵֽ/נוּ9Why shouldest thou be as a man astonied, as a mighty man {that} cannot save? yet thou, O LORD, {art} in the midst of us, and we are called by thy name; leave us not. {we...: Heb. thy name is called upon us}لِمَاذَا تَكُونُ كَإِنْسَانٍ قَدْ تَحَيَّرَ، كَجَبَّارٍ لَا يَسْتَطِيعُ أَنْ يُخَلِّصَ؟ وَأَنْتَ فِي وَسْطِنَا يَارَبُّ، وَقَدْ دُعِينَا بِٱسْمِكَ. لَا تَتْرُكْنَا!
כֹּֽה אָמַ֨ר יְהוָ֜ה לָ/עָ֣ם הַ/זֶּ֗ה כֵּ֤ן אָֽהֲבוּ֙ לָ/נ֔וּעַ רַגְלֵי/הֶ֖ם לֹ֣א חָשָׂ֑כוּ וַ/יהוָה֙ לֹ֣א רָצָ֔/ם עַתָּה֙ יִזְכֹּ֣ר עֲוֺנָ֔/ם וְ/יִפְקֹ֖ד חַטֹּאתָֽ/ם10Thus saith the LORD unto this people, Thus have they loved to wander, they have not refrained their feet, therefore the LORD doth not accept them; he will now remember their iniquity, and visit their sins.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ لِهَذَا ٱلشَّعْبِ: «هَكَذَا أَحَبُّوا أَنْ يَجُولُوا. لَمْ يَمْنَعُوا أَرْجُلَهُمْ، فَٱلرَّبُّ لَمْ يَقْبَلْهُمْ. اَلْآنَ يَذْكُرُ إِثْمَهُمْ وَيُعَاقِبُ خَطَايَاهُمْ».
וַ/יֹּ֥אמֶר יְהוָ֖ה אֵלָ֑/י אַל תִּתְפַּלֵּ֛ל בְּעַד הָ/עָ֥ם הַ/זֶּ֖ה לְ/טוֹבָֽה11Then said the LORD unto me, Pray not for this people for {their} good.وَقَالَ ٱلرَّبُّ لِي: «لَا تُصَلِّ لِأَجْلِ هَذَا ٱلشَّعْبِ لِلْخَيْرِ.
כִּ֣י יָצֻ֗מוּ אֵינֶ֤/נִּי שֹׁמֵ֨עַ֙ אֶל רִנָּתָ֔/ם וְ/כִ֧י יַעֲל֛וּ עֹלָ֥ה וּ/מִנְחָ֖ה אֵינֶ֣/נִּי רֹצָ֑/ם כִּ֗י בַּ/חֶ֨רֶב֙ וּ/בָ/רָעָ֣ב וּ/בַ/דֶּ֔בֶר אָנֹכִ֖י מְכַלֶּ֥ה אוֹתָֽ/ם12When they fast, I will not hear their cry; and when they offer burnt offering and an oblation, I will not accept them: but I will consume them by the sword, and by the famine, and by the pestilence.حِينَ يَصُومُونَ لَا أَسْمَعُ صُرَاخَهُمْ، وَحِينَ يُصْعِدُونَ مُحْرَقَةً وَتَقْدِمَةً لَا أَقْبَلُهُمْ، بَلْ بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ وَٱلْوَبَإِ أَنَا أُفْنِيهِمْ».
וָ/אֹמַ֞ר אֲהָ֣הּ אֲדֹנָ֣/י יְהוִ֗ה הִנֵּ֨ה הַ/נְּבִאִ֜ים אֹמְרִ֤ים לָ/הֶם֙ לֹֽא תִרְא֣וּ חֶ֔רֶב וְ/רָעָ֖ב לֹֽא יִהְיֶ֣ה לָ/כֶ֑ם כִּֽי שְׁל֤וֹם אֱמֶת֙ אֶתֵּ֣ן לָ/כֶ֔ם בַּ/מָּק֖וֹם הַ/זֶּֽה13Then said I, Ah, Lord GOD! behold, the prophets say unto them, Ye shall not see the sword, neither shall ye have famine; but I will give you assured peace in this place. {assured...: Heb. peace of truth}فَقُلْتُ: «آهِ، أَيُّهَا ٱلسَّيِّدُ ٱلرَّبُّ! هُوَذَا ٱلْأَنْبِيَاءُ يَقُولُونَ لَهُمْ لَا تَرَوْنَ سَيْفًا، وَلَا يَكُونُ لَكُمْ جُوعٌ بَلْ سَلَامًا ثَابِتًا أُعْطِيكُمْ فِي هَذَا ٱلْمَوْضِعِ».
וַ/יֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֵלַ֗/י שֶׁ֚קֶר הַ/נְּבִאִים֙ נִבְּאִ֣ים בִּ/שְׁמִ֔/י לֹ֤א שְׁלַחְתִּי/ם֙ וְ/לֹ֣א צִוִּיתִ֔י/ם וְ/לֹ֥א דִבַּ֖רְתִּי אֲלֵי/הֶ֑ם חֲז֨וֹן שֶׁ֜קֶר וְ/קֶ֤סֶם ו/אלול וֶֽ/אֱלִיל֙ ו/תרמות וְ/תַרְמִ֣ית לִבָּ֔/ם הֵ֖מָּה מִֽתְנַבְּאִ֥ים לָ/כֶֽם14Then the LORD said unto me, The prophets prophesy lies in my name: I sent them not, neither have I commanded them, neither spake unto them: they prophesy unto you a false vision and divination, and a thing of nought, and the deceit of their heart.فَقَالَ ٱلرَّبُّ لِي: «بِٱلْكَذِبِ يَتَنَبَّأُ ٱلْأَنْبِيَاءُ بِٱسْمِي. لَمْ أُرْسِلْهُمْ، وَلَا أَمَرْتُهُمْ، وَلَا كَلَّمْتُهُمْ. بِرُؤْيَا كَاذِبَةٍ وَعِرَافَةٍ وَبَاطِلٍ وَمَكْرِ قُلُوبِهِمْ هُمْ يَتَنَبَّأُونَ لَكُمْ».
לָ/כֵ֞ן כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה עַֽל הַ/נְּבִאִ֞ים הַ/נִּבְּאִ֣ים בִּ/שְׁמִ/י֮ וַ/אֲנִ֣י לֹֽא שְׁלַחְתִּי/ם֒ וְ/הֵ֨מָּה֙ אֹֽמְרִ֔ים חֶ֣רֶב וְ/רָעָ֔ב לֹ֥א יִהְיֶ֖ה בָּ/אָ֣רֶץ הַ/זֹּ֑את בַּ/חֶ֤רֶב וּ/בָֽ/רָעָב֙ יִתַּ֔מּוּ הַ/נְּבִאִ֖ים הָ/הֵֽמָּה15Therefore thus saith the LORD concerning the prophets that prophesy in my name, and I sent them not, yet they say, Sword and famine shall not be in this land; By sword and famine shall those prophets be consumed.«لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ عَنِ ٱلْأَنْبِيَاءِ ٱلَّذِينَ يَتَنَبَّأُونَ بِٱسْمِي وَأَنَا لَمْ أُرْسِلْهُمْ، وَهُمْ يَقُولُونَ: لَا يَكُونُ سَيْفٌ وَلَا جُوعٌ فِي هَذِهِ ٱلْأَرْضِ: «بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ يَفْنَى أُولَئِكَ ٱلْأَنْبِيَاءُ.
וְ/הָ/עָ֣ם אֲשֶׁר הֵ֣מָּה נִבְּאִ֣ים לָ/הֶ֡ם יִֽהְי֣וּ מֻשְׁלָכִים֩ בְּ/חֻצ֨וֹת יְרוּשָׁלִַ֜ם מִ/פְּנֵ֣י הָ/רָעָ֣ב וְ/הַ/חֶ֗רֶב וְ/אֵ֤ין מְקַבֵּר֙ לָ/הֵ֔מָּה הֵ֣מָּה נְשֵׁי/הֶ֔ם וּ/בְנֵי/הֶ֖ם וּ/בְנֹֽתֵי/הֶ֑ם וְ/שָׁפַכְתִּ֥י עֲלֵי/הֶ֖ם אֶת רָעָתָֽ/ם16And the people to whom they prophesy shall be cast out in the streets of Jerusalem because of the famine and the sword; and they shall have none to bury them, them, their wives, nor their sons, nor their daughters: for I will pour their wickedness upon them.وَٱلشَّعْبُ ٱلَّذِي يَتَنَبَّأُونَ لَهُ يَكُونُ مَطْرُوحًا فِي شَوَارِعِ أُورُشَلِيمَ مِنْ جَرَى ٱلْجُوعِ وَٱلسَّيْفِ، وَلَيْسَ مَنْ يَدْفِنُهُمْ هُمْ وَنِسَاؤُهُمْ وَبَنَوُهُمْ وَبَنَاتُهُمْ، وَأَسْكُبُ عَلَيْهِمْ شَرَّهُمْ.
וְ/אָמַרְתָּ֤ אֲלֵי/הֶם֙ אֶת הַ/דָּבָ֣ר הַ/זֶּ֔ה תֵּרַ֨דְנָה עֵינַ֥/י דִּמְעָ֛ה לַ֥יְלָה וְ/יוֹמָ֖ם וְ/אַל תִּדְמֶ֑ינָה כִּי֩ שֶׁ֨בֶר גָּד֜וֹל נִשְׁבְּרָ֗ה בְּתוּלַת֙ בַּת עַמִּ֔/י מַכָּ֖ה נַחְלָ֥ה מְאֹֽד17Therefore thou shalt say this word unto them; Let mine eyes run down with tears night and day, and let them not cease: for the virgin daughter of my people is broken with a great breach, with a very grievous blow.وَتَقُولُ لَهُمْ هَذِهِ ٱلْكَلِمَةَ: لِتَذْرِفْ عَيْنَايَ دُمُوعًا لَيْلًا وَنَهَارًا وَلَا تَكُفَّا، لِأَنَّ ٱلْعَذْرَاءَ بِنْتَ شَعْبِي سُحِقَتْ سَحْقًا عَظِيمًا، بِضَرْبَةٍ مُوجِعَةٍ جِدًّا.
אִם יָצָ֣אתִי הַ/שָּׂדֶ֗ה וְ/הִנֵּה֙ חַלְלֵי חֶ֔רֶב וְ/אִם֙ בָּ֣אתִי הָ/עִ֔יר וְ/הִנֵּ֖ה תַּחֲלוּאֵ֣י רָעָ֑ב כִּֽי גַם נָבִ֧יא גַם כֹּהֵ֛ן סָחֲר֥וּ אֶל אֶ֖רֶץ וְ/לֹ֥א יָדָֽעוּ18If I go forth into the field, then behold the slain with the sword! and if I enter into the city, then behold them that are sick with famine! yea, both the prophet and the priest go about into a land that they know not. {go about...: or, make merchandise against a land, and men acknowledge it not}إِذَا خَرَجْتُ إِلَى ٱلْحَقْلِ، فَإِذَا ٱلْقَتْلَى بِٱلسَّيْفِ. وَإِذَا دَخَلْتُ ٱلْمَدِينَةَ، فَإِذَا ٱلْمَرْضَى بِٱلْجُوعِ، لِأَنَّ ٱلنَّبِيَّ وَٱلْكَاهِنَ كِلَيْهِمَا يَطُوفَانِ فِي ٱلْأَرْضِ وَلَا يَعْرِفَانِ شَيْئًا».
הֲ/מָאֹ֨ס מָאַ֜סְתָּ אֶת יְהוּדָ֗ה אִם בְּ/צִיּוֹן֙ גָּעֲלָ֣ה נַפְשֶׁ֔/ךָ מַדּ֨וּעַ֙ הִכִּיתָ֔/נוּ וְ/אֵ֥ין לָ֖/נוּ מַרְפֵּ֑א קַוֵּ֤ה לְ/שָׁלוֹם֙ וְ/אֵ֣ין ט֔וֹב וּ/לְ/עֵ֥ת מַרְפֵּ֖א וְ/הִנֵּ֥ה בְעָתָֽה19Hast thou utterly rejected Judah? hath thy soul lothed Zion? why hast thou smitten us, and {there is} no healing for us? we looked for peace, and {there is} no good; and for the time of healing, and behold trouble!هَلْ رَفَضْتَ يَهُوذَا رَفْضًا، أَوْ كَرِهَتْ نَفْسُكَ صِهْيَوْنَ؟ لِمَاذَا ضَرَبْتَنَا وَلَا شِفَاءَ لَنَا؟ ٱنْتَظَرْنَا ٱلسَّلَامَ فَلَمْ يَكُنْ خَيْرٌ، وَزَمَانَ ٱلشِّفَاءِ فَإِذَا رُعْبٌ.
יָדַ֧עְנוּ יְהוָ֛ה רִשְׁעֵ֖/נוּ עֲוֺ֣ן אֲבוֹתֵ֑י/נוּ כִּ֥י חָטָ֖אנוּ לָֽ/ךְ20We acknowledge, O LORD, our wickedness, {and} the iniquity of our fathers: for we have sinned against thee.قَدْ عَرَفْنَا يَارَبُّ شَرَّنَا، إِثْمَ آبَائِنَا، لِأَنَّنَا قَدْ أَخْطَأْنَا إِلَيْكَ.
אַל תִּנְאַץ֙ לְמַ֣עַן שִׁמְ/ךָ֔ אַל תְּנַבֵּ֖ל כִּסֵּ֣א כְבוֹדֶ֑/ךָ זְכֹ֕ר אַל תָּפֵ֥ר בְּרִֽיתְ/ךָ֖ אִתָּֽ/נוּ21Do not abhor {us}, for thy name's sake, do not disgrace the throne of thy glory: remember, break not thy covenant with us.لَا تَرْفُضْ لِأَجْلِ ٱسْمِكَ. لَا تَهِنْ كُرْسِيَّ مَجْدِكَ. اُذْكُرْ. لَا تَنْقُضْ عَهْدَكَ مَعَنَا.
הֲ/יֵ֨שׁ בְּ/הַבְלֵ֤י הַ/גּוֹיִם֙ מַגְשִׁמִ֔ים וְ/אִם הַ/שָּׁמַ֖יִם יִתְּנ֣וּ רְבִבִ֑ים הֲ/לֹ֨א אַתָּה ה֜וּא יְהוָ֤ה אֱלֹהֵ֨י/נוּ֙ וּ֨/נְקַוֶּה לָּ֔/ךְ כִּֽי אַתָּ֥ה עָשִׂ֖יתָ אֶת כָּל אֵֽלֶּה22Are there {any} among the vanities of the Gentiles that can cause rain? or can the heavens give showers? {art} not thou he, O LORD our God? therefore we will wait upon thee: for thou hast made all these {things}.هَلْ يُوجَدُ فِي أَبَاطِيلِ ٱلْأُمَمِ مَنْ يُمْطِرُ، أَوْ هَلْ تُعْطِي ٱلسَّمَاوَاتُ وَابِلًا؟ أَمَا أَنْتَ هُوَ ٱلرَّبُّ إِلَهُنَا؟ فَنَرْجُوكَ، لِأَنَّكَ أَنْتَ صَنَعْتَ كُلَّ هَذِهِ.
15
Yirmeyahu — פרק 15 Jeremiah — Chapter 15
וַ/יֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֵלַ֔/י אִם יַעֲמֹ֨ד מֹשֶׁ֤ה וּ/שְׁמוּאֵל֙ לְ/פָנַ֔/י אֵ֥ין נַפְשִׁ֖/י אֶל הָ/עָ֣ם הַ/זֶּ֑ה שַׁלַּ֥ח מֵֽ/עַל פָּנַ֖/י וְ/יֵצֵֽאוּ1Then said the LORD unto me, Though Moses and Samuel stood before me, {yet} my mind {could} not {be} toward this people: cast {them} out of my sight, and let them go forth.ثُمَّ قَالَ ٱلرَّبُّ لِي: «وَإِنْ وَقَفَ مُوسَى وَصَمُوئِيلُ أَمَامِي لَا تَكُونُ نَفْسِي نَحْوَ هَذَا ٱلشَّعْبِ. اِطْرَحْهُمْ مِنْ أَمَامِي فَيَخْرُجُوا.
וְ/הָיָ֛ה כִּֽי יֹאמְר֥וּ אֵלֶ֖י/ךָ אָ֣נָה נֵצֵ֑א וְ/אָמַרְתָּ֨ אֲלֵי/הֶ֜ם כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אֲשֶׁ֨ר לַ/מָּ֤וֶת לַ/מָּ֨וֶת֙ וַ/אֲשֶׁ֤ר לַ/חֶ֨רֶב֙ לַ/חֶ֔רֶב וַ/אֲשֶׁ֤ר לָֽ/רָעָב֙ לָֽ/רָעָ֔ב וַ/אֲשֶׁ֥ר לַ/שְּׁבִ֖י לַ/שֶּֽׁבִי2And it shall come to pass, if they say unto thee, Whither shall we go forth? then thou shalt tell them, Thus saith the LORD; Such as {are} for death, to death; and such as {are} for the sword, to the sword; and such as {are} for the famine, to the famine; and such as {are} for the captivity, to the captivity.وَيَكُونُ إِذَا قَالُوا لَكَ: إِلَى أَيْنَ نَخْرُجُ؟ أَنَّكَ تَقُولُ لَهُمْ: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: ٱلَّذِينَ لِلْمَوْتِ فَإِلَى ٱلْمَوْتِ، وَٱلَّذِينَ لِلسَّيْفِ فَإِلَى ٱلسَّيْفِ، وَٱلَّذِينَ لِلْجُوعِ فَإِلَى ٱلْجُوعِ، وَٱلَّذِينَ لِلسَّبْيِ فَإِلَى ٱلسَّبْيِ.
וּ/פָקַדְתִּ֨י עֲלֵי/הֶ֜ם אַרְבַּ֤ע מִשְׁפָּחוֹת֙ נְאֻם יְהוָ֔ה אֶת הַ/חֶ֣רֶב לַֽ/הֲרֹ֔ג וְ/אֶת הַ/כְּלָבִ֖ים לִ/סְחֹ֑ב וְ/אֶת ע֧וֹף הַ/שָּׁמַ֛יִם וְ/אֶת בֶּהֱמַ֥ת הָ/אָ֖רֶץ לֶ/אֱכֹ֥ל וּ/לְ/הַשְׁחִֽית3And I will appoint over them four kinds, saith the LORD: the sword to slay, and the dogs to tear, and the fowls of the heaven, and the beasts of the earth, to devour and destroy. {kinds: Heb. families}وَأُوَكِّلُ عَلَيْهِمْ أَرْبَعَةَ أَنْوَاعٍ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ: ٱلسَّيْفَ لِلْقَتْلِ، وَٱلْكِلَابَ لِلسَّحْبِ، وَطُيُورَ ٱلسَّمَاءِ وَوُحُوشَ ٱلْأَرْضِ لِلْأَكْلِ وَٱلْإِهْلَاكِ.
וּ/נְתַתִּ֣י/ם ל/זועה לְ/זַֽעֲוָ֔ה לְ/כֹ֖ל מַמְלְכ֣וֹת הָ/אָ֑רֶץ בִּ֠/גְלַל מְנַשֶּׁ֤ה בֶן יְחִזְקִיָּ֨הוּ֙ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה עַ֥ל אֲשֶׁר עָשָׂ֖ה בִּ/ירוּשָׁלִָֽם4And I will cause them to be removed into all kingdoms of the earth, because of Manasseh the son of Hezekiah king of Judah, for {that} which he did in Jerusalem. {cause...: Heb. give them for a removing}وَأَدْفَعُهُمْ لِلْقَلَقِ فِي كُلِّ مَمَالِكِ ٱلْأَرْضِ مِنْ أَجْلِ مَنَسَّى بْنِ حَزَقِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، مِنْ أَجْلِ مَا صَنَعَ فِي أُورُشَلِيمَ.
כִּ֠י מִֽי יַחְמֹ֤ל עָלַ֨יִ/ךְ֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם וּ/מִ֖י יָנ֣וּד לָ֑/ךְ וּ/מִ֣י יָס֔וּר לִ/שְׁאֹ֥ל לְ/שָׁלֹ֖ם לָֽ/ךְ5For who shall have pity upon thee, O Jerusalem? or who shall bemoan thee? or who shall go aside to ask how thou doest? {how...: Heb. of thy peace?}فَمَنْ يَشْفُقُ عَلَيْكِ يَا أُورُشَلِيمُ، وَمَنْ يُعَزِّيكِ، وَمَنْ يَمِيلُ لِيَسْأَلَ عَنْ سَلَامَتِكِ؟
אַ֣תְּ נָטַ֥שְׁתְּ אֹתִ֛/י נְאֻם יְהוָ֖ה אָח֣וֹר תֵּלֵ֑כִי וָ/אַ֨ט אֶת יָדִ֤/י עָלַ֨יִ/ךְ֙ וָֽ/אַשְׁחִיתֵ֔/ךְ נִלְאֵ֖יתִי הִנָּחֵֽם6Thou hast forsaken me, saith the LORD, thou art gone backward: therefore will I stretch out my hand against thee, and destroy thee; I am weary with repenting.أَنْتِ تَرَكْتِنِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. إِلَى ٱلْوَرَاءِ سِرْتِ. فَأَمُدُّ يَدِي عَلَيْكِ وَأُهْلِكُكِ. مَلِلْتُ مِنَ ٱلنَّدَامَةِ.
וָ/אֶזְרֵ֥/ם בְּ/מִזְרֶ֖ה בְּ/שַׁעֲרֵ֣י הָ/אָ֑רֶץ שִׁכַּ֤לְתִּי אִבַּ֨דְתִּי֙ אֶת עַמִּ֔/י מִ/דַּרְכֵי/הֶ֖ם לוֹא שָֽׁבוּ7And I will fan them with a fan in the gates of the land; I will bereave {them} of children, I will destroy my people, {since} they return not from their ways. {children: or, whatsoever is dear}وَأُذْرِيهِمْ بِمِذْرَاةٍ فِي أَبْوَابِ ٱلْأَرْضِ. أُثْكِلُ وَأُبِيدُ شَعْبِي. لَمْ يَرْجِعُوا عَنْ طُرُقِهِمْ.
עָֽצְמוּ לִ֤/י אַלְמְנֹתָ/ו֙ מֵ/ח֣וֹל יַמִּ֔ים הֵבֵ֨אתִי לָ/הֶ֥ם עַל אֵ֛ם בָּח֖וּר שֹׁדֵ֣ד בַּֽ/צָּהֳרָ֑יִם הִפַּ֤לְתִּי עָלֶ֨י/הָ֙ פִּתְאֹ֔ם עִ֖יר וּ/בֶהָלֽוֹת8Their widows are increased to me above the sand of the seas: I have brought upon them against the mother of the young men a spoiler at noonday: I have caused {him} to fall upon it suddenly, and terrors upon the city. {the mother...: or, the mother city a young man spoiling, etc, or, the mother and the young men}كَثُرَتْ لِي أَرَامِلُهُمْ أَكْثَرَ مِنْ رَمْلِ ٱلْبِحَارِ. جَلَبْتُ عَلَيْهِمْ، عَلَى أُمِّ ٱلشُّبَّانِ، نَاهِبًا فِي ٱلظَّهِيرَةِ. أَوْقَعْتُ عَلَيْهَا بَغْتَةً رَعْدَةً وَرُعُبَاتٍ.
אֻמְלְלָ֞ה יֹלֶ֣דֶת הַ/שִּׁבְעָ֗ה נָפְחָ֥ה נַפְשָׁ֛/הּ באה בָּ֥א שִׁמְשָׁ֛/הּ בְּ/עֹ֥ד יוֹמָ֖ם בּ֣וֹשָׁה וְ/חָפֵ֑רָה וּ/שְׁאֵֽרִיתָ֗/ם לַ/חֶ֧רֶב אֶתֵּ֛ן לִ/פְנֵ֥י אֹיְבֵי/הֶ֖ם נְאֻם יְהוָֽה9She that hath borne seven languisheth: she hath given up the ghost; her sun is gone down while {it was} yet day: she hath been ashamed and confounded: and the residue of them will I deliver to the sword before their enemies, saith the LORD.ذَبُلَتْ وَالِدَةُ ٱلسَّبْعَةِ. أَسْلَمَتْ نَفْسَهَا. غَرَبَتْ شَمْسُهَا إِذْ بَعْدُ نَهَارٌ. خَزِيَتْ وَخَجِلَتْ. أَمَّا بَقِيَّتُهُمْ فَلِلسَّيْفِ أَدْفَعُهَا أَمَامَ أَعْدَائِهِمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
אֽוֹי לִ֣/י אִמִּ֔/י כִּ֣י יְלִדְתִּ֗/נִי אִ֥ישׁ רִ֛יב וְ/אִ֥ישׁ מָד֖וֹן לְ/כָל הָ/אָ֑רֶץ לֹֽא נָשִׁ֥יתִי וְ/לֹא נָֽשׁוּ בִ֖/י כֻּלֹּ֥/ה מְקַלְלַֽו/נִי10Woe is me, my mother, that thou hast borne me a man of strife and a man of contention to the whole earth! I have neither lent on usury, nor men have lent to me on usury; {yet} every one of them doth curse me.وَيْلٌ لِي يَا أُمِّي لِأَنَّكِ وَلَدْتِنِي إِنْسَانَ خِصَامٍ وَإِنْسَانَ نِزَاعٍ لِكُلِّ ٱلْأَرْضِ. لَمْ أَقْرِضْ وَلَا أَقْرَضُونِي، وَكُلُّ وَاحِدٍ يَلْعَنُنِي.
אָמַ֣ר יְהוָ֔ה אִם לֹ֥א שרות/ך שֵֽׁרִיתִ֖י/ךָ לְ/ט֑וֹב אִם ל֣וֹא הִפְגַּ֣עְתִּֽי בְ/ךָ֗ בְּ/עֵ֥ת רָעָ֛ה וּ/בְ/עֵ֥ת צָרָ֖ה אֶת הָ/אֹיֵֽב11The LORD said, Verily it shall be well with thy remnant; verily I will cause the enemy to entreat thee {well} in the time of evil and in the time of affliction. {cause...: or, intreat the enemy for thee}قَالَ ٱلرَّبُّ: «إِنِّي أَحُلُّكَ لِلْخَيْرِ. إِنِّي أَجْعَلُ ٱلْعَدُوَّ يَتَضَرَّعُ إِلَيْكَ فِي وَقْتِ ٱلشَّرِّ وَفِي وَقْتِ ٱلضِّيقِ.
הֲ/יָרֹ֨עַ בַּרְזֶ֧ל בַּרְזֶ֛ל מִ/צָּפ֖וֹן וּ/נְחֹֽשֶׁת12Shall iron break the northern iron and the steel?«هَلْ يَكْسِرُ ٱلْحَدِيدُ ٱلْحَدِيدَ ٱلَّذِي مِنَ ٱلشِّمَالِ وَٱلنُّحَاسَ؟
חֵילְ/ךָ֧ וְ/אוֹצְרוֹתֶ֛י/ךָ לָ/בַ֥ז אֶתֵּ֖ן לֹ֣א בִ/מְחִ֑יר וּ/בְ/כָל חַטֹּאותֶ֖י/ךָ וּ/בְ/כָל גְּבוּלֶֽי/ךָ13Thy substance and thy treasures will I give to the spoil without price, and {that} for all thy sins, even in all thy borders.ثَرْوَتُكَ وَخَزَائِنُكَ أَدْفَعُهَا لِلنَّهْبِ، لَا بِثَمَنٍ، بَلْ بِكُلِّ خَطَايَاكَ وَفِي كُلِّ تُخُومِكَ.
וְ/הַֽעֲבַרְתִּי֙ אֶת אֹ֣יְבֶ֔י/ךָ בְּ/אֶ֖רֶץ לֹ֣א יָדָ֑עְתָּ כִּֽי אֵ֛שׁ קָדְחָ֥ה בְ/אַפִּ֖/י עֲלֵי/כֶ֥ם תּוּקָֽד14And I will make {thee} to pass with thine enemies into a land {which} thou knowest not: for a fire is kindled in mine anger, {which} shall burn upon you.وَأُعَبِّرُكَ مَعَ أَعْدَائِكَ فِي أَرْضٍ لَمْ تَعْرِفْهَا، لِأَنَّ نَارًا قَدْ أُشْعِلَتْ بِغَضَبِي تُوقَدُ عَلَيْكُمْ».
אַתָּ֧ה יָדַ֣עְתָּ יְהוָ֗ה זָכְרֵ֤/נִי וּ/פָקְדֵ֨/נִי֙ וְ/הִנָּ֤קֶם לִ/י֙ מֵ/רֹ֣דְפַ֔/י אַל לְ/אֶ֥רֶךְ אַפְּ/ךָ֖ תִּקָּחֵ֑/נִי דַּ֕ע שְׂאֵתִ֥/י עָלֶ֖י/ךָ חֶרְפָּֽה15O LORD, thou knowest: remember me, and visit me, and revenge me of my persecutors; take me not away in thy longsuffering: know that for thy sake I have suffered rebuke.أَنْتَ يَارَبُّ عَرَفْتَ. ٱذْكُرْنِي وَتَعَهَّدْنِي وَٱنْتَقِمْ لِي مِنْ مُضْطَهِدِيَّ. بِطُولِ أَنَاتِكَ لَا تَأْخُذْنِي. اِعْرِفِ ٱحْتِمَالِي ٱلْعَارَ لِأَجْلِكَ.
נִמְצְא֤וּ דְבָרֶ֨י/ךָ֙ וָ/אֹ֣כְלֵ֔/ם וַ/יְהִ֤י דברי/ך דְבָֽרְ/ךָ֙ לִ֔/י לְ/שָׂשׂ֖וֹן וּ/לְ/שִׂמְחַ֣ת לְבָבִ֑/י כִּֽי נִקְרָ֤א שִׁמְ/ךָ֙ עָלַ֔/י יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֥י צְבָאֽוֹת16Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O LORD God of hosts. {I am...: Heb. thy name is called upon me}وُجِدَ كَلَامُكَ فَأَكَلْتُهُ، فَكَانَ كَلَامُكَ لِي لِلْفَرَحِ وَلِبَهْجَةِ قَلْبِي، لِأَنِّي دُعِيتُ بِٱسْمِكَ يَارَبُّ إِلَهَ ٱلْجُنُودِ.
לֹֽא יָשַׁ֥בְתִּי בְ/סוֹד מְשַׂחֲקִ֖ים וָֽ/אֶעְלֹ֑ז מִ/פְּנֵ֤י יָֽדְ/ךָ֙ בָּדָ֣ד יָשַׁ֔בְתִּי כִּֽי זַ֖עַם מִלֵּאתָֽ/נִי17I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation.لَمْ أَجْلِسْ فِي مَحْفَلِ ٱلْمَازِحِينَ مُبْتَهِجًا. مِنْ أَجْلِ يَدِكَ جَلَسْتُ وَحْدِي، لِأَنَّكَ قَدْ مَلَأْتَنِي غَضَبًا.
לָ֣/מָּה הָיָ֤ה כְאֵבִ/י֙ נֶ֔צַח וּ/מַכָּתִ֖/י אֲנוּשָׁ֑ה֙ מֵֽאֲנָה֙ הֵֽרָפֵ֔א הָי֨וֹ תִֽהְיֶ֥ה לִ/י֙ כְּמ֣וֹ אַכְזָ֔ב מַ֖יִם לֹ֥א נֶאֱמָֽנוּ18Why is my pain perpetual, and my wound incurable, {which} refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, {and as} waters {that} fail? {fail: Heb. be not sure?}لِمَاذَا كَانَ وَجَعِي دَائِمًا وَجُرْحِي عَدِيمَ ٱلشِّفَاءِ، يَأْبَى أَنْ يُشْفَى؟ أَتَكُونُ لِي مِثْلَ كَاذِبٍ، مِثْلَ مِيَاهٍ غَيْرِ دَائِمَةٍ؟
לָ/כֵ֞ן כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אִם תָּשׁ֤וּב וַ/אֲשִֽׁיבְ/ךָ֙ לְ/פָנַ֣/י תַּֽעֲמֹ֔ד וְ/אִם תּוֹצִ֥יא יָקָ֛ר מִ/זּוֹלֵ֖ל כְּ/פִ֣/י תִֽהְיֶ֑ה יָשֻׁ֤בוּ הֵ֨מָּה֙ אֵלֶ֔י/ךָ וְ/אַתָּ֖ה לֹֽא תָשׁ֥וּב אֲלֵי/הֶֽם19Therefore thus saith the LORD, If thou return, then will I bring thee again, {and} thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them.لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: «إِنْ رَجَعْتَ أُرَجِّعْكَ، فَتَقِفْ أَمَامِي. وَإِذَا أَخْرَجْتَ ٱلثَّمِينَ مِنَ ٱلْمَرْذُولِ فَمِثْلَ فَمِي تَكُونُ. هُمْ يَرْجِعُونَ إِلَيْكَ وَأَنْتَ لَا تَرْجِعُ إِلَيْهِمْ.
וּ/נְתַתִּ֜י/ךָ לָ/עָ֣ם הַ/זֶּ֗ה לְ/חוֹמַ֤ת נְחֹ֨שֶׁת֙ בְּצוּרָ֔ה וְ/נִלְחֲמ֥וּ אֵלֶ֖י/ךָ וְ/לֹא י֣וּכְלוּ לָ֑/ךְ כִּֽי אִתְּ/ךָ֥ אֲנִ֛י לְ/הוֹשִֽׁיעֲ/ךָ֥ וּ/לְ/הַצִּילֶ֖/ךָ נְאֻם יְהוָֽה20And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I {am} with thee to save thee and to deliver thee, saith the LORD.وَأَجْعَلُكَ لِهَذَا ٱلشَّعْبِ سُورَ نُحَاسٍ حَصِينًا، فَيُحَارِبُونَكَ وَلَا يَقْدِرُونَ عَلَيْكَ، لِأَنِّي مَعَكَ لِأُخَلِّصَكَ وَأُنْقِذَكَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
וְ/הִצַּלְתִּ֖י/ךָ מִ/יַּ֣ד רָעִ֑ים וּ/פְדִתִ֖י/ךָ מִ/כַּ֥ף עָרִצִֽים21And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible.فَأُنْقِذُكَ مِنْ يَدِ ٱلْأَشْرَارِ وَأَفْدِيكَ مِنْ كَفِّ ٱلْعُتَاةِ».
16
Yirmeyahu — פרק 16 Jeremiah — Chapter 16
וַ/יְהִ֥י דְבַר יְהוָ֖ה אֵלַ֥/י לֵ/אמֹֽר1The word of the LORD came also unto me, saying,ثُمَّ صَارَ إِلَيَّ كَلَامُ ٱلرَّبِّ قَائِلًا:
לֹֽא תִקַּ֥ח לְ/ךָ֖ אִשָּׁ֑ה וְ/לֹֽא יִהְי֤וּ לְ/ךָ֙ בָּנִ֣ים וּ/בָנ֔וֹת בַּ/מָּק֖וֹם הַ/זֶּֽה2Thou shalt not take thee a wife, neither shalt thou have sons or daughters in this place.«لَا تَتَّخِذْ لِنَفْسِكَ ٱمْرَأَةً، وَلَا يَكُنْ لَكَ بَنُونَ وَلَا بَنَاتٌ فِي هَذَا ٱلْمَوْضِعِ.
כִּי כֹ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה עַל הַ/בָּנִים֙ וְ/עַל הַ/בָּנ֔וֹת הַ/יִּלּוֹדִ֖ים בַּ/מָּק֣וֹם הַ/זֶּ֑ה וְ/עַֽל אִמֹּתָ֞/ם הַ/יֹּלְד֣וֹת אוֹתָ֗/ם וְ/עַל אֲבוֹתָ֛/ם הַ/מּוֹלִדִ֥ים אוֹתָ֖/ם בָּ/אָ֥רֶץ הַ/זֹּֽאת3For thus saith the LORD concerning the sons and concerning the daughters that are born in this place, and concerning their mothers that bare them, and concerning their fathers that begat them in this land;لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ عَنِ ٱلْبَنِينَ وَعَنِ ٱلْبَنَاتِ ٱلْمَوْلُودِينَ فِي هَذَا ٱلْمَوْضِعِ، وَعَنْ أُمَّهَاتِهِمِ ٱللَّوَاتِي وَلَدْنَهُمْ، وَعَنْ آبَائِهِمِ ٱلَّذِينَ وَلَدُوهُمْ فِي هَذِهِ ٱلْأَرْضِ:
מְמוֹתֵ֨י תַחֲלֻאִ֜ים יָמֻ֗תוּ לֹ֤א יִסָּֽפְדוּ֙ וְ/לֹ֣א יִקָּבֵ֔רוּ לְ/דֹ֛מֶן עַל פְּנֵ֥י הָ/אֲדָמָ֖ה יִֽהְי֑וּ וּ/בַ/חֶ֤רֶב וּ/בָֽ/רָעָב֙ יִכְל֔וּ וְ/הָיְתָ֤ה נִבְלָתָ/ם֙ לְ/מַאֲכָ֔ל לְ/ע֥וֹף הַ/שָּׁמַ֖יִם וּ/לְ/בֶהֱמַ֥ת הָ/אָֽרֶץ4They shall die of grievous deaths; they shall not be lamented; neither shall they be buried; {but} they shall be as dung upon the face of the earth: and they shall be consumed by the sword, and by famine; and their carcases shall be meat for the fowls of heaven, and for the beasts of the earth.مِيتَاتِ أَمْرَاضٍ يَمُوتُونَ. لَا يُنْدَبُونَ وَلَا يُدْفَنُونَ، بَلْ يَكُونُونَ دِمْنَةً عَلَى وَجْهِ ٱلْأَرْضِ، وَبِالسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ يَفْنَوْنَ، وَتَكُونُ جُثَثُهُمْ أُكْلًا لِطُيُورِ ٱلسَّمَاءِ وَلِوُحُوشِ ٱلْأَرْضِ.
כִּֽי כֹ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אַל תָּבוֹא֙ בֵּ֣ית מַרְזֵ֔חַ וְ/אַל תֵּלֵ֣ךְ לִ/סְפּ֔וֹד וְ/אַל תָּנֹ֖ד לָ/הֶ֑ם כִּֽי אָסַ֨פְתִּי אֶת שְׁלוֹמִ֜/י מֵ/אֵ֨ת הָ/עָ֤ם הַ/זֶּה֙ נְאֻם יְהוָ֔ה אֶת הַ/חֶ֖סֶד וְ/אֶת הָֽ/רַחֲמִֽים5For thus saith the LORD, Enter not into the house of mourning, neither go to lament nor bemoan them: for I have taken away my peace from this people, saith the LORD, {even} lovingkindness and mercies. {mourning: or, mourning feast}لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: لَا تَدْخُلْ بَيْتَ ٱلنَّوْحِ وَلَا تَمْضِ لِلنَّدْبِ وَلَا تُعَزِّهِمْ، لِأَنِّي نَزَعْتُ سَلَامِي مِنْ هَذَا ٱلشَّعْبِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، ٱلْإِحْسَانَ وَٱلْمَرَاحِمَ.
וּ/מֵ֨תוּ גְדֹלִ֧ים וּ/קְטַנִּ֛ים בָּ/אָ֥רֶץ הַ/זֹּ֖את לֹ֣א יִקָּבֵ֑רוּ וְ/לֹֽא יִסְפְּד֣וּ לָ/הֶ֔ם וְ/לֹ֣א יִתְגֹּדַ֔ד וְ/לֹ֥א יִקָּרֵ֖חַ לָ/הֶֽם6Both the great and the small shall die in this land: they shall not be buried, neither shall {men} lament for them, nor cut themselves, nor make themselves bald for them:فَيَمُوتُ ٱلْكِبَارُ وَٱلصِّغَارُ فِي هَذِهِ ٱلْأَرْضِ. لَا يُدْفَنُونَ وَلَا يَنْدُبُونَهُمْ، وَلَا يَخْمِشُونَ أَنْفُسَهُمْ وَلَا يَجْعَلُونَ قَرَعَةً مِنْ أَجْلِهِمْ.
וְ/לֹֽא יִפְרְס֥וּ לָ/הֶ֛ם עַל אֵ֖בֶל לְ/נַחֲמ֣/וֹ עַל מֵ֑ת וְ/לֹֽא יַשְׁק֤וּ אוֹתָ/ם֙ כּ֣וֹס תַּנְחוּמִ֔ים עַל אָבִ֖י/ו וְ/עַל אִמּֽ/וֹ7Neither shall {men} tear {themselves} for them in mourning, to comfort them for the dead; neither shall {men} give them the cup of consolation to drink for their father or for their mother. {tear...: or, break bread for them}وَلَا يَكْسِرُونَ خُبْزًا فِي ٱلْمَنَاحَةِ لِيُعَزُّوهُمْ عَنْ مَيِّتٍ، وَلَا يَسْقُونَهُمْ كَأْسَ ٱلتَّعْزِيَةِ عَنْ أَبٍ أَوْ أُمٍّ.
וּ/בֵית מִשְׁתֶּ֥ה לֹא תָב֖וֹא לָ/שֶׁ֣בֶת אוֹתָ֑/ם לֶ/אֱכֹ֖ל וְ/לִ/שְׁתּֽוֹת8Thou shalt not also go into the house of feasting, to sit with them to eat and to drink.وَلَا تَدْخُلْ بَيْتَ ٱلْوَلِيمَةِ لِتَجْلِسَ مَعَهُمْ لِلْأَكْلِ وَٱلشُّرْبِ.
כִּי֩ כֹ֨ה אָמַ֜ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הִנְ/נִ֨י מַשְׁבִּ֜ית מִן הַ/מָּק֥וֹם הַ/זֶּ֛ה לְ/עֵינֵי/כֶ֖ם וּ/בִֽ/ימֵי/כֶ֑ם ק֤וֹל שָׂשׂוֹן֙ וְ/ק֣וֹל שִׂמְחָ֔ה ק֥וֹל חָתָ֖ן וְ/ק֥וֹל כַּלָּֽה9For thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Behold, I will cause to cease out of this place in your eyes, and in your days, the voice of mirth, and the voice of gladness, the voice of the bridegroom, and the voice of the bride.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَأَنَذَا مُبَطِّلٌ مِنْ هَذَا ٱلْمَوْضِعِ، أَمَامَ أَعْيُنِكُمْ وَفِي أَيَّامِكُمْ، صَوْتَ ٱلطَّرَبِ وَصَوْتَ ٱلْفَرَحِ، صَوْتَ ٱلْعَرِيسِ وَصَوْتَ ٱلْعَرُوسِ.
וְ/הָיָ֗ה כִּ֤י תַגִּיד֙ לָ/עָ֣ם הַ/זֶּ֔ה אֵ֥ת כָּל הַ/דְּבָרִ֖ים הָ/אֵ֑לֶּה וְ/אָמְר֣וּ אֵלֶ֗י/ךָ עַל מֶה֩ דִבֶּ֨ר יְהוָ֤ה עָלֵ֨י/נוּ֙ אֵ֣ת כָּל הָ/רָעָ֤ה הַ/גְּדוֹלָה֙ הַ/זֹּ֔את וּ/מֶ֤ה עֲוֺנֵ֨/נוּ֙ וּ/מֶ֣ה חַטָּאתֵ֔/נוּ אֲשֶׁ֥ר חָטָ֖אנוּ לַֽ/יהוָ֥ה אֱלֹהֵֽי/נוּ10And it shall come to pass, when thou shalt shew this people all these words, and they shall say unto thee, Wherefore hath the LORD pronounced all this great evil against us? or what {is} our iniquity? or what {is} our sin that we have committed against the LORD our God?«وَيَكُونُ حِينَ تُخْبِرُ هَذَا ٱلشَّعْبَ بِكُلِّ هَذِهِ ٱلْأُمُورِ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ لَكَ: لِمَاذَا تَكَلَّمَ ٱلرَّبُّ عَلَيْنَا بِكُلِّ هَذَا ٱلشَّرِّ ٱلْعَظِيمِ، فَمَا هُوَ ذَنْبُنَا وَمَا هِيَ خَطِيَّتُنَا ٱلَّتِي أَخْطَأْنَاهَا إِلَى ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا؟
וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲלֵי/הֶ֗ם עַל֩ אֲשֶׁר עָזְב֨וּ אֲבוֹתֵי/כֶ֤ם אוֹתִ/י֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וַ/יֵּלְכ֗וּ אַֽחֲרֵי֙ אֱלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֔ים וַ/יַּעַבְד֖וּ/ם וַ/יִּשְׁתַּחֲו֣וּ לָ/הֶ֑ם וְ/אֹתִ֣/י עָזָ֔בוּ וְ/אֶת תּוֹרָתִ֖/י לֹ֥א שָׁמָֽרוּ11Then shalt thou say unto them, Because your fathers have forsaken me, saith the LORD, and have walked after other gods, and have served them, and have worshipped them, and have forsaken me, and have not kept my law;فَتَقُولُ لَهُمْ: مِنْ أَجْلِ أَنَّ آبَاءَكُمْ قَدْ تَرَكُونِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَذَهَبُوا وَرَاءَ آلِهَةٍ أُخْرَى وَعَبَدُوهَا وَسَجَدُوا لَهَا، وَإِيَّايَ تَرَكُوا، وَشَرِيعَتِي لَمْ يَحْفَظُوهَا.
וְ/אַתֶּ֛ם הֲרֵעֹתֶ֥ם לַ/עֲשׂ֖וֹת מֵ/אֲבֽוֹתֵי/כֶ֑ם וְ/הִנְּ/כֶ֣ם הֹלְכִ֗ים אִ֚ישׁ אַֽחֲרֵי֙ שְׁרִר֣וּת לִבּֽ/וֹ הָ/רָ֔ע לְ/בִלְתִּ֖י שְׁמֹ֥עַ אֵלָֽ/י12And ye have done worse than your fathers; for, behold, ye walk every one after the imagination of his evil heart, that they may not hearken unto me: {imagination: or, stubbornness}وَأَنْتُمْ أَسَأْتُمْ فِي عَمَلِكُمْ أَكْثَرَ مِنْ آبَائِكُمْ. وَهَا أَنْتُمْ ذَاهِبُونَ كُلُّ وَاحِدٍ وَرَاءَ عِنَادِ قَلْبِهِ ٱلشِّرِّيرِ حَتَّى لَا تَسْمَعُوا لِي.
וְ/הֵטַלְתִּ֣י אֶתְ/כֶ֗ם מֵ/עַל֙ הָ/אָ֣רֶץ הַ/זֹּ֔את עַל הָ/אָ֕רֶץ אֲשֶׁר֙ לֹ֣א יְדַעְתֶּ֔ם אַתֶּ֖ם וַ/אֲבֽוֹתֵי/כֶ֑ם וַ/עֲבַדְתֶּם שָׁ֞ם אֶת אֱלֹהִ֤ים אֲחֵרִים֙ יוֹמָ֣ם וָ/לַ֔יְלָה אֲשֶׁ֛ר לֹֽא אֶתֵּ֥ן לָ/כֶ֖ם חֲנִינָֽה13Therefore will I cast you out of this land into a land that ye know not, {neither} ye nor your fathers; and there shall ye serve other gods day and night; where I will not shew you favour.فَأَطْرُدُكُمْ مِنْ هَذِهِ ٱلْأَرْضِ إِلَى أَرْضٍ لَمْ تَعْرِفُوهَا أَنْتُمْ وَلَا آبَاؤُكُمْ، فَتَعْبُدُونَ هُنَاكَ آلِهَةً أُخْرَى نَهَارًا وَلَيْلًا حَيْثُ لَا أُعْطِيكُمْ نِعْمَةً.
לָ/כֵ֛ן הִנֵּֽה יָמִ֥ים בָּאִ֖ים נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/לֹֽא יֵאָמֵ֥ר עוֹד֙ חַי יְהוָ֔ה אֲשֶׁ֧ר הֶעֱלָ֛ה אֶת בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל מֵ/אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם14Therefore, behold, the days come, saith the LORD, that it shall no more be said, The LORD liveth, that brought up the children of Israel out of the land of Egypt;«لِذَلِكَ هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَلَا يُقَالُ بَعْدُ: حَيٌّ هُوَ ٱلرَّبُّ ٱلَّذِي أَصْعَدَ بَنِي إِسْرَائِيلَ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ،
כִּ֣י אִם חַי יְהוָ֗ה אֲשֶׁ֨ר הֶעֱלָ֜ה אֶת בְּנֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ מֵ/אֶ֣רֶץ צָפ֔וֹן וּ/מִ/כֹּל֙ הָֽ/אֲרָצ֔וֹת אֲשֶׁ֥ר הִדִּיחָ֖/ם שָׁ֑מָּ/ה וַ/הֲשִֽׁבֹתִי/ם֙ עַל אַדְמָתָ֔/ם אֲשֶׁ֥ר נָתַ֖תִּי לַ/אֲבוֹתָֽ/ם15But, The LORD liveth, that brought up the children of Israel from the land of the north, and from all the lands whither he had driven them: and I will bring them again into their land that I gave unto their fathers.بَلْ: حَيٌّ هُوَ ٱلرَّبُّ ٱلَّذِي أَصْعَدَ بَنِي إِسْرَائِيلَ مِنْ أَرْضِ ٱلشِّمَالِ وَمِنْ جَمِيعِ ٱلْأَرَاضِي ٱلَّتِي طَرَدَهُمْ إِلَيْهَا. فَأُرْجِعُهُمْ إِلَى أَرْضِهِمِ ٱلَّتِي أَعْطَيْتُ آبَاءَهُمْ إِيَّاهَا.
הִנְ/נִ֨י שֹׁלֵ֜חַ ל/דוגים לְ/דַיָּגִ֥ים רַבִּ֛ים נְאֻם יְהוָ֖ה וְ/דִיג֑וּ/ם וְ/אַֽחֲרֵי כֵ֗ן אֶשְׁלַח֙ לְ/רַבִּ֣ים צַיָּדִ֔ים וְ/צָד֞וּ/ם מֵ/עַ֤ל כָּל הַר֙ וּ/מֵ/עַ֣ל כָּל גִּבְעָ֔ה וּ/מִ/נְּקִיקֵ֖י הַ/סְּלָעִֽים16Behold, I will send for many fishers, saith the LORD, and they shall fish them; and after will I send for many hunters, and they shall hunt them from every mountain, and from every hill, and out of the holes of the rocks.«هَأَنَذَا أُرْسِلُ إِلَى جَزَّافِينَ كَثِيرِينَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، فَيَصْطَادُونَهُمْ، ثُمَّ بَعْدَ ذَلِكَ أُرْسِلُ إِلَى كَثِيرِينَ مِنَ ٱلْقَانِصِينَ فَيَقْتَنِصُونَهُمْ عَنْ كُلِّ جَبَلٍ وَعَنْ كُلِّ أَكَمَةٍ وَمِنْ شُقُوقِ ٱلصُّخُورِ.
כִּ֤י עֵינַ/י֙ עַל כָּל דַּרְכֵי/הֶ֔ם לֹ֥א נִסְתְּר֖וּ מִ/לְּ/פָנָ֑/י וְ/לֹֽא נִצְפַּ֥ן עֲוֺנָ֖/ם מִ/נֶּ֥גֶד עֵינָֽ/י17For mine eyes {are} upon all their ways: they are not hid from my face, neither is their iniquity hid from mine eyes.لِأَنَّ عَيْنَيَّ عَلَى كُلِّ طُرُقِهِمْ. لَمْ تَسْتَتِرْ عَنْ وَجْهِي، وَلَمْ يَخْتَفِ إِثْمُهُمْ مِنْ أَمَامِ عَيْنَيَّ.
וְ/שִׁלַּמְתִּ֣י רִֽאשׁוֹנָ֗ה מִשְׁנֵ֤ה עֲוֺנָ/ם֙ וְ/חַטָּאתָ֔/ם עַ֖ל חַלְּלָ֣/ם אֶת אַרְצִ֑/י בְּ/נִבְלַ֤ת שִׁקּֽוּצֵי/הֶם֙ וְ/תוֹעֲב֣וֹתֵי/הֶ֔ם מָלְא֖וּ אֶת נַחֲלָתִֽ/י18And first I will recompense their iniquity and their sin double; because they have defiled my land, they have filled mine inheritance with the carcases of their detestable and abominable things.وَأُعَاقِبُ أَوَّلًا إِثْمَهُمْ وَخَطِيَّتَهُمْ ضِعْفَيْنِ، لِأَنَّهُمْ دَنَّسُوا أَرْضِي، وَبِجُثَثِ مَكْرُهَاتِهِمْ وَرَجَاسَاتِهِمْ قَدْ مَلَأُوا مِيرَاثِي».
יְהוָ֞ה עֻזִּ֧/י וּ/מָעֻזִּ֛/י וּ/מְנוּסִ֖/י בְּ/י֣וֹם צָרָ֑ה אֵלֶ֗י/ךָ גּוֹיִ֤ם יָבֹ֨אוּ֙ מֵֽ/אַפְסֵי אָ֔רֶץ וְ/יֹאמְר֗וּ אַךְ שֶׁ֨קֶר֙ נָחֲל֣וּ אֲבוֹתֵ֔י/נוּ הֶ֖בֶל וְ/אֵֽין בָּ֥/ם מוֹעִֽיל19O LORD, my strength, and my fortress, and my refuge in the day of affliction, the Gentiles shall come unto thee from the ends of the earth, and shall say, Surely our fathers have inherited lies, vanity, and {things} wherein {there is} no profit.يَارَبُّ، عِزِّي وَحِصْنِي وَمَلْجَإِي فِي يَوْمِ ٱلضِّيْقِ، إِلَيْكَ تَأْتِي ٱلْأُمَمُ مِنْ أَطْرَافِ ٱلْأَرْضِ، وَيَقُولُونَ: «إِنَّمَا وَرِثَ آبَاؤُنَا كَذِبًا وَأَبَاطِيلَ وَمَا لَا مَنْفَعَةَ فِيهِ.
הֲ/יַעֲשֶׂה לּ֥/וֹ אָדָ֖ם אֱלֹהִ֑ים וְ/הֵ֖מָּה לֹ֥א אֱלֹהִֽים20Shall a man make gods unto himself, and they {are} no gods?هَلْ يَصْنَعُ ٱلْإِنْسَانُ لِنَفْسِهِ آلِهَةً وَهِيَ لَيْسَتْ آلِهَةً؟».
לָ/כֵן֙ הִנְ/נִ֣י מֽוֹדִיעָ֔/ם בַּ/פַּ֣עַם הַ/זֹּ֔את אוֹדִיעֵ֥/ם אֶת יָדִ֖/י וְ/אֶת גְּבֽוּרָתִ֑/י וְ/יָדְע֖וּ כִּֽי שְׁמִ֥/י יְהוָֽה21Therefore, behold, I will this once cause them to know, I will cause them to know mine hand and my might; and they shall know that my name {is} The LORD. {The LORD: or, JEHOVAH}«لِذَلِكَ هَأَنَذَا أُعَرِّفُهُمْ هَذِهِ ٱلْمَرَّةَ، أُعَرِّفُهُمْ يَدِي وَجَبَرُوتِي، فَيَعْرِفُونَ أَنَّ ٱسْمِي يَهْوَهُ.
17
Yirmeyahu — פרק 17 Jeremiah — Chapter 17
חַטַּ֣את יְהוּדָ֗ה כְּתוּבָ֛ה בְּ/עֵ֥ט בַּרְזֶ֖ל בְּ/צִפֹּ֣רֶן שָׁמִ֑יר חֲרוּשָׁה֙ עַל ל֣וּחַ לִבָּ֔/ם וּ/לְ/קַרְנ֖וֹת מִזְבְּחוֹתֵי/כֶֽם1The sin of Judah {is} written with a pen of iron, {and} with the point of a diamond: {it is} graven upon the table of their heart, and upon the horns of your altars; {point: Heb. nail}«خَطِيَّةُ يَهُوذَا مَكْتُوبَةٌ بِقَلَمٍ مِنْ حَدِيدٍ، بِرَأْسٍ مِنَ ٱلْمَاسِ مَنْقُوشَةٌ عَلَى لَوْحِ قَلْبِهِمْ وَعَلَى قُرُونِ مَذَابِحِكُمْ.
כִּ/זְכֹּ֤ר בְּנֵי/הֶם֙ מִזְבְּחוֹתָ֔/ם וַ/אֲשֵׁרֵי/הֶ֖ם עַל עֵ֣ץ רַֽעֲנָ֑ן עַ֖ל גְּבָע֥וֹת הַ/גְּבֹהֽוֹת2Whilst their children remember their altars and their groves by the green trees upon the high hills.كَذِكْرِ بَنِيهِمْ مَذَابِحَهُمْ، وَسَوَارِيَهُمْ عِنْدَ أَشْجَارٍ خُضْرٍ عَلَى آكَامٍ مُرْتَفِعَةٍ.
הֲרָרִ/י֙ בַּ/שָּׂדֶ֔ה חֵילְ/ךָ֥ כָל אוֹצְרוֹתֶ֖י/ךָ לָ/בַ֣ז אֶתֵּ֑ן בָּמֹתֶ֕י/ךָ בְּ/חַטָּ֖את בְּ/כָל גְּבוּלֶֽי/ךָ3O my mountain in the field, I will give thy substance {and} all thy treasures to the spoil, {and} thy high places for sin, throughout all thy borders.يَا جَبَلِي فِي ٱلْحَقْلِ، أَجْعَلُ ثَرْوَتَكَ، كُلَّ خَزَائِنِكَ لِلنَّهْبِ، وَمُرْتَفَعَاتِكَ لِلْخَطِيَّةِ فِي كُلِّ تُخُومِكَ.
וְ/שָׁמַטְתָּ֗ה וּ/בְ/ךָ֙ מִ/נַּחֲלָֽתְ/ךָ֙ אֲשֶׁ֣ר נָתַ֣תִּי לָ֔/ךְ וְ/הַעֲבַדְתִּ֨י/ךָ֙ אֶת אֹ֣יְבֶ֔י/ךָ בָּ/אָ֖רֶץ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא יָדָ֑עְתָּ כִּֽי אֵ֛שׁ קְדַחְתֶּ֥ם בְּ/אַפִּ֖/י עַד עוֹלָ֥ם תּוּקָֽד4And thou, even thyself, shalt discontinue from thine heritage that I gave thee; and I will cause thee to serve thine enemies in the land which thou knowest not: for ye have kindled a fire in mine anger, {which} shall burn for ever. {thyself: Heb. in thyself}وَتَتَبَرَّأُ وَبِنَفْسِكَ عَنْ مِيرَاثِكَ ٱلَّذِي أَعْطَيْتُكَ إِيَّاهُ، وَأَجْعَلُكَ تَخْدِمُ أَعْدَاءَكَ فِي أَرْضٍ لَمْ تَعْرِفْهَا، لِأَنَّكُمْ قَدْ أَضْرَمْتُمْ نَارًا بِغَضَبِي تَتَّقِدُ إِلَى ٱلْأَبَدِ؟.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אָר֤וּר הַ/גֶּ֨בֶר֙ אֲשֶׁ֣ר יִבְטַ֣ח בָּֽ/אָדָ֔ם וְ/שָׂ֥ם בָּשָׂ֖ר זְרֹע֑/וֹ וּ/מִן יְהוָ֖ה יָס֥וּר לִבּֽ/וֹ5Thus saith the LORD; Cursed {be} the man that trusteth in man, and maketh flesh his arm, and whose heart departeth from the LORD.«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: مَلْعُونٌ ٱلرَّجُلُ ٱلَّذِي يَتَّكِلُ عَلَى ٱلْإِنْسَانِ، وَيَجْعَلُ ٱلْبَشَرَ ذِرَاعَهُ، وَعَنِ ٱلرَّبِّ يَحِيدُ قَلْبُهُ.
וְ/הָיָה֙ כְּ/עַרְעָ֣ר בָּֽ/עֲרָבָ֔ה וְ/לֹ֥א יִרְאֶ֖ה כִּי יָב֣וֹא ט֑וֹב וְ/שָׁכַ֤ן חֲרֵרִים֙ בַּ/מִּדְבָּ֔ר אֶ֥רֶץ מְלֵחָ֖ה וְ/לֹ֥א תֵשֵֽׁב6For he shall be like the heath in the desert, and shall not see when good cometh; but shall inhabit the parched places in the wilderness, {in} a salt land and not inhabited.وَيَكُونُ مِثْلَ ٱلْعَرْعَرِ فِي ٱلْبَادِيَةِ، وَلَا يَرَى إِذَا جَاءَ ٱلْخَيْرُ، بَلْ يَسْكُنُ ٱلْحَرَّةَ فِي ٱلْبَرِّيَّةِ، أَرْضًا سَبِخَةً وَغَيْرَ مَسْكُونَةٍ.
בָּר֣וּךְ הַ/גֶּ֔בֶר אֲשֶׁ֥ר יִבְטַ֖ח בַּֽ/יהוָ֑ה וְ/הָיָ֥ה יְהוָ֖ה מִבְטַחֽ/וֹ7Blessed {is} the man that trusteth in the LORD, and whose hope the LORD is.مُبَارَكٌ ٱلرَّجُلُ ٱلَّذِي يَتَّكِلُ عَلَى ٱلرَّبِّ، وَكَانَ ٱلرَّبُّ مُتَّكَلَهُ،
וְ/הָיָ֞ה כְּ/עֵ֣ץ שָׁת֣וּל עַל מַ֗יִם וְ/עַל יוּבַל֙ יְשַׁלַּ֣ח שָֽׁרָשָׁ֔י/ו וְ/לֹ֤א ירא יִרְאֶה֙ כִּֽי יָבֹ֣א חֹ֔ם וְ/הָיָ֥ה עָלֵ֖/הוּ רַֽעֲנָ֑ן וּ/בִ/שְׁנַ֤ת בַּצֹּ֨רֶת֙ לֹ֣א יִדְאָ֔ג וְ/לֹ֥א יָמִ֖ישׁ מֵ/עֲשׂ֥וֹת פֶּֽרִי8For he shall be as a tree planted by the waters, and {that} spreadeth out her roots by the river, and shall not see when heat cometh, but her leaf shall be green; and shall not be careful in the year of drought, neither shall cease from yielding fruit. {drought: or, restraint}فَإِنَّهُ يَكُونُ كَشَجَرَةٍ مَغْرُوسَةٍ عَلَى مِيَاهٍ، وَعَلَى نَهْرٍ تَمُدُّ أُصُولَهَا، وَلَا تَرَى إِذَا جَاءَ ٱلْحَرُّ، وَيَكُونُ وَرَقُهَا أَخْضَرَ، وَفِي سَنَةِ ٱلْقَحْطِ لَا تَخَافُ، وَلَا تَكُفُّ عَنِ ٱلْإِثْمَارِ.
עָקֹ֥ב הַ/לֵּ֛ב מִ/כֹּ֖ל וְ/אָנֻ֣שׁ ה֑וּא מִ֖י יֵדָעֶֽ/נּוּ9The heart {is} deceitful above all {things}, and desperately wicked: who can know it?«اَلْقَلْبُ أَخْدَعُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ نَجِيسٌ، مَنْ يَعْرِفُهُ؟
אֲנִ֧י יְהוָ֛ה חֹקֵ֥ר לֵ֖ב בֹּחֵ֣ן כְּלָי֑וֹת וְ/לָ/תֵ֤ת לְ/אִישׁ֙ כ/דרכ/ו כִּ/דְרָכָ֔י/ו כִּ/פְרִ֖י מַעֲלָלָֽי/ו10I the LORD search the heart, {I} try the reins, even to give every man according to his ways, {and} according to the fruit of his doings.أَنَا ٱلرَّبُّ فَاحِصُ ٱلْقَلْبِ مُخْتَبِرُ ٱلْكُلَى لِأُعْطِيَ كُلَّ وَاحِدٍ حَسَبَ طُرُقِهِ، حَسَبَ ثَمَرِ أَعْمَالِهِ.
קֹרֵ֤א דָגַר֙ וְ/לֹ֣א יָלָ֔ד עֹ֥שֶׂה עֹ֖שֶׁר וְ/לֹ֣א בְ/מִשְׁפָּ֑ט בַּ/חֲצִ֤י ימ/ו יָמָי/ו֙ יַעַזְבֶ֔/נּוּ וּ/בְ/אַחֲרִית֖/וֹ יִהְיֶ֥ה נָבָֽל11{As} the partridge sitteth {on eggs}, and hatcheth {them} not; {so} he that getteth riches, and not by right, shall leave them in the midst of his days, and at his end shall be a fool. {sitteth...: or, gathereth young which she hath not brought forth}حَجَلَةٌ تَحْضُنُ مَا لَمْ تَبِضْ مُحَصِّلُ ٱلْغِنَى بِغَيْرِ حَقٍّ. فِي نِصْفِ أَيَّامِهِ يَتْرُكُهُ وَفِي آخِرَتِهِ يَكُونُ أَحْمَقَ!».
כִּסֵּ֣א כָב֔וֹד מָר֖וֹם מֵֽ/רִאשׁ֑וֹן מְק֖וֹם מִקְדָּשֵֽׁ/נוּ12A glorious high throne from the beginning {is} the place of our sanctuary.كُرْسِيُّ مَجْدٍ مُرْتَفِعٌ مِنَ ٱلِٱبْتِدَاءِ هُوَ مَوْضِعُ مَقْدِسِنَا.
מִקְוֵ֤ה יִשְׂרָאֵל֙ יְהוָ֔ה כָּל עֹזְבֶ֖י/ךָ יֵבֹ֑שׁוּ יסור/י וְ/סוּרַ/י֙ בָּ/אָ֣רֶץ יִכָּתֵ֔בוּ כִּ֥י עָזְב֛וּ מְק֥וֹר מַֽיִם חַיִּ֖ים אֶת יְהוָֽה13O LORD, the hope of Israel, all that forsake thee shall be ashamed, {and} they that depart from me shall be written in the earth, because they have forsaken the LORD, the fountain of living waters.أَيُّهَا ٱلرَّبُّ رَجَاءُ إِسْرَائِيلَ، كُلُّ ٱلَّذِينَ يَتْرُكُونَكَ يَخْزَوْنَ. «ٱلْحَائِدُونَ عَنِّي فِي ٱلتُّرَابِ يُكْتَبُونَ، لِأَنَّهُمْ تَرَكُوا ٱلرَّبَّ يَنْبُوعَ ٱلْمِيَاهِ ٱلْحَيَّةِ».
רְפָאֵ֤/נִי יְהוָה֙ וְ/אֵ֣רָפֵ֔א הוֹשִׁיעֵ֖/נִי וְ/אִוָּשֵׁ֑עָה כִּ֥י תְהִלָּתִ֖/י אָֽתָּה14Heal me, O LORD, and I shall be healed; save me, and I shall be saved: for thou {art} my praise.اِشْفِنِي يَارَبُّ فَأُشْفَى. خَلِّصْنِي فَأُخَلَّصَ، لِأَنَّكَ أَنْتَ تَسْبِيحَتِي.
הִנֵּה הֵ֕מָּה אֹמְרִ֖ים אֵלָ֑/י אַיֵּ֥ה דְבַר יְהוָ֖ה יָ֥בוֹא נָֽא15Behold, they say unto me, Where {is} the word of the LORD? let it come now.هَا هُمْ يَقُولُونَ لِي: «أَيْنَ هِيَ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ؟ لِتَأْتِ!»
וַ/אֲנִ֞י לֹא אַ֣צְתִּי מֵ/רֹעֶ֣ה אַחֲרֶ֗י/ךָ וְ/י֥וֹם אָנ֛וּשׁ לֹ֥א הִתְאַוֵּ֖יתִי אַתָּ֣ה יָדָ֑עְתָּ מוֹצָ֣א שְׂפָתַ֔/י נֹ֥כַח פָּנֶ֖י/ךָ הָיָֽה16As for me, I have not hastened from {being} a pastor to follow thee: neither have I desired the woeful day; thou knowest: that which came out of my lips was {right} before thee. {to...: Heb. after thee}أَمَّا أَنَا فَلَمْ أَعْتَزِلْ عَنْ أَنْ أَكُونَ رَاعِيًا وَرَاءَكَ، وَلَا ٱشْتَهَيْتُ يَوْمَ ٱلْبَلِيَّةِ. أَنْتَ عَرَفْتَ. مَا خَرَجَ مِنْ شَفَتَيَّ كَانَ مُقَابِلَ وَجْهِكَ.
אַל תִּֽהְיֵה לִ֖/י לִ/מְחִתָּ֑ה מַֽחֲסִ/י אַ֖תָּה בְּ/י֥וֹם רָעָֽה17Be not a terror unto me: thou {art} my hope in the day of evil.لَا تَكُنْ لِي رُعْبًا. أَنْتَ مَلْجَإِي فِي يَوْمِ ٱلشَّرِّ.
יֵבֹ֤שׁוּ רֹדְפַ/י֙ וְ/אַל אֵבֹ֣שָׁה אָ֔נִי יֵחַ֣תּוּ הֵ֔מָּה וְ/אַל אֵחַ֖תָּה אָ֑נִי הָבִ֤יא עֲלֵי/הֶם֙ י֣וֹם רָעָ֔ה וּ/מִשְׁנֶ֥ה שִׁבָּר֖וֹן שָׁבְרֵֽ/ם18Let them be confounded that persecute me, but let not me be confounded: let them be dismayed, but let not me be dismayed: bring upon them the day of evil, and destroy them with double destruction. {destroy...: Heb. break them with a double breach}لِيَخْزَ طَارِدِيَّ وَلَا أَخْزَ أَنَا. لِيَرْتَعِبُوا هُمْ وَلَا أَرْتَعِبْ أَنَا. اِجْلِبْ عَلَيْهِمْ يَوْمَ ٱلشَّرِّ وَٱسْحَقْهُمْ سَحْقًا مُضَاعَفًا.
כֹּה אָמַ֨ר יְהוָ֜ה אֵלַ֗/י הָלֹ֤ךְ וְ/עָֽמַדְתָּ֙ בְּ/שַׁ֣עַר בְּנֵֽי עם הָ/עָ֔ם אֲשֶׁ֨ר יָבֹ֤אוּ ב/וֹ֙ מַלְכֵ֣י יְהוּדָ֔ה וַ/אֲשֶׁ֖ר יֵ֣צְאוּ ב֑/וֹ וּ/בְ/כֹ֖ל שַׁעֲרֵ֥י יְרוּשָׁלִָֽם19Thus said the LORD unto me; Go and stand in the gate of the children of the people, whereby the kings of Judah come in, and by the which they go out, and in all the gates of Jerusalem;هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ لِي: «ٱذْهَبْ وَقِفْ فِي بَابِ بَنِي ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِي يَدْخُلُ مِنْهُ مُلُوكُ يَهُوذَا وَيَخْرُجُونَ مِنْهُ، وَفِي كُلِّ أَبْوَابِ أُورُشَلِيمَ،
וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲ֠לֵי/הֶם שִׁמְע֨וּ דְבַר יְהוָ֜ה מַלְכֵ֤י יְהוּדָה֙ וְ/כָל יְהוּדָ֔ה וְ/כֹ֖ל יֹשְׁבֵ֣י יְרוּשָׁלִָ֑ם הַ/בָּאִ֖ים בַּ/שְּׁעָרִ֥ים הָ/אֵֽלֶּה20And say unto them, Hear ye the word of the LORD, ye kings of Judah, and all Judah, and all the inhabitants of Jerusalem, that enter in by these gates:وَقُلْ لَهُمُ: ٱسْمَعُوا كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ يَا مُلُوكَ يَهُوذَا، وَكُلَّ يَهُوذَا، وَكُلَّ سُكَّانِ أُورُشَلِيمَ ٱلدَّاخِلِينَ مِنْ هَذِهِ ٱلْأَبْوَابِ.
כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִשָּׁמְר֖וּ בְּ/נַפְשֽׁוֹתֵי/כֶ֑ם וְ/אַל תִּשְׂא֤וּ מַשָּׂא֙ בְּ/י֣וֹם הַ/שַּׁבָּ֔ת וַ/הֲבֵאתֶ֖ם בְּ/שַׁעֲרֵ֥י יְרוּשָׁלִָֽם21Thus saith the LORD; Take heed to yourselves, and bear no burden on the sabbath day, nor bring {it} in by the gates of Jerusalem;هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: تَحَفَّظُوا بِأَنْفُسِكُمْ وَلَا تَحْمِلُوا حِمْلًا يَوْمَ ٱلسَّبْتِ وَلَا تُدْخِلُوهُ فِي أَبْوَابِ أُورُشَلِيمَ،
וְ/לֹא תוֹצִ֨יאוּ מַשָּׂ֤א מִ/בָּֽתֵּי/כֶם֙ בְּ/י֣וֹם הַ/שַּׁבָּ֔ת וְ/כָל מְלָאכָ֖ה לֹ֣א תַֽעֲשׂ֑וּ וְ/קִדַּשְׁתֶּם֙ אֶת י֣וֹם הַ/שַּׁבָּ֔ת כַּ/אֲשֶׁ֥ר צִוִּ֖יתִי אֶת אֲבוֹתֵי/כֶֽם22Neither carry forth a burden out of your houses on the sabbath day, neither do ye any work, but hallow ye the sabbath day, as I commanded your fathers.وَلَا تُخْرِجُوا حِمْلًا مِنْ بُيُوتِكُمْ يَوْمَ ٱلسَّبْتِ، وَلَا تَعْمَلُوا شُغْلًا مَّا، بَلْ قَدِّسُوا يَوْمَ ٱلسَّبْتِ كَمَا أَمَرْتُ آبَاءَكُمْ.
וְ/לֹ֣א שָֽׁמְע֔וּ וְ/לֹ֥א הִטּ֖וּ אֶת אָזְנָ֑/ם וַ/יַּקְשׁוּ֙ אֶת עָרְפָּ֔/ם לְ/בִלְתִּ֣י שומע שְׁמ֔וֹעַ וּ/לְ/בִלְתִּ֖י קַ֥חַת מוּסָֽר23But they obeyed not, neither inclined their ear, but made their neck stiff, that they might not hear, nor receive instruction.فَلَمْ يَسْمَعُوا وَلَمْ يُمِيلُوا أُذُنَهُمْ، بَلْ قَسَّوْا أَعْنَاقَهُمْ لِئَلَّا يَسْمَعُوا وَلِئَلَّا يَقْبَلُوا تَأْدِيبًا.
וְ֠/הָיָה אִם שָׁמֹ֨עַ תִּשְׁמְע֤וּ/ן אֵלַ/י֙ נְאֻם יְהוָ֔ה לְ/בִלְתִּ֣י הָבִ֣יא מַשָּׂ֗א בְּ/שַׁעֲרֵ֛י הָ/עִ֥יר הַ/זֹּ֖את בְּ/י֣וֹם הַ/שַּׁבָּ֑ת וּ/לְ/קַדֵּשׁ֙ אֶת י֣וֹם הַ/שַּׁבָּ֔ת לְ/בִלְתִּ֥י עֲשֽׂוֹת ב/ה בּ֖/וֹ כָּל מְלָאכָֽה24And it shall come to pass, if ye diligently hearken unto me, saith the LORD, to bring in no burden through the gates of this city on the sabbath day, but hallow the sabbath day, to do no work therein;وَيَكُونُ إِذَا سَمِعْتُمْ لِي سَمْعًا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَلَمْ تُدْخِلُوا حِمْلًا فِي أَبْوَابِ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ يَوْمَ ٱلسَّبْتِ، بَلْ قَدَّسْتُمْ يَوْمَ ٱلسَّبْتِ وَلَمْ تَعْمَلُوا فِيهِ شُغْلًا مَّا،
וּ/בָ֣אוּ בְ/שַׁעֲרֵ֣י הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֡את מְלָכִ֣ים וְ/שָׂרִ֡ים יֹשְׁבִים֩ עַל כִּסֵּ֨א דָוִ֜ד רֹכְבִ֣ים בָּ/רֶ֣כֶב וּ/בַ/סּוּסִ֗ים הֵ֚מָּה וְ/שָׂ֣רֵי/הֶ֔ם אִ֥ישׁ יְהוּדָ֖ה וְ/יֹשְׁבֵ֣י יְרוּשָׁלִָ֑ם וְ/יָשְׁבָ֥ה הָֽ/עִיר הַ/זֹּ֖את לְ/עוֹלָֽם25Then shall there enter into the gates of this city kings and princes sitting upon the throne of David, riding in chariots and on horses, they, and their princes, the men of Judah, and the inhabitants of Jerusalem: and this city shall remain for ever.أَنَّهُ يَدْخُلُ فِي أَبْوَابِ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ مُلُوكٌ وَرُؤَسَاءُ جَالِسُونَ عَلَى كُرْسِيِّ دَاوُدَ، رَاكِبُونَ فِي مَرْكَبَاتٍ وَعَلَى خَيْلٍ، هُمْ وَرُؤَسَاؤُهُمْ رِجَالُ يَهُوذَا وَسُكَّانُ أُورُشَلِيمَ، وَتُسْكَنُ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةُ إِلَى ٱلْأَبَدِ.
וּ/בָ֣אוּ מֵ/עָרֵֽי יְ֠הוּדָה וּ/מִ/סְּבִיב֨וֹת יְרוּשָׁלִַ֜ם וּ/מֵ/אֶ֣רֶץ בִּנְיָמִ֗ן וּ/מִן הַ/שְּׁפֵלָ֤ה וּ/מִן הָ/הָר֙ וּ/מִן הַ/נֶּ֔גֶב מְבִאִ֛ים עוֹלָ֥ה וְ/זֶ֖בַח וּ/מִנְחָ֣ה וּ/לְבוֹנָ֑ה וּ/מְבִאֵ֥י תוֹדָ֖ה בֵּ֥ית יְהוָֽה26And they shall come from the cities of Judah, and from the places about Jerusalem, and from the land of Benjamin, and from the plain, and from the mountains, and from the south, bringing burnt offerings, and sacrifices, and meat offerings, and incense, and bringing sacrifices of praise, unto the house of the LORD.وَيَأْتُونَ مِنْ مُدُنِ يَهُوذَا، وَمِنْ حَوَالَيْ أُورُشَلِيمَ وَمِنْ أَرْضِ بِنْيَامِينَ وَمِنَ ٱلسَّهْلِ وَمِنَ ٱلْجِبَالِ وَمِنَ ٱلْجَنُوبِ، يَأْتُونَ بِمُحْرَقَاتٍ وَذَبَائِحَ وَتَقْدِمَاتٍ وَلُبَانٍ، وَيَدْخُلُونَ بِذَبَائِحِ شُكْرٍ إِلَى بَيْتِ ٱلرَّبِّ.
וְ/אִם לֹ֨א תִשְׁמְע֜וּ אֵלַ֗/י לְ/קַדֵּשׁ֙ אֶת י֣וֹם הַ/שַּׁבָּ֔ת וּ/לְ/בִלְתִּ֣י שְׂאֵ֣ת מַשָּׂ֗א וּ/בֹ֛א בְּ/שַׁעֲרֵ֥י יְרוּשָׁלִַ֖ם בְּ/י֣וֹם הַ/שַּׁבָּ֑ת וְ/הִצַּ֧תִּי אֵ֣שׁ בִּ/שְׁעָרֶ֗י/הָ וְ/אָֽכְלָ֛ה אַרְמְנ֥וֹת יְרוּשָׁלִַ֖ם וְ/לֹ֥א תִכְבֶּֽה27But if ye will not hearken unto me to hallow the sabbath day, and not to bear a burden, even entering in at the gates of Jerusalem on the sabbath day; then will I kindle a fire in the gates thereof, and it shall devour the palaces of Jerusalem, and it shall not be quenched.وَلَكِنْ إِنْ لَمْ تَسْمَعُوا لِي لِتُقَدِّسُوا يَوْمَ ٱلسَّبْتِ لِكَيْلَا تَحْمِلُوا حِمْلًا وَلَا تُدْخِلُوهُ فِي أَبْوَابِ أُورُشَلِيمَ يَوْمَ ٱلسَّبْتِ، فَإِنِّي أُشْعِلُ نَارًا فِي أَبْوَابِهَا فَتَأْكُلُ قُصُورَ أُورُشَلِيمَ وَلَا تَنْطَفِئُ».
18
Yirmeyahu — פרק 18 Jeremiah — Chapter 18
הַ/דָּבָר֙ אֲשֶׁ֣ר הָיָ֣ה אֶֽל יִרְמְיָ֔הוּ מֵ/אֵ֥ת יְהוָ֖ה לֵ/אמֹֽר1The word which came to Jeremiah from the LORD, saying,ٱلْكَلَامُ ٱلَّذِي صَارَ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ قَائِلًا:
ק֥וּם וְ/יָרַדְתָּ֖ בֵּ֣ית הַ/יּוֹצֵ֑ר וְ/שָׁ֖מָּ/ה אַשְׁמִֽיעֲ/ךָ֥ אֶת דְּבָרָֽ/י2Arise, and go down to the potter's house, and there I will cause thee to hear my words.«قُمِ ٱنْزِلْ إِلَى بَيْتِ ٱلْفَخَّارِيِّ وَهُنَاكَ أُسْمِعُكَ كَلَامِي».
וָ/אֵרֵ֖ד בֵּ֣ית הַ/יּוֹצֵ֑ר ו/הנ/הו וְ/הִנֵּה ה֛וּא עֹשֶׂ֥ה מְלָאכָ֖ה עַל הָ/אָבְנָֽיִם3Then I went down to the potter's house, and, behold, he wrought a work on the wheels. {wheels: or, frames, or, seats}فَنَزَلْتُ إِلَى بَيْتِ ٱلْفَخَّارِيِّ، وَإِذَا هُوَ يَصْنَعُ عَمَلًا عَلَى ٱلدُّولَابِ.
וְ/נִשְׁחַ֣ת הַ/כְּלִ֗י אֲשֶׁ֨ר ה֥וּא עֹשֶׂ֛ה בַּ/חֹ֖מֶר בְּ/יַ֣ד הַ/יּוֹצֵ֑ר וְ/שָׁ֗ב וַֽ/יַּעֲשֵׂ֨/הוּ֙ כְּלִ֣י אַחֵ֔ר כַּ/אֲשֶׁ֥ר יָשַׁ֛ר בְּ/עֵינֵ֥י הַ/יּוֹצֵ֖ר לַ/עֲשֽׂוֹת4And the vessel that he made of clay was marred in the hand of the potter: so he made it again another vessel, as seemed good to the potter to make {it}. {of clay...: or, was marred, as clay in the hand of the potter} {made it...: Heb. returned and made, etc}فَفَسَدَ ٱلْوِعَاءُ ٱلَّذِي كَانَ يَصْنَعُهُ مِنَ ٱلطِّينِ بِيَدِ ٱلْفَخَّارِيِّ، فَعَادَ وَعَمِلَهُ وِعَاءً آخَرَ كَمَا حَسُنَ فِي عَيْنَيِ ٱلْفَخَّارِيِّ أَنْ يَصْنَعَهُ.
וַ/יְהִ֥י דְבַר יְהוָ֖ה אֵלַ֥/י לֵ/אמֽוֹר5Then the word of the LORD came to me, saying,فَصَارَ إِلَيَّ كَلَامُ ٱلرَّبِّ قَائِلًا:
הֲ/כַ/יּוֹצֵ֨ר הַ/זֶּ֜ה לֹא אוּכַ֨ל לַ/עֲשׂ֥וֹת לָ/כֶ֛ם בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵ֖ל נְאֻם יְהוָ֑ה הִנֵּ֤ה כַ/חֹ֨מֶר֙ בְּ/יַ֣ד הַ/יּוֹצֵ֔ר כֵּן אַתֶּ֥ם בְּ/יָדִ֖/י בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵֽל6O house of Israel, cannot I do with you as this potter? saith the LORD. Behold, as the clay {is} in the potter's hand, so {are} ye in mine hand, O house of Israel.«أَمَا أَسْتَطِيعُ أَنْ أَصْنَعَ بِكُمْ كَهَذَا ٱلْفَخَّارِيِّ يَا بَيْتَ إِسْرَائِيلَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ؟ هُوَذَا كَٱلطِّينِ بِيَدِ ٱلْفَخَّارِيِّ أَنْتُمْ هَكَذَا بِيَدِي يَا بَيْتَ إِسْرَائِيلَ.
רֶ֣גַע אֲדַבֵּ֔ר עַל גּ֖וֹי וְ/עַל מַמְלָכָ֑ה לִ/נְת֥וֹשׁ וְ/לִ/נְת֖וֹץ וּֽ/לְ/הַאֲבִֽיד7{At what} instant I shall speak concerning a nation, and concerning a kingdom, to pluck up, and to pull down, and to destroy {it};تَارَةً أَتَكَلَّمُ عَلَى أُمَّةٍ وَعَلَى مَمْلَكَةٍ بِٱلْقَلْعِ وَٱلْهَدْمِ وَٱلْإِهْلَاكِ،
וְ/שָׁב֙ הַ/גּ֣וֹי הַ/ה֔וּא מֵ/רָ֣עָת֔/וֹ אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתִּי עָלָ֑י/ו וְ/נִֽחַמְתִּי֙ עַל הָ֣/רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר חָשַׁ֖בְתִּי לַ/עֲשׂ֥וֹת לֽ/וֹ8If that nation, against whom I have pronounced, turn from their evil, I will repent of the evil that I thought to do unto them.فَتَرْجِعُ تِلْكَ ٱلْأُمَّةُ ٱلَّتِي تَكَلَّمْتُ عَلَيْهَا عَنْ شَرِّهَا، فَأَنْدَمُ عَنِ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي قَصَدْتُ أَنْ أَصْنَعَهُ بِهَا.
וְ/רֶ֣גַע אֲדַבֵּ֔ר עַל גּ֖וֹי וְ/עַל מַמְלָכָ֑ה לִ/בְנֹ֖ת וְ/לִ/נְטֹֽעַ9And {at what} instant I shall speak concerning a nation, and concerning a kingdom, to build and to plant {it};وَتَارَةً أَتَكَلَّمُ عَلَى أُمَّةٍ وَعَلَى مَمْلَكَةٍ بِٱلْبِنَاءِ وَٱلْغَرْسِ،
וְ/עָשָׂ֤ה ה/רעה הָ/רַע֙ בְּ/עֵינַ֔/י לְ/בִלְתִּ֖י שְׁמֹ֣עַ בְּ/קוֹלִ֑/י וְ/נִֽחַמְתִּי֙ עַל הַ/טּוֹבָ֔ה אֲשֶׁ֥ר אָמַ֖רְתִּי לְ/הֵיטִ֥יב אוֹתֽ/וֹ10If it do evil in my sight, that it obey not my voice, then I will repent of the good, wherewith I said I would benefit them.فَتَفْعَلُ ٱلشَّرَّ فِي عَيْنَيَّ، فَلَا تَسْمَعُ لِصَوْتِي، فَأَنْدَمُ عَنِ ٱلْخَيْرِ ٱلَّذِي قُلْتُ إِنِّي أُحْسِنُ إِلَيْهَا بِهِ.
וְ/עַתָּ֡ה אֱמָר נָ֣א אֶל אִישׁ יְהוּדָה֩ וְ/עַל יוֹשְׁבֵ֨י יְרוּשָׁלִַ֜ם לֵ/אמֹ֗ר כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנֵּ֨ה אָנֹכִ֜י יוֹצֵ֤ר עֲלֵי/כֶם֙ רָעָ֔ה וְ/חֹשֵׁ֥ב עֲלֵי/כֶ֖ם מַֽחֲשָׁבָ֑ה שׁ֣וּבוּ נָ֗א אִ֚ישׁ מִ/דַּרְכּ֣/וֹ הָֽ/רָעָ֔ה וְ/הֵיטִ֥יבוּ דַרְכֵי/כֶ֖ם וּ/מַעַלְלֵי/כֶֽם11Now therefore go to, speak to the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem, saying, Thus saith the LORD; Behold, I frame evil against you, and devise a device against you: return ye now every one from his evil way, and make your ways and your doings good.«فَٱلْآنَ كَلِّمْ رِجَالَ يَهُوذَا وَسُكَّانَ أُورُشَلِيمَ قَائِلًا: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا مُصْدِرٌ عَلَيْكُمْ شَرًّا، وَقَاصِدٌ عَلَيْكُمْ قَصْدًا. فَٱرْجِعُوا كُلُّ وَاحِدٍ عَنْ طَرِيقِهِ ٱلرَّدِيءِ، وَأَصْلِحُوا طُرُقَكُمْ وَأَعْمَالَكُمْ».
וְ/אָמְר֖וּ נוֹאָ֑שׁ כִּֽי אַחֲרֵ֤י מַחְשְׁבוֹתֵ֨י/נוּ֙ נֵלֵ֔ךְ וְ/אִ֛ישׁ שְׁרִר֥וּת לִבּֽ/וֹ הָ/רָ֖ע נַעֲשֶֽׂה12And they said, There is no hope: but we will walk after our own devices, and we will every one do the imagination of his evil heart.فَقَالُوا: «بَاطِلٌ! لِأَنَّنَا نَسْعَى وَرَاءَ أَفْكَارِنَا، وَكُلُّ وَاحِدٍ يَعْمَلُ حَسَبَ عِنَادِ قَلْبِهِ ٱلرَّدِيءِ».
לָ/כֵ֗ן כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה שַֽׁאֲלוּ נָא֙ בַּ/גּוֹיִ֔ם מִ֥י שָׁמַ֖ע כָּ/אֵ֑לֶּה שַֽׁעֲרֻרִת֙ עָשְׂתָ֣ה מְאֹ֔ד בְּתוּלַ֖ת יִשְׂרָאֵֽל13Therefore thus saith the LORD; Ask ye now among the heathen, who hath heard such things: the virgin of Israel hath done a very horrible thing.لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: «ٱسْأَلُوا بَيْنَ ٱلْأُمَمِ. مَنْ سَمِعَ كَهَذِهِ؟ مَا يُقْشَعَرُّ مِنْهُ جِدًّا عَمِلَتْ عَذْرَاءُ إِسْرَائِيلَ.
הֲ/יַעֲזֹ֥ב מִ/צּ֛וּר שָׂדַ֖י שֶׁ֣לֶג לְבָנ֑וֹן אִם יִנָּתְשׁ֗וּ מַ֛יִם זָרִ֥ים קָרִ֖ים נוֹזְלִֽים14Will {a man} leave the snow of Lebanon {which cometh} from the rock of the field? {or} shall the cold flowing waters that come from another place be forsaken? {the snow...: or, my fields for a rock, or for the snow of Lebanon? shall the running waters be forsaken for the strange cold waters?}هَلْ يَخْلُو صَخْرُ حَقْلِي مِنْ ثَلْجِ لُبْنَانَ؟ أَوْ هَلْ تَنْشَفُ ٱلْمِيَاهُ ٱلْمُنْفَجِرَةُ ٱلْبَارِدَةُ ٱلْجَارِيَةُ؟
כִּֽי שְׁכֵחֻ֥/נִי עַמִּ֖/י לַ/שָּׁ֣וְא יְקַטֵּ֑רוּ וַ/יַּכְשִׁל֤וּ/ם בְּ/דַרְכֵי/הֶם֙ שְׁבִילֵ֣י עוֹלָ֔ם לָ/לֶ֣כֶת נְתִיב֔וֹת דֶּ֖רֶךְ לֹ֥א סְלוּלָֽה15Because my people hath forgotten me, they have burned incense to vanity, and they have caused them to stumble in their ways {from} the ancient paths, to walk in paths, {in} a way not cast up;لِأَنَّ شَعْبِي قَدْ نَسِيَني! بَخَّرُوا لِلْبَاطِلِ، وَقَدْ أَعْثَرُوهُمْ فِي طُرُقِهِمْ، فِي ٱلسُّبُلِ ٱلْقَدِيمَةِ لِيَسْلُكُوا فِي شُعَبٍ، فِي طَرِيقٍ غَيْرِ مُسَهَّلٍ،
לָ/שׂ֥וּם אַרְצָ֛/ם לְ/שַׁמָּ֖ה שרוקת שְׁרִיק֣וֹת עוֹלָ֑ם כֹּ֚ל עוֹבֵ֣ר עָלֶ֔י/הָ יִשֹּׁ֖ם וְ/יָנִ֥יד בְּ/רֹאשֽׁ/וֹ16To make their land desolate, {and} a perpetual hissing; every one that passeth thereby shall be astonished, and wag his head.لِتُجْعَلْ أَرْضُهُمْ خَرَابًا وَصَفِيرًا أَبَدِيًّا. كُلُّ مَارٍّ فِيهَا يَدْهَشُ وَيَنْغِضُ رَأْسَهُ.
כְּ/רֽוּחַ קָדִ֥ים אֲפִיצֵ֖/ם לִ/פְנֵ֣י אוֹיֵ֑ב עֹ֧רֶף וְ/לֹֽא פָנִ֛ים אֶרְאֵ֖/ם בְּ/י֥וֹם אֵידָֽ/ם17I will scatter them as with an east wind before the enemy; I will shew them the back, and not the face, in the day of their calamity.كَرِيحٍ شَرْقِيَّةٍ أُبَدِّدُهُمْ أَمَامَ ٱلْعَدُوِّ. أُرِيهِمِ ٱلْقَفَا لَا ٱلْوَجْهَ فِي يَوْمِ مُصِيبَتِهِمْ».
וַ/יֹּאמְר֗וּ לְכ֨וּ וְ/נַחְשְׁבָ֣ה עַֽל יִרְמְיָהוּ֮ מַחֲשָׁבוֹת֒ כִּי֩ לֹא תֹאבַ֨ד תּוֹרָ֜ה מִ/כֹּהֵ֗ן וְ/עֵצָה֙ מֵֽ/חָכָ֔ם וְ/דָבָ֖ר מִ/נָּבִ֑יא לְכוּ֙ וְ/נַכֵּ֣/הוּ בַ/לָּשׁ֔וֹן וְ/אַל נַקְשִׁ֖יבָה אֶל כָּל דְּבָרָֽי/ו18Then said they, Come, and let us devise devices against Jeremiah; for the law shall not perish from the priest, nor counsel from the wise, nor the word from the prophet. Come, and let us smite him with the tongue, and let us not give heed to any of his words. {with...: or, for the tongue}فَقَالُوا: «هَلُمَّ فَنُفَكِّرُ عَلَى إِرْمِيَا أَفْكَارًا، لِأَنَّ ٱلشَّرِيعَةَ لَا تَبِيدُ عَنِ ٱلْكَاهِنِ، وَلَا ٱلْمَشُورَةَ عَنِ ٱلْحَكِيمِ، وَلَا ٱلْكَلِمَةَ عَنِ ٱلنَّبِيِّ. هَلُمَّ فَنَضْرِبُهُ بِٱللِّسَانِ وَلِكُلِّ كَلَامِهِ لَا نُصْغِي».
הַקְשִׁ֥יבָ/ה יְהוָ֖ה אֵלָ֑/י וּ/שְׁמַ֖ע לְ/ק֥וֹל יְרִיבָֽ/י19Give heed to me, O LORD, and hearken to the voice of them that contend with me.أَصْغِ لِي يَارَبُّ، وَٱسْمَعْ صَوْتَ أَخْصَامِي.
הַ/יְשֻׁלַּ֤ם תַּֽחַת טוֹבָה֙ רָעָ֔ה כִּֽי כָר֥וּ שׁוּחָ֖ה לְ/נַפְשִׁ֑/י זְכֹ֣ר עָמְדִ֣/י לְ/פָנֶ֗י/ךָ לְ/דַבֵּ֤ר עֲלֵי/הֶם֙ טוֹבָ֔ה לְ/הָשִׁ֥יב אֶת חֲמָתְ/ךָ֖ מֵ/הֶֽם20Shall evil be recompensed for good? for they have digged a pit for my soul. Remember that I stood before thee to speak good for them, {and} to turn away thy wrath from them.هَلْ يُجَازَى عَنْ خَيْرٍ بِشَرٍّ؟ لِأَنَّهُمْ حَفَرُوا حُفْرَةً لِنَفْسِي. ٱذْكُرْ وُقُوفِي أَمَامَكَ لِأَتَكَلَّمَ عَنْهُمْ بِٱلْخَيْرِ لِأَرُدَّ غَضَبَكَ عَنْهُمْ.
לָ/כֵן֩ תֵּ֨ן אֶת בְּנֵי/הֶ֜ם לָ/רָעָ֗ב וְ/הַגִּרֵ/ם֮ עַל יְדֵי חֶרֶב֒ וְ/תִֽהְיֶ֨נָה נְשֵׁי/הֶ֤ם שַׁכֻּלוֹת֙ וְ/אַלְמָנ֔וֹת וְ/אַ֨נְשֵׁי/הֶ֔ם יִֽהְי֖וּ הֲרֻ֣גֵי מָ֑וֶת בַּח֣וּרֵי/הֶ֔ם מֻכֵּי חֶ֖רֶב בַּ/מִּלְחָמָֽה21Therefore deliver up their children to the famine, and pour out their {blood} by the force of the sword; and let their wives be bereaved of their children, and {be} widows; and let their men be put to death; {let} their young men {be} slain by the sword in battle. {pour...: Heb. pour them out}لِذَلِكَ سَلِّمْ بَنِيهِمْ لِلْجُوعِ، وَٱدْفَعْهُمْ لِيَدِ ٱلسَّيْفِ، فَتَصِيرَ نِسَاؤُهُمْ ثَكَالَى وَأَرَامِلَ، وَتَصِيرَ رِجَالُهُمْ قَتْلَى ٱلْمَوْتِ، وَشُبَّانُهُمْ مَضْرُوبِي ٱلسَّيْفِ فِي ٱلْحَرْبِ.
תִּשָּׁמַ֤ע זְעָקָה֙ מִ/בָּ֣תֵּי/הֶ֔ם כִּֽי תָבִ֧יא עֲלֵי/הֶ֛ם גְּד֖וּד פִּתְאֹ֑ם כִּֽי כָר֤וּ שיחה שׁוּחָה֙ לְ/לָכְדֵ֔/נִי וּ/פַחִ֖ים טָמְנ֥וּ לְ/רַגְלָֽ/י22Let a cry be heard from their houses, when thou shalt bring a troop suddenly upon them: for they have digged a pit to take me, and hid snares for my feet.لِيُسْمَعْ صِيَاحٌ مِنْ بُيُوتِهِمْ إِذْ تَجْلِبُ عَلَيْهِمْ جَيْشًا بَغْتَةً. لِأَنَّهُمْ حَفَرُوا حُفْرَةً لِيُمْسِكُونِي، وَطَمَرُوا فِخَاخًا لِرِجْلَيَّ.
וְ/אַתָּ֣ה יְ֠הוָה יָדַ֜עְתָּ אֶֽת כָּל עֲצָתָ֤/ם עָלַ/י֙ לַ/מָּ֔וֶת אַל תְּכַפֵּר֙ עַל עֲוֺנָ֔/ם וְ/חַטָּאתָ֖/ם מִ/לְּ/פָנֶ֣י/ךָ אַל תֶּ֑מְחִי ו/היו וְ/יִהְי֤וּ מֻכְשָׁלִים֙ לְ/פָנֶ֔י/ךָ בְּ/עֵ֥ת אַפְּ/ךָ֖ עֲשֵׂ֥ה בָ/הֶֽם23Yet, LORD, thou knowest all their counsel against me to slay {me}: forgive not their iniquity, neither blot out their sin from thy sight, but let them be overthrown before thee; deal {thus} with them in the time of thine anger. {to slay...: Heb. for death}وَأَنْتَ يَارَبُّ عَرَفْتَ كُلَّ مَشُورَتِهِمْ عَلَيَّ لِلْمَوْتِ. لَا تَصْفَحْ عَنْ إِثْمِهِمْ، وَلَا تَمْحُ خَطِيَّتَهُمْ مِنْ أَمَامِكَ، بَلْ لِيَكُونُوا مُتَعَثِّرِينَ أَمَامَكَ. فِي وَقْتِ غَضَبِكَ عَامِلْهُمْ.
19
Yirmeyahu — פרק 19 Jeremiah — Chapter 19
כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הָל֛וֹךְ וְ/קָנִ֥יתָ בַקְבֻּ֖ק יוֹצֵ֣ר חָ֑רֶשׂ וּ/מִ/זִּקְנֵ֣י הָ/עָ֔ם וּ/מִ/זִּקְנֵ֖י הַ/כֹּהֲנִֽים1Thus saith the LORD, Go and get a potter's earthen bottle, and {take} of the ancients of the people, and of the ancients of the priests;هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: «ٱذْهَبْ وَٱشْتَرِ إِبْرِيقَ فَخَّارِيٍّ مِنْ خَزَفٍ، وَخُذْ مِنْ شُيُوخِ ٱلشَّعْبِ وَمِنْ شُيُوخِ ٱلْكَهَنَةِ،
וְ/יָצָ֨אתָ֙ אֶל גֵּ֣יא בֶן הִנֹּ֔ם אֲשֶׁ֕ר פֶּ֖תַח שַׁ֣עַר ה/חרסות הַֽ/חַרְסִ֑ית וְ/קָרָ֣אתָ שָּׁ֔ם אֶת הַ/דְּבָרִ֖ים אֲשֶׁר אֲדַבֵּ֥ר אֵלֶֽי/ךָ2And go forth unto the valley of the son of Hinnom, which {is} by the entry of the east gate, and proclaim there the words that I shall tell thee, {the east...: Heb. the sun gate}وَٱخْرُجْ إِلَى وَادِي ٱبْنِ هِنُّومَ ٱلَّذِي عِنْدَ مَدْخَلِ بَابِ ٱلْفَخَّارِ، وَنَادِ هُنَاكَ بِٱلْكَلِمَاتِ ٱلَّتِي أُكَلِّمُكَ بِهَا.
וְ/אָֽמַרְתָּ֙ שִׁמְע֣וּ דְבַר יְהוָ֔ה מַלְכֵ֣י יְהוּדָ֔ה וְ/יֹשְׁבֵ֖י יְרֽוּשָׁלִָ֑ם כֹּֽה אָמַר֩ יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל הִנְ/נִ֨י מֵבִ֤יא רָעָה֙ עַל הַ/מָּק֣וֹם הַ/זֶּ֔ה אֲשֶׁ֥ר כָּל שֹׁמְעָ֖/הּ תִּצַּ֥לְנָה אָזְנָֽי/ו3And say, Hear ye the word of the LORD, O kings of Judah, and inhabitants of Jerusalem; Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Behold, I will bring evil upon this place, the which whosoever heareth, his ears shall tingle.وَقُلِ: ٱسْمَعُوا كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ يَا مُلُوكَ يَهُوذَا وَسُكَّانَ أُورُشَلِيمَ. هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَأَنَذَا جَالِبٌ عَلَى هَذَا ٱلْمَوْضِعِ شَرًّا، كُلُّ مَنْ سَمِعَ بِهِ تَطِنُّ أُذْنَاهُ.
יַ֣עַן אֲשֶׁ֣ר עֲזָבֻ֗/נִי וַֽ/יְנַכְּר֞וּ אֶת הַ/מָּק֤וֹם הַ/זֶּה֙ וַ/יְקַטְּרוּ ב/וֹ֙ לֵ/אלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֔ים אֲשֶׁ֧ר לֹֽא יְדָע֛וּ/ם הֵ֥מָּה וַ/אֲבֽוֹתֵי/הֶ֖ם וּ/מַלְכֵ֣י יְהוּדָ֑ה וּ/מָֽלְא֛וּ אֶת הַ/מָּק֥וֹם הַ/זֶּ֖ה דַּ֥ם נְקִיִּֽם4Because they have forsaken me, and have estranged this place, and have burned incense in it unto other gods, whom neither they nor their fathers have known, nor the kings of Judah, and have filled this place with the blood of innocents;مِنْ أَجْلِ أَنَّهُمْ تَرَكُونِي، وَأَنْكَرُوا هَذَا ٱلْمَوْضِعَ وَبَخَّرُوا فِيهِ لِآلِهَةٍ أُخْرَى لَمْ يَعْرِفُوهَا هُمْ وَلَا آبَاؤُهُمْ وَلَا مُلُوكُ يَهُوذَا، وَمَلَأُوا هَذَا ٱلْمَوْضِعَ مِنْ دَمِ ٱلْأَزْكِيَاءِ،
וּ/בָנ֞וּ אֶת בָּמ֣וֹת הַ/בַּ֗עַל לִ/שְׂרֹ֧ף אֶת בְּנֵי/הֶ֛ם בָּ/אֵ֖שׁ עֹל֣וֹת לַ/בָּ֑עַל אֲשֶׁ֤ר לֹֽא צִוִּ֨יתִי֙ וְ/לֹ֣א דִבַּ֔רְתִּי וְ/לֹ֥א עָלְתָ֖ה עַל לִבִּֽ/י5They have built also the high places of Baal, to burn their sons with fire {for} burnt offerings unto Baal, which I commanded not, nor spake {it}, neither came {it} into my mind:وَبَنَوْا مُرْتَفَعَاتٍ لِلْبَعْلِ لِيُحْرِقُوا أَوْلَادَهُمْ بِٱلنَّارِ مُحْرَقَاتٍ لِلْبَعْلِ، ٱلَّذِي لَمْ أُوْصِ وَلَا تَكَلَّمْتُ بِهِ وَلَا صَعِدَ عَلَى قَلْبِي.
לָ/כֵ֞ן הִנֵּֽה יָמִ֤ים בָּאִים֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וְ/לֹא יִקָּרֵא֩ לַ/מָּק֨וֹם הַ/זֶּ֥ה ע֛וֹד הַ/תֹּ֖פֶת וְ/גֵ֣יא בֶן הִנֹּ֑ם כִּ֖י אִם גֵּ֥יא הַ/הֲרֵגָֽה6Therefore, behold, the days come, saith the LORD, that this place shall no more be called Tophet, nor The valley of the son of Hinnom, but The valley of slaughter.لِذَلِكَ هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَلَا يُدْعَى بَعْدُ هَذَا ٱلْمَوْضِعُ تُوفَةَ وَلَا وَادِي ٱبْنِ هِنُّومَ، بَلْ وَادِي ٱلْقَتْلِ.
וּ֠/בַקֹּתִי אֶת עֲצַ֨ת יְהוּדָ֤ה וִ/ירוּשָׁלִַ֨ם֙ בַּ/מָּק֣וֹם הַ/זֶּ֔ה וְ/הִפַּלְתִּ֤י/ם בַּ/חֶ֨רֶב֙ לִ/פְנֵ֣י אֹֽיְבֵי/הֶ֔ם וּ/בְ/יַ֖ד מְבַקְשֵׁ֣י נַפְשָׁ֑/ם וְ/נָתַתִּ֤י אֶת נִבְלָתָ/ם֙ לְ/מַֽאֲכָ֔ל לְ/ע֥וֹף הַ/שָּׁמַ֖יִם וּ/לְ/בֶהֱמַ֥ת הָ/אָֽרֶץ7And I will make void the counsel of Judah and Jerusalem in this place; and I will cause them to fall by the sword before their enemies, and by the hands of them that seek their lives: and their carcases will I give to be meat for the fowls of the heaven, and for the beasts of the earth.وَأَنْقُضُ مَشُورَةَ يَهُوذَا وَأُورُشَلِيمَ فِي هَذَا ٱلْمَوْضِعِ، وَأَجْعَلُهُمْ يَسْقُطُونَ بِٱلسَّيْفِ أَمَامَ أَعْدَائِهِمْ وَبِيَدِ طَالِبِي نُفُوسِهِمْ، وَأَجْعَلُ جُثَثَهُمْ أُكْلًا لِطُيُورِ ٱلسَّمَاءِ وَلِوُحُوشِ ٱلْأَرْضِ.
וְ/שַׂמְתִּי֙ אֶת הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את לְ/שַׁמָּ֖ה וְ/לִ/שְׁרֵקָ֑ה כֹּ֚ל עֹבֵ֣ר עָלֶ֔י/הָ יִשֹּׁ֥ם וְ/יִשְׁרֹ֖ק עַל כָּל מַכֹּתֶֽ/הָ8And I will make this city desolate, and an hissing; every one that passeth thereby shall be astonished and hiss because of all the plagues thereof.وَأَجْعَلُ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةَ لِلدَّهَشِ وَٱلصَّفِيرِ. كُلُّ عَابِرٍ بِهَا يَدْهَشُ وَيَصْفِرُ مِنْ أَجْلِ كُلِّ ضَرَبَاتِهَا.
וְ/הַֽאֲכַלְתִּ֞י/ם אֶת בְּשַׂ֣ר בְּנֵי/הֶ֗ם וְ/אֵת֙ בְּשַׂ֣ר בְּנֹתֵי/הֶ֔ם וְ/אִ֥ישׁ בְּשַׂר רֵעֵ֖/הוּ יֹאכֵ֑לוּ בְּ/מָצוֹר֙ וּ/בְ/מָצ֔וֹק אֲשֶׁ֨ר יָצִ֧יקוּ לָ/הֶ֛ם אֹיְבֵי/הֶ֖ם וּ/מְבַקְשֵׁ֥י נַפְשָֽׁ/ם9And I will cause them to eat the flesh of their sons and the flesh of their daughters, and they shall eat every one the flesh of his friend in the siege and straitness, wherewith their enemies, and they that seek their lives, shall straiten them.وَأُطْعِمُهُمْ لَحْمَ بَنِيهِمْ وَلَحْمَ بَنَاتِهِمْ، فَيَأْكُلُونَ كُلُّ وَاحِدٍ لَحْمَ صَاحِبِهِ فِي ٱلْحِصَارِ وَٱلضِّيقِ ٱلَّذِي يُضَايِقُهُمْ بِهِ أَعْدَاؤُهُمْ وَطَالِبُو نُفُوسِهِمْ.
וְ/שָׁבַרְתָּ֖ הַ/בַּקְבֻּ֑ק לְ/עֵינֵי֙ הָֽ/אֲנָשִׁ֔ים הַ/הֹלְכִ֖ים אוֹתָֽ/ךְ10Then shalt thou break the bottle in the sight of the men that go with thee,ثُمَّ تَكْسِرُ ٱلْإِبْرِيقَ أَمَامَ أَعْيُنِ ٱلْقَوْمِ ٱلَّذِينَ يَسِيرُونَ مَعَكَ
וְ/אָמַרְתָּ֨ אֲלֵי/הֶ֜ם כֹּה אָמַ֣ר יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת כָּ֣כָה אֶשְׁבֹּ֞ר אֶת הָ/עָ֤ם הַ/זֶּה֙ וְ/אֶת הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את כַּ/אֲשֶׁ֤ר יִשְׁבֹּר֙ אֶת כְּלִ֣י הַ/יּוֹצֵ֔ר אֲשֶׁ֛ר לֹֽא יוּכַ֥ל לְ/הֵרָפֵ֖ה ע֑וֹד וּ/בְ/תֹ֣פֶת יִקְבְּר֔וּ מֵ/אֵ֥ין מָק֖וֹם לִ/קְבּֽוֹר11And shalt say unto them, Thus saith the LORD of hosts; Even so will I break this people and this city, as {one} breaketh a potter's vessel, that cannot be made whole again: and they shall bury {them} in Tophet, till {there be} no place to bury. {be made...: Heb. be healed}وَتَقُولُ لَهُمْ: هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: هَكَذَا أَكْسِرُ هَذَا ٱلشَّعْبَ وَهَذِهِ ٱلْمَدِينَةَ كَمَا يُكْسَرُ وِعَاءُ ٱلْفَخَّارِيِّ بِحَيْثُ لَا يُمْكِنُ جَبْرُهُ بَعْدُ، وَفِي تُوفَةَ يُدْفَنُونَ حَتَّى لَا يَكُونَ مَوْضِعٌ لِلدَّفْنِ.
כֵּֽן אֶעֱשֶׂ֞ה לַ/מָּק֥וֹם הַ/זֶּ֛ה נְאֻם יְהוָ֖ה וּ/לְ/יֽוֹשְׁבָ֑י/ו וְ/לָ/תֵ֛ת אֶת הָ/עִ֥יר הַ/זֹּ֖את כְּ/תֹֽפֶת12Thus will I do unto this place, saith the LORD, and to the inhabitants thereof, and {even} make this city as Tophet:هَكَذَا أَصْنَعُ لِهَذَا ٱلْمَوْضِعِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَلِسُكَّانِهِ. وَأَجْعَلُ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةَ مِثْلَ تُوفَةَ.
וְ/הָי֞וּ בָּתֵּ֣י יְרוּשָׁלִַ֗ם וּ/בָתֵּי֙ מַלְכֵ֣י יְהוּדָ֔ה כִּ/מְק֥וֹם הַ/תֹּ֖פֶת הַ/טְּמֵאִ֑ים לְ/כֹ֣ל הַ/בָּתִּ֗ים אֲשֶׁ֨ר קִטְּר֜וּ עַל גַּגֹּֽתֵי/הֶם֙ לְ/כֹל֙ צְבָ֣א הַ/שָּׁמַ֔יִם וְ/הַסֵּ֥ךְ נְסָכִ֖ים לֵ/אלֹהִ֥ים אֲחֵרִֽים13And the houses of Jerusalem, and the houses of the kings of Judah, shall be defiled as the place of Tophet, because of all the houses upon whose roofs they have burned incense unto all the host of heaven, and have poured out drink offerings unto other gods.وَتَكُونُ بُيُوتُ أُورُشَلِيمَ وَبُيُوتُ مُلُوكِ يَهُوذَا كَمَوْضِعِ تُوفَةَ، نَجِسَةً كُلُّ ٱلْبُيُوتِ ٱلَّتِي بَخَّرُوا عَلَى سُطُوحِهَا لِكُلِّ جُنْدِ ٱلسَّمَاءِ وَسَكَبُوا سَكَائِبَ لِآلِهَةٍ أُخْرَى».
וַ/יָּבֹ֤א יִרְמְיָ֨הוּ֙ מֵֽ/הַ/תֹּ֔פֶת אֲשֶׁ֨ר שְׁלָח֧/וֹ יְהוָ֛ה שָׁ֖ם לְ/הִנָּבֵ֑א וַֽ/יַּעֲמֹד֙ בַּ/חֲצַ֣ר בֵּית יְהוָ֔ה וַ/יֹּ֖אמֶר אֶל כָּל הָ/עָֽם14Then came Jeremiah from Tophet, whither the LORD had sent him to prophesy; and he stood in the court of the LORD'S house; and said to all the people,ثُمَّ جَاءَ إِرْمِيَا مِنْ تُوفَةَ ٱلَّتِي أَرْسَلَهُ ٱلرَّبُّ إِلَيْهَا لِيَتَنَبَّأَ، وَوَقَفَ فِي دَارِ بَيْتِ ٱلرَّبِّ وَقَالَ لِكُلِّ ٱلشَّعْبِ:
כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הִנְ/נִ֨י מבי מֵבִ֜יא אֶל הָ/עִ֤יר הַ/זֹּאת֙ וְ/עַל כָּל עָרֶ֔י/הָ אֵ֚ת כָּל הָ֣/רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתִּי עָלֶ֑י/הָ כִּ֤י הִקְשׁוּ֙ אֶת עָרְפָּ֔/ם לְ/בִלְתִּ֖י שְׁמ֥וֹעַ אֶת דְּבָרָֽ/י15Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Behold, I will bring upon this city and upon all her towns all the evil that I have pronounced against it, because they have hardened their necks, that they might not hear my words.«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَأَنَذَا جَالِبٌ عَلَى هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ وَعَلَى كُلِّ قُرَاهَا كُلَّ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي تَكَلَّمْتُ بِهِ عَلَيْهَا، لِأَنَّهُمْ صَلَّبُوا رِقَابَهُمْ فَلَمْ يَسْمَعُوا لِكَلَامِي».
20
Yirmeyahu — פרק 20 Jeremiah — Chapter 20
וַ/יִּשְׁמַ֤ע פַּשְׁחוּר֙ בֶּן אִמֵּ֣ר הַ/כֹּהֵ֔ן וְ/הֽוּא פָקִ֥יד נָגִ֖יד בְּ/בֵ֣ית יְהוָ֑ה אֶֽת יִרְמְיָ֔הוּ נִבָּ֖א אֶת הַ/דְּבָרִ֥ים הָ/אֵֽלֶּה1Now Pashur the son of Immer the priest, who {was} also chief governor in the house of the LORD, heard that Jeremiah prophesied these things.وَسَمِعَ فَشْحُورُ بْنُ إِمِّيرَ ٱلْكَاهِنُ، وَهُوَ نَاظِرٌ أَوَّلٌ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ، إِرْمِيَا يَتَنَبَّأُ بِهَذِهِ ٱلْكَلِمَاتِ.
וַ/יַּכֶּ֣ה פַשְׁח֔וּר אֵ֖ת יִרְמְיָ֣הוּ הַ/נָּבִ֑יא וַ/יִּתֵּ֨ן אֹת֜/וֹ עַל הַ/מַּהְפֶּ֗כֶת אֲשֶׁ֨ר בְּ/שַׁ֤עַר בִּנְיָמִן֙ הָֽ/עֶלְי֔וֹן אֲשֶׁ֖ר בְּ/בֵ֥ית יְהוָֽה2Then Pashur smote Jeremiah the prophet, and put him in the stocks that {were} in the high gate of Benjamin, which {was} by the house of the LORD.فَضَرَبَ فَشْحُورُ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيَّ، وَجَعَلَهُ فِي ٱلْمِقْطَرَةِ ٱلَّتِي فِي بَابِ بِنْيَامِينَ ٱلْأَعْلَى ٱلَّذِي عِنْدَ بَيْتِ ٱلرَّبِّ.
וַֽ/יְהִי֙ מִֽ/מָּחֳרָ֔ת וַ/יֹּצֵ֥א פַשְׁח֛וּר אֶֽת יִרְמְיָ֖הוּ מִן הַ/מַּהְפָּ֑כֶת וַ/יֹּ֨אמֶר אֵלָ֜י/ו יִרְמְיָ֗הוּ לֹ֤א פַשְׁחוּר֙ קָרָ֤א יְהוָה֙ שְׁמֶ֔/ךָ כִּ֖י אִם מָג֥וֹר מִ/סָּבִֽיב3And it came to pass on the morrow, that Pashur brought forth Jeremiah out of the stocks. Then said Jeremiah unto him, The LORD hath not called thy name Pashur, but Magormissabib. {Magormissabib: that is, Fear round about}وَكَانَ فِي ٱلْغَدِ أَنَّ فَشْحُورَ أَخْرَجَ إِرْمِيَا مِنَ ٱلْمِقْطَرَةِ. فَقَالَ لَهُ إِرْمِيَا: «لَمْ يَدْعُ ٱلرَّبُّ ٱسْمَكَ فَشْحُورَ، بَلْ مَجُورَ مِسَّابِيبَ،
כִּ֣י כֹ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֡ה הִנְ/נִי֩ נֹתֶנְ/ךָ֨ לְ/מָג֜וֹר לְ/ךָ֣ וּ/לְ/כָל אֹהֲבֶ֗י/ךָ וְ/נָֽפְל֛וּ בְּ/חֶ֥רֶב אֹיְבֵי/הֶ֖ם וְ/עֵינֶ֣י/ךָ רֹא֑וֹת וְ/אֶת כָּל יְהוּדָ֗ה אֶתֵּן֙ בְּ/יַ֣ד מֶֽלֶךְ בָּבֶ֔ל וְ/הִגְלָ֥/ם בָּבֶ֖לָ/ה וְ/הִכָּ֥/ם בֶּ/חָֽרֶב4For thus saith the LORD, Behold, I will make thee a terror to thyself, and to all thy friends: and they shall fall by the sword of their enemies, and thine eyes shall behold {it}: and I will give all Judah into the hand of the king of Babylon, and he shall carry them captive into Babylon, and shall slay them with the sword.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا أَجْعَلُكَ خَوْفًا لِنَفْسِكَ وَلِكُلِّ مُحِبِّيكَ، فَيَسْقُطُونَ بِسَيْفِ أَعْدَائِهِمْ وَعَيْنَاكَ تَنْظُرَانِ، وَأَدْفَعُ كُلَّ يَهُوذَا لِيَدِ مَلِكِ بَابِلَ فَيَسْبِيهِمْ إِلَى بَابِلَ وَيَضْرِبُهُمْ بِٱلسَّيْفِ.
וְ/נָתַתִּ֗י אֶת כָּל חֹ֨סֶן֙ הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את וְ/אֶת כָּל יְגִיעָ֖/הּ וְ/אֶת כָּל יְקָרָ֑/הּ וְ/אֵ֨ת כָּל אוֹצְר֜וֹת מַלְכֵ֣י יְהוּדָ֗ה אֶתֵּן֙ בְּ/יַ֣ד אֹֽיְבֵי/הֶ֔ם וּ/בְזָזוּ/ם֙ וּ/לְקָח֔וּ/ם וֶ/הֱבִיא֖וּ/ם בָּבֶֽלָ/ה5Moreover I will deliver all the strength of this city, and all the labours thereof, and all the precious things thereof, and all the treasures of the kings of Judah will I give into the hand of their enemies, which shall spoil them, and take them, and carry them to Babylon.وَأَدْفَعُ كُلَّ ثَرْوَةِ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ وَكُلَّ تَعَبِهَا وَكُلَّ مُثَمَّنَاتِهَا وَكُلَّ خَزَائِنِ مُلُوكِ يَهُوذَا، أَدْفَعُهَا لِيَدِ أَعْدَائِهِمْ، فَيَغْنَمُونَهَا وَيَأْخُذُونَهَا وَيُحْضِرُونَهَا إِلَى بَابِلَ.
וְ/אַתָּ֣ה פַשְׁח֗וּר וְ/כֹל֙ יֹשְׁבֵ֣י בֵיתֶ֔/ךָ תֵּלְכ֖וּ בַּ/שֶּׁ֑בִי וּ/בָבֶ֣ל תָּב֗וֹא וְ/שָׁ֤ם תָּמוּת֙ וְ/שָׁ֣ם תִּקָּבֵ֔ר אַתָּה֙ וְ/כָל אֹ֣הֲבֶ֔י/ךָ אֲשֶׁר נִבֵּ֥אתָ לָ/הֶ֖ם בַּ/שָּֽׁקֶר6And thou, Pashur, and all that dwell in thine house shall go into captivity: and thou shalt come to Babylon, and there thou shalt die, and shalt be buried there, thou, and all thy friends, to whom thou hast prophesied lies.وَأَنْتَ يَافَشْحُورُ وَكُلُّ سُكَّانِ بَيْتِكَ تَذْهَبُونَ فِي ٱلسَّبْيِ، وَتَأْتِي إِلَى بَابِلَ وَهُنَاكَ تَمُوتُ، وَهُنَاكَ تُدْفَنُ أَنْتَ وَكُلُّ مُحِبِّيكَ ٱلَّذِينَ تَنَبَّأْتَ لَهُمْ بِٱلْكَذِبِ».
פִּתִּיתַ֤/נִי יְהוָה֙ וָֽ/אֶפָּ֔ת חֲזַקְתַּ֖/נִי וַ/תּוּכָ֑ל הָיִ֤יתִי לִ/שְׂחוֹק֙ כָּל הַ/יּ֔וֹם כֻּלֹּ֖/ה לֹעֵ֥ג לִֽ/י7O LORD, thou hast deceived me, and I was deceived: thou art stronger than I, and hast prevailed: I am in derision daily, every one mocketh me. {was deceived: or, was enticed}قَدْ أَقْنَعْتَنِي يَارَبُّ فَٱقْتَنَعْتُ، وَأَلْحَحْتَ عَلَيَّ فَغَلَبْتَ. صِرْتُ لِلضَّحِكِ كُلَّ ٱلنَّهَارِ. كُلُّ وَاحِدٍ ٱسْتَهْزَأَ بِي.
כִּֽי מִ/דֵּ֤י אֲדַבֵּר֙ אֶזְעָ֔ק חָמָ֥ס וָ/שֹׁ֖ד אֶקְרָ֑א כִּֽי הָיָ֨ה דְבַר יְהוָ֥ה לִ֛/י לְ/חֶרְפָּ֥ה וּ/לְ/קֶ֖לֶס כָּל הַ/יּֽוֹם8For since I spake, I cried out, I cried violence and spoil; because the word of the LORD was made a reproach unto me, and a derision, daily.لِأَنِّي كُلَّمَا تَكَلَّمْتُ صَرَخْتُ. نَادَيْتُ: «ظُلْمٌ وَٱغْتِصَابٌ!» لِأَنَّ كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ صَارَتْ لِي لِلْعَارِ وَلِلسُّخْرَةِ كُلَّ ٱلنَّهَارِ.
וְ/אָמַרְתִּ֣י לֹֽא אֶזְכְּרֶ֗/נּוּ וְ/לֹֽא אֲדַבֵּ֥ר עוֹד֙ בִּ/שְׁמ֔/וֹ וְ/הָיָ֤ה בְ/לִבִּ/י֙ כְּ/אֵ֣שׁ בֹּעֶ֔רֶת עָצֻ֖ר בְּ/עַצְמֹתָ֑/י וְ/נִלְאֵ֥יתִי כַּֽלְכֵ֖ל וְ/לֹ֥א אוּכָֽל9Then I said, I will not make mention of him, nor speak any more in his name. But {his word} was in mine heart as a burning fire shut up in my bones, and I was weary with forbearing, and I could not {stay}.فَقُلْتُ: «لَا أَذْكُرُهُ وَلَا أَنْطِقُ بَعْدُ بِٱسْمِهِ». فَكَانَ فِي قَلْبِي كَنَارٍ مُحْرِقَةٍ مَحْصُورَةٍ فِي عِظَامِي، فَمَلِلْتُ مِنَ ٱلْإِمْسَاكِ وَلَمْ أَسْتَطِعْ.
כִּ֣י שָׁמַ֜עְתִּי דִּבַּ֣ת רַבִּים֮ מָג֣וֹר מִ/סָּבִיב֒ הַגִּ֨ידוּ֙ וְ/נַגִּידֶ֔/נּוּ כֹּ֚ל אֱנ֣וֹשׁ שְׁלוֹמִ֔/י שֹׁמְרֵ֖י צַלְעִ֑/י אוּלַ֤י יְפֻתֶּה֙ וְ/נ֣וּכְלָה ל֔/וֹ וְ/נִקְחָ֥ה נִקְמָתֵ֖/נוּ מִמֶּֽ/נּוּ10For I heard the defaming of many, fear on every side. Report, {say they}, and we will report it. All my familiars watched for my halting, {saying}, Peradventure he will be enticed, and we shall prevail against him, and we shall take our revenge on him. {All...: Heb. Every man of my peace}لِأَنِّي سَمِعْتُ مَذَمَّةً مِنْ كَثِيرِينَ. خَوْفٌ مِنْ كُلِّ جَانِبٍ. يَقُولُونَ: «ٱشْتَكُوا، فَنَشْتَكِيَ عَلَيْهِ». كُلُّ أَصْحَابِي يُرَاقِبُونَ ظَلْعِي قَائِلِينَ: «لَعَلَّهُ يُطْغَى فَنَقْدِرَ عَلَيْهِ وَنَنْتَقِمَ مِنْهُ».
וַֽ/יהוָ֤ה אוֹתִ/י֙ כְּ/גִבּ֣וֹר עָרִ֔יץ עַל כֵּ֛ן רֹדְפַ֥/י יִכָּשְׁל֖וּ וְ/לֹ֣א יֻכָ֑לוּ בֹּ֤שׁוּ מְאֹד֙ כִּֽי לֹ֣א הִשְׂכִּ֔ילוּ כְּלִמַּ֥ת עוֹלָ֖ם לֹ֥א תִשָּׁכֵֽחַ11But the LORD {is} with me as a mighty terrible one: therefore my persecutors shall stumble, and they shall not prevail: they shall be greatly ashamed; for they shall not prosper: {their} everlasting confusion shall never be forgotten.وَلَكِنَّ ٱلرَّبَّ مَعِي كَجَبَّارٍ قَدِيرٍ. مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ يَعْثُرُ مُضْطَهِدِيَّ وَلَا يَقْدِرُونَ. خَزُوا جِدًّا لِأَنَّهُمْ لَمْ يَنْجَحُوا، خِزْيًا أَبَدِيًّا لَا يُنْسَى.
וַ/יהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ בֹּחֵ֣ן צַדִּ֔יק רֹאֶ֥ה כְלָי֖וֹת וָ/לֵ֑ב אֶרְאֶ֤ה נִקְמָֽתְ/ךָ֙ מֵ/הֶ֔ם כִּ֥י אֵלֶ֖י/ךָ גִּלִּ֥יתִי אֶת רִיבִֽ/י12But, O LORD of hosts, that triest the righteous, {and} seest the reins and the heart, let me see thy vengeance on them: for unto thee have I opened my cause.فَيَارَبَّ ٱلْجُنُودِ، مُخْتَبِرَ ٱلصِّدِّيقِ، نَاظِرَ ٱلْكُلَى وَٱلْقَلْبِ، دَعْنِي أَرَى نَقْمَتَكَ مِنْهُمْ لِأَنِّي لَكَ كَشَفْتُ دَعْوَايَ.
שִׁ֚ירוּ לַֽ/יהוָ֔ה הַֽלְל֖וּ אֶת יְהוָ֑ה כִּ֥י הִצִּ֛יל אֶת נֶ֥פֶשׁ אֶבְי֖וֹן מִ/יַּ֥ד מְרֵעִֽים13Sing unto the LORD, praise ye the LORD: for he hath delivered the soul of the poor from the hand of evildoers.رَنِّمُوا لِلرَّبِّ، سَبِّحُوا ٱلرَّبَّ، لِأَنَّهُ قَدْ أَنْقَذَ نَفْسَ ٱلْمِسْكِينِ مِنْ يَدِ ٱلْأَشْرَارِ.
אָר֣וּר הַ/יּ֔וֹם אֲשֶׁ֥ר יֻלַּ֖דְתִּי בּ֑/וֹ י֛וֹם אֲשֶׁר יְלָדַ֥תְ/נִי אִמִּ֖/י אַל יְהִ֥י בָרֽוּךְ14Cursed {be} the day wherein I was born: let not the day wherein my mother bare me be blessed.مَلْعُونٌ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِي وُلِدْتُ فِيهِ! ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِي وَلَدَتْنِي فِيهِ أُمِّي لَا يَكُنْ مُبَارَكًا!
אָר֣וּר הָ/אִ֗ישׁ אֲשֶׁ֨ר בִּשַּׂ֤ר אֶת אָבִ/י֙ לֵ/אמֹ֔ר יֻֽלַּד לְ/ךָ֖ בֵּ֣ן זָכָ֑ר שַׂמֵּ֖חַ שִׂמֳּחָֽ/הוּ15Cursed {be} the man who brought tidings to my father, saying, A man child is born unto thee; making him very glad.مَلْعُونٌ ٱلْإِنْسَانُ ٱلَّذِي بَشَّرَ أَبِي قَائِلًا: «قَدْ وُلِدَ لَكَ ٱبْنٌ» مُفَرِّحًا إِيَّاهُ فَرَحًا.
וְ/הָיָה֙ הָ/אִ֣ישׁ הַ/ה֔וּא כֶּֽ/עָרִ֛ים אֲשֶׁר הָפַ֥ךְ יְהוָ֖ה וְ/לֹ֣א נִחָ֑ם וְ/שָׁמַ֤ע זְעָקָה֙ בַּ/בֹּ֔קֶר וּ/תְרוּעָ֖ה בְּ/עֵ֥ת צָהֳרָֽיִם16And let that man be as the cities which the LORD overthrew, and repented not: and let him hear the cry in the morning, and the shouting at noontide;وَلْيَكُنْ ذَلِكَ ٱلْإِنْسَانُ كَٱلْمُدُنِ ٱلَّتِي قَلَبَهَا ٱلرَّبُّ وَلَمْ يَنْدَمْ، فَيَسْمَعَ صِيَاحًا فِي ٱلصَّبَاحِ وَجَلَبَةً فِي وَقْتِ ٱلظَّهِيرَةِ.
אֲשֶׁ֥ר לֹא מוֹתְתַ֖/נִי מֵ/רָ֑חֶם וַ/תְּהִי לִ֤/י אִמִּ/י֙ קִבְרִ֔/י וְ/רַחְמָ֖/הֿ הֲרַ֥ת עוֹלָֽם17Because he slew me not from the womb; or that my mother might have been my grave, and her womb {to be} always great {with me}.لِأَنَّهُ لَمْ يَقْتُلْنِي مِنَ ٱلرَّحِمِ، فَكَانَتْ لِي أُمِّي قَبْرِي وَرَحِمُهَا حُبْلَى إِلَى ٱلْأَبَدِ.
לָ֤/מָּה זֶּה֙ מֵ/רֶ֣חֶם יָצָ֔אתִי לִ/רְא֥וֹת עָמָ֖ל וְ/יָג֑וֹן וַ/יִּכְל֥וּ בְּ/בֹ֖שֶׁת יָמָֽ/י18Wherefore came I forth out of the womb to see labour and sorrow, that my days should be consumed with shame?لِمَاذَا خَرَجْتُ مِنَ ٱلرَّحِم، لِأَرَى تَعَبًا وَحُزْنًا فَتَفْنَى بِٱلْخِزْيِ أَيَّامِي؟
21
Yirmeyahu — פרק 21 Jeremiah — Chapter 21
הַ/דָּבָ֛ר אֲשֶׁר הָיָ֥ה אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ מֵ/אֵ֣ת יְהוָ֑ה בִּ/שְׁלֹ֨חַ אֵלָ֜י/ו הַ/מֶּ֣לֶךְ צִדְקִיָּ֗הוּ אֶת פַּשְׁחוּר֙ בֶּן מַלְכִּיָּ֔ה וְ/אֶת צְפַנְיָ֧ה בֶן מַעֲשֵׂיָ֛ה הַ/כֹּהֵ֖ן לֵ/אמֹֽר1The word which came unto Jeremiah from the LORD, when king Zedekiah sent unto him Pashur the son of Melchiah, and Zephaniah the son of Maaseiah the priest, saying,اَلْكَلَامُ ٱلَّذِي صَارَ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ، حِينَ أَرْسَلَ إِلَيْهِ ٱلْمَلِكُ صِدْقِيَّا فَشْحُورَ بْنَ مَلْكِيَّا وَصَفَنْيَا بْنَ مَعْسِيَّا ٱلْكَاهِنَ قَائِلًا:
דְּרָשׁ נָ֤א בַעֲדֵ֨/נוּ֙ אֶת יְהוָ֔ה כִּ֛י נְבוּכַדְרֶאצַּ֥ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל נִלְחָ֣ם עָלֵ֑י/נוּ אוּלַי֩ יַעֲשֶׂ֨ה יְהוָ֤ה אוֹתָ֨/נוּ֙ כְּ/כָל נִפְלְאֹתָ֔י/ו וְ/יַעֲלֶ֖ה מֵ/עָלֵֽי/נוּ2Enquire, I pray thee, of the LORD for us; for Nebuchadrezzar king of Babylon maketh war against us; if so be that the LORD will deal with us according to all his wondrous works, that he may go up from us.«ٱسْأَلِ ٱلرَّبَّ مِنْ أَجْلِنَا، لِأَنَّ نَبُوخَذْراَصَّرَ مَلِكَ بَابِلَ يُحَارِبُنَا. لَعَلَّ ٱلرَّبَّ يَصْنَعُ مَعَنَا حَسَبَ كُلِّ عَجَائِبِهِ فَيَصْعَدَ عَنَّا».
וַ/יֹּ֥אמֶר יִרְמְיָ֖הוּ אֲלֵי/הֶ֑ם כֹּ֥ה תֹאמְרֻ֖/ן אֶל צִדְקִיָּֽהוּ3Then said Jeremiah unto them, Thus shall ye say to Zedekiah:فَقَالَ لَهُمَا إِرْمِيَا: «هَكَذَا تَقُولَانِ لِصِدْقِيَّا:
כֹּֽה אָמַ֨ר יְהוָ֜ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל הִנְ/נִ֣י מֵסֵב֮ אֶת כְּלֵ֣י הַ/מִּלְחָמָה֮ אֲשֶׁ֣ר בְּ/יֶדְ/כֶם֒ אֲשֶׁ֨ר אַתֶּ֜ם נִלְחָמִ֣ים בָּ֗/ם אֶת מֶ֤לֶךְ בָּבֶל֙ וְ/אֶת הַ/כַּשְׂדִּ֔ים הַ/צָּרִ֣ים עֲלֵי/כֶ֔ם מִ/ח֖וּץ לַֽ/חוֹמָ֑ה וְ/אָסַפְתִּ֣י אוֹתָ֔/ם אֶל תּ֖וֹךְ הָ/עִ֥יר הַ/זֹּֽאת4Thus saith the LORD God of Israel; Behold, I will turn back the weapons of war that {are} in your hands, wherewith ye fight against the king of Babylon, and {against} the Chaldeans, which besiege you without the walls, and I will assemble them into the midst of this city.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَأَنَذَا أَرُدُّ أَدَوَاتِ ٱلْحَرْبِ ٱلَّتِي بِيَدِكُمُ ٱلَّتِي أَنْتُمْ مُحَارِبُونَ بِهَا مَلِكَ بَابِلَ وَٱلْكَلْدَانِيِّينَ ٱلَّذِينَ يُحَاصِرُونَكُمْ خَارِجَ ٱلسُّورِ، وَأَجْمَعُهُمْ فِي وَسْطِ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ.
וְ/נִלְחַמְתִּ֤י אֲנִי֙ אִתְּ/כֶ֔ם בְּ/יָ֥ד נְטוּיָ֖ה וּ/בִ/זְר֣וֹעַ חֲזָקָ֑ה וּ/בְ/אַ֥ף וּ/בְ/חֵמָ֖ה וּ/בְ/קֶ֥צֶף גָּדֽוֹל5And I myself will fight against you with an outstretched hand and with a strong arm, even in anger, and in fury, and in great wrath.وَأَنَا أُحَارِبُكُمْ بِيَدٍ مَمْدُودَةٍ وَبِذِرَاعٍ شَدِيدَةٍ، وَبِغَضَبٍ وَحُمُوٍّ وَغَيْظٍ عَظِيمٍ.
וְ/הִכֵּיתִ֗י אֶת יֽוֹשְׁבֵי֙ הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את וְ/אֶת הָ/אָדָ֖ם וְ/אֶת הַ/בְּהֵמָ֑ה בְּ/דֶ֥בֶר גָּד֖וֹל יָמֻֽתוּ6And I will smite the inhabitants of this city, both man and beast: they shall die of a great pestilence.وَأَضْرِبُ سُكَّانَ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ، ٱلنَّاسَ وَٱلْبَهَائِمَ مَعًا. بِوَبَإٍ عَظِيمٍ يَمُوتُونَ.
וְ/אַחֲרֵי כֵ֣ן נְאֻם יְהוָ֡ה אֶתֵּ֣ן אֶת צִדְקִיָּ֣הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֣ה וְ/אֶת עֲבָדָ֣י/ו וְ/אֶת הָ/עָ֡ם וְ/אֶת הַ/נִּשְׁאָרִים֩ בָּ/עִ֨יר הַ/זֹּ֜את מִן הַ/דֶּ֣בֶר מִן הַ/חֶ֣רֶב וּ/מִן הָ/רָעָ֗ב בְּ/יַד֙ נְבוּכַדְרֶאצַּ֣ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֔ל וּ/בְ/יַד֙ אֹֽיְבֵי/הֶ֔ם וּ/בְ/יַ֖ד מְבַקְשֵׁ֣י נַפְשָׁ֑/ם וְ/הִכָּ֣/ם לְ/פִי חֶ֔רֶב לֹֽא יָח֣וּס עֲלֵי/הֶ֔ם וְ/לֹ֥א יַחְמֹ֖ל וְ/לֹ֥א יְרַחֵֽם7And afterward, saith the LORD, I will deliver Zedekiah king of Judah, and his servants, and the people, and such as are left in this city from the pestilence, from the sword, and from the famine, into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and into the hand of their enemies, and into the hand of those that seek their life: and he shall smite them with the edge of the sword; he shall not spare them, neither have pity, nor have mercy.ثُمَّ بَعْدَ ذَلِكَ قَالَ ٱلرَّبُّ: أَدْفَعُ صِدْقِيَّا مَلِكَ يَهُوذَا وَعَبِيدَهُ وَٱلشَّعْبَ وَٱلْبَاقِينَ فِي هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ مِنَ ٱلْوَبَإِ وَٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ لِيَدِ نَبُوخَذْرَاصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ وَلِيَدِ أَعْدَائِهِمْ وَلِيَدِ طَالِبِي نُفُوسِهِمْ، فَيَضْرِبُهُمْ بِحَدِّ ٱلسَّيْفِ. لَا يَتَرَأَّفُ عَلَيْهِمْ وَلَا يَشْفُقُ وَلَا يَرْحَمُ».
וְ/אֶל הָ/עָ֤ם הַ/זֶּה֙ תֹּאמַ֔ר כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה הִנְ/נִ֤י נֹתֵן֙ לִ/פְנֵי/כֶ֔ם אֶת דֶּ֥רֶךְ הַ/חַיִּ֖ים וְ/אֶת דֶּ֥רֶךְ הַ/מָּֽוֶת8And unto this people thou shalt say, Thus saith the LORD; Behold, I set before you the way of life, and the way of death.«وَتَقُولُ لِهَذَا ٱلشَّعْبِ: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا أَجْعَلُ أَمَامَكُمْ طَرِيقَ ٱلْحَيَاةِ وَطَرِيقَ ٱلْمَوْتِ.
הַ/יֹּשֵׁב֙ בָּ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את יָמ֕וּת בַּ/חֶ֖רֶב וּ/בָ/רָעָ֣ב וּ/בַ/דָּ֑בֶר וְ/הַ/יּוֹצֵא֩ וְ/נָפַ֨ל עַל הַ/כַּשְׂדִּ֜ים הַ/צָּרִ֤ים עֲלֵי/כֶם֙ יחיה וְ/חָיָ֔ה וְ/הָֽיְתָה לּ֥/וֹ נַפְשׁ֖/וֹ לְ/שָׁלָֽל9He that abideth in this city shall die by the sword, and by the famine, and by the pestilence: but he that goeth out, and falleth to the Chaldeans that besiege you, he shall live, and his life shall be unto him for a prey.ٱلَّذِي يُقِيمُ فِي هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ يَمُوتُ بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ وَٱلْوَبَإِ. وَٱلَّذِي يَخْرُجُ وَيَسْقُطُ إِلَى ٱلْكَلْدَانِيِّينَ ٱلَّذِينَ يُحَاصِرُونَكُمْ يَحْيَا وَتَصِيرُ نَفْسُهُ لَهُ غَنِيمَةً.
כִּ֣י שַׂ֣מְתִּי פָ֠נַ/י בָּ/עִ֨יר הַ/זֹּ֧את לְ/רָעָ֛ה וְ/לֹ֥א לְ/טוֹבָ֖ה נְאֻם יְהוָ֑ה בְּ/יַד מֶ֤לֶךְ בָּבֶל֙ תִּנָּתֵ֔ן וּ/שְׂרָפָ֖/הּ בָּ/אֵֽשׁ10For I have set my face against this city for evil, and not for good, saith the LORD: it shall be given into the hand of the king of Babylon, and he shall burn it with fire.لِأَنِّي قَدْ جَعَلْتُ وَجْهِي عَلَى هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ لِلشَّرِّ لَا لِلْخَيْرِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. لِيَدِ مَلِكِ بَابِلَ تُدْفَعُ فَيُحْرِقُهَا بِٱلنَّارِ.
וּ/לְ/בֵית֙ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה שִׁמְע֖וּ דְּבַר יְהוָֽה11And touching the house of the king of Judah, {say}, Hear ye the word of the LORD;«وَلِبَيْتِ مَلِكِ يَهُوذَا تَقُولُ: ٱسْمَعُوا كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ
בֵּ֣ית דָּוִ֗ד כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה דִּ֤ינוּ לַ/בֹּ֨קֶר֙ מִשְׁפָּ֔ט וְ/הַצִּ֥ילוּ גָז֖וּל מִ/יַּ֣ד עוֹשֵׁ֑ק פֶּן תֵּצֵ֨א כָ/אֵ֜שׁ חֲמָתִ֗/י וּ/בָעֲרָה֙ וְ/אֵ֣ין מְכַבֶּ֔ה מִ/פְּנֵ֖י רֹ֥עַ מעללי/הם מַעַלְלֵי/כֶֽם12O house of David, thus saith the LORD; Execute judgment in the morning, and deliver {him that is} spoiled out of the hand of the oppressor, lest my fury go out like fire, and burn that none can quench {it}, because of the evil of your doings. {Execute: Heb. Judge}يَا بَيْتَ دَاوُدَ، هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: ٱقْضُوا فِي ٱلصَّبَاحِ عَدْلًا، وَأَنْقِذُوا ٱلْمَغْصُوبَ مِنْ يَدِ ٱلظَّالِمِ، لِئَلَّا يَخْرُجَ كَنَارٍ غَضَبِي فَيُحْرِقَ وَلَيْسَ مَنْ يُطْفِئُ، مِنْ أَجْلِ شَرِّ أَعْمَالِكُمْ،
הִנְ/נִ֨י אֵלַ֜יִ/ךְ יֹשֶׁ֧בֶת הָ/עֵ֛מֶק צ֥וּר הַ/מִּישֹׁ֖ר נְאֻם יְהוָ֑ה הָ/אֹֽמְרִים֙ מִֽי יֵחַ֣ת עָלֵ֔י/נוּ וּ/מִ֥י יָב֖וֹא בִּ/מְעוֹנוֹתֵֽי/נוּ13Behold, I {am} against thee, O inhabitant of the valley, {and} rock of the plain, saith the LORD; which say, Who shall come down against us? or who shall enter into our habitations? {inhabitant: Heb. inhabitress}هَأَنَذَا ضِدُّكِ يَا سَاكِنَةَ ٱلْعُمْقِ، صَخْرَةَ ٱلسَّهْلِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. ٱلَّذِينَ يَقُولُونَ: مَنْ يَنْزِلُ عَلَيْنَا وَمَنْ يَدْخُلُ إِلَى مَنَازِلِنَا؟
וּ/פָקַדְתִּ֧י עֲלֵי/כֶ֛ם כִּ/פְרִ֥י מַעַלְלֵי/כֶ֖ם נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/הִצַּ֤תִּי אֵשׁ֙ בְּ/יַעְרָ֔/הּ וְ/אָכְלָ֖ה כָּל סְבִיבֶֽי/הָ14But I will punish you according to the fruit of your doings, saith the LORD: and I will kindle a fire in the forest thereof, and it shall devour all things round about it. {punish: Heb. visit upon}وَلَكِنَّنِي أُعَاقِبُكُمْ حَسَبَ ثَمَرِ أَعْمَالِكُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأُشْعِلُ نَارًا فِي وَعْرِهِ فَتَأْكُلُ مَا حَوَالَيْهَا.
22
Yirmeyahu — פרק 22 Jeremiah — Chapter 22
כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה רֵ֖ד בֵּֽית מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה וְ/דִבַּרְתָּ֣ שָׁ֔ם אֶת הַ/דָּבָ֖ר הַ/זֶּֽה1Thus saith the LORD; Go down to the house of the king of Judah, and speak there this word,«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: ٱنْزِلْ إِلَى بَيْتِ مَلِكِ يَهُوذَا وَتَكَلَّمْ هُنَاكَ بِهَذِهِ ٱلْكَلِمَةِ،
וְ/אָֽמַרְתָּ֙ שְׁמַ֣ע דְּבַר יְהוָ֔ה מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה הַ/יֹּשֵׁ֖ב עַל כִּסֵּ֣א דָוִ֑ד אַתָּ֤ה וַ/עֲבָדֶ֨י/ךָ֙ וְ/עַמְּ/ךָ֔ הַ/בָּאִ֖ים בַּ/שְּׁעָרִ֥ים הָ/אֵֽלֶּה2And say, Hear the word of the LORD, O king of Judah, that sittest upon the throne of David, thou, and thy servants, and thy people that enter in by these gates:وَقُلِ: ٱسْمَعْ كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ يَامَلِكَ يَهُوذَا ٱلْجَالِسَ عَلَى كُرْسِيِّ دَاوُدَ، أَنْتَ وَعَبِيدُكَ وَشَعْبُكَ ٱلدَّاخِلِينَ فِي هَذِهِ ٱلْأَبْوَابِ.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה עֲשׂ֤וּ מִשְׁפָּט֙ וּ/צְדָקָ֔ה וְ/הַצִּ֥ילוּ גָז֖וּל מִ/יַּ֣ד עָשׁ֑וֹק וְ/גֵר֩ יָת֨וֹם וְ/אַלְמָנָ֤ה אַל תֹּנוּ֙ אַל תַּחְמֹ֔סוּ וְ/דָ֣ם נָקִ֔י אַֽל תִּשְׁפְּכ֖וּ בַּ/מָּק֥וֹם הַ/זֶּֽה3Thus saith the LORD; Execute ye judgment and righteousness, and deliver the spoiled out of the hand of the oppressor: and do no wrong, do no violence to the stranger, the fatherless, nor the widow, neither shed innocent blood in this place.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: أَجْرُوا حَقًّا وَعَدْلًا، وَأَنْقِذُوا ٱلْمَغْصُوبَ مِنْ يَدِ ٱلظَّالِمِ، وَٱلْغَرِيبَ وَٱلْيَتِيمَ وَٱلْأَرْمَلَةَ. لَا تَضْطَهِدُوا وَلَا تَظْلِمُوا، وَلَا تَسْفِكُوا دَمًا زَكِيًّا فِي هَذَا ٱلْمَوْضِعِ.
כִּ֤י אִם עָשׂוֹ֙ תַּֽעֲשׂ֔וּ אֶת הַ/דָּבָ֖ר הַ/זֶּ֑ה וּ/בָ֣אוּ בְ/שַׁעֲרֵ֣י הַ/בַּ֣יִת הַ/זֶּ֡ה מְלָכִים֩ יֹשְׁבִ֨ים לְ/דָוִ֜ד עַל כִּסְא֗/וֹ רֹֽכְבִים֙ בָּ/רֶ֣כֶב וּ/בַ/סּוּסִ֔ים ה֥וּא ו/עבד/ו וַ/עֲבָדָ֖י/ו וְ/עַמּֽ/וֹ4For if ye do this thing indeed, then shall there enter in by the gates of this house kings sitting upon the throne of David, riding in chariots and on horses, he, and his servants, and his people. {upon...: Heb. for David upon his throne}لِأَنَّكُمْ إِنْ فَعَلْتُمْ هَذَا ٱلْأَمْرَ يَدْخُلُ فِي أَبْوَابِ هَذَا ٱلْبَيْتِ مُلُوكٌ جَالِسُونَ لِدَاوُدَ عَلَى كُرْسِيِّهِ رَاكِبِينَ فِي مَرْكَبَاتٍ وَعَلَى خَيْلٍ. هُوَ وَعَبِيدُهُ وَشَعْبُهُ.
וְ/אִם֙ לֹ֣א תִשְׁמְע֔וּ אֶת הַ/דְּבָרִ֖ים הָ/אֵ֑לֶּה בִּ֤/י נִשְׁבַּ֨עְתִּי֙ נְאֻם יְהוָ֔ה כִּי לְ/חָרְבָּ֥ה יִֽהְיֶ֖ה הַ/בַּ֥יִת הַ/זֶּֽה5But if ye will not hear these words, I swear by myself, saith the LORD, that this house shall become a desolation.وَإِنْ لَمْ تَسْمَعُوا لِهَذِهِ ٱلْكَلِمَاتِ فَقَدْ أَقْسَمْتُ بِنَفْسِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، إِنَّ هَذَا ٱلْبَيْتَ يَكُونُ خَرَابًا.
כִּֽי כֹ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה עַל בֵּית֙ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה גִּלְעָ֥ד אַתָּ֛ה לִ֖/י רֹ֣אשׁ הַ/לְּבָנ֑וֹן אִם לֹ֤א אֲשִֽׁיתְ/ךָ֙ מִדְבָּ֔ר עָרִ֖ים לֹ֥א נושבה נוֹשָֽׁבוּ6For thus saith the LORD unto the king's house of Judah; Thou {art} Gilead unto me, {and} the head of Lebanon: {yet} surely I will make thee a wilderness, {and} cities {which} are not inhabited.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ عَنْ بَيْتِ مَلِكِ يَهُوذَا: جِلْعَادٌ أَنْتَ لِي. رَأْسٌ مِنْ لُبْنَانَ. إِنِّي أَجْعَلُكَ بَرِّيَّةً، مُدُنًا غَيْرَ مَسْكُونَةٍ.
וְ/קִדַּשְׁתִּ֥י עָלֶ֛י/ךָ מַשְׁחִתִ֖ים אִ֣ישׁ וְ/כֵלָ֑י/ו וְ/כָֽרְתוּ֙ מִבְחַ֣ר אֲרָזֶ֔י/ךָ וְ/הִפִּ֖ילוּ עַל הָ/אֵֽשׁ7And I will prepare destroyers against thee, every one with his weapons: and they shall cut down thy choice cedars, and cast {them} into the fire.وَأُقَدِّسُ عَلَيْكَ مُهْلِكِينَ، كُلَّ وَاحِدٍ وَآلَاتِهِ، فَيَقْطَعُونَ خِيَارَ أَرْزِكَ وَيُلْقُونَهُ فِي ٱلنَّارِ.
וְ/עָֽבְרוּ֙ גּוֹיִ֣ם רַבִּ֔ים עַ֖ל הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֑את וְ/אָֽמְרוּ֙ אִ֣ישׁ אֶל רֵעֵ֔/הוּ עַל מֶ֨ה עָשָׂ֤ה יְהוָה֙ כָּ֔כָה לָ/עִ֥יר הַ/גְּדוֹלָ֖ה הַ/זֹּֽאת8And many nations shall pass by this city, and they shall say every man to his neighbour, Wherefore hath the LORD done thus unto this great city?وَيَعْبُرُ أُمَمٌ كَثِيرَةٌ فِي هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ، وَيَقُولُونَ ٱلْوَاحِدُ لِصَاحِبِهِ: لِمَاذَا فَعَلَ ٱلرَّبُّ مِثْلَ هَذَا لِهَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ ٱلْعَظِيمَةِ؟
וְ/אָ֣מְר֔וּ עַ֚ל אֲשֶׁ֣ר עָֽזְב֔וּ אֶת בְּרִ֥ית יְהוָ֖ה אֱלֹֽהֵי/הֶ֑ם וַ/יִּֽשְׁתַּחֲו֛וּ לֵ/אלֹהִ֥ים אֲחֵרִ֖ים וַ/יַּעַבְדֽוּ/ם9Then they shall answer, Because they have forsaken the covenant of the LORD their God, and worshipped other gods, and served them.فَيَقُولُونَ: مِنْ أَجْلِ أَنَّهُمْ تَرَكُوا عَهْدَ ٱلرَّبِّ إِلَهِهِمْ وَسَجَدُوا لِآلِهَةٍ أُخْرَى وَعَبَدُوهَا.
אַל תִּבְכּ֣וּ לְ/מֵ֔ת וְ/אַל תָּנֻ֖דוּ ל֑/וֹ בְּכ֤וּ בָכוֹ֙ לַֽ/הֹלֵ֔ךְ כִּ֣י לֹ֤א יָשׁוּב֙ ע֔וֹד וְ/רָאָ֖ה אֶת אֶ֥רֶץ מוֹלַדְתּֽ/וֹ10Weep ye not for the dead, neither bemoan him: {but} weep sore for him that goeth away: for he shall return no more, nor see his native country.«لَا تَبْكُوا مَيْتًا وَلَا تَنْدُبُوهُ. ٱبْكُوا، ٱبْكُوا مَنْ يَمْضِي، لِأَنَّهُ لَا يَرْجِعُ بَعْدُ فَيَرَى أَرْضَ مِيلَادِهِ.
כִּ֣י כֹ֣ה אָֽמַר יְ֠הוָה אֶל שַׁלֻּ֨ם בֶּן יֹאשִׁיָּ֜הוּ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֗ה הַ/מֹּלֵךְ֙ תַּ֚חַת יֹאשִׁיָּ֣הוּ אָבִ֔י/ו אֲשֶׁ֥ר יָצָ֖א מִן הַ/מָּק֣וֹם הַ/זֶּ֑ה לֹֽא יָשׁ֥וּב שָׁ֖ם עֽוֹד11For thus saith the LORD touching Shallum the son of Josiah king of Judah, which reigned instead of Josiah his father, which went forth out of this place; He shall not return thither any more:لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ عَنْ شَلُّومَ بْنِ يُوشِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، ٱلْمَالِكِ عِوَضًا عَنْ يُوشِيَّا أَبِيهِ: ٱلَّذِي خَرَجَ مِنْ هَذَا ٱلْمَوْضِعِ لَا يَرْجِعُ إِلَيْهِ بَعْدُ.
כִּ֗י בִּ/מְק֛וֹם אֲשֶׁר הִגְל֥וּ אֹת֖/וֹ שָׁ֣ם יָמ֑וּת וְ/אֶת הָ/אָ֥רֶץ הַ/זֹּ֖את לֹֽא יִרְאֶ֥ה עֽוֹד12But he shall die in the place whither they have led him captive, and shall see this land no more.بَلْ فِي ٱلْمَوْضِعِ ٱلَّذِي سَبُوهُ إِلَيْهِ، يَمُوتُ. وَهَذِهِ ٱلْأَرْضُ لَا يَرَاهَا بَعْدُ.
ה֣וֹי בֹּנֶ֤ה בֵית/וֹ֙ בְּֽ/לֹא צֶ֔דֶק וַ/עֲלִיּוֹתָ֖י/ו בְּ/לֹ֣א מִשְׁפָּ֑ט בְּ/רֵעֵ֨/הוּ֙ יַעֲבֹ֣ד חִנָּ֔ם וּ/פֹעֲל֖/וֹ לֹ֥א יִתֶּן לֽ/וֹ13Woe unto him that buildeth his house by unrighteousness, and his chambers by wrong; {that} useth his neighbour's service without wages, and giveth him not for his work;«وَيْلٌ لِمَنْ يَبْنِي بَيْتَهُ بِغَيْرِ عَدْلٍ وَعَلَالِيَهُ بِغَيْرِ حَقٍّ، ٱلَّذِي يَسْتَخْدِمُ صَاحِبَهُ مَجَّانًا وَلَا يُعْطِيهِ أُجْرَتَهُ.
הָ/אֹמֵ֗ר אֶבְנֶה לִּ/י֙ בֵּ֣ית מִדּ֔וֹת וַ/עֲלִיּ֖וֹת מְרֻוָּחִ֑ים וְ/קָ֤רַֽע ל/וֹ֙ חַלּוֹנָ֔/י וְ/סָפ֣וּן בָּ/אָ֔רֶז וּ/מָשׁ֖וֹחַ בַּ/שָּׁשַֽׁר14That saith, I will build me a wide house and large chambers, and cutteth him out windows; and {it is} cieled with cedar, and painted with vermilion. {large: Heb. through-aired} {windows: or, my windows}ٱلْقَائِلُ: أَبْنِي لِنَفْسِي بَيْتًا وَسِيعًا وَعَلَالِيَ فَسِيحَةً. وَيَشُقُّ لِنَفْسِهِ كُوًى وَيَسْقُفُ بِأَرْزٍ وَيَدْهُنُ بِمُغْرَةٍ.
הֲ/תִֽמְלֹ֔ךְ כִּ֥י אַתָּ֖ה מְתַחֲרֶ֣ה בָ/אָ֑רֶז אָבִ֜י/ךָ הֲ/ל֧וֹא אָכַ֣ל וְ/שָׁתָ֗ה וְ/עָשָׂ֤ה מִשְׁפָּט֙ וּ/צְדָקָ֔ה אָ֖ז ט֥וֹב לֽ/וֹ15Shalt thou reign, because thou closest {thyself} in cedar? did not thy father eat and drink, and do judgment and justice, {and} then {it was} well with him?هَلْ تَمْلِكُ لِأَنَّكَ أَنْتَ تُحَاذِي ٱلْأَرْزَ؟ أَمَا أَكَلَ أَبُوكَ وَشَرِبَ وَأَجْرَى حَقًّا وَعَدْلًا؟ حِينَئِذٍ كَانَ لَهُ خَيْرٌ.
דָּ֛ן דִּין עָנִ֥י וְ/אֶבְי֖וֹן אָ֣ז ט֑וֹב הֲ/לוֹא הִ֛יא הַ/דַּ֥עַת אֹתִ֖/י נְאֻם יְהוָֽה16He judged the cause of the poor and needy; then {it was} well {with him: was} not this to know me? saith the LORD.قَضَى قَضَاءَ ٱلْفَقِيرِ وَٱلْمِسْكِينِ، حِينَئِذٍ كَانَ خَيْرٌ. أَلَيْسَ ذَلِكَ مَعْرِفَتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ؟
כִּ֣י אֵ֤ין עֵינֶ֨י/ךָ֙ וְ/לִבְּ/ךָ֔ כִּ֖י אִם עַל בִּצְעֶ֑/ךָ וְ/עַ֤ל דַּֽם הַ/נָּקִי֙ לִ/שְׁפּ֔וֹךְ וְ/עַל הָ/עֹ֥שֶׁק וְ/עַל הַ/מְּרוּצָ֖ה לַ/עֲשֽׂוֹת17But thine eyes and thine heart {are} not but for thy covetousness, and for to shed innocent blood, and for oppression, and for violence, to do {it}. {violence: or, incursion}لِأَنَّ عَيْنَيْكَ وَقَلْبَكَ لَيْسَتْ إِلَا عَلَى خَطْفِكَ، وَعَلَى ٱلدَّمِ ٱلزَّكِيِّ لِتَسْفِكَهُ، وَعَلَى ٱلِٱغْتِصَابِ وَٱلظُّلْمِ لِتَعْمَلَهُمَا.
לָ/כֵ֞ן כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אֶל יְהוֹיָקִ֤ים בֶּן יֹאשִׁיָּ֨הוּ֙ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה לֹא יִסְפְּד֣וּ ל֔/וֹ ה֥וֹי אָחִ֖/י וְ/ה֣וֹי אָח֑וֹת לֹא יִסְפְּד֣וּ ל֔/וֹ ה֥וֹי אָד֖וֹן וְ/ה֥וֹי הֹדֹֽ/ה18Therefore thus saith the LORD concerning Jehoiakim the son of Josiah king of Judah; They shall not lament for him, {saying}, Ah my brother! or, Ah sister! they shall not lament for him, {saying}, Ah lord! or, Ah his glory!لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ عَنْ يَهُويَاقِيمَ بْنِ يُوشِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا: لَا يَنْدُبُونَهُ قَائِلِينَ: آهِ يَا أَخِي! أَوْ آهِ يَا أُخْتِي! لَا يَنْدُبُونَهُ قَائِلِينَ: آهِ يَا سَيِّدُ! أَوْ آهِ يَا جَلَالَهُ!
קְבוּרַ֥ת חֲמ֖וֹר יִקָּבֵ֑ר סָח֣וֹב וְ/הַשְׁלֵ֔ךְ מֵ/הָ֖לְאָה לְ/שַׁעֲרֵ֥י יְרוּשָׁלִָֽם19He shall be buried with the burial of an ass, drawn and cast forth beyond the gates of Jerusalem.يُدْفَنُ دَفْنَ حِمَارٍ مَسْحُوبًا وَمَطْرُوحًا بَعِيدًا عَنْ أَبْوَابِ أُورُشَلِيمَ.
עֲלִ֤י הַ/לְּבָנוֹן֙ וּֽ/צְעָ֔קִי וּ/בַ/בָּשָׁ֖ן תְּנִ֣י קוֹלֵ֑/ךְ וְ/צַֽעֲקִי֙ מֵֽ/עֲבָרִ֔ים כִּ֥י נִשְׁבְּר֖וּ כָּל מְאַהֲבָֽיִ/ךְ20Go up to Lebanon, and cry; and lift up thy voice in Bashan, and cry from the passages: for all thy lovers are destroyed.«اِصْعَدِي عَلَى لُبْنَانَ وَٱصْرُخِي، وَفِي بَاشَانَ أَطْلِقِي صَوْتَكِ، وَٱصْرُخِي مِنْ عَبَارِيمَ، لِأَنَّهُ قَدْ سُحِقَ كُلُّ مُحِبِّيكِ.
דִּבַּ֤רְתִּי אֵלַ֨יִ/ךְ֙ בְּ/שַׁלְוֺתַ֔יִ/ךְ אָמַ֖רְתְּ לֹ֣א אֶשְׁמָ֑ע זֶ֤ה דַרְכֵּ/ךְ֙ מִ/נְּעוּרַ֔יִ/ךְ כִּ֥י לֹֽא שָׁמַ֖עַתְּ בְּ/קוֹלִֽ/י21I spake unto thee in thy prosperity; {but} thou saidst, I will not hear. This {hath been} thy manner from thy youth, that thou obeyedst not my voice. {prosperity: Heb. prosperities}تَكَلَّمْتُ إِلَيْكِ فِي رَاحَتِكِ. قُلْتِ: لَا أَسْمَعُ. هَذَا طَرِيقُكِ مُنْذُ صِبَاكِ، أَنَّكِ لَا تَسْمَعِينَ لِصَوْتِي.
כָּל רֹעַ֨יִ/ךְ֙ תִּרְעֶה ר֔וּחַ וּֽ/מְאַהֲבַ֖יִ/ךְ בַּ/שְּׁבִ֣י יֵלֵ֑כוּ כִּ֣י אָ֤ז תֵּבֹ֨שִׁי֙ וְ/נִכְלַ֔מְתְּ מִ/כֹּ֖ל רָעָתֵֽ/ךְ22The wind shall eat up all thy pastors, and thy lovers shall go into captivity: surely then shalt thou be ashamed and confounded for all thy wickedness.كُلُّ رُعَاتِكِ تَرْعَاهُمُ ٱلرِّيحُ، وَمُحِبُّوكِ يَذْهَبُونَ إِلَى ٱلسَّبْيِ. فَحِينَئِذٍ تَخْزَيْنَ وَتَخْجَلِينَ لِأَجْلِ كُلِّ شَرِّكِ.
ישבתי יֹשַׁבְתְּ֙ בַּ/לְּבָנ֔וֹן מקננתי מְקֻנַּ֖נְתְּ בָּֽ/אֲרָזִ֑ים מַה נֵּחַנְתְּ֙ בְּ/בֹא לָ֣/ךְ חֲבָלִ֔ים חִ֖יל כַּ/יֹּלֵדָֽה23O inhabitant of Lebanon, that makest thy nest in the cedars, how gracious shalt thou be when pangs come upon thee, the pain as of a woman in travail! {inhabitant: Heb. inhabitress}أَيَّتُهَا ٱلسَّاكِنَةُ فِي لُبْنَانَ ٱلْمُعَشِّشَةُ فِي ٱلْأَرْزِ، كَمْ يُشْفِقُ عَلَيْكِ عِنْدَ إِتْيَانِ ٱلْمُخَاضِ عَلَيْكِ، ٱلْوَجَعِ كَوَالِدَةٍ!
חַי אָנִי֮ נְאֻם יְהוָה֒ כִּ֣י אִם יִהְיֶ֞ה כָּנְיָ֤הוּ בֶן יְהֽוֹיָקִים֙ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה חוֹתָ֖ם עַל יַ֣ד יְמִינִ֑/י כִּ֥י מִ/שָּׁ֖ם אֶתְּקֶֽ/נְךָּ24{As} I live, saith the LORD, though Coniah the son of Jehoiakim king of Judah were the signet upon my right hand, yet would I pluck thee thence;حَيٌّ أَنَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَلَوْ كَانَ كُنْيَاهُو بْنُ يَهُويَاقِيمَ مَلِكُ يَهُوذَا خَاتِمًا عَلَى يَدِي ٱلْيُمْنَى فَإِنِّي مِنْ هُنَاكَ أَنْزِعُكَ،
וּ/נְתַתִּ֗י/ךָ בְּ/יַד֙ מְבַקְשֵׁ֣י נַפְשֶׁ֔/ךָ וּ/בְ/יַ֛ד אֲשֶׁר אַתָּ֥ה יָג֖וֹר מִ/פְּנֵי/הֶ֑ם וּ/בְ/יַ֛ד נְבוּכַדְרֶאצַּ֥ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל וּ/בְ/יַ֥ד הַ/כַּשְׂדִּֽים25And I will give thee into the hand of them that seek thy life, and into the hand {of them} whose face thou fearest, even into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and into the hand of the Chaldeans.وَأُسَلِّمُكَ لِيَدِ طَالِبِي نَفْسِكَ، وَلِيَدِ ٱلَّذِينَ تَخَافُ مِنْهُمْ، وَلِيَدِ نَبُوخَذْرَاصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ، وَلِيَدِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ.
וְ/הֵֽטַלְתִּ֣י אֹתְ/ךָ֗ וְ/אֶֽת אִמְּ/ךָ֙ אֲשֶׁ֣ר יְלָדַ֔תְ/ךָ עַ֚ל הָ/אָ֣רֶץ אַחֶ֔רֶת אֲשֶׁ֥ר לֹֽא יֻלַּדְתֶּ֖ם שָׁ֑ם וְ/שָׁ֖ם תָּמֽוּתוּ26And I will cast thee out, and thy mother that bare thee, into another country, where ye were not born; and there shall ye die.وَأَطْرَحُكَ وَأُمَّكَ ٱلَّتِي وَلَدَتْكَ إِلَى أَرْضٍ أُخْرَى لَمْ تُولَدَا فِيهَا، وَهُنَاكَ تَمُوتَانِ.
וְ/עַל הָ/אָ֗רֶץ אֲשֶׁר הֵ֛ם מְנַשְּׂאִ֥ים אֶת נַפְשָׁ֖/ם לָ/שׁ֣וּב שָׁ֑ם שָׁ֖מָּ/ה לֹ֥א יָשֽׁוּבוּ27But to the land whereunto they desire to return, thither shall they not return. {desire: Heb. lift up their mind}أَمَّا ٱلْأَرْضُ ٱلَّتِي يَشْتَاقَانِ إِلَى ٱلرُّجُوعِ إِلَيْهَا، فَلَا يَرْجِعَانِ إِلَيْهَا.
הַ/עֶ֨צֶב נִבְזֶ֜ה נָפ֗וּץ הָ/אִ֤ישׁ הַ/זֶּה֙ כָּנְיָ֔הוּ אִ֨ם כְּלִ֔י אֵ֥ין חֵ֖פֶץ בּ֑/וֹ מַדּ֤וּעַ הֽוּטֲלוּ֙ ה֣וּא וְ/זַרְע֔/וֹ וְ/הֻ֨שְׁלְכ֔וּ עַל הָ/אָ֖רֶץ אֲשֶׁ֥ר לֹא יָדָֽעוּ28{Is} this man Coniah a despised broken idol? {is he} a vessel wherein {is} no pleasure? wherefore are they cast out, he and his seed, and are cast into a land which they know not?هَلْ هَذَا ٱلرَّجُلُ كُنْيَاهُو وِعَاءُ خَزَفٍ مُهَانٍ مَكْسُورٍ، أَوْ إِنَاءٌ لَيْسَتْ فِيهِ مَسَرَّةٌ؟ لِمَاذَا طُرِحَ هُوَ وَنَسْلُهُ وَأُلْقُوا إِلَى أَرْضٍ لَمْ يَعْرِفُوهَا؟
אֶ֥רֶץ אֶ֖רֶץ אָ֑רֶץ שִׁמְעִ֖י דְּבַר יְהוָֽה29O earth, earth, earth, hear the word of the LORD.يَا أَرْضُ، يَا أَرْضُ، يَا أَرْضُ ٱسْمَعِي كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ!
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה כִּתְב֞וּ אֶת הָ/אִ֤ישׁ הַ/זֶּה֙ עֲרִירִ֔י גֶּ֖בֶר לֹא יִצְלַ֣ח בְּ/יָמָ֑י/ו כִּי֩ לֹ֨א יִצְלַ֜ח מִ/זַּרְע֗/וֹ אִ֚ישׁ יֹשֵׁב֙ עַל כִּסֵּ֣א דָוִ֔ד וּ/מֹשֵׁ֥ל ע֖וֹד בִּ/יהוּדָֽה30Thus saith the LORD, Write ye this man childless, a man {that} shall not prosper in his days: for no man of his seed shall prosper, sitting upon the throne of David, and ruling any more in Judah.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: ٱكْتُبُوا هَذَا ٱلرَّجُلَ عَقِيمًا، رَجُلًا لَا يَنْجَحُ فِي أَيَّامِهِ، لِأَنَّهُ لَا يَنْجَحُ مِنْ نَسْلِهِ أَحَدٌ جَالِسًا عَلَى كُرْسِيِّ دَاوُدَ وَحَاكِمًا بَعْدُ فِي يَهُوذَا.
23
Yirmeyahu — פרק 23 Jeremiah — Chapter 23
ה֣וֹי רֹעִ֗ים מְאַבְּדִ֧ים וּ/מְפִצִ֛ים אֶת צֹ֥אן מַרְעִיתִ֖/י נְאֻם יְהוָֽה1Woe be unto the pastors that destroy and scatter the sheep of my pasture! saith the LORD.«وَيْلٌ لِلرُّعَاةِ ٱلَّذِينَ يُهْلِكُونَ وَيُبَدِّدُونَ غَنَمَ رَعِيَّتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
לָ֠/כֵן כֹּֽה אָמַ֨ר יְהוָ֜ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל עַֽל הָ/רֹעִים֮ הָ/רֹעִ֣ים אֶת עַמִּ/י֒ אַתֶּ֞ם הֲפִצֹתֶ֤ם אֶת צֹאנִ/י֙ וַ/תַּדִּח֔וּ/ם וְ/לֹ֥א פְקַדְתֶּ֖ם אֹתָ֑/ם הִנְ/נִ֨י פֹקֵ֧ד עֲלֵי/כֶ֛ם אֶת רֹ֥עַ מַעַלְלֵי/כֶ֖ם נְאֻם יְהוָֽה2Therefore thus saith the LORD God of Israel against the pastors that feed my people; Ye have scattered my flock, and driven them away, and have not visited them: behold, I will visit upon you the evil of your doings, saith the LORD.لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ عَنِ ٱلرُّعَاةِ ٱلَّذِينَ يَرْعَوْنَ شَعْبِي: أَنْتُمْ بَدَّدْتُمْ غَنَمِي وَطَرَدْتُمُوهَا وَلَمْ تَتَعَهَّدُوهَا. هَأَنَذَا أُعَاقِبُكُمْ عَلَى شَرِّ أَعْمَالِكُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
וַ/אֲנִ֗י אֲקַבֵּץ֙ אֶת שְׁאֵרִ֣ית צֹאנִ֔/י מִ/כֹּל֙ הָ/אֲרָצ֔וֹת אֲשֶׁר הִדַּ֥חְתִּי אֹתָ֖/ם שָׁ֑ם וַ/הֲשִׁבֹתִ֥י אֶתְ/הֶ֛ן עַל נְוֵ/הֶ֖ן וּ/פָר֥וּ וְ/רָבֽוּ3And I will gather the remnant of my flock out of all countries whither I have driven them, and will bring them again to their folds; and they shall be fruitful and increase.وَأَنَا أَجْمَعُ بَقِيَّةَ غَنَمِي مِنْ جَمِيعِ ٱلْأَرَاضِي ٱلَّتِي طَرَدْتُهَا إِلَيْهَا، وَأَرُدُّهَا إِلَى مَرَابِضِهَا فَتُثْمِرُ وَتَكْثُرُ.
וַ/הֲקִמֹתִ֧י עֲלֵי/הֶ֛ם רֹעִ֖ים וְ/רָע֑וּ/ם וְ/לֹא יִֽירְא֨וּ ע֧וֹד וְ/לֹא יֵחַ֛תּוּ וְ/לֹ֥א יִפָּקֵ֖דוּ נְאֻם יְהוָֽה4And I will set up shepherds over them which shall feed them: and they shall fear no more, nor be dismayed, neither shall they be lacking, saith the LORD.وَأُقِيمُ عَلَيْهَا رُعَاةً يَرْعَوْنَهَا فَلَا تَخَافُ بَعْدُ وَلَا تَرْتَعِدُ وَلَا تُفْقَدُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
הִנֵּ֨ה יָמִ֤ים בָּאִים֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וַ/הֲקִמֹתִ֥י לְ/דָוִ֖ד צֶ֣מַח צַדִּ֑יק וּ/מָ֤לַךְ מֶ֨לֶךְ֙ וְ/הִשְׂכִּ֔יל וְ/עָשָׂ֛ה מִשְׁפָּ֥ט וּ/צְדָקָ֖ה בָּ/אָֽרֶץ5Behold, the days come, saith the LORD, that I will raise unto David a righteous Branch, and a King shall reign and prosper, and shall execute judgment and justice in the earth.«هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأُقِيمُ لِدَاوُدَ غُصْنَ بِرٍّ، فَيَمْلِكُ مَلِكٌ وَيَنْجَحُ، وَيُجْرِي حَقًّا وَعَدْلًا فِي ٱلْأَرْضِ.
בְּ/יָמָי/ו֙ תִּוָּשַׁ֣ע יְהוּדָ֔ה וְ/יִשְׂרָאֵ֖ל יִשְׁכֹּ֣ן לָ/בֶ֑טַח וְ/זֶה שְּׁמ֥/וֹ אֲֽשֶׁר יִקְרְא֖/וֹ יְהוָ֥ה צִדְקֵֽ/נוּ6In his days Judah shall be saved, and Israel shall dwell safely: and this {is} his name whereby he shall be called, THE LORD OUR RIGHTEOUSNESS. {THE LORD...: Heb. Jehovahtsidkenu}فِي أَيَّامِهِ يُخَلَّصُ يَهُوذَا، وَيَسْكُنُ إِسْرَائِيلُ آمِنًا، وَهَذَا هُوَ ٱسْمُهُ ٱلَّذِي يَدْعُونَهُ بِهِ: ٱلرَّبُّ بِرُّنَا.
לָ/כֵ֛ן הִנֵּֽה יָמִ֥ים בָּאִ֖ים נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/לֹא יֹ֤אמְרוּ עוֹד֙ חַי יְהוָ֔ה אֲשֶׁ֧ר הֶעֱלָ֛ה אֶת בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל מֵ/אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם7Therefore, behold, the days come, saith the LORD, that they shall no more say, The LORD liveth, which brought up the children of Israel out of the land of Egypt;لِذَلِكَ هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَلَا يَقُولُونَ بَعْدُ: حَيٌّ هُوَ ٱلرَّبُّ ٱلَّذِي أَصْعَدَ بَنِي إِسْرَائِيلَ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ،
כִּ֣י אִם חַי יְהוָ֗ה אֲשֶׁ֣ר הֶעֱלָה֩ וַ/אֲשֶׁ֨ר הֵבִ֜יא אֶת זֶ֨רַע בֵּ֤ית יִשְׂרָאֵל֙ מֵ/אֶ֣רֶץ צָפ֔וֹנָ/ה וּ/מִ/כֹּל֙ הָֽ/אֲרָצ֔וֹת אֲשֶׁ֥ר הִדַּחְתִּ֖י/ם שָׁ֑ם וְ/יָשְׁב֖וּ עַל אַדְמָתָֽ/ם8But, The LORD liveth, which brought up and which led the seed of the house of Israel out of the north country, and from all countries whither I had driven them; and they shall dwell in their own land.بَلْ: حَيٌّ هُوَ ٱلرَّبُّ ٱلَّذِي أَصْعَدَ وَأَتَى بِنَسْلِ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ مِنْ أَرْضِ ٱلشِّمَالِ وَمِنْ جَمِيعِ ٱلْأَرَاضِي ٱلَّتِي طَرَدْتُهُمْ إِلَيْهَا فَيَسْكُنُونَ فِي أَرْضِهِمْ».
לַ/נְּבִאִ֞ים נִשְׁבַּ֧ר לִבִּ֣/י בְ/קִרְבִּ֗/י רָֽחֲפוּ֙ כָּל עַצְמוֹתַ֔/י הָיִ֨יתִי֙ כְּ/אִ֣ישׁ שִׁכּ֔וֹר וּ/כְ/גֶ֖בֶר עֲבָ֣ר/וֹ יָ֑יִן מִ/פְּנֵ֣י יְהוָ֔ה וּ/מִ/פְּנֵ֖י דִּבְרֵ֥י קָדְשֽׁ/וֹ9Mine heart within me is broken because of the prophets; all my bones shake; I am like a drunken man, and like a man whom wine hath overcome, because of the LORD, and because of the words of his holiness.فِي ٱلْأَنْبِيَاءِ: اِنْسَحَقَ قَلْبِي فِي وَسَطِي. ٱرْتَخَتْ كُلُّ عِظَامِي. صِرْتُ كَإِنْسَانٍ سَكْرَانَ وَمِثْلَ رَجُلٍ غَلَبَتْهُ ٱلْخَمْرُ، مِنْ أَجْلِ ٱلرَّبِّ وَمِنْ أَجْلِ كَلَامِ قُدْسِهِ.
כִּ֤י מְנָֽאֲפִים֙ מָלְאָ֣ה הָ/אָ֔רֶץ כִּֽי מִ/פְּנֵ֤י אָלָה֙ אָבְלָ֣ה הָ/אָ֔רֶץ יָבְשׁ֖וּ נְא֣וֹת מִדְבָּ֑ר וַ/תְּהִ֤י מְרֽוּצָתָ/ם֙ רָעָ֔ה וּ/גְבוּרָתָ֖/ם לֹא כֵֽן10For the land is full of adulterers; for because of swearing the land mourneth; the pleasant places of the wilderness are dried up, and their course is evil, and their force {is} not right. {swearing: or, cursing} {course: or, violence}لِأَنَّ ٱلْأَرْضَ ٱمْتَلَأَتْ مِنَ ٱلْفَاسِقِينَ. لِأَنَّهُ مِنْ أَجْلِ ٱللَّعْنِ نَاحَتِ ٱلْأَرْضُ. جَفَّتْ مَرَاعِي ٱلْبَرِّيَّةِ، وَصَارَ سَعْيُهُمْ لِلشَّرِّ، وَجَبَرُوتُهُمْ لِلْبَاطِلِ.
כִּֽי גַם נָבִ֥יא גַם כֹּהֵ֖ן חָנֵ֑פוּ גַּם בְּ/בֵיתִ֛/י מָצָ֥אתִי רָעָתָ֖/ם נְאֻם יְהוָֽה11For both prophet and priest are profane; yea, in my house have I found their wickedness, saith the LORD.«لِأَنَّ ٱلْأَنْبِيَاءَ وَٱلْكَهَنَةَ تَنَجَّسُوا جَمِيعًا، بَلْ فِي بَيْتِي وَجَدْتُ شَرَّهُمْ يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
לָ/כֵן֩ יִֽהְיֶ֨ה דַרְכָּ֜/ם לָ/הֶ֗ם כַּ/חֲלַקְלַקּוֹת֙ בָּֽ/אֲפֵלָ֔ה יִדַּ֖חוּ וְ/נָ֣פְלוּ בָ֑/הּ כִּֽי אָבִ֨יא עֲלֵי/הֶ֥ם רָעָ֛ה שְׁנַ֥ת פְּקֻדָּתָ֖/ם נְאֻם יְהוָֽה12Wherefore their way shall be unto them as slippery {ways} in the darkness: they shall be driven on, and fall therein: for I will bring evil upon them, {even} the year of their visitation, saith the LORD.لِذَلِكَ يَكُونُ طَرِيقُهُمْ لَهُمْ كَمَزَالِقَ فِي ظَلَامٍ دَامِسٍ، فَيُطْرَدُونَ وَيَسْقُطُونَ فِيهَا، لِأَنِّي أَجْلِبُ عَلَيْهِمْ شَرًّا سَنَةَ عِقَابِهِمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
וּ/בִ/נְבִיאֵ֥י שֹׁמְר֖וֹן רָאִ֣יתִי תִפְלָ֑ה הִנַּבְּא֣וּ בַ/בַּ֔עַל וַ/יַּתְע֥וּ אֶת עַמִּ֖/י אֶת יִשְׂרָאֵֽל13And I have seen folly in the prophets of Samaria; they prophesied in Baal, and caused my people Israel to err. {folly: or, an absurd thing: Heb. unsavoury}وَقَدْ رَأَيْتُ فِي أَنْبِيَاءِ ٱلسَّامِرَةِ حَمَاقَةً. تَنَبَّأُوا بِٱلْبَعْلِ وَأَضَلُّوا شَعْبِي إِسْرَائِيلَ.
וּ/בִ/נְבִאֵ֨י יְרוּשָׁלִַ֜ם רָאִ֣יתִי שַׁעֲרוּרָ֗ה נָא֞וֹף וְ/הָלֹ֤ךְ בַּ/שֶּׁ֨קֶר֙ וְ/חִזְּקוּ֙ יְדֵ֣י מְרֵעִ֔ים לְ/בִ֨לְתִּי שָׁ֔בוּ אִ֖ישׁ מֵ/רָֽעָת֑/וֹ הָֽיוּ לִ֤/י כֻלָּ/ם֙ כִּ/סְדֹ֔ם וְ/יֹשְׁבֶ֖י/הָ כַּ/עֲמֹרָֽה14I have seen also in the prophets of Jerusalem an horrible thing: they commit adultery, and walk in lies: they strengthen also the hands of evildoers, that none doth return from his wickedness: they are all of them unto me as Sodom, and the inhabitants thereof as Gomorrah. {an...: or, filthiness}وَفِي أَنْبِيَاءِ أُورُشَلِيمَ رَأَيْتُ مَا يُقْشَعَرُّ مِنْهُ. يَفْسِقُونَ وَيَسْلُكُونَ بِٱلْكَذِبِ، وَيُشَدِّدُونَ أَيَادِيَ فَاعِلِي ٱلشَّرِّ حَتَّى لَا يَرْجِعُوا ٱلْوَاحِدُ عَنْ شَرِّهِ. صَارُوا لِي كُلُّهُمْ كَسَدُومَ، وَسُكَّانُهَا كَعَمُورَةَ.
לָ/כֵ֞ן כֹּֽה אָמַ֨ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ עַל הַ/נְּבִאִ֔ים הִנְ/נִ֨י מַאֲכִ֤יל אוֹתָ/ם֙ לַֽעֲנָ֔ה וְ/הִשְׁקִתִ֖י/ם מֵי רֹ֑אשׁ כִּ֗י מֵ/אֵת֙ נְבִיאֵ֣י יְרוּשָׁלִַ֔ם יָצְאָ֥ה חֲנֻפָּ֖ה לְ/כָל הָ/אָֽרֶץ15Therefore thus saith the LORD of hosts concerning the prophets; Behold, I will feed them with wormwood, and make them drink the water of gall: for from the prophets of Jerusalem is profaneness gone forth into all the land. {profaneness: or, hypocrisy}لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ عَنِ ٱلْأَنْبِيَاءِ: هَأَنَذَا أُطْعِمُهُمْ أَفْسَنْتِينًا وَأَسْقِيهِمْ مَاءَ ٱلْعَلْقَمِ، لِأَنَّهُ مِنْ عِنْدِ أَنْبِيَاءِ أُورُشَلِيمَ خَرَجَ نِفَاقٌ فِي كُلِّ ٱلْأَرْضِ.
כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת אַֽל תִּשְׁמְע֞וּ עַל דִּבְרֵ֤י הַ/נְּבִאִים֙ הַ/נִּבְּאִ֣ים לָ/כֶ֔ם מַהְבִּלִ֥ים הֵ֖מָּה אֶתְ/כֶ֑ם חֲז֤וֹן לִבָּ/ם֙ יְדַבֵּ֔רוּ לֹ֖א מִ/פִּ֥י יְהוָֽה16Thus saith the LORD of hosts, Hearken not unto the words of the prophets that prophesy unto you: they make you vain: they speak a vision of their own heart, {and} not out of the mouth of the LORD.هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: لَا تَسْمَعُوا لِكَلَامِ ٱلْأَنْبِيَاءِ ٱلَّذِينَ يَتَنَبَّأُونَ لَكُمْ، فَإِنَّهُمْ يَجْعَلُونَكُمْ بَاطِلًا. يَتَكَلَّمُونَ بِرُؤْيَا قَلْبِهِمْ لَا عَنْ فَمِ ٱلرَّبِّ.
אֹמְרִ֤ים אָמוֹר֙ לִֽ/מְנַאֲצַ֔/י דִּבֶּ֣ר יְהוָ֔ה שָׁל֖וֹם יִֽהְיֶ֣ה לָ/כֶ֑ם וְ֠/כֹל הֹלֵ֞ךְ בִּ/שְׁרִר֤וּת לִבּ/וֹ֙ אָֽמְר֔וּ לֹֽא תָב֥וֹא עֲלֵי/כֶ֖ם רָעָֽה17They say still unto them that despise me, The LORD hath said, Ye shall have peace; and they say unto every one that walketh after the imagination of his own heart, No evil shall come upon you. {imagination: or, stubbornness}قَائِلِينَ قَوْلًا لِمُحْتَقِرِيَّ: قَالَ ٱلرَّبُّ: يَكُونُ لَكُمْ سَلَامٌ! وَيَقُولُونَ لِكُلِّ مَنْ يَسِيرُ فِي عِنَادِ قَلْبِهِ: لَا يَأْتِي عَلَيْكُمْ شَرٌّ.
כִּ֣י מִ֤י עָמַד֙ בְּ/ס֣וֹד יְהוָ֔ה וְ/יֵ֖רֶא וְ/יִשְׁמַ֣ע אֶת דְּבָר֑/וֹ מִֽי הִקְשִׁ֥יב דבר/י דְּבָר֖/וֹ וַ/יִּשְׁמָֽע18For who hath stood in the counsel of the LORD, and hath perceived and heard his word? who hath marked his word, and heard {it}? {counsel: or, secret}لِأَنَّهُ مَنْ وَقَفَ فِي مَجْلِسِ ٱلرَّبِّ وَرَأَى وَسَمِعَ كَلِمَتَهُ؟ مَنْ أَصْغَى لِكَلِمَتِهِ وَسَمِعَ؟».
הִנֵּ֣ה סַעֲרַ֣ת יְהוָ֗ה חֵמָה֙ יָֽצְאָ֔ה וְ/סַ֖עַר מִתְחוֹלֵ֑ל עַ֛ל רֹ֥אשׁ רְשָׁעִ֖ים יָחֽוּל19Behold, a whirlwind of the LORD is gone forth in fury, even a grievous whirlwind: it shall fall grievously upon the head of the wicked.هَا زَوْبَعَةُ ٱلرَّبِّ. غَيْظٌ يَخْرُجُ، وَنَوْءٌ هَائِجٌ. عَلَى رُؤُوسِ ٱلْأَشْرَارِ يَثُورُ.
לֹ֤א יָשׁוּב֙ אַף יְהוָ֔ה עַד עֲשֹׂת֥/וֹ וְ/עַד הֲקִימ֖/וֹ מְזִמּ֣וֹת לִבּ֑/וֹ בְּ/אַֽחֲרִית֙ הַ/יָּמִ֔ים תִּתְבּ֥וֹנְנוּ בָ֖/הּ בִּינָֽה20The anger of the LORD shall not return, until he have executed, and till he have performed the thoughts of his heart: in the latter days ye shall consider it perfectly.لَا يَرْتَدُّ غَضَبُ ٱلرَّبِّ حَتَّى يُجْرِيَ وَيُقِيمَ مَقَاصِدَ قَلْبِهِ. فِي آخِرِ ٱلْأَيَّامِ تَفْهَمُونَ فَهْمًا.
לֹא שָׁלַ֥חְתִּי אֶת הַ/נְּבִאִ֖ים וְ/הֵ֣ם רָ֑צוּ לֹא דִבַּ֥רְתִּי אֲלֵי/הֶ֖ם וְ/הֵ֥ם נִבָּֽאוּ21I have not sent these prophets, yet they ran: I have not spoken to them, yet they prophesied.«لَمْ أُرْسِلِ ٱلْأَنْبِيَاءَ بَلْ هُمْ جَرَوْا. لَمْ أَتَكَلَّمْ مَعَهُمْ بَلْ هُمْ تَنَبَّأُوا.
וְ/אִֽם עָמְד֖וּ בְּ/סוֹדִ֑/י וְ/יַשְׁמִ֤עוּ דְבָרַ/י֙ אֶת עַמִּ֔/י וִֽ/ישִׁבוּ/ם֙ מִ/דַּרְכָּ֣/ם הָ/רָ֔ע וּ/מֵ/רֹ֖עַ מַֽעַלְלֵי/הֶֽם22But if they had stood in my counsel, and had caused my people to hear my words, then they should have turned them from their evil way, and from the evil of their doings.وَلَوْ وَقَفُوا فِي مَجْلِسِي لَأَخْبَرُوا شَعْبِي بِكَلَامِي وَرَدُّوهُمْ عَنْ طَرِيقِهِمِ ٱلرَّدِيءِ وَعَنْ شَرِّ أَعْمَالِهِمْ.
הַ/אֱלֹהֵ֧י מִ/קָּרֹ֛ב אָ֖נִי נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/לֹ֥א אֱלֹהֵ֖י מֵ/רָחֹֽק23{Am} I a God at hand, saith the LORD, and not a God afar off?أَلَعَلِّي إِلَهٌ مِنْ قَرِيبٍ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَلَسْتُ إِلَهًا مِنْ بَعِيدٍ.
אִם יִסָּתֵ֨ר אִ֧ישׁ בַּ/מִּסְתָּרִ֛ים וַ/אֲנִ֥י לֹֽא אֶרְאֶ֖/נּוּ נְאֻם יְהוָ֑ה הֲ/ל֨וֹא אֶת הַ/שָּׁמַ֧יִם וְ/אֶת הָ/אָ֛רֶץ אֲנִ֥י מָלֵ֖א נְאֻם יְהוָֽה24Can any hide himself in secret places that I shall not see him? saith the LORD. Do not I fill heaven and earth? saith the LORD.إِذَا ٱخْتَبَأَ إِنْسَانٌ فِي أَمَاكِنَ مُسْتَتِرَةٍ أَفَمَا أَرَاهُ أَنَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ؟ أَمَا أَمْلَأُ أَنَا ٱلسَّمَاوَاتِ وَٱلْأَرْضَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ؟
שָׁמַ֗עְתִּי אֵ֤ת אֲשֶׁר אָֽמְרוּ֙ הַ/נְּבִאִ֔ים הַֽ/נִּבְּאִ֥ים בִּ/שְׁמִ֛/י שֶׁ֖קֶר לֵ/אמֹ֑ר חָלַ֖מְתִּי חָלָֽמְתִּי25I have heard what the prophets said, that prophesy lies in my name, saying, I have dreamed, I have dreamed.قَدْ سَمِعْتُ مَا قَالَهُ ٱلْأَنْبِيَاءُ ٱلَّذِينَ تَنَبَّأُوا بِٱسْمِي بِٱلْكَذِبِ قَائِلِينَ: حَلِمْتُ، حَلِمْتُ.
עַד מָתַ֗י הֲ/יֵ֛שׁ בְּ/לֵ֥ב הַ/נְּבִאִ֖ים נִבְּאֵ֣י הַ/שָּׁ֑קֶר וּ/נְבִיאֵ֖י תַּרְמִ֥ת לִבָּֽ/ם26How long shall {this} be in the heart of the prophets that prophesy lies? yea, {they are} prophets of the deceit of their own heart;حَتَّى مَتَى يُوجَدُ فِي قَلْبِ ٱلْأَنْبِيَاءِ ٱلْمُتَنَبِّئِينَ بِٱلْكَذِبِ؟ بَلْ هُمْ أَنْبِيَاءُ خِدَاعِ قَلْبِهِمِ!
הַ/חֹשְׁבִ֗ים לְ/הַשְׁכִּ֤יחַ אֶת עַמִּ/י֙ שְׁמִ֔/י בַּ/חֲל֣וֹמֹתָ֔/ם אֲשֶׁ֥ר יְסַפְּר֖וּ אִ֣ישׁ לְ/רֵעֵ֑/הוּ כַּ/אֲשֶׁ֨ר שָׁכְח֧וּ אֲבוֹתָ֛/ם אֶת שְׁמִ֖/י בַּ/בָּֽעַל27Which think to cause my people to forget my name by their dreams which they tell every man to his neighbour, as their fathers have forgotten my name for Baal.ٱلَّذِينَ يُفَكِّرُونَ أَنْ يُنَسُّوا شَعْبِي ٱسْمِي بِأَحْلَامِهِمِ ٱلَّتِي يَقُصُّونَهَا ٱلرَّجُلُ عَلَى صَاحِبِهِ، كَمَا نَسِيَ آبَاؤُهُمُ ٱسْمِي لِأَجْلِ ٱلْبَعْلِ.
הַ/נָּבִ֞יא אֲשֶׁר אִתּ֤/וֹ חֲלוֹם֙ יְסַפֵּ֣ר חֲל֔וֹם וַ/אֲשֶׁ֤ר דְּבָרִ/י֙ אִתּ֔/וֹ יְדַבֵּ֥ר דְּבָרִ֖/י אֱמֶ֑ת מַה לַ/תֶּ֥בֶן אֶת הַ/בָּ֖ר נְאֻם יְהוָֽה28The prophet that hath a dream, let him tell a dream; and he that hath my word, let him speak my word faithfully. What {is} the chaff to the wheat? saith the LORD. {that hath a dream: Heb. with whom is, etc}اَلنَّبِيُّ ٱلَّذِي مَعَهُ حُلْمٌ فَلْيَقُصَّ حُلْمًا، وَٱلَّذِي مَعَهُ كَلِمَتِي فَلْيَتَكَلَّمْ بِكَلِمَتِي بِٱلْحَقِّ. مَا لِلتِّبْنِ مَعَ ٱلْحِنْطَةِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
הֲ/ל֨וֹא כֹ֧ה דְבָרִ֛/י כָּ/אֵ֖שׁ נְאֻם יְהוָ֑ה וּ/כְ/פַטִּ֖ישׁ יְפֹ֥צֵֽץ סָֽלַע29{Is} not my word like as a fire? saith the LORD; and like a hammer {that} breaketh the rock in pieces?«أَلَيْسَتْ هَكَذَا كَلِمَتِي كَنَارٍ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَكَمِطْرَقَةٍ تُحَطِّمُ ٱلصَّخْرَ؟
לָ/כֵ֛ן הִנְ/נִ֥י עַל הַ/נְּבִאִ֖ים נְאֻם יְהוָ֑ה מְגַנְּבֵ֣י דְבָרַ֔/י אִ֖ישׁ מֵ/אֵ֥ת רֵעֵֽ/הוּ30Therefore, behold, I {am} against the prophets, saith the LORD, that steal my words every one from his neighbour.لِذَلِكَ هَأَنَذَا عَلَى ٱلْأَنْبِيَاءِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، ٱلَّذِينَ يَسْرِقُونَ كَلِمَتِي بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْضٍ.
הִנְ/נִ֥י עַל הַ/נְּבִיאִ֖ם נְאֻם יְהוָ֑ה הַ/לֹּקְחִ֣ים לְשׁוֹנָ֔/ם וַֽ/יִּנְאֲמ֖וּ נְאֻֽם31Behold, I {am} against the prophets, saith the LORD, that use their tongues, and say, He saith. {that...: or, that smooth their tongues}هَأَنَذَا عَلَى ٱلْأَنْبِيَاءِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، ٱلَّذِينَ يَأْخُذُونَ لِسَانَهُمْ وَيَقُولُونَ: قَالَ.
הִ֠נְ/נִי עַֽל נִבְּאֵ֞י חֲלֹמ֥וֹת שֶׁ֨קֶר֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וַֽ/יְסַפְּרוּ/ם֙ וַ/יַּתְע֣וּ אֶת עַמִּ֔/י בְּ/שִׁקְרֵי/הֶ֖ם וּ/בְ/פַחֲזוּתָ֑/ם וְ/אָנֹכִ֨י לֹֽא שְׁלַחְתִּ֜י/ם וְ/לֹ֣א צִוִּיתִ֗י/ם וְ/הוֹעֵ֛יל לֹֽא יוֹעִ֥ילוּ לָֽ/עָם הַ/זֶּ֖ה נְאֻם יְהוָֽה32Behold, I {am} against them that prophesy false dreams, saith the LORD, and do tell them, and cause my people to err by their lies, and by their lightness; yet I sent them not, nor commanded them: therefore they shall not profit this people at all, saith the LORD.هَأَنَذَا عَلَى ٱلَّذِينَ يَتَنَبَّأُونَ بِأَحْلَامٍ كَاذِبَةٍ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، ٱلَّذِينَ يَقُصُّونَهَا وَيُضِلُّونَ شَعْبِي بِأَكَاذِيبِهِمْ وَمُفَاخَرَاتِهِمْ وَأَنَا لَمْ أُرْسِلْهُمْ وَلَا أَمَرْتُهُمْ. فَلَمْ يُفِيدُوا هَذَا ٱلشَّعْبَ فَائِدَةً، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
וְ/כִי יִשְׁאָלְ/ךָ֩ הָ/עָ֨ם הַ/זֶּ֜ה אֽוֹ הַ/נָּבִ֤יא אֽוֹ כֹהֵן֙ לֵ/אמֹ֔ר מַה מַשָּׂ֖א יְהוָ֑ה וְ/אָמַרְתָּ֤ אֲלֵי/הֶם֙ אֶת מַה מַשָּׂ֔א וְ/נָטַשְׁתִּ֥י אֶתְ/כֶ֖ם נְאֻם יְהוָֽה33And when this people, or the prophet, or a priest, shall ask thee, saying, What {is} the burden of the LORD? thou shalt then say unto them, What burden? I will even forsake you, saith the LORD.«وَإِذَا سَأَلَكَ هَذَا ٱلشَّعْبُ أَوْ نَبِيٌّ أَوْ كَاهِنٌ قَائِلًا: مَا وَحْيُ ٱلرَّبِّ؟ فَقُلْ لَهُمْ: أَيُّ وَحْيٍ؟ إِنِّي أَرْفُضُكُمْ، هُوَ قَوْلُ ٱلرَّبِّ.
וְ/הַ/נָּבִ֤יא וְ/הַ/כֹּהֵן֙ וְ/הָ/עָ֔ם אֲשֶׁ֥ר יֹאמַ֖ר מַשָּׂ֣א יְהוָ֑ה וּ/פָקַדְתִּ֛י עַל הָ/אִ֥ישׁ הַ/ה֖וּא וְ/עַל בֵּיתֽ/וֹ34And {as for} the prophet, and the priest, and the people, that shall say, The burden of the LORD, I will even punish that man and his house. {punish: Heb. visit upon}فَٱلنَّبِيُّ أَوِ ٱلْكَاهِنُ أَوِ ٱلشَّعْبُ ٱلَّذِي يَقُولُ: وَحْيُ ٱلرَّبِّ، أُعَاقِبُ ذَلِكَ ٱلرَّجُلَ وَبَيْتَهُ.
כֹּ֥ה תֹאמְר֛וּ אִ֥ישׁ עַל רֵעֵ֖/הוּ וְ/אִ֣ישׁ אֶל אָחִ֑י/ו מֶה עָנָ֣ה יְהוָ֔ה וּ/מַה דִּבֶּ֖ר יְהוָֽה35Thus shall ye say every one to his neighbour, and every one to his brother, What hath the LORD answered? and, What hath the LORD spoken?هَكَذَا تَقُولُونَ ٱلرَّجُلُ لِصَاحِبِهِ وَٱلرَّجُلُ لِأَخِيهِ: بِمَاذَا أَجَابَ ٱلرَّبُّ؟ وَمَاذَا تَكَلَّمَ بِهِ ٱلرَّبُّ؟
וּ/מַשָּׂ֥א יְהוָ֖ה לֹ֣א תִזְכְּרוּ ע֑וֹד כִּ֣י הַ/מַּשָּׂ֗א יִֽהְיֶה֙ לְ/אִ֣ישׁ דְּבָר֔/וֹ וַ/הֲפַכְתֶּ֗ם אֶת דִּבְרֵי֙ אֱלֹהִ֣ים חַיִּ֔ים יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת אֱלֹהֵֽי/נוּ36And the burden of the LORD shall ye mention no more: for every man's word shall be his burden; for ye have perverted the words of the living God, of the LORD of hosts our God.أَمَّا وَحْيُ ٱلرَّبِّ فَلَا تَذْكُرُوهُ بَعْدُ، لِأَنَّ كَلِمَةَ كُلِّ إِنْسَانٍ تَكُونُ وَحْيَهُ، إِذْ قَدْ حَرَّفْتُمْ كَلَامَ ٱلْإِلَهِ ٱلْحَيِّ رَبِّ ٱلْجُنُودِ إِلَهِنَا.
כֹּ֥ה תֹאמַ֖ר אֶל הַ/נָּבִ֑יא מֶה עָנָ֣/ךְ יְהוָ֔ה וּ/מַה דִּבֶּ֖ר יְהוָֽה37Thus shalt thou say to the prophet, What hath the LORD answered thee? and, What hath the LORD spoken?هَكَذَا تَقُولُ لِلنَّبِيِّ: بِمَاذَا أَجَابَكَ ٱلرَّبُّ؟ وَمَاذَا تَكَلَّمَ بِهِ ٱلرَّبُّ؟
וְ/אִם מַשָּׂ֣א יְהוָה֮ תֹּאמֵרוּ֒ לָ/כֵ֗ן כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה יַ֧עַן אֲמָרְ/כֶ֛ם אֶת הַ/דָּבָ֥ר הַ/זֶּ֖ה מַשָּׂ֣א יְהוָ֑ה וָ/אֶשְׁלַ֤ח אֲלֵי/כֶם֙ לֵ/אמֹ֔ר לֹ֥א תֹאמְר֖וּ מַשָּׂ֥א יְהוָֽה38But since ye say, The burden of the LORD; therefore thus saith the LORD; Because ye say this word, The burden of the LORD, and I have sent unto you, saying, Ye shall not say, The burden of the LORD;وَإِذَا كُنْتُمْ تَقُولُونَ: وَحْيُ ٱلرَّبِّ، فَلِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: مِنْ أَجْلِ قَوْلِكُمْ هَذِهِ ٱلْكَلِمَةَ: وَحْيُ ٱلرَّبِّ، وَقَدْ أَرْسَلْتُ إِلَيْكُمْ قَائِلًا لَا تَقُولُوا: وَحْيُ ٱلرَّبِّ،
לָ/כֵ֣ן הִנְ/נִ֔י וְ/נָשִׁ֥יתִי אֶתְ/כֶ֖ם נָשֹׁ֑א וְ/נָטַשְׁתִּ֣י אֶתְ/כֶ֗ם וְ/אֶת הָ/עִיר֙ אֲשֶׁ֨ר נָתַ֧תִּי לָ/כֶ֛ם וְ/לַ/אֲבוֹתֵי/כֶ֖ם מֵ/עַ֥ל פָּנָֽ/י39Therefore, behold, I, even I, will utterly forget you, and I will forsake you, and the city that I gave you and your fathers, {and cast you} out of my presence:لِذَلِكَ هَأَنَذَا أَنْسَاكُمْ نِسْيَانًا، وَأَرْفُضُكُمْ مِنْ أَمَامِ وَجْهِي، أَنْتُمْ وَٱلْمَدِينَةَ ٱلَّتِي أَعْطَيْتُكُمْ وَآبَاءَكُمْ إِيَّاهَا.
וְ/נָתַתִּ֥י עֲלֵי/כֶ֖ם חֶרְפַּ֣ת עוֹלָ֑ם וּ/כְלִמּ֣וּת עוֹלָ֔ם אֲשֶׁ֖ר לֹ֥א תִשָּׁכֵֽחַ40And I will bring an everlasting reproach upon you, and a perpetual shame, which shall not be forgotten.وَأَجْعَلُ عَلَيْكُمْ عَارًا أَبَدِيًّا وَخِزْيًا أَبَدِيًّا لَا يُنْسَى».
24
Yirmeyahu — פרק 24 Jeremiah — Chapter 24
הִרְאַ/נִי֮ יְהוָה֒ וְ/הִנֵּ֗ה שְׁנֵי֙ דּוּדָאֵ֣י תְאֵנִ֔ים מוּעָדִ֕ים לִ/פְנֵ֖י הֵיכַ֣ל יְהוָ֑ה אַחֲרֵ֣י הַגְל֣וֹת נְבוּכַדְרֶאצַּ֣ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֡ל אֶת יְכָנְיָ֣הוּ בֶן יְהוֹיָקִ֣ים מֶֽלֶךְ יְהוּדָה֩ וְ/אֶת שָׂרֵ֨י יְהוּדָ֜ה וְ/אֶת הֶ/חָרָ֤שׁ וְ/אֶת הַ/מַּסְגֵּר֙ מִ/יר֣וּשָׁלִַ֔ם וַ/יְבִאֵ֖/ם בָּבֶֽל1The LORD shewed me, and, behold, two baskets of figs {were} set before the temple of the LORD, after that Nebuchadrezzar king of Babylon had carried away captive Jeconiah the son of Jehoiakim king of Judah, and the princes of Judah, with the carpenters and smiths, from Jerusalem, and had brought them to Babylon.أَرَانِي ٱلرَّبُّ وَإِذَا سَلَّتَا تِينٍ مَوْضُوعَتَانِ أَمَامَ هَيْكَلِ ٱلرَّبِّ بَعْدَ مَا سَبَى نَبُوخَذْرَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ يَكُنْيَا بْنَ يَهُويَاقِيمَ مَلِكَ يَهُوذَا وَرُؤَسَاءَ يَهُوذَا وَٱلنَّجَّارِينَ وَٱلْحَدَّادِينَ مِنْ أُورُشَلِيمَ، وَأَتَى بِهِمْ إِلَى بَابِلَ.
הַ/דּ֣וּד אֶחָ֗ד תְּאֵנִים֙ טֹב֣וֹת מְאֹ֔ד כִּ/תְאֵנֵ֖י הַ/בַּכֻּר֑וֹת וְ/הַ/דּ֣וּד אֶחָ֗ד תְּאֵנִים֙ רָע֣וֹת מְאֹ֔ד אֲשֶׁ֥ר לֹא תֵֽאָכַ֖לְנָה מֵ/רֹֽעַ2One basket {had} very good figs, {even} like the figs {that are} first ripe: and the other basket {had} very naughty figs, which could not be eaten, they were so bad. {they...: Heb. for badness}فِي ٱلسَّلَّةِ ٱلْوَاحِدَةِ تِينٌ جَيِّدٌ جِدًّا مِثْلُ ٱلتِّينِ ٱلْبَاكُورِيِّ، وَفِي ٱلسَّلَّةِ ٱلْأُخْرَى تِينٌ رَدِيءٌ جِدًّا لَا يُؤْكَلُ مِنْ رَدَاءَتِهِ.
וַ/יֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֵלַ֗/י מָֽה אַתָּ֤ה רֹאֶה֙ יִרְמְיָ֔הוּ וָ/אֹמַ֖ר תְּאֵנִ֑ים הַ/תְּאֵנִ֤ים הַ/טֹּבוֹת֙ טֹב֣וֹת מְאֹ֔ד וְ/הָֽ/רָעוֹת֙ רָע֣וֹת מְאֹ֔ד אֲשֶׁ֥ר לֹא תֵאָכַ֖לְנָה מֵ/רֹֽעַ3Then said the LORD unto me, What seest thou, Jeremiah? And I said, Figs; the good figs, very good; and the evil, very evil, that cannot be eaten, they are so evil.فَقَالَ لِي ٱلرَّبُّ: «مَاذَا أَنْتَ رَاءٍ يَا إِرْمِيَا؟» فَقُلْتُ: «تِينًا. اَلتِّينُ ٱلْجَيِّدُ جَيِّدٌ جِدًّا، وَٱلتِّينُ ٱلرَّدِيءُ رَدِيءٌ جِدًّا لَا يُؤْكَلُ مِنْ رَدَاءَتِهِ».
וַ/יְהִ֥י דְבַר יְהוָ֖ה אֵלַ֥/י לֵ/אמֹֽר4Again the word of the LORD came unto me, saying,ثُمَّ صَارَ كَلَامُ ٱلرَّبِّ إِلَيَّ قَائِلًا:
כֹּֽה אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל כַּ/תְּאֵנִ֥ים הַ/טֹּב֖וֹת הָ/אֵ֑לֶּה כֵּֽן אַכִּ֞יר אֶת גָּל֣וּת יְהוּדָ֗ה אֲשֶׁ֨ר שִׁלַּ֜חְתִּי מִן הַ/מָּק֥וֹם הַ/זֶּ֛ה אֶ֥רֶץ כַּשְׂדִּ֖ים לְ/טוֹבָֽה5Thus saith the LORD, the God of Israel; Like these good figs, so will I acknowledge them that are carried away captive of Judah, whom I have sent out of this place into the land of the Chaldeans for {their} good. {them...: Heb. the captivity}«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: كَهَذَا ٱلتِّينِ ٱلْجَيِّدِ هَكَذَا أَنْظُرُ إِلَى سَبْيِ يَهُوذَا ٱلَّذِي أَرْسَلْتُهُ مِنْ هَذَا ٱلْمَوْضِعِ إِلَى أَرْضِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ لِلْخَيْرِ.
וְ/שַׂמְתִּ֨י עֵינִ֤/י עֲלֵי/הֶם֙ לְ/טוֹבָ֔ה וַ/הֲשִׁבֹתִ֖י/ם עַל הָ/אָ֣רֶץ הַ/זֹּ֑את וּ/בְנִיתִי/ם֙ וְ/לֹ֣א אֶהֱרֹ֔ס וּ/נְטַעְתִּ֖י/ם וְ/לֹ֥א אֶתּֽוֹשׁ6For I will set mine eyes upon them for good, and I will bring them again to this land: and I will build them, and not pull {them} down; and I will plant them, and not pluck {them} up.وَأَجْعَلُ عَيْنَيَّ عَلَيْهِمْ لِلْخَيْرِ، وَأُرْجِعُهُمْ إِلَى هَذِهِ ٱلْأَرْضِ، وَأَبْنِيهِمْ وَلَا أَهْدِمُهُمْ، وَأَغْرِسُهُمْ وَلَا أَقْلَعُهُمْ.
וְ/נָתַתִּי֩ לָ/הֶ֨ם לֵ֜ב לָ/דַ֣עַת אֹתִ֗/י כִּ֚י אֲנִ֣י יְהוָ֔ה וְ/הָיוּ לִ֣/י לְ/עָ֔ם וְ/אָ֣נֹכִ֔י אֶהְיֶ֥ה לָ/הֶ֖ם לֵ/אלֹהִ֑ים כִּֽי יָשֻׁ֥בוּ אֵלַ֖/י בְּ/כָל לִבָּֽ/ם7And I will give them an heart to know me, that I {am} the LORD: and they shall be my people, and I will be their God: for they shall return unto me with their whole heart.وَأُعْطِيهِمْ قَلْبًا لِيَعْرِفُونِي أَنِّي أَنَا ٱلرَّبُّ، فَيَكُونُوا لِي شَعْبًا وَأَنَا أَكُونُ لَهُمْ إِلَهًا، لِأَنَّهُمْ يَرْجِعُونَ إِلَيَّ بِكُلِّ قَلْبِهِمْ.
וְ/כַ/תְּאֵנִים֙ הָֽ/רָע֔וֹת אֲשֶׁ֥ר לֹא תֵאָכַ֖לְנָה מֵ/רֹ֑עַ כִּי כֹ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה כֵּ֣ן אֶ֠תֵּן אֶת צִדְקִיָּ֨הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֤ה וְ/אֶת שָׂרָי/ו֙ וְ/אֵ֣ת שְׁאֵרִ֣ית יְרוּשָׁלִַ֗ם הַ/נִּשְׁאָרִים֙ בָּ/אָ֣רֶץ הַ/זֹּ֔את וְ/הַ/יֹּשְׁבִ֖ים בְּ/אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם8And as the evil figs, which cannot be eaten, they are so evil; surely thus saith the LORD, So will I give Zedekiah the king of Judah, and his princes, and the residue of Jerusalem, that remain in this land, and them that dwell in the land of Egypt:«وَكَٱلتِّينِ ٱلرَّدِيءِ ٱلَّذِي لَا يُؤْكَلُ مِنْ رَدَاءَتِهِ، هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ، هَكَذَا أَجْعَلُ صِدْقِيَّا مَلِكَ يَهُوذَا وَرُؤَسَاءَهُ وَبَقِيَّةَ أُورُشَلِيمَ ٱلْبَاقِيَةَ فِي هَذِهِ ٱلْأَرْضِ وَٱلسَّاكِنَةَ فِي أَرْضِ مِصْرَ.
וּ/נְתַתִּי/ם֙ ל/זועה לְ/זַעֲוָ֣ה לְ/רָעָ֔ה לְ/כֹ֖ל מַמְלְכ֣וֹת הָ/אָ֑רֶץ לְ/חֶרְפָּ֤ה וּ/לְ/מָשָׁל֙ לִ/שְׁנִינָ֣ה וְ/לִ/קְלָלָ֔ה בְּ/כָל הַ/מְּקֹמ֖וֹת אֲשֶֽׁר אַדִּיחֵ֥/ם שָֽׁם9And I will deliver them to be removed into all the kingdoms of the earth for {their} hurt, {to be} a reproach and a proverb, a taunt and a curse, in all places whither I shall drive them. {to be removed: Heb. for removing, or, vexation}وَأُسَلِّمُهُمْ لِلْقَلَقِ وَٱلشَّرِّ فِي جَمِيعِ مَمَالِكِ ٱلْأَرْضِ عَارًا وَمَثَلًا وَهُزْأَةً وَلَعْنَةً فِي جَمِيعِ ٱلْمَوَاضِعِ ٱلَّتِي أَطْرُدُهُمْ إِلَيْهَا.
וְ/שִׁלַּ֣חְתִּי בָ֔/ם אֶת הַ/חֶ֖רֶב אֶת הָ/רָעָ֣ב וְ/אֶת הַ/דָּ֑בֶר עַד תֻּמָּ/ם֙ מֵ/עַ֣ל הָ/אֲדָמָ֔ה אֲשֶׁר נָתַ֥תִּי לָ/הֶ֖ם וְ/לַ/אֲבוֹתֵי/הֶֽם10And I will send the sword, the famine, and the pestilence, among them, till they be consumed from off the land that I gave unto them and to their fathers.وَأُرْسِلُ عَلَيْهِمِ ٱلسَّيْفَ وَٱلْجُوعَ وَٱلْوَبَأَ حَتَّى يَفْنَوْا عَنْ وَجْهِ ٱلْأَرْضِ ٱلَّتِي أَعْطَيْتُهُمْ وَآبَاءَهُمْ إِيَّاهَا».
25
Yirmeyahu — פרק 25 Jeremiah — Chapter 25
הַ/דָּבָ֞ר אֲשֶׁר הָיָ֤ה עַֽל יִרְמְיָ֨הוּ֙ עַל כָּל עַ֣ם יְהוּדָ֔ה בַּ/שָּׁנָה֙ הָֽ/רְבִעִ֔ית לִ/יהוֹיָקִ֥ים בֶּן יֹאשִׁיָּ֖הוּ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה הִ֗יא הַ/שָּׁנָה֙ הָ/רִ֣אשֹׁנִ֔ית לִ/נְבֽוּכַדְרֶאצַּ֖ר מֶ֥לֶךְ בָּבֶֽל1The word that came to Jeremiah concerning all the people of Judah in the fourth year of Jehoiakim the son of Josiah king of Judah, that {was} the first year of Nebuchadrezzar king of Babylon;اَلْكَلَامُ ٱلَّذِي صَارَ إِلَى إِرْمِيَا عَنْ كُلِّ شَعْبِ يَهُوذَا، فِي ٱلسَّنَةِ ٱلرَّابِعَةِ لِيَهُويَاقِيمَ بْنِ يُوشِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، هِيَ ٱلسَّنَةُ ٱلْأُولَى لِنَبُوخَذْرَاصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ،
אֲשֶׁ֨ר דִּבֶּ֜ר יִרְמְיָ֤הוּ הַ/נָּבִיא֙ עַל כָּל עַ֣ם יְהוּדָ֔ה וְ/אֶ֛ל כָּל יֹשְׁבֵ֥י יְרוּשָׁלִַ֖ם לֵ/אמֹֽר2The which Jeremiah the prophet spake unto all the people of Judah, and to all the inhabitants of Jerusalem, saying,ٱلَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيُّ عَلَى كُلِّ شَعْبِ يَهُوذَا وَعَلَى كُلِّ سُكَّانِ أُورُشَلِيمَ قَائِلًا:
מִן שְׁלֹ֣שׁ עֶשְׂרֵ֣ה שָׁנָ֡ה לְ/יֹאשִׁיָּ֣הוּ בֶן אָמוֹן֩ מֶ֨לֶךְ יְהוּדָ֜ה וְ/עַ֣ד הַ/יּ֣וֹם הַ/זֶּ֗ה זֶ֚ה שָׁלֹ֤שׁ וְ/עֶשְׂרִים֙ שָׁנָ֔ה הָיָ֥ה דְבַר יְהוָ֖ה אֵלָ֑/י וָ/אֲדַבֵּ֧ר אֲלֵי/כֶ֛ם אַשְׁכֵּ֥ים וְ/דַבֵּ֖ר וְ/לֹ֥א שְׁמַעְתֶּֽם3From the thirteenth year of Josiah the son of Amon king of Judah, even unto this day, that {is} the three and twentieth year, the word of the LORD hath come unto me, and I have spoken unto you, rising early and speaking; but ye have not hearkened.«مِنَ ٱلسَّنَةِ ٱلثَّالِثَةِ عَشَرَةَ لِيُوشِيَّا بْنِ آمُونَ مَلِكِ يَهُوذَا إِلَى هَذَا ٱلْيَوْمِ، هَذِهِ ٱلثَّلَاثِ وَٱلْعِشْرِينَ سَنَةً، صَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَيَّ فَكَلَّمْتُكُمْ مُبَكِّرًا وَمُكَلِّمًا فَلَمْ تَسْمَعُوا.
וְ/שָׁלַח֩ יְהוָ֨ה אֲלֵי/כֶ֜ם אֶֽת כָּל עֲבָדָ֧י/ו הַ/נְּבִאִ֛ים הַשְׁכֵּ֥ם וְ/שָׁלֹ֖חַ וְ/לֹ֣א שְׁמַעְתֶּ֑ם וְ/לֹֽא הִטִּיתֶ֥ם אֶֽת אָזְנְ/כֶ֖ם לִ/שְׁמֹֽעַ4And the LORD hath sent unto you all his servants the prophets, rising early and sending {them}; but ye have not hearkened, nor inclined your ear to hear.وَقَدْ أَرْسَلَ ٱلرَّبُّ إِلَيْكُمْ كُلَّ عَبِيدِهِ ٱلْأَنْبِيَاءِ مُبَكِّرًا وَمُرْسِلًا فَلَمْ تَسْمَعُوا وَلَمْ تُمِيلُوا أُذُنَكُمْ لِلسَّمْعِ،
לֵ/אמֹ֗ר שֽׁוּבוּ נָ֞א אִ֣ישׁ מִ/דַּרְכּ֤/וֹ הָֽ/רָעָה֙ וּ/מֵ/רֹ֣עַ מַעַלְלֵי/כֶ֔ם וּ/שְׁבוּ֙ עַל הָ֣/אֲדָמָ֔ה אֲשֶׁ֨ר נָתַ֧ן יְהוָ֛ה לָ/כֶ֖ם וְ/לַ/אֲבֽוֹתֵי/כֶ֑ם לְ/מִן עוֹלָ֖ם וְ/עַד עוֹלָֽם5They said, Turn ye again now every one from his evil way, and from the evil of your doings, and dwell in the land that the LORD hath given unto you and to your fathers for ever and ever:قَائِلِينَ: ٱرْجِعُوا كُلُّ وَاحِدٍ عَنْ طَرِيقِهِ ٱلرَّدِيءِ وَعَنْ شَرِّ أَعْمَالِكُمْ وَٱسْكُنُوا فِي ٱلْأَرْضِ ٱلَّتِي أَعْطَاكُمُ ٱلرَّبُّ إِيَّاهَا وَآبَاءَكُمْ مِنَ ٱلْأَزَلِ وَإِلَى ٱلْأَبَدِ.
וְ/אַל תֵּלְכ֗וּ אַֽחֲרֵי֙ אֱלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֔ים לְ/עָבְדָ֖/ם וּ/לְ/הִשְׁתַּחֲוֺ֣ת לָ/הֶ֑ם וְ/לֹֽא תַכְעִ֤יסוּ אוֹתִ/י֙ בְּ/מַעֲשֵׂ֣ה יְדֵי/כֶ֔ם וְ/לֹ֥א אָרַ֖ע לָ/כֶֽם6And go not after other gods to serve them, and to worship them, and provoke me not to anger with the works of your hands; and I will do you no hurt.وَلَا تَسْلُكُوا وَرَاءَ آلِهَةٍ أُخْرَى لِتَعْبُدُوهَا وَتَسْجُدُوا لَهَا، وَلَا تَغِيظُونِي بِعَمَلِ أَيْدِيكُمْ فَلَا أُسِيءَ إِلَيْكُمْ.
וְ/לֹֽא שְׁמַעְתֶּ֥ם אֵלַ֖/י נְאֻם יְהוָ֑ה לְמַ֧עַן הכעסו/ני הַכְעִיסֵ֛/נִי בְּ/מַעֲשֵׂ֥ה יְדֵי/כֶ֖ם לְ/רַ֥ע לָ/כֶֽם7Yet ye have not hearkened unto me, saith the LORD; that ye might provoke me to anger with the works of your hands to your own hurt.فَلَمْ تَسْمَعُوا لِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لِتَغِيظُونِي بِعَمَلِ أَيْدِيكُمْ شَرًّا لَكُمْ.
לָ/כֵ֕ן כֹּ֥ה אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת יַ֕עַן אֲשֶׁ֥ר לֹֽא שְׁמַעְתֶּ֖ם אֶת דְּבָרָֽ/י8Therefore thus saith the LORD of hosts; Because ye have not heard my words,«لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: مِنْ أَجْلِ أَنَّكُمْ لَمْ تَسْمَعُوا لِكَلَامِي
הִנְ/נִ֣י שֹׁלֵ֡חַ וְ/לָקַחְתִּי֩ אֶת כָּל מִשְׁפְּח֨וֹת צָפ֜וֹן נְאֻם יְהוָ֗ה וְ/אֶל נְבֽוּכַדְרֶאצַּ֣ר מֶֽלֶךְ בָּבֶל֮ עַבְדִּ/י֒ וַ/הֲבִ֨אֹתִ֜י/ם עַל הָ/אָ֤רֶץ הַ/זֹּאת֙ וְ/עַל יֹ֣שְׁבֶ֔י/הָ וְ/עַ֛ל כָּל הַ/גּוֹיִ֥ם הָ/אֵ֖לֶּה סָבִ֑יב וְ/הַ֣חֲרַמְתִּ֔י/ם וְ/שַׂמְתִּי/ם֙ לְ/שַׁמָּ֣ה וְ/לִ/שְׁרֵקָ֔ה וּ/לְ/חָרְב֖וֹת עוֹלָֽם9Behold, I will send and take all the families of the north, saith the LORD, and Nebuchadrezzar the king of Babylon, my servant, and will bring them against this land, and against the inhabitants thereof, and against all these nations round about, and will utterly destroy them, and make them an astonishment, and an hissing, and perpetual desolations.هَأَنَذَا أُرْسِلُ فَآخُذُ كُلَّ عَشَائِرِ ٱلشِّمَالِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَإِلَى نَبُوخَذْرَاصَّرَ عَبْدِي مَلِكِ بَابِلَ، وَآتِي بِهِمْ عَلَى هَذِهِ ٱلْأَرْضِ وَعَلَى كُلِّ سُكَّانِهَا وَعَلَى كُلِّ هَذِهِ ٱلشُّعُوبِ حَوَالَيْهَا، فَأُحَرِّمُهُمْ وَأَجْعَلُهُمْ دَهَشًا وَصَفِيرًا وَخِرَبًا أَبَدِيَّةً.
וְ/הַאֲבַדְתִּ֣י מֵ/הֶ֗ם ק֤וֹל שָׂשׂוֹן֙ וְ/ק֣וֹל שִׂמְחָ֔ה ק֥וֹל חָתָ֖ן וְ/ק֣וֹל כַּלָּ֑ה ק֥וֹל רֵחַ֖יִם וְ/א֥וֹר נֵֽר10Moreover I will take from them the voice of mirth, and the voice of gladness, the voice of the bridegroom, and the voice of the bride, the sound of the millstones, and the light of the candle. {I will...: Heb. I will cause to perish from them}وَأُبِيدُ مِنْهُمْ صَوْتَ ٱلطَّرَبِ وَصَوْتَ ٱلْفَرَحِ، صَوْتَ ٱلْعَرِيسِ وَصَوْتَ ٱلْعَرُوسِ، صَوْتَ ٱلْأَرْحِيَةِ وَنُورَ ٱلسِّرَاجِ.
וְ/הָֽיְתָה֙ כָּל הָ/אָ֣רֶץ הַ/זֹּ֔את לְ/חָרְבָּ֖ה לְ/שַׁמָּ֑ה וְ/עָ֨בְד֜וּ הַ/גּוֹיִ֥ם הָ/אֵ֛לֶּה אֶת מֶ֥לֶךְ בָּבֶ֖ל שִׁבְעִ֥ים שָׁנָֽה11And this whole land shall be a desolation, {and} an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years.وَتَصِيرُ كُلُّ هَذِهِ ٱلْأَرْضِ خَرَابًا وَدَهَشًا، وَتَخْدِمُ هَذِهِ ٱلشُّعُوبُ مَلِكَ بَابِلَ سَبْعِينَ سَنَةً.
וְ/הָיָ֣ה כִ/מְלֹ֣אות שִׁבְעִ֣ים שָׁנָ֡ה אֶפְקֹ֣ד עַל מֶֽלֶךְ בָּבֶל֩ וְ/עַל הַ/גּ֨וֹי הַ/ה֧וּא נְאֻם יְהוָ֛ה אֶת עֲוֺנָ֖/ם וְ/עַל אֶ֣רֶץ כַּשְׂדִּ֑ים וְ/שַׂמְתִּ֥י אֹת֖/וֹ לְ/שִֽׁמְמ֥וֹת עוֹלָֽם12And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, {that} I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the LORD, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. {punish: Heb. visit upon}«وَيَكُونُ عِنْدَ تَمَامِ ٱلسَّبْعِينَ سَنَةً أَنِّي أُعَاقِبُ مَلِكَ بَابِلَ، وَتِلْكَ ٱلْأُمَّةَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، عَلَى إِثْمِهِمْ وَأَرْضَ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ، وَأَجْعَلُهَا خِرَبًا أَبَدِيَّةً.
ו/הבאיתי וְ/הֵֽבֵאתִי֙ עַל הָ/אָ֣רֶץ הַ/הִ֔יא אֶת כָּל דְּבָרַ֖/י אֲשֶׁר דִּבַּ֣רְתִּי עָלֶ֑י/הָ אֵ֤ת כָּל הַ/כָּתוּב֙ בַּ/סֵּ֣פֶר הַ/זֶּ֔ה אֲשֶׁר נִבָּ֥א יִרְמְיָ֖הוּ עַל כָּל הַ/גּוֹיִֽם13And I will bring upon that land all my words which I have pronounced against it, {even} all that is written in this book, which Jeremiah hath prophesied against all the nations.وَأَجْلِبُ عَلَى تِلْكَ ٱلْأَرْضِ كُلَّ كَلَامِي ٱلَّذِي تَكَلَّمْتُ بِهِ عَلَيْهَا، كُلَّ مَا كُتِبَ فِي هَذَا ٱلسِّفْرِ ٱلَّذِي تَنَبَّأَ بِهِ إِرْمِيَا عَلَى كُلِّ ٱلشُّعُوبِ.
כִּ֣י עָֽבְדוּ בָ֤/ם גַּם הֵ֨מָּה֙ גּוֹיִ֣ם רַבִּ֔ים וּ/מְלָכִ֖ים גְּדוֹלִ֑ים וְ/שִׁלַּמְתִּ֥י לָ/הֶ֛ם כְּ/פָעֳלָ֖/ם וּ/כְ/מַעֲשֵׂ֥ה יְדֵי/הֶֽם14For many nations and great kings shall serve themselves of them also: and I will recompense them according to their deeds, and according to the works of their own hands.لِأَنَّهُ قَدِ ٱسْتَعْبَدَهُمْ أَيْضًا أُمَمٌ كَثِيرَةٌ وَمُلُوكٌ عِظَامٌ، فَأُجَازِيهِمْ حَسَبَ أَعْمَالِهِمْ وَحَسَبَ عَمَلِ أَيَادِيهِمْ».
כִּ֣י כֹה֩ אָמַ֨ר יְהוָ֜ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ אֵלַ֔/י קַ֠ח אֶת כּ֨וֹס הַ/יַּ֧יִן הַ/חֵמָ֛ה הַ/זֹּ֖את מִ/יָּדִ֑/י וְ/הִשְׁקִיתָ֤ה אֹת/וֹ֙ אֶת כָּל הַ/גּוֹיִ֔ם אֲשֶׁ֧ר אָנֹכִ֛י שֹׁלֵ֥חַ אוֹתְ/ךָ֖ אֲלֵי/הֶֽם15For thus saith the LORD God of Israel unto me; Take the wine cup of this fury at my hand, and cause all the nations, to whom I send thee, to drink it.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ لِيَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: «خُذْ كَأْسَ خَمْرِ هَذَا ٱلسَّخَطِ مِنْ يَدِي، وَٱسْقِ جَمِيعَ ٱلشُّعُوبِ ٱلَّذِينَ أُرْسِلُكَ أَنَا إِلَيْهِمْ إِيَّاهَا.
וְ/שָׁת֕וּ וְ/הִֽתְגֹּֽעֲשׁ֖וּ וְ/הִתְהֹלָ֑לוּ מִ/פְּנֵ֣י הַ/חֶ֔רֶב אֲשֶׁ֛ר אָנֹכִ֥י שֹׁלֵ֖חַ בֵּינֹתָֽ/ם16And they shall drink, and be moved, and be mad, because of the sword that I will send among them.فَيَشْرَبُوا وَيَتَرَنَّحُوا وَيَتَجَنَّنُوا مِنْ أَجْلِ ٱلسَّيْفِ ٱلَّذِي أُرْسِلُهُ أَنَا بَيْنَهُمْ».
וָ/אֶקַּ֥ח אֶת הַ/כּ֖וֹס מִ/יַּ֣ד יְהוָ֑ה וָֽ/אַשְׁקֶה֙ אֶת כָּל הַ/גּוֹיִ֔ם אֲשֶׁר שְׁלָחַ֥/נִי יְהוָ֖ה אֲלֵי/הֶֽם17Then took I the cup at the LORD'S hand, and made all the nations to drink, unto whom the LORD had sent me:فَأَخَذْتُ ٱلْكَأْسَ مِنْ يَدِ ٱلرَّبِّ وَسَقَيْتُ كُلَّ ٱلشُّعُوبِ ٱلَّذِينَ أَرْسَلَنِي ٱلرَّبُّ إِلَيْهِمْ.
אֶת יְרוּשָׁלִַ֨ם֙ וְ/אֶת עָרֵ֣י יְהוּדָ֔ה וְ/אֶת מְלָכֶ֖י/הָ אֶת שָׂרֶ֑י/הָ לָ/תֵ֨ת אֹתָ֜/ם לְ/חָרְבָּ֧ה לְ/שַׁמָּ֛ה לִ/שְׁרֵקָ֥ה וְ/לִ/קְלָלָ֖ה כַּ/יּ֥וֹם הַ/זֶּֽה18{To wit}, Jerusalem, and the cities of Judah, and the kings thereof, and the princes thereof, to make them a desolation, an astonishment, an hissing, and a curse; as {it is} this day;أُورُشَلِيمَ وَمُدُنَ يَهُوذَا وَمُلُوكَهَا وَرُؤَسَاءَهَا، لِجَعْلِهَا خَرَابًا وَدَهَشًا وَصَفِيرًا وَلَعْنَةً كَهَذَا ٱلْيَوْمِ.
אֶת פַּרְעֹ֧ה מֶֽלֶךְ מִצְרַ֛יִם וְ/אֶת עֲבָדָ֥י/ו וְ/אֶת שָׂרָ֖י/ו וְ/אֶת כָּל עַמּֽ/וֹ19Pharaoh king of Egypt, and his servants, and his princes, and all his people;وَفِرْعَوْنَ مَلِكَ مِصْرَ وَعَبِيدَهُ وَرُؤَسَاءَهُ وَكُلَّ شَعْبِهِ.
וְ/אֵת֙ כָּל הָ/עֶ֔רֶב וְ/אֵ֕ת כָּל מַלְכֵ֖י אֶ֣רֶץ הָ/ע֑וּץ וְ/אֵ֗ת כָּל מַלְכֵי֙ אֶ֣רֶץ פְּלִשְׁתִּ֔ים וְ/אֶת אַשְׁקְל֤וֹן וְ/אֶת עַזָּה֙ וְ/אֶת עֶקְר֔וֹן וְ/אֵ֖ת שְׁאֵרִ֥ית אַשְׁדּֽוֹד20And all the mingled people, and all the kings of the land of Uz, and all the kings of the land of the Philistines, and Ashkelon, and Azzah, and Ekron, and the remnant of Ashdod,وَكُلَّ ٱللَّفِيفِ، وَكُلَّ مُلُوكِ أَرْضِ عُوصَ، وَكُلَّ مُلُوكِ أَرْضِ فِلِسْطِينَ وَأَشْقَلُونَ وَغَزَّةَ وَعَقْرُونَ وَبَقِيَّةَ أَشْدُودَ،
אֶת אֱד֥וֹם וְ/אֶת מוֹאָ֖ב וְ/אֶת בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן21Edom, and Moab, and the children of Ammon,وَأَدُومَ وَمُوآبَ وَبَنِي عَمُّونَ،
וְ/אֵת֙ כָּל מַלְכֵי צֹ֔ר וְ/אֵ֖ת כָּל מַלְכֵ֣י צִיד֑וֹן וְ/אֵת֙ מַלְכֵ֣י הָ/אִ֔י אֲשֶׁ֖ר בְּ/עֵ֥בֶר הַ/יָּֽם22And all the kings of Tyrus, and all the kings of Zidon, and the kings of the isles which {are} beyond the sea, {isles: or, region by the sea side}وَكُلَّ مُلُوكِ صُورَ، وَكُلَّ مُلُوكِ صِيدُونَ، وَمُلُوكِ ٱلْجَزَائِرِ ٱلَّتِي فِي عَبْرِ ٱلْبَحْرِ،
וְ/אֶת דְּדָ֤ן וְ/אֶת תֵּימָא֙ וְ/אֶת בּ֔וּז וְ/אֵ֖ת כָּל קְצוּצֵ֥י פֵאָֽה23Dedan, and Tema, and Buz, and all {that are} in the utmost corners, {that...: Heb. cut off into corners, or, having the corners of the hair polled}وَدَدَانَ وَتَيْمَاءَ وَبُوزَ، وَكُلَّ مَقْصُوصِي ٱلشَّعْرِ مُسْتَدِيرًا،
וְ/אֵ֖ת כָּל מַלְכֵ֣י עֲרָ֑ב וְ/אֵת֙ כָּל מַלְכֵ֣י הָ/עֶ֔רֶב הַ/שֹּׁכְנִ֖ים בַּ/מִּדְבָּֽר24And all the kings of Arabia, and all the kings of the mingled people that dwell in the desert,وَكُلَّ مُلُوكِ ٱلْعَرَبِ، وَكُلَّ مُلُوكِ ٱللَّفِيفِ ٱلسَّاكِنِينَ فِي ٱلْبَرِّيَّةِ،
וְ/אֵ֣ת כָּל מַלְכֵ֣י זִמְרִ֗י וְ/אֵת֙ כָּל מַלְכֵ֣י עֵילָ֔ם וְ/אֵ֖ת כָּל מַלְכֵ֥י מָדָֽי25And all the kings of Zimri, and all the kings of Elam, and all the kings of the Medes,وَكُلَّ مُلُوكِ زِمْرِي، وَكُلَّ مُلُوكِ عِيلَامَ، وَكُلَّ مُلُوكِ مَادِي،
וְ/אֵ֣ת כָּל מַלְכֵ֣י הַ/צָּפ֗וֹן הַ/קְּרֹבִ֤ים וְ/הָֽ/רְחֹקִים֙ אִ֣ישׁ אֶל אָחִ֔י/ו וְ/אֵת֙ כָּל הַ/מַּמְלְכ֣וֹת הָ/אָ֔רֶץ אֲשֶׁ֖ר עַל פְּנֵ֣י הָ/אֲדָמָ֑ה וּ/מֶ֥לֶךְ שֵׁשַׁ֖ךְ יִשְׁתֶּ֥ה אַחֲרֵי/הֶֽם26And all the kings of the north, far and near, one with another, and all the kingdoms of the world, which {are} upon the face of the earth: and the king of Sheshach shall drink after them.وَكُلَّ مُلُوكِ ٱلشِّمَالِ ٱلْقَرِيبِينَ وَٱلْبَعِيدِينَ، كُلَّ وَاحِدٍ مَعَ أَخِيهِ، وَكُلَّ مَمَالِكِ ٱلْأَرْضِ ٱلَّتِي عَلَى وَجْهِ ٱلْأَرْضِ. وَمَلِكُ شِيشَكَ يَشْرَبُ بَعْدَهُمْ.
וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲלֵי/הֶ֡ם כֹּֽה אָמַר֩ יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל שְׁת֤וּ וְ/שִׁכְרוּ֙ וּ/קְי֔וּ וְ/נִפְל֖וּ וְ/לֹ֣א תָק֑וּמוּ מִ/פְּנֵ֣י הַ/חֶ֔רֶב אֲשֶׁ֛ר אָנֹכִ֥י שֹׁלֵ֖חַ בֵּינֵי/כֶֽם27Therefore thou shalt say unto them, Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Drink ye, and be drunken, and spue, and fall, and rise no more, because of the sword which I will send among you.وَتَقُولُ لَهُمْ: «هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: ٱشْرَبُوا وَٱسْكَرُوا وَتَقَيَّأُوا وَٱسْقُطُوا وَلَا تَقُومُوا مِنْ أَجْلِ ٱلسَّيْفِ ٱلَّذِي أُرْسِلُهُ أَنَا بَيْنَكُمْ.
וְ/הָיָ֗ה כִּ֧י יְמָאֲנ֛וּ לָ/קַֽחַת הַ/כּ֥וֹס מִ/יָּדְ/ךָ֖ לִ/שְׁתּ֑וֹת וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲלֵי/הֶ֗ם כֹּ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שָׁת֥וֹ תִשְׁתּֽוּ28And it shall be, if they refuse to take the cup at thine hand to drink, then shalt thou say unto them, Thus saith the LORD of hosts; Ye shall certainly drink.وَيَكُونُ إِذَا أَبَوْا أَنْ يَأْخُذُوا ٱلْكَأْسَ مِنْ يَدِكَ لِيَشْرَبُوا، أَنَّكَ تَقُولُ لَهُمْ: هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: تَشْرَبُونَ شُرْبًا.
כִּי֩ הִנֵּ֨ה בָ/עִ֜יר אֲשֶׁ֧ר נִֽקְרָא שְׁמִ֣/י עָלֶ֗י/הָ אָֽנֹכִי֙ מֵחֵ֣ל לְ/הָרַ֔ע וְ/אַתֶּ֖ם הִנָּקֵ֣ה תִנָּק֑וּ לֹ֣א תִנָּק֔וּ כִּ֣י חֶ֗רֶב אֲנִ֤י קֹרֵא֙ עַל כָּל יֹשְׁבֵ֣י הָ/אָ֔רֶץ נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת29For, lo, I begin to bring evil on the city which is called by my name, and should ye be utterly unpunished? Ye shall not be unpunished: for I will call for a sword upon all the inhabitants of the earth, saith the LORD of hosts. {which...: Heb. upon which my name is called}لِأَنِّي هَأَنَذَا أَبْتَدِئُ أُسِيءُ إِلَى ٱلْمَدِينَةِ ٱلَّتِي دُعِيَ ٱسْمِي عَلَيْهَا، فَهَلْ تَتَبَرَّأُونَ أَنْتُمْ؟ لَا تَتَبَرَّأُونَ، لِأَنِّي أَنَا أَدْعُو ٱلسَّيْفَ عَلَى كُلِّ سُكَّانِ ٱلْأَرْضِ، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ.
וְ/אַתָּה֙ תִּנָּבֵ֣א אֲלֵי/הֶ֔ם אֵ֥ת כָּל הַ/דְּבָרִ֖ים הָ/אֵ֑לֶּה וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲלֵי/הֶ֗ם יְהוָ֞ה מִ/מָּר֤וֹם יִשְׁאָג֙ וּ/מִ/מְּע֤וֹן קָדְשׁ/וֹ֙ יִתֵּ֣ן קוֹל֔/וֹ שָׁאֹ֤ג יִשְׁאַג֙ עַל נָוֵ֔/הוּ הֵידָד֙ כְּ/דֹרְכִ֣ים יַֽעֲנֶ֔ה אֶ֥ל כָּל יֹשְׁבֵ֖י הָ/אָֽרֶץ30Therefore prophesy thou against them all these words, and say unto them, The LORD shall roar from on high, and utter his voice from his holy habitation; he shall mightily roar upon his habitation; he shall give a shout, as they that tread {the grapes}, against all the inhabitants of the earth.وَأَنْتَ فَتَنَبَّأْ عَلَيْهِمْ بِكُلِّ هَذَا ٱلْكَلَامِ، وَقُلْ لَهُمْ: ٱلرَّبُّ مِنَ ٱلْعَلَاءِ يُزَمْجِرُ، وَمِنْ مَسْكَنِ قُدْسِهِ يُطْلِقُ صَوْتَهُ، يَزْأَرُ زَئِيرًا عَلَى مَسْكَنِهِ، بِهُتَافٍ كَٱلدَّائِسِينَ يَصْرُخُ ضِدَّ كُلِّ سُكَّانِ ٱلْأَرْضِ.
בָּ֤א שָׁאוֹן֙ עַד קְצֵ֣ה הָ/אָ֔רֶץ כִּ֣י רִ֤יב לַֽ/יהוָה֙ בַּ/גּוֹיִ֔ם נִשְׁפָּ֥ט ה֖וּא לְ/כָל בָּשָׂ֑ר הָ/רְשָׁעִ֛ים נְתָנָ֥/ם לַ/חֶ֖רֶב נְאֻם יְהוָֽה31A noise shall come {even} to the ends of the earth; for the LORD hath a controversy with the nations, he will plead with all flesh; he will give them {that are} wicked to the sword, saith the LORD.بَلَغَ ٱلضَّجِيجُ إِلَى أَطْرَافِ ٱلْأَرْضِ، لِأَنَّ لِلرَّبِّ خُصُومَةً مَعَ ٱلشُّعُوبِ. هُوَ يُحَاكِمُ كُلَّ ذِي جَسَدٍ. يَدْفَعُ ٱلْأَشْرَارَ لِلسَّيْفِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הִנֵּ֥ה רָעָ֛ה יֹצֵ֖את מִ/גּ֣וֹי אֶל גּ֑וֹי וְ/סַ֣עַר גָּד֔וֹל יֵע֖וֹר מִ/יַּרְכְּתֵי אָֽרֶץ32Thus saith the LORD of hosts, Behold, evil shall go forth from nation to nation, and a great whirlwind shall be raised up from the coasts of the earth.هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: هُوَذَا ٱلشَّرُّ يَخْرُجُ مِنْ أُمَّةٍ إِلَى أُمَّةٍ، وَيَنْهَضُ نَوْءٌ عَظِيمٌ مِنْ أَطْرَافِ ٱلْأَرْضِ.
וְ/הָי֞וּ חַֽלְלֵ֤י יְהוָה֙ בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֔וּא מִ/קְצֵ֥ה הָ/אָ֖רֶץ וְ/עַד קְצֵ֣ה הָ/אָ֑רֶץ לֹ֣א יִסָּפְד֗וּ וְ/לֹ֤א יֵאָֽסְפוּ֙ וְ/לֹ֣א יִקָּבֵ֔רוּ לְ/דֹ֛מֶן עַל פְּנֵ֥י הָ/אֲדָמָ֖ה יִֽהְיֽוּ33And the slain of the LORD shall be at that day from {one} end of the earth even unto the {other} end of the earth: they shall not be lamented, neither gathered, nor buried; they shall be dung upon the ground.وَتَكُونُ قَتْلَى ٱلرَّبِّ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ مِنْ أَقْصَاءِ ٱلْأَرْضِ إِلَى أَقْصَاءِ ٱلْأَرْضِ. لَا يُنْدَبُونَ وَلَا يُضَمُّونَ وَلَا يُدْفَنُونَ. يَكُونُونَ دِمْنَةً عَلَى وَجْهِ ٱلْأَرْضِ».
הֵילִ֨ילוּ הָ/רֹעִ֜ים וְ/זַעֲק֗וּ וְ/הִֽתְפַּלְּשׁוּ֙ אַדִּירֵ֣י הַ/צֹּ֔אן כִּֽי מָלְא֥וּ יְמֵי/כֶ֖ם לִ/טְב֑וֹחַ וּ/תְפוֹצ֣וֹתִי/כֶ֔ם וּ/נְפַלְתֶּ֖ם כִּ/כְלִ֥י חֶמְדָּֽה34Howl, ye shepherds, and cry; and wallow yourselves {in the ashes}, ye principal of the flock: for the days of your slaughter and of your dispersions are accomplished; and ye shall fall like a pleasant vessel. {the days...: Heb. your days for slaughter} {a pleasant...: Heb. a vessel of desire}وَلْوِلُوا أَيُّهَا ٱلرُّعَاةُ وَٱصْرُخُوا، وَتَمَرَّغُوا يَا رُؤَسَاءَ ٱلْغَنَمِ، لِأَنَّ أَيَّامَكُمْ قَدْ كَمَلَتْ لِلذَّبْحِ. وَأُبَدِّدُكُمْ فَتَسْقُطُونَ كَإِنَاءٍ شَهِيٍّ.
וְ/אָבַ֥ד מָנ֖וֹס מִן הָֽ/רֹעִ֑ים וּ/פְלֵיטָ֖ה מֵ/אַדִּירֵ֥י הַ/צֹּֽאן35And the shepherds shall have no way to flee, nor the principal of the flock to escape. {the shepherds...: Heb. flight shall perish from the shepherds, and escaping from, etc}وَيَبِيدُ ٱلْمَنَاصُ عَنِ ٱلرُّعَاةِ، وَٱلنَّجَاةُ عَنْ رُؤَسَاءِ ٱلْغَنَمِ.
ק֚וֹל צַעֲקַ֣ת הָֽ/רֹעִ֔ים וִֽ/ילְלַ֖ת אַדִּירֵ֣י הַ/צֹּ֑אן כִּֽי שֹׁדֵ֥ד יְהוָ֖ה אֶת מַרְעִיתָֽ/ם36A voice of the cry of the shepherds, and an howling of the principal of the flock, {shall be heard}: for the LORD hath spoiled their pasture.صَوْتُ صُرَاخِ ٱلرُّعَاةِ، وَوَلْوَلَةِ رُؤَسَاءِ ٱلْغَنَمِ. لِأَنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ أَهْلَكَ مَرْعَاهُمْ.
וְ/נָדַ֖מּוּ נְא֣וֹת הַ/שָּׁל֑וֹם מִ/פְּנֵ֖י חֲר֥וֹן אַף יְהוָֽה37And the peaceable habitations are cut down because of the fierce anger of the LORD.وَبَادَتْ مَرَاعِي ٱلسَّلَامِ مِنْ أَجْلِ حُمُوِّ غَضَبِ ٱلرَّبِّ.
עָזַ֥ב כַּ/כְּפִ֖יר סֻכּ֑/וֹ כִּֽי הָיְתָ֤ה אַרְצָ/ם֙ לְ/שַׁמָּ֔ה מִ/פְּנֵי֙ חֲר֣וֹן הַ/יּוֹנָ֔ה וּ/מִ/פְּנֵ֖י חֲר֥וֹן אַפּֽ/וֹ38He hath forsaken his covert, as the lion: for their land is desolate because of the fierceness of the oppressor, and because of his fierce anger. {desolate: Heb. a desolation}تَرَكَ كَشِبْلٍ عِيصَهُ، لِأَنَّ أَرْضَهُمْ صَارَتْ خَرَابًا مِنْ أَجْلِ ٱلظَّالِمِ وَمِنْ أَجْلِ حُمُوِّ غَضَبِهِ.
26
Yirmeyahu — פרק 26 Jeremiah — Chapter 26
בְּ/רֵאשִׁ֗ית מַמְלְכ֛וּת יְהוֹיָקִ֥ים בֶּן יֹאשִׁיָּ֖הוּ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה הָיָה֙ הַ/דָּבָ֣ר הַ/זֶּ֔ה מֵ/אֵ֥ת יְהוָ֖ה לֵ/אמֹֽר1In the beginning of the reign of Jehoiakim the son of Josiah king of Judah came this word from the LORD, saying,فِي ٱبْتِدَاءِ مُلْكِ يَهُويَاقِيمَ بْنِ يُوشِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، صَارَ هَذَا ٱلْكَلَامُ مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ قَائِلًا:
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה עֲמֹד֮ בַּ/חֲצַ֣ר בֵּית יְהוָה֒ וְ/דִבַּרְתָּ֞ עַל כָּל עָרֵ֣י יְהוּדָ֗ה הַ/בָּאִים֙ לְ/הִשְׁתַּחֲוֺ֣ת בֵּית יְהוָ֔ה אֵ֚ת כָּל הַ/דְּבָרִ֔ים אֲשֶׁ֥ר צִוִּיתִ֖י/ךָ לְ/דַבֵּ֣ר אֲלֵי/הֶ֑ם אַל תִּגְרַ֖ע דָּבָֽר2Thus saith the LORD; Stand in the court of the LORD'S house, and speak unto all the cities of Judah, which come to worship in the LORD'S house, all the words that I command thee to speak unto them; diminish not a word:«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: قِفْ فِي دَارِ بَيْتِ ٱلرَّبِّ، وَتَكَلَّمْ عَلَى كُلِّ مُدُنِ يَهُوذَا ٱلْقَادِمَةِ لِلسُّجُودِ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ بِكُلِّ ٱلْكَلَامِ ٱلَّذِي أَوْصَيْتُكَ أَنْ تَتَكَلَّمَ بِهِ إِلَيْهِمْ. لَا تُنَقِّصْ كَلِمَةً.
אוּלַ֣י יִשְׁמְע֔וּ וְ/יָשֻׁ֕בוּ אִ֖ישׁ מִ/דַּרְכּ֣/וֹ הָ/רָעָ֑ה וְ/נִחַמְתִּ֣י אֶל הָ/רָעָ֗ה אֲשֶׁ֨ר אָנֹכִ֤י חֹשֵׁב֙ לַ/עֲשׂ֣וֹת לָ/הֶ֔ם מִ/פְּנֵ֖י רֹ֥עַ מַעַלְלֵי/הֶֽם3If so be they will hearken, and turn every man from his evil way, that I may repent me of the evil, which I purpose to do unto them because of the evil of their doings.لَعَلَّهُمْ يَسْمَعُونَ وَيَرْجِعُونَ كُلُّ وَاحِدٍ عَنْ طَرِيقِهِ ٱلشِّرِّيرِ، فَأَنْدَمَ عَنِ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي قَصَدْتُ أَنْ أَصْنَعَهُ بِهِمْ، مِنْ أَجْلِ شَرِّ أَعْمَالِهِمْ.
וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲלֵי/הֶ֔ם כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה אִם לֹ֤א תִשְׁמְעוּ֙ אֵלַ֔/י לָ/לֶ֨כֶת֙ בְּ/ת֣וֹרָתִ֔/י אֲשֶׁ֥ר נָתַ֖תִּי לִ/פְנֵי/כֶֽם4And thou shalt say unto them, Thus saith the LORD; If ye will not hearken to me, to walk in my law, which I have set before you,وَتَقُولُ لَهُمْ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: إِنْ لَمْ تَسْمَعُوا لِي لِتَسْلُكُوا فِي شَرِيعَتِي ٱلَّتِي جَعَلْتُهَا أَمَامَكُمْ،
לִ/שְׁמֹ֗עַ עַל דִּבְרֵ֨י עֲבָדַ֣/י הַ/נְּבִאִ֔ים אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י שֹׁלֵ֣חַ אֲלֵי/כֶ֑ם וְ/הַשְׁכֵּ֥ם וְ/שָׁלֹ֖חַ וְ/לֹ֥א שְׁמַעְתֶּֽם5To hearken to the words of my servants the prophets, whom I sent unto you, both rising up early, and sending {them}, but ye have not hearkened;لِتَسْمَعُوا لِكَلَامِ عَبِيدِي ٱلْأَنْبِيَاءِ ٱلَّذِينَ أَرْسَلْتُهُمْ أَنَا إِلَيْكُمْ مُبَكِّرًا وَمُرْسِلًا إِيَّاهُمْ، فَلَمْ تَسْمَعُوا.
וְ/נָתַתִּ֛י אֶת הַ/בַּ֥יִת הַ/זֶּ֖ה כְּ/שִׁלֹ֑ה וְ/אֶת הָ/עִ֤יר ה/זאתה הַ/זֹּאת֙ אֶתֵּ֣ן לִ/קְלָלָ֔ה לְ/כֹ֖ל גּוֹיֵ֥י הָ/אָֽרֶץ6Then will I make this house like Shiloh, and will make this city a curse to all the nations of the earth.أَجْعَلُ هَذَا ٱلْبَيْتَ كَشِيلُوهَ، وَهَذِهِ ٱلْمَدِينَةُ أَجْعَلُهَا لَعْنَةً لِكُلِّ شُعُوبِ ٱلْأَرْضِ».
וַֽ/יִּשְׁמְע֛וּ הַ/כֹּהֲנִ֥ים וְ/הַ/נְּבִאִ֖ים וְ/כָל הָ/עָ֑ם אֶֽת יִרְמְיָ֔הוּ מְדַבֵּ֛ר אֶת הַ/דְּבָרִ֥ים הָ/אֵ֖לֶּה בְּ/בֵ֥ית יְהוָֽה7So the priests and the prophets and all the people heard Jeremiah speaking these words in the house of the LORD.وَسَمِعَ ٱلْكَهَنَةُ وَٱلْأَنْبِيَاءُ وَكُلُّ ٱلشَّعْبِ إِرْمِيَا يَتَكَلَّمُ بِهَذَا ٱلْكَلَامِ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ.
וַ/יְהִ֣י כְּ/כַלּ֣וֹת יִרְמְיָ֗הוּ לְ/דַבֵּר֙ אֵ֣ת כָּל אֲשֶׁר צִוָּ֣ה יְהוָ֔ה לְ/דַבֵּ֖ר אֶל כָּל הָ/עָ֑ם וַ/יִּתְפְּשׂ֨וּ אֹת֜/וֹ הַ/כֹּהֲנִ֧ים וְ/הַ/נְּבִאִ֛ים וְ/כָל הָ/עָ֥ם לֵ/אמֹ֖ר מ֥וֹת תָּמֽוּת8Now it came to pass, when Jeremiah had made an end of speaking all that the LORD had commanded {him} to speak unto all the people, that the priests and the prophets and all the people took him, saying, Thou shalt surely die.وَكَانَ لَمَّا فَرَغَ إِرْمِيَا مِنَ ٱلتَّكَلُّمِ بِكُلِّ مَا أَوْصَاهُ ٱلرَّبُّ أَنْ يُكَلِّمَ كُلَّ ٱلشَّعْبِ بِهِ، أَنَّ ٱلْكَهَنَةَ وَٱلْأَنْبِيَاءَ وَكُلَّ ٱلشَّعْبِ أَمْسَكُوهُ قَائِلِينَ: «تَمُوتُ مَوْتًا!
מַדּוּעַ֩ נִבֵּ֨יתָ בְ/שֵׁם יְהוָ֜ה לֵ/אמֹ֗ר כְּ/שִׁלוֹ֙ יִֽהְיֶה֙ הַ/בַּ֣יִת הַ/זֶּ֔ה וְ/הָ/עִ֥יר הַ/זֹּ֛את תֶּחֱרַ֖ב מֵ/אֵ֣ין יוֹשֵׁ֑ב וַ/יִּקָּהֵ֧ל כָּל הָ/עָ֛ם אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ בְּ/בֵ֥ית יְהוָֽה9Why hast thou prophesied in the name of the LORD, saying, This house shall be like Shiloh, and this city shall be desolate without an inhabitant? And all the people were gathered against Jeremiah in the house of the LORD.لِمَاذَا تَنَبَّأْتَ بِٱسْمِ ٱلرَّبِّ قَائِلًا: مِثْلَ شِيلُوهَ يَكُونُ هَذَا ٱلْبَيْتُ، وَهَذِهِ ٱلْمَدِينَةُ تَكُونُ خَرِبَةً بِلَا سَاكِنٍ؟». وَٱجْتَمَعَ كُلُّ ٱلشَّعْبِ عَلَى إِرْمِيَا فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ.
וַֽ/יִּשְׁמְע֣וּ שָׂרֵ֣י יְהוּדָ֗ה אֵ֚ת הַ/דְּבָרִ֣ים הָ/אֵ֔לֶּה וַ/יַּעֲל֥וּ מִ/בֵּית הַ/מֶּ֖לֶךְ בֵּ֣ית יְהוָ֑ה וַ/יֵּֽשְׁב֛וּ בְּ/פֶ֥תַח שַֽׁעַר יְהוָ֖ה הֶ/חָדָֽשׁ10When the princes of Judah heard these things, then they came up from the king's house unto the house of the LORD, and sat down in the entry of the new gate of the LORD'S {house}. {in the...: or, at the door}فَلَمَّا سَمِعَ رُؤَسَاءُ يَهُوذَا بِهَذِهِ ٱلْأُمُورِ، صَعِدُوا مِنْ بَيْتِ ٱلْمَلِكِ إِلَى بَيْتِ ٱلرَّبِّ وَجَلَسُوا فِي مَدْخَلِ بَابِ ٱلرَّبِّ ٱلْجَدِيدِ.
וַ/יֹּ֨אמְר֜וּ הַ/כֹּהֲנִ֤ים וְ/הַ/נְּבִאִים֙ אֶל הַ/שָּׂרִ֔ים וְ/אֶל כָּל הָ/עָ֖ם לֵ/אמֹ֑ר מִשְׁפַּט מָ֨וֶת֙ לָ/אִ֣ישׁ הַ/זֶּ֔ה כִּ֤י נִבָּא֙ אֶל הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את כַּ/אֲשֶׁ֥ר שְׁמַעְתֶּ֖ם בְּ/אָזְנֵי/כֶֽם11Then spake the priests and the prophets unto the princes and to all the people, saying, This man {is} worthy to die; for he hath prophesied against this city, as ye have heard with your ears. {This man...: Heb. The judgment of death is for this man}فَتَكَلَّمَ ٱلْكَهَنَةُ وَٱلْأَنْبِيَاءُ مَعَ ٱلرُّؤَسَاءِ وَكُلِّ ٱلشَّعْبِ قَائِلِينَ: «حَقُّ ٱلْمَوْتِ عَلَى هَذَا ٱلرَّجُلِ لِأَنَّهُ قَدْ تَنَبَّأَ عَلَى هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ كَمَا سَمِعْتُمْ بِآذَانِكُمْ».
וַ/יֹּ֤אמֶר יִרְמְיָ֨הוּ֙ אֶל כָּל הַ/שָּׂרִ֔ים וְ/אֶל כָּל הָ/עָ֖ם לֵ/אמֹ֑ר יְהוָ֣ה שְׁלָחַ֗/נִי לְ/הִנָּבֵ֞א אֶל הַ/בַּ֤יִת הַ/זֶּה֙ וְ/אֶל הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את אֵ֥ת כָּל הַ/דְּבָרִ֖ים אֲשֶׁ֥ר שְׁמַעְתֶּֽם12Then spake Jeremiah unto all the princes and to all the people, saying, The LORD sent me to prophesy against this house and against this city all the words that ye have heard.فَكَلَّمَ إِرْمِيَا كُلَّ ٱلرُّؤَسَاءِ وَكُلَّ ٱلشَّعْبِ قَائِلًا: «ٱلرَّبُّ أَرْسَلَنِي لِأَتَنَبَّأَ عَلَى هَذَا ٱلْبَيْتِ وَعَلَى هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ بِكُلِّ ٱلْكَلَامِ ٱلَّذِي سَمِعْتُمُوهُ.
וְ/עַתָּ֗ה הֵיטִ֤יבוּ דַרְכֵי/כֶם֙ וּ/מַ֣עַלְלֵי/כֶ֔ם וְ/שִׁמְע֕וּ בְּ/ק֖וֹל יְהוָ֣ה אֱלֹהֵי/כֶ֑ם וְ/יִנָּחֵ֣ם יְהוָ֔ה אֶל הָ֣/רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר דִּבֶּ֖ר עֲלֵי/כֶֽם13Therefore now amend your ways and your doings, and obey the voice of the LORD your God; and the LORD will repent him of the evil that he hath pronounced against you.فَٱلْآنَ أَصْلِحُوا طُرُقَكُمْ وَأَعْمَالَكُمْ، وَٱسْمَعُوا لِصَوْتِ ٱلرَّبِّ إِلَهِكُمْ، فَيَنْدَمَ ٱلرَّبُّ عَنِ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ عَلَيْكُمْ.
וַ/אֲנִ֖י הִנְ/נִ֣י בְ/יֶדְ/כֶ֑ם עֲשׂוּ לִ֛/י כַּ/טּ֥וֹב וְ/כַ/יָּשָׁ֖ר בְּ/עֵינֵי/כֶֽם14As for me, behold, I {am} in your hand: do with me as seemeth good and meet unto you. {as...: Heb. as it is good and right in your eyes}أَمَّا أَنَا فَهَأَنَذَا بِيَدِكُمُ. ٱصْنَعُوا بِي كَمَا هُوَ حَسَنٌ وَمُسْتَقِيمٌ فِي أَعْيُنِكُمْ.
אַ֣ךְ יָדֹ֣עַ תֵּדְע֗וּ כִּ֣י אִם מְמִתִ֣ים אַתֶּם֮ אֹתִ/י֒ כִּי דָ֣ם נָקִ֗י אַתֶּם֙ נֹתְנִ֣ים עֲלֵי/כֶ֔ם וְ/אֶל הָ/עִ֥יר הַ/זֹּ֖את וְ/אֶל יֹשְׁבֶ֑י/הָ כִּ֣י בֶ/אֱמֶ֗ת שְׁלָחַ֤/נִי יְהוָה֙ עֲלֵי/כֶ֔ם לְ/דַבֵּר֙ בְּ/אָזְנֵי/כֶ֔ם אֵ֥ת כָּל הַ/דְּבָרִ֖ים הָ/אֵֽלֶּה15But know ye for certain, that if ye put me to death, ye shall surely bring innocent blood upon yourselves, and upon this city, and upon the inhabitants thereof: for of a truth the LORD hath sent me unto you to speak all these words in your ears.لَكِنِ ٱعْلَمُوا عِلْمًا أَنَّكُمْ إِنْ قَتَلْتُمُونِي، تَجْعَلُونَ دَمًا زَكِيًّا عَلَى أَنْفُسِكُمْ وَعَلَى هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ وَعَلَى سُكَّانِهَا، لِأَنَّهُ حَقًّا قَدْ أَرْسَلَنِي ٱلرَّبُّ إِلَيْكُمْ لِأَتَكَلَّمَ فِي آذَانِكُمْ بِكُلِّ هَذَا ٱلْكَلَامِ».
וַ/יֹּאמְר֤וּ הַ/שָּׂרִים֙ וְ/כָל הָ/עָ֔ם אֶל הַ/כֹּהֲנִ֖ים וְ/אֶל הַ/נְּבִיאִ֑ים אֵין לָ/אִ֤ישׁ הַ/זֶּה֙ מִשְׁפַּט מָ֔וֶת כִּ֗י בְּ/שֵׁ֛ם יְהוָ֥ה אֱלֹהֵ֖י/נוּ דִּבֶּ֥ר אֵלֵֽי/נוּ16Then said the princes and all the people unto the priests and to the prophets; This man {is} not worthy to die: for he hath spoken to us in the name of the LORD our God.فَقَالَ ٱلرُّؤَسَاءُ وَكُلُّ ٱلشَّعْبِ لِلْكَهَنَةِ وَٱلْأَنْبِيَاءِ: «لَيْسَ عَلَى هَذَا ٱلرَّجُلِ حَقُّ ٱلْمَوْتِ، لِأَنَّهُ إِنَّمَا كَلَّمَنَا بِٱسْمِ ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا».
וַ/יָּקֻ֣מוּ אֲנָשִׁ֔ים מִ/זִּקְנֵ֖י הָ/אָ֑רֶץ וַ/יֹּ֣אמְר֔וּ אֶל כָּל קְהַ֥ל הָ/עָ֖ם לֵ/אמֹֽר17Then rose up certain of the elders of the land, and spake to all the assembly of the people, saying,فَقَامَ أُنَاسٌ مِنْ شُيُوخِ ٱلْأَرْضِ وَكَلَّمُوا كُلَّ جَمَاعَةِ ٱلشَّعْبِ قَائِلِينَ:
מיכיה מִיכָה֙ הַ/מּ֣וֹרַשְׁתִּ֔י הָיָ֣ה נִבָּ֔א בִּ/ימֵ֖י חִזְקִיָּ֣הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֑ה וַ/יֹּ֣אמֶר אֶל כָּל עַם֩ יְהוּדָ֨ה לֵ/אמֹ֜ר כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת צִיּ֞וֹן שָׂדֶ֤ה תֵֽחָרֵשׁ֙ וִ/ירוּשָׁלַ֨יִם֙ עִיִּ֣ים תִּֽהְיֶ֔ה וְ/הַ֥ר הַ/בַּ֖יִת לְ/בָמ֥וֹת יָֽעַר18Micah the Morasthite prophesied in the days of Hezekiah king of Judah, and spake to all the people of Judah, saying, Thus saith the LORD of hosts; Zion shall be plowed {like} a field, and Jerusalem shall become heaps, and the mountain of the house as the high places of a forest.«إِنَّ مِيخَا ٱلْمُورَشْتِيَّ تَنَبَّأَ فِي أَيَّامِ حَزَقِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، وَكَلَّمَ كُلِّ شَعْبِ يَهُوذَا قَائِلًا: هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: إِنَّ صِهْيَوْنَ تُفْلَحُ كَحَقْلٍ وَتَصِيرُ أُورُشَلِيمُ خِرَبًا وَجَبَلُ ٱلْبَيْتِ شَوَامِخَ وَعْرٍ.
הֶ/הָמֵ֣ת הֱ֠מִתֻ/הוּ חִזְקִיָּ֨הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֜ה וְ/כָל יְהוּדָ֗ה הֲ/לֹא֮ יָרֵ֣א אֶת יְהוָה֒ וַ/יְחַל֙ אֶת פְּנֵ֣י יְהוָ֔ה וַ/יִּנָּ֣חֶם יְהוָ֔ה אֶל הָ/רָעָ֖ה אֲשֶׁר דִּבֶּ֣ר עֲלֵי/הֶ֑ם וַ/אֲנַ֗חְנוּ עֹשִׂ֛ים רָעָ֥ה גְדוֹלָ֖ה עַל נַפְשׁוֹתֵֽי/נוּ19Did Hezekiah king of Judah and all Judah put him at all to death? did he not fear the LORD, and besought the LORD, and the LORD repented him of the evil which he had pronounced against them? Thus might we procure great evil against our souls. {the LORD, and the: Heb. the face of the LORD, etc}هَلْ قَتْلًا قَتَلَهُ حَزَقِيَّا مَلِكُ يَهُوذَا وَكُلُّ يَهُوذَا؟ أَلَمْ يَخَفِ ٱلرَّبَّ وَطَلَبَ وَجْهَ ٱلرَّبِّ، فَنَدِمَ ٱلرَّبُّ عَنِ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ عَلَيْهِمْ؟ فَنَحْنُ عَامِلُونَ شَرًّا عَظِيمًا ضِدَّ أَنْفُسِنَا».
וְ/גַם אִ֗ישׁ הָיָ֤ה מִתְנַבֵּא֙ בְּ/שֵׁ֣ם יְהוָ֔ה אֽוּרִיָּ֨הוּ֙ בֶּֽן שְׁמַעְיָ֔הוּ מִ/קִּרְיַ֖ת הַיְּעָרִ֑ים וַ/יִּנָּבֵ֞א עַל הָ/עִ֤יר הַ/זֹּאת֙ וְ/עַל הָ/אָ֣רֶץ הַ/זֹּ֔את כְּ/כֹ֖ל דִּבְרֵ֥י יִרְמְיָֽהוּ20And there was also a man that prophesied in the name of the LORD, Urijah the son of Shemaiah of Kirjathjearim, who prophesied against this city and against this land according to all the words of Jeremiah:وَقَدْ كَانَ رَجُلٌ أَيْضًا يَتَنَبَّأُ بِٱسْمِ ٱلرَّبِّ، أُورِيَّا بْنُ شِمْعِيَا مِن قَرْيَةِ يَعَارِيمَ، فَتَنَبَّأَ عَلَى هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ وَعَلَى هَذِهِ ٱلْأَرْضِ بِكُلِّ كَلَامِ إِرْمِيَا.
וַ/יִּשְׁמַ֣ע הַ/מֶּֽלֶךְ יְ֠הוֹיָקִים וְ/כָל גִּבּוֹרָ֤י/ו וְ/כָל הַ/שָּׂרִים֙ אֶת דְּבָרָ֔י/ו וַ/יְבַקֵּ֥שׁ הַ/מֶּ֖לֶךְ הֲמִית֑/וֹ וַ/יִּשְׁמַ֤ע אוּרִיָּ֨הוּ֙ וַ/יִּרָ֔א וַ/יִּבְרַ֖ח וַ/יָּבֹ֥א מִצְרָֽיִם21And when Jehoiakim the king, with all his mighty men, and all the princes, heard his words, the king sought to put him to death: but when Urijah heard it, he was afraid, and fled, and went into Egypt;وَلَمَّا سَمِعَ ٱلْمَلِكُ يَهُويَاقِيمُ وَكُلُّ أَبْطَالِهِ وَكُلُّ ٱلرُّؤَسَاءِ كَلَامَهُ، طَلَبَ ٱلْمَلِكُ أَنْ يَقْتُلَهُ. فَلَمَّا سَمِعَ أُورِيَّا خَافَ وَهَرَبَ وَأَتَى إِلَى مِصْرَ.
וַ/יִּשְׁלַ֞ח הַ/מֶּ֧לֶךְ יְהוֹיָקִ֛ים אֲנָשִׁ֖ים מִצְרָ֑יִם אֵ֣ת אֶלְנָתָ֧ן בֶּן עַכְבּ֛וֹר וַ/אֲנָשִׁ֥ים אִתּ֖/וֹ אֶל מִצְרָֽיִם22And Jehoiakim the king sent men into Egypt, {namely}, Elnathan the son of Achbor, and {certain} men with him into Egypt.فَأَرْسَلَ ٱلْمَلِكُ يَهُويَاقِيمُ أُنَاسًا إِلَى مِصْرَ، أَلْنَاثَانَ بْنَ عَكْبُورَ وَرِجَالًا مَعَهُ إِلَى مِصْرَ،
וַ/יּוֹצִ֨יאוּ אֶת אוּרִיָּ֜הוּ מִ/מִּצְרַ֗יִם וַ/יְבִאֻ֨/הוּ֙ אֶל הַ/מֶּ֣לֶךְ יְהוֹיָקִ֔ים וַ/יַּכֵּ֖/הוּ בֶּ/חָ֑רֶב וַ/יַּשְׁלֵךְ֙ אֶת נִבְלָת֔/וֹ אֶל קִבְרֵ֖י בְּנֵ֥י הָ/עָֽם23And they fetched forth Urijah out of Egypt, and brought him unto Jehoiakim the king; who slew him with the sword, and cast his dead body into the graves of the common people. {common...: Heb. sons of the people}فَأَخْرَجُوا أُورِيَّا مِنْ مِصْرَ وَأَتَوْا بِهِ إِلَى ٱلْمَلِكِ يَهُويَاقِيمَ، فَضَرَبَهُ بِٱلسَّيْفِ وَطَرَحَ جُثَّتَهُ فِي قُبُورِ بَنِي ٱلشَّعْبِ.
אַ֗ךְ יַ֚ד אֲחִיקָ֣ם בֶּן שָׁפָ֔ן הָיְתָ֖ה אֶֽת יִרְמְיָ֑הוּ לְ/בִלְתִּ֛י תֵּת אֹת֥/וֹ בְ/יַד הָ/עָ֖ם לַ/הֲמִיתֽ/וֹ24Nevertheless the hand of Ahikam the son of Shaphan was with Jeremiah, that they should not give him into the hand of the people to put him to death.وَلَكِنَّ يَدَ أَخِيقَامَ بْنِ شَافَانَ كَانَتْ مَعَ إِرْمِيَا حَتَّى لَا يُدْفَعَ لِيَدِ ٱلشَّعْبِ لِيَقْتُلُوهُ.
27
Yirmeyahu — פרק 27 Jeremiah — Chapter 27
בְּ/רֵאשִׁ֗ית מַמְלֶ֛כֶת יְהוֹיָקִ֥ם בֶּן יֹאושִׁיָּ֖הוּ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה הָיָ֞ה הַ/דָּבָ֤ר הַ/זֶּה֙ אֶֽל יִרְמְיָ֔ה מֵ/אֵ֥ת יְהוָ֖ה לֵ/אמֹֽר1In the beginning of the reign of Jehoiakim the son of Josiah king of Judah came this word unto Jeremiah from the LORD, saying,فِي ٱبْتِدَاءِ مُلْكِ يَهُويَاقِيمَ بْنِ يُوشِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، صَارَ هَذَا ٱلْكَلَامُ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ قَائِلًا:
כֹּֽה אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֵלַ֔/י עֲשֵׂ֣ה לְ/ךָ֔ מוֹסֵר֖וֹת וּ/מֹט֑וֹת וּ/נְתַתָּ֖/ם עַל צַוָּארֶֽ/ךָ2Thus saith the LORD to me; Make thee bonds and yokes, and put them upon thy neck, {saith...: or, hath the LORD said}«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ لِي: ٱصْنَعْ لِنَفْسِكَ رُبُطًا وَأَنْيَارًا، وَٱجْعَلْهَا عَلَى عُنْقِكَ،
וְ/שִׁלַּחְתָּ/ם֩ אֶל מֶ֨לֶךְ אֱד֜וֹם וְ/אֶל מֶ֣לֶךְ מוֹאָ֗ב וְ/אֶל מֶ֨לֶךְ֙ בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן וְ/אֶל מֶ֥לֶךְ צֹ֖ר וְ/אֶל מֶ֣לֶךְ צִיד֑וֹן בְּ/יַ֤ד מַלְאָכִים֙ הַ/בָּאִ֣ים יְרוּשָׁלִַ֔ם אֶל צִדְקִיָּ֖הוּ מֶ֥לֶךְ יְהוּדָֽה3And send them to the king of Edom, and to the king of Moab, and to the king of the Ammonites, and to the king of Tyrus, and to the king of Zidon, by the hand of the messengers which come to Jerusalem unto Zedekiah king of Judah;وَأَرْسِلْهَا إِلَى مَلِكِ أَدُومَ، وَإِلَى مَلِكِ مُوآبَ، وَإِلَى مَلِكِ بَنِي عَمُّونَ، وَإِلَى مَلِكِ صُورَ، وَإِلَى مَلِكِ صَيْدُونَ، بِيَدِ ٱلرُّسُلِ ٱلْقَادِمِينَ إِلَى أُورُشَلِيمَ، إِلَى صِدْقِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا.
וְ/צִוִּיתָ֣ אֹתָ֔/ם אֶל אֲדֹֽנֵי/הֶ֖ם לֵ/אמֹ֑ר כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל כֹּ֥ה תֹֽאמְר֖וּ אֶל אֲדֹֽנֵי/כֶֽם4And command them to say unto their masters, Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Thus shall ye say unto your masters; {to say...: or, concerning their masters, saying}وَأَوْصِهِمْ إِلَى سَادَتِهِمْ قَائِلًا: هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَكَذَا تَقُولُونَ لِسَادَتِكُمْ:
אָנֹכִ֞י עָשִׂ֣יתִי אֶת הָ/אָ֗רֶץ אֶת הָ/אָדָ֤ם וְ/אֶת הַ/בְּהֵמָה֙ אֲשֶׁר֙ עַל פְּנֵ֣י הָ/אָ֔רֶץ בְּ/כֹחִ/י֙ הַ/גָּד֔וֹל וּ/בִ/זְרוֹעִ֖/י הַ/נְּטוּיָ֑ה וּ/נְתַתִּ֕י/הָ לַ/אֲשֶׁ֖ר יָשַׁ֥ר בְּ/עֵינָֽ/י5I have made the earth, the man and the beast that {are} upon the ground, by my great power and by my outstretched arm, and have given it unto whom it seemed meet unto me.إِنِّي أَنَا صَنَعْتُ ٱلْأَرْضَ وَٱلْإِنْسَانَ وَٱلْحَيَوَانَ ٱلَّذِي عَلَى وَجْهِ ٱلْأَرْضِ، بِقُوَّتِي ٱلْعَظِيمَةِ وَبِذِرَاعِي ٱلْمَمْدُودَةِ، وَأَعْطَيْتُهَا لِمَنْ حَسُنَ فِي عَيْنَيَّ.
וְ/עַתָּ֗ה אָֽנֹכִי֙ נָתַ֨תִּי֙ אֶת כָּל הָ/אֲרָצ֣וֹת הָ/אֵ֔לֶּה בְּ/יַ֛ד נְבוּכַדְנֶאצַּ֥ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל עַבְדִּ֑/י וְ/גַם֙ אֶת חַיַּ֣ת הַ/שָּׂדֶ֔ה נָתַ֥תִּי ל֖/וֹ לְ/עָבְדֽ/וֹ6And now have I given all these lands into the hand of Nebuchadnezzar the king of Babylon, my servant; and the beasts of the field have I given him also to serve him.وَٱلْآنَ قَدْ دَفَعْتُ كُلَّ هَذِهِ ٱلْأَرَاضِي لِيَدِ نَبُوخَذْنَاصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ عَبْدِي، وَأَعْطَيْتُهُ أَيْضًا حَيَوَانَ ٱلْحَقْلِ لِيَخْدِمَهُ.
וְ/עָבְד֤וּ אֹת/וֹ֙ כָּל הַ/גּוֹיִ֔ם וְ/אֶת בְּנ֖/וֹ וְ/אֶֽת בֶּן בְּנ֑/וֹ עַ֣ד בֹּא עֵ֤ת אַרְצ/וֹ֙ גַּם ה֔וּא וְ/עָ֤בְדוּ ב/וֹ֙ גּוֹיִ֣ם רַבִּ֔ים וּ/מְלָכִ֖ים גְּדֹלִֽים7And all nations shall serve him, and his son, and his son's son, until the very time of his land come: and then many nations and great kings shall serve themselves of him.فَتَخْدِمُهُ كُلُّ ٱلشُّعُوبِ، وَٱبْنَهُ وَٱبْنَ ٱبْنِهِ، حَتَّى يَأْتِيَ وَقْتُ أَرْضِهِ أَيْضًا، فَتَسْتَخْدِمُهُ شُعُوبٌ كَثِيرَةٌ وَمُلُوكٌ عِظَامٌ.
וְ/הָיָ֨ה הַ/גּ֜וֹי וְ/הַ/מַּמְלָכָ֗ה אֲשֶׁ֨ר לֹֽא יַעַבְד֤וּ אֹת/וֹ֙ אֶת נְבוּכַדְנֶאצַּ֣ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֔ל וְ/אֵ֨ת אֲשֶׁ֤ר לֹֽא יִתֵּן֙ אֶת צַוָּאר֔/וֹ בְּ/עֹ֖ל מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֑ל בַּ/חֶרֶב֩ וּ/בָ/רָעָ֨ב וּ/בַ/דֶּ֜בֶר אֶפְקֹ֨ד עַל הַ/גּ֤וֹי הַ/הוּא֙ נְאֻם יְהוָ֔ה עַד תֻּמִּ֥/י אֹתָ֖/ם בְּ/יָדֽ/וֹ8And it shall come to pass, {that} the nation and kingdom which will not serve the same Nebuchadnezzar the king of Babylon, and that will not put their neck under the yoke of the king of Babylon, that nation will I punish, saith the LORD, with the sword, and with the famine, and with the pestilence, until I have consumed them by his hand.وَيَكُونُ أَنَّ ٱلْأُمَّةَ أَوِ ٱلْمَمْلَكَةَ ٱلَّتِي لَا تَخْدِمُ نَبُوخَذْنَاصَّرَ مَلِكَ بَابِلَ، وَٱلَّتِي لَا تَجْعَلُ عُنُقَهَا تَحْتَ نِيرِ مَلِكِ بَابِلَ، إِنِّي أُعَاقِبُ تِلْكَ ٱلْأُمَّةَ بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ وَٱلْوَبَإِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، حَتَّى أُفْنِيَهَا بِيَدِهِ.
וְ֠/אַתֶּם אַל תִּשְׁמְע֨וּ אֶל נְבִיאֵי/כֶ֜ם וְ/אֶל קֹֽסְמֵי/כֶ֗ם וְ/אֶל֙ חֲלֹמֹ֣תֵי/כֶ֔ם וְ/אֶל עֹֽנְנֵי/כֶ֖ם וְ/אֶל כַּשָּׁפֵי/כֶ֑ם אֲשֶׁר הֵ֞ם אֹמְרִ֤ים אֲלֵי/כֶם֙ לֵ/אמֹ֔ר לֹ֥א תַעַבְד֖וּ אֶת מֶ֥לֶךְ בָּבֶֽל9Therefore hearken not ye to your prophets, nor to your diviners, nor to your dreamers, nor to your enchanters, nor to your sorcerers, which speak unto you, saying, Ye shall not serve the king of Babylon: {dreamers: Heb. dreams}فَلَا تَسْمَعُوا أَنْتُمْ لِأَنْبِيَائِكُمْ وَعَرَّافِيكُمْ وَحَالِمِيكُمْ وَعَائِفِيكُمْ وَسَحَرَتِكُمُ ٱلَّذِينَ يُكَلِّمُونَكُمْ قَائِلِينَ: لَا تَخْدِمُوا مَلِكَ بَابِلَ.
כִּ֣י שֶׁ֔קֶר הֵ֖ם נִבְּאִ֣ים לָ/כֶ֑ם לְמַ֨עַן הַרְחִ֤יק אֶתְ/כֶם֙ מֵ/עַ֣ל אַדְמַתְ/כֶ֔ם וְ/הִדַּחְתִּ֥י אֶתְ/כֶ֖ם וַ/אֲבַדְתֶּֽם10For they prophesy a lie unto you, to remove you far from your land; and that I should drive you out, and ye should perish.لِأَنَّهُمْ إِنَّمَا يَتَنَبَّأُونَ لَكُمْ بِٱلْكَذِبِ، لِكَيْ يُبْعِدُوكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ، وَلِأَطْرُدَكُمْ فَتَهْلِكُوا.
וְ/הַ/גּ֗וֹי אֲשֶׁ֨ר יָבִ֧יא אֶת צַוָּאר֛/וֹ בְּ/עֹ֥ל מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל וַֽ/עֲבָד֑/וֹ וְ/הִנַּחְתִּ֤י/ו עַל אַדְמָת/וֹ֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וַֽ/עֲבָדָ֖/הּ וְ/יָ֥שַׁב בָּֽ/הּ11But the nations that bring their neck under the yoke of the king of Babylon, and serve him, those will I let remain still in their own land, saith the LORD; and they shall till it, and dwell therein.وَٱلْأُمَّةُ ٱلَّتِي تُدْخِلُ عُنُقَهَا تَحْتَ نِيرِ مَلِكِ بَابِلَ وَتَخْدِمُهُ، أَجْعَلُهَا تَسْتَقِرُّ فِي أَرْضِهَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَتَعْمَلُهَا وَتَسْكُنُ بِهَا».
וְ/אֶל צִדְקִיָּ֤ה מֶֽלֶךְ יְהוּדָה֙ דִּבַּ֔רְתִּי כְּ/כָל הַ/דְּבָרִ֥ים הָ/אֵ֖לֶּה לֵ/אמֹ֑ר הָבִ֨יאוּ אֶת צַוְּארֵי/כֶ֜ם בְּ/עֹ֣ל מֶֽלֶךְ בָּבֶ֗ל וְ/עִבְד֥וּ אֹת֛/וֹ וְ/עַמּ֖/וֹ וִֽ/חְיֽוּ12I spake also to Zedekiah king of Judah according to all these words, saying, Bring your necks under the yoke of the king of Babylon, and serve him and his people, and live.وَكَلَّمْتُ صِدْقِيَّا مَلِكَ يَهُوذَا بِكُلِّ هَذَا ٱلْكَلَامِ، قَائِلًا: «أَدْخِلُوا أَعْنَاقَكُمْ تَحْتَ نِيرِ مَلِكِ بَابِلَ وَٱخْدِمُوهُ وَشَعْبَهُ وَٱحْيَوْا.
לָ֤/מָּה תָמ֨וּתוּ֙ אַתָּ֣ה וְ/עַמֶּ֔/ךָ בַּ/חֶ֖רֶב בָּ/רָעָ֣ב וּ/בַ/דָּ֑בֶר֙ כַּֽ/אֲשֶׁר֙ דִּבֶּ֣ר יְהוָ֔ה אֶל הַ/גּ֕וֹי אֲשֶׁ֥ר לֹֽא יַעֲבֹ֖ד אֶת מֶ֥לֶךְ בָּבֶֽל13Why will ye die, thou and thy people, by the sword, by the famine, and by the pestilence, as the LORD hath spoken against the nation that will not serve the king of Babylon?لِمَاذَا تَمُوتُونَ أَنْتَ وَشَعْبُكَ بِٱلسَّيْفِ بِٱلْجُوعِ وَٱلْوَبَإِ، كَمَا تَكَلَّمَ ٱلرَّبُّ عَنِ ٱلْأُمَّةِ ٱلَّتِي لَا تَخْدِمُ مَلِكَ بَابِلَ؟
וְ/אַֽל תִּשְׁמְע֞וּ אֶל דִּבְרֵ֣י הַ/נְּבִאִ֗ים הָ/אֹמְרִ֤ים אֲלֵי/כֶם֙ לֵ/אמֹ֔ר לֹ֥א תַעַבְד֖וּ אֶת מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֑ל כִּ֣י שֶׁ֔קֶר הֵ֖ם נִבְּאִ֥ים לָ/כֶֽם14Therefore hearken not unto the words of the prophets that speak unto you, saying, Ye shall not serve the king of Babylon: for they prophesy a lie unto you.فَلَا تَسْمَعُوا لِكَلَامِ ٱلْأَنْبِيَاءِ ٱلَّذِينَ يُكَلِّمُونَكُمْ قَائِلِينَ: لَا تَخْدِمُوا مَلِكَ بَابِلَ، لِأَنَّهُمْ إِنَّمَا يَتَنَبَّأُونَ لَكُمْ بِٱلْكَذِبِ.
כִּ֣י לֹ֤א שְׁלַחְתִּי/ם֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וְ/הֵ֛ם נִבְּאִ֥ים בִּ/שְׁמִ֖/י לַ/שָּׁ֑קֶר לְמַ֨עַן הַדִּיחִ֤/י אֶתְ/כֶם֙ וַ/אֲבַדְתֶּ֔ם אַתֶּ֕ם וְ/הַ/נְּבִאִ֖ים הַֽ/נִּבְּאִ֥ים לָ/כֶֽם15For I have not sent them, saith the LORD, yet they prophesy a lie in my name; that I might drive you out, and that ye might perish, ye, and the prophets that prophesy unto you. {a lie: Heb. in a lie, or, lyingly}لِأَنِّي لَمْ أُرْسِلْهُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، بَلْ هُمْ يَتَنَبَّأُونَ بِٱسْمِي بِٱلْكَذِبِ، لِكَيْ أَطْرُدَكُمْ فَتَهْلِكُوا أَنْتُمْ وَٱلْأَنْبِيَاءُ ٱلَّذِينَ يَتَنَبَّأُونَ لَكُمْ».
וְ/אֶל הַ/כֹּהֲנִים֩ וְ/אֶל כָּל הָ/עָ֨ם הַ/זֶּ֜ה דִּבַּ֣רְתִּי לֵ/אמֹ֗ר כֹּה֮ אָמַ֣ר יְהוָה֒ אַֽל תִּשְׁמְע֞וּ אֶל דִּבְרֵ֣י נְבִֽיאֵי/כֶ֗ם הַֽ/נִּבְּאִ֤ים לָ/כֶם֙ לֵ/אמֹ֔ר הִנֵּ֨ה כְלֵ֧י בֵית יְהוָ֛ה מוּשָׁבִ֥ים מִ/בָּבֶ֖לָ/ה עַתָּ֣ה מְהֵרָ֑ה כִּ֣י שֶׁ֔קֶר הֵ֖מָּה נִבְּאִ֥ים לָ/כֶֽם16Also I spake to the priests and to all this people, saying, Thus saith the LORD; Hearken not to the words of your prophets that prophesy unto you, saying, Behold, the vessels of the LORD'S house shall now shortly be brought again from Babylon: for they prophesy a lie unto you.وَكَلَّمْتُ ٱلْكَهَنَةَ وَكُلَّ هَذَا ٱلشَّعْبِ قَائِلًا: «هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: لَا تَسْمَعُوا لِكَلَامِ أَنْبِيَائِكُمُ ٱلَّذِينَ يَتَنَبَّأُونَ لَكُمْ قَائِلِينَ: هَا آنِيَةُ بَيْتِ ٱلرَّبِّ سَتُرَدُّ سَرِيعًا مِنْ بَابِلَ. لِأَنَّهُمْ إِنَّمَا يَتَنَبَّأُونَ لَكُمْ بِٱلْكَذِبِ.
אַל תִּשְׁמְע֣וּ אֲלֵי/הֶ֔ם עִבְד֥וּ אֶת מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל וִֽ/חְי֑וּ לָ֧/מָּה תִֽהְיֶ֛ה הָ/עִ֥יר הַ/זֹּ֖את חָרְבָּֽה17Hearken not unto them; serve the king of Babylon, and live: wherefore should this city be laid waste?لَا تَسْمَعُوا لَهُمْ. اُخْدِمُوا مَلِكَ بَابِلَ وَٱحْيَوْا. لِمَاذَا تَصِيرُ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةُ خَرِبَةً؟
וְ/אִם נְבִאִ֣ים הֵ֔ם וְ/אִם יֵ֥שׁ דְּבַר יְהוָ֖ה אִתָּ֑/ם יִפְגְּעוּ נָא֙ בַּֽ/יהוָ֣ה צְבָא֔וֹת לְ/בִלְתִּי בֹ֜אוּ הַ/כֵּלִ֣ים הַ/נּוֹתָרִ֣ים בְּ/בֵית יְהוָ֗ה וּ/בֵ֨ית מֶ֧לֶךְ יְהוּדָ֛ה וּ/בִ/ירוּשָׁלִַ֖ם בָּבֶֽלָ/ה18But if they {be} prophets, and if the word of the LORD be with them, let them now make intercession to the LORD of hosts, that the vessels which are left in the house of the LORD, and {in} the house of the king of Judah, and at Jerusalem, go not to Babylon.فَإِنْ كَانُوا أَنْبِيَاءَ، وَإِنْ كَانَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ مَعَهُمْ، فَلْيَتَوَسَّلُوا إِلَى رَبِّ ٱلْجُنُودِ لِكَيْ لَا تَذْهَبَ إِلَى بَابِلَ ٱلْآنِيَةُ ٱلْبَاقِيَةُ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ وَبَيْتِ مَلِكِ يَهُوذَا وَفِي أُورُشَلِيمَ.
כִּ֣י כֹ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת אֶל הָֽ/עַמֻּדִ֔ים וְ/עַל הַ/יָּ֖ם וְ/עַל הַ/מְּכֹנ֑וֹת וְ/עַל֙ יֶ֣תֶר הַ/כֵּלִ֔ים הַ/נּוֹתָרִ֖ים בָּ/עִ֥יר הַ/זֹּֽאת19For thus saith the LORD of hosts concerning the pillars, and concerning the sea, and concerning the bases, and concerning the residue of the vessels that remain in this city,«لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ عَنِ ٱلْأَعْمِدَةِ وَعَنِ ٱلْبَحْرِ وَعَنِ ٱلْقَوَاعِدِ وَعَنْ سَائِرِ ٱلْآنِيَةِ ٱلْبَاقِيَةِ فِي هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ،
אֲשֶׁ֣ר לֹֽא לְקָחָ֗/ם נְבֽוּכַדְנֶאצַּר֙ מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֔ל בַּ֠/גְלוֹת/וֹ אֶת יְכָונְיָ֨ה בֶן יְהוֹיָקִ֧ים מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֛ה מִ/ירֽוּשָׁלִַ֖ם בָּבֶ֑לָ/ה וְ/אֵ֛ת כָּל חֹרֵ֥י יְהוּדָ֖ה וִ/ירוּשָׁלִָֽם20Which Nebuchadnezzar king of Babylon took not, when he carried away captive Jeconiah the son of Jehoiakim king of Judah from Jerusalem to Babylon, and all the nobles of Judah and Jerusalem;ٱلَّتِي لَمْ يَأْخُذْهَا نَبُوخَذْنَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ عِنْدَ سَبْيِهِ يَكُنْيَا بْنَ يَهُويَاقِيمَ مَلِكَ يَهُوذَا مِنْ أُورُشَلِيمَ إِلَى بَابِلَ وَكُلَّ أَشْرَافِ يَهُوذَا وَأُورُشَلِيمَ.
כִּ֣י כֹ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל עַל הַ/כֵּלִ֗ים הַ/נּֽוֹתָרִים֙ בֵּ֣ית יְהוָ֔ה וּ/בֵ֥ית מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֖ה וִ/ירוּשָׁלִָֽם21Yea, thus saith the LORD of hosts, the God of Israel, concerning the vessels that remain {in} the house of the LORD, and {in} the house of the king of Judah and of Jerusalem;إِنَّهُ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ عَنِ ٱلْآنِيَةِ ٱلْبَاقِيَةِ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ وَبَيْتِ مَلِكِ يَهُوذَا وَفِي أُورُشَلِيمَ:
בָּבֶ֥לָ/ה יוּבָ֖אוּ וְ/שָׁ֣מָּ/ה יִֽהְי֑וּ עַ֠ד י֣וֹם פָּקְדִ֤/י אֹתָ/ם֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וְ/הַֽעֲלִיתִי/ם֙ וַ/הֲשִׁ֣יבֹתִ֔י/ם אֶל הַ/מָּק֖וֹם הַ/זֶּֽה22They shall be carried to Babylon, and there shall they be until the day that I visit them, saith the LORD; then will I bring them up, and restore them to this place.يُؤْتَى بِهَا إِلَى بَابِلَ، وَتَكُونُ هُنَاكَ إِلَى يَوْمِ ٱفْتِقَادِي إِيَّاهَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، فَأُصْعِدُهَا وَأَرُدُّهَا إِلَى هَذَا ٱلْمَوْضِعِ».
28
Yirmeyahu — פרק 28 Jeremiah — Chapter 28
וַ/יְהִ֣י בַּ/שָּׁנָ֣ה הַ/הִ֗יא בְּ/רֵאשִׁית֙ מַמְלֶ֨כֶת֙ צִדְקִיָּ֣ה מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֔ה ב/שנת בַּ/שָּׁנָה֙ הָֽ/רְבִעִ֔ית בַּ/חֹ֖דֶשׁ הַ/חֲמִישִׁ֑י אָמַ֣ר אֵלַ֡/י חֲנַנְיָה֩ בֶן עַזּ֨וּר הַ/נָּבִ֜יא אֲשֶׁ֤ר מִ/גִּבְעוֹן֙ בְּ/בֵ֣ית יְהוָ֔ה לְ/עֵינֵ֧י הַ/כֹּהֲנִ֛ים וְ/כָל הָ/עָ֖ם לֵ/אמֹֽר1And it came to pass the same year, in the beginning of the reign of Zedekiah king of Judah, in the fourth year, {and} in the fifth month, {that} Hananiah the son of Azur the prophet, which {was} of Gibeon, spake unto me in the house of the LORD, in the presence of the priests and of all the people, saying,وَحَدَثَ فِي تِلْكَ ٱلسَّنَةِ فِي ٱبْتِدَاءِ مُلْكِ صِدْقِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، فِي ٱلسَّنَةِ ٱلرَّابِعَةِ، فِي ٱلشَّهْرِ ٱلْخَامِسِ، أَنَّ حَنَنِيَّا بْنَ عَزُورَ ٱلنَّبِيَّ ٱلَّذِي مِنْ جِبْعُونَ: كَلَّمَنِي فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ أَمَامَ ٱلْكَهَنَةِ وَكُلِّ ٱلشَّعْبِ قَائِلًا:
כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֧ה צְבָא֛וֹת אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵ/אמֹ֑ר שָׁבַ֞רְתִּי אֶת עֹ֖ל מֶ֥לֶךְ בָּבֶֽל2Thus speaketh the LORD of hosts, the God of Israel, saying, I have broken the yoke of the king of Babylon.«هَكَذَا تَكَلَّمَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ قَائِلًا: قَدْ كَسَرْتُ نِيرَ مَلِكِ بَابِلَ.
בְּ/ע֣וֹד שְׁנָתַ֣יִם יָמִ֗ים אֲנִ֤י מֵשִׁיב֙ אֶל הַ/מָּק֣וֹם הַ/זֶּ֔ה אֶֽת כָּל כְּלֵ֖י בֵּ֣ית יְהוָ֑ה אֲשֶׁ֨ר לָקַ֜ח נְבוּכַדנֶאצַּ֤ר מֶֽלֶךְ בָּבֶל֙ מִן הַ/מָּק֣וֹם הַ/זֶּ֔ה וַ/יְבִיאֵ֖/ם בָּבֶֽל3Within two full years will I bring again into this place all the vessels of the LORD'S house, that Nebuchadnezzar king of Babylon took away from this place, and carried them to Babylon: {two...: Heb. two years of days}فِي سَنَتَيْنِ مِنَ ٱلزَّمَانِ أَرُدُّ إِلَى هَذَا ٱلْمَوْضِعِ كُلَّ آنِيَةِ بَيْتِ ٱلرَّبِّ ٱلَّتِي أَخَذَهَا نَبُوخَذْنَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ مِنْ هَذَا ٱلْمَوْضِعِ، وَذَهَبَ بِهَا إِلَى بَابِلَ.
וְ/אֶת יְכָנְיָ֣ה בֶן יְהוֹיָקִ֣ים מֶֽלֶךְ יְ֠הוּדָה וְ/אֶת כָּל גָּל֨וּת יְהוּדָ֜ה הַ/בָּאִ֣ים בָּבֶ֗לָ/ה אֲנִ֥י מֵשִׁ֛יב אֶל הַ/מָּק֥וֹם הַ/זֶּ֖ה נְאֻם יְהוָ֑ה כִּ֣י אֶשְׁבֹּ֔ר אֶת עֹ֖ל מֶ֥לֶךְ בָּבֶֽל4And I will bring again to this place Jeconiah the son of Jehoiakim king of Judah, with all the captives of Judah, that went into Babylon, saith the LORD: for I will break the yoke of the king of Babylon. {captives: Heb. captivity}وَأَرُدُّ إِلَى هَذَا ٱلْمَوْضِعِ يَكُنْيَا بْنَ يَهُويَاقِيمَ مَلِكَ يَهُوذَا وَكُلَّ سَبْيِ يَهُوذَا ٱلَّذِينَ ذَهَبُوا إِلَى بَابِلَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لِأَنِّي أَكْسِرُ نِيرَ مَلِكِ بَابِلَ».
וַ/יֹּ֨אמֶר֙ יִרְמְיָ֣ה הַ/נָּבִ֔יא אֶל חֲנַנְיָ֖ה הַ/נָּבִ֑יא לְ/עֵינֵ֤י הַ/כֹּֽהֲנִים֙ וּ/לְ/עֵינֵ֣י כָל הָ/עָ֔ם הָ/עֹמְדִ֖ים בְּ/בֵ֥ית יְהוָֽה5Then the prophet Jeremiah said unto the prophet Hananiah in the presence of the priests, and in the presence of all the people that stood in the house of the LORD,فَكَلَّمَ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيُّ حَنَنِيَّا ٱلنَّبِيَّ أَمَامَ ٱلْكَهَنَةِ وَأَمَامَ كُلِّ ٱلشَّعْبِ ٱلْوَاقِفِينَ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ،
וַ/יֹּ֨אמֶר֙ יִרְמְיָ֣ה הַ/נָּבִ֔יא אָמֵ֕ן כֵּ֖ן יַעֲשֶׂ֣ה יְהוָ֑ה יָקֵ֤ם יְהוָה֙ אֶת דְּבָרֶ֔י/ךָ אֲשֶׁ֣ר נִבֵּ֗אתָ לְ/הָשִׁ֞יב כְּלֵ֤י בֵית יְהוָה֙ וְ/כָל הַ/גּוֹלָ֔ה מִ/בָּבֶ֖ל אֶל הַ/מָּק֥וֹם הַ/זֶּֽה6Even the prophet Jeremiah said, Amen: the LORD do so: the LORD perform thy words which thou hast prophesied, to bring again the vessels of the LORD'S house, and all that is carried away captive, from Babylon into this place.وَقَالَ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيُّ: «آمِينَ. هَكَذَا لِيَصْنَعِ ٱلرَّبُّ. لِيُقِمِ ٱلرَّبُّ كَلَامَكَ ٱلَّذِي تَنَبَّأْتَ بِهِ، فَيَرُدَّ آنِيَةَ بَيْتِ ٱلرَّبِّ وَكُلَّ ٱلسَّبْيِ مِنْ بَابِلَ إِلَى هَذَا ٱلْمَوْضِعِ.
אַךְ שְׁמַֽע נָא֙ הַ/דָּבָ֣ר הַ/זֶּ֔ה אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י דֹּבֵ֣ר בְּ/אָזְנֶ֑י/ךָ וּ/בְ/אָזְנֵ֖י כָּל הָ/עָֽם7Nevertheless hear thou now this word that I speak in thine ears, and in the ears of all the people;وَلَكِنِ ٱسْمَعْ هَذِهِ ٱلْكَلِمَةَ ٱلَّتِي أَتَكَلَّمُ أَنَا بِهَا فِي أُذُنَيْكَ وَفِي آذَانِ كُلِّ ٱلشَّعْبِ.
הַ/נְּבִיאִ֗ים אֲשֶׁ֨ר הָי֧וּ לְ/פָנַ֛/י וּ/לְ/פָנֶ֖י/ךָ מִן הָֽ/עוֹלָ֑ם וַ/יִּנָּ֨בְא֜וּ אֶל אֲרָצ֤וֹת רַבּוֹת֙ וְ/עַל מַמְלָכ֣וֹת גְּדֹל֔וֹת לְ/מִלְחָמָ֖ה וּ/לְ/רָעָ֥ה וּ/לְ/דָֽבֶר8The prophets that have been before me and before thee of old prophesied both against many countries, and against great kingdoms, of war, and of evil, and of pestilence.إِنَّ ٱلْأَنْبِيَاءَ ٱلَّذِينَ كَانُوا قَبْلِي وَقَبْلَكَ مُنْذُ ٱلْقَدِيمِ وَتَنَبَّأُوا عَلَى أَرَاضٍ كَثِيرَةٍ وَعَلَى مَمَالِكَ عَظِيمَةٍ بِٱلْحَرْبِ وَٱلشَّرِّ وَٱلْوَبَإِ.
הַ/נָּבִ֕יא אֲשֶׁ֥ר יִנָּבֵ֖א לְ/שָׁל֑וֹם בְּ/בֹא֙ דְּבַ֣ר הַ/נָּבִ֗יא יִוָּדַע֙ הַ/נָּבִ֔יא אֲשֶׁר שְׁלָח֥/וֹ יְהוָ֖ה בֶּ/אֱמֶֽת9The prophet which prophesieth of peace, when the word of the prophet shall come to pass, {then} shall the prophet be known, that the LORD hath truly sent him.ٱلنَّبِيُّ ٱلَّذِي تَنَبَّأَ بِٱلسَّلَامِ، فَعِنْدَ حُصُولِ كَلِمَةِ ٱلنَّبِيِّ عُرِفَ ذَلِكَ ٱلنَّبِيُّ أَنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ أَرْسَلَهُ حَقًّا».
וַ/יִּקַּ֞ח חֲנַנְיָ֤ה הַ/נָּבִיא֙ אֶת הַ/מּוֹטָ֔ה מֵ/עַ֕ל צַוַּ֖אר יִרְמְיָ֣ה הַ/נָּבִ֑יא וַֽ/יִּשְׁבְּרֵֽ/הוּ10Then Hananiah the prophet took the yoke from off the prophet Jeremiah's neck, and brake it.ثُمَّ أَخَذَ حَنَنِيَّا ٱلنَّبِيُّ ٱلنِّيرَ عَنْ عُنُقِ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ وَكَسَرَهُ.
וַ/יֹּ֣אמֶר חֲנַנְיָה֩ לְ/עֵינֵ֨י כָל הָ/עָ֜ם לֵ/אמֹ֗ר כֹּה֮ אָמַ֣ר יְהוָה֒ כָּ֣כָה אֶשְׁבֹּ֞ר אֶת עֹ֣ל נְבֻֽכַדְנֶאצַּ֣ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֗ל בְּ/עוֹד֙ שְׁנָתַ֣יִם יָמִ֔ים מֵ/עַ֕ל צַוַּ֖אר כָּל הַ/גּוֹיִ֑ם וַ/יֵּ֛לֶךְ יִרְמְיָ֥ה הַ/נָּבִ֖יא לְ/דַרְכּֽ/וֹ11And Hananiah spake in the presence of all the people, saying, Thus saith the LORD; Even so will I break the yoke of Nebuchadnezzar king of Babylon from the neck of all nations within the space of two full years. And the prophet Jeremiah went his way.وَتَكَلَّمَ حَنَنِيَّا أَمَامَ كُلِّ ٱلشَّعْبِ قَائِلًا: «هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَكَذَا أَكْسِرُ نِيرَ نَبُوخَذْنَاصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ فِي سَنَتَيْنِ مِنَ ٱلزَّمَانِ عَنْ عُنُقِ كُلِّ ٱلشُّعُوبِ». وَٱنْطَلَقَ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيُّ فِي سَبِيلِهِ.
וַ/יְהִ֥י דְבַר יְהוָ֖ה אֶֽל יִרְמְיָ֑ה אַ֠חֲרֵי שְׁב֞וֹר חֲנַנְיָ֤ה הַ/נָּבִיא֙ אֶת הַ/מּוֹטָ֔ה מֵ/עַ֗ל צַוַּ֛אר יִרְמְיָ֥ה הַ/נָּבִ֖יא לֵ/אמֹֽר12Then the word of the LORD came unto Jeremiah {the prophet}, after that Hananiah the prophet had broken the yoke from off the neck of the prophet Jeremiah, saying,ثُمَّ صَارَ كَلَامُ ٱلرَّبِّ إِلَى إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ، بَعْدَ مَا كَسَرَ حَنَنِيَّا ٱلنَّبِيُّ ٱلنِّيرَ عَنْ عُنُقِ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ، قَائِلًا:
הָלוֹךְ֩ וְ/אָמַרְתָּ֨ אֶל חֲנַנְיָ֜ה לֵ/אמֹ֗ר כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה מוֹטֹ֥ת עֵ֖ץ שָׁבָ֑רְתָּ וְ/עָשִׂ֥יתָ תַחְתֵּי/הֶ֖ן מֹט֥וֹת בַּרְזֶֽל13Go and tell Hananiah, saying, Thus saith the LORD; Thou hast broken the yokes of wood; but thou shalt make for them yokes of iron.«ٱذْهَبْ وَكَلِّمْ حَنَنِيَّا قَائِلًا: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: قَدْ كَسَرْتَ أَنْيَارَ ٱلْخَشَبِ وَعَمِلْتَ عِوَضًا عَنْهَا أَنْيَارًا مِنْ حَدِيدٍ.
כִּ֣י כֹֽה אָמַר֩ יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל עֹ֣ל בַּרְזֶ֡ל נָתַ֜תִּי עַל צַוַּ֣אר כָּל הַ/גּוֹיִ֣ם הָ/אֵ֗לֶּה לַ/עֲבֹ֛ד אֶת נְבֻכַדְנֶאצַּ֥ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל וַ/עֲבָדֻ֑/הוּ וְ/גַ֛ם אֶת חַיַּ֥ת הַ/שָּׂדֶ֖ה נָתַ֥תִּי לֽ/וֹ14For thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; I have put a yoke of iron upon the neck of all these nations, that they may serve Nebuchadnezzar king of Babylon; and they shall serve him: and I have given him the beasts of the field also.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: قَدْ جَعَلْتُ نِيرًا مِنْ حَدِيدٍ عَلَى عُنُقِ كُلِّ هَؤُلَاءِ ٱلشُّعُوبِ لِيَخْدِمُوا نَبُوخَذْنَاصَّرَ مَلِكَ بَابِلَ، فَيَخْدِمُونَهُ وَقَدْ أَعْطَيْتُهُ أَيْضًا حَيَوَانَ ٱلْحَقْلِ».
וַ/יֹּ֨אמֶר יִרְמְיָ֧ה הַ/נָּבִ֛יא אֶל חֲנַנְיָ֥ה הַ/נָּבִ֖יא שְׁמַֽע נָ֣א חֲנַנְיָ֑ה לֹֽא שְׁלָחֲ/ךָ֣ יְהוָ֔ה וְ/אַתָּ֗ה הִבְטַ֛חְתָּ אֶת הָ/עָ֥ם הַ/זֶּ֖ה עַל שָֽׁקֶר15Then said the prophet Jeremiah unto Hananiah the prophet, Hear now, Hananiah; The LORD hath not sent thee; but thou makest this people to trust in a lie.فَقَالَ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيُّ لِحَنَنِيَّا ٱلنَّبِيِّ: «ٱسْمَعْ يَا حَنَنِيَّا. إِنَّ ٱلرَّبَّ لَمْ يُرْسِلْكَ، وَأَنْتَ قَدْ جَعَلْتَ هَذَا ٱلشَّعْبَ يَتَّكِلُ عَلَى ٱلْكَذِبِ.
לָ/כֵ֗ן כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנְ/נִי֙ מְשַֽׁלֵּֽחֲ/ךָ֔ מֵ/עַ֖ל פְּנֵ֣י הָ/אֲדָמָ֑ה הַ/שָּׁנָה֙ אַתָּ֣ה מֵ֔ת כִּֽי סָרָ֥ה דִבַּ֖רְתָּ אֶל יְהוָֽה16Therefore thus saith the LORD; Behold, I will cast thee from off the face of the earth: this year thou shalt die, because thou hast taught rebellion against the LORD. {rebellion: Heb. revolt}لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا طَارِدُكَ عَنْ وَجْهِ ٱلْأَرْضِ. هَذِهِ ٱلسَّنَةَ تَمُوتُ، لِأَنَّكَ تَكَلَّمْتَ بِعِصْيَانٍ عَلَى ٱلرَّبِّ».
וַ/יָּ֛מָת חֲנַנְיָ֥ה הַ/נָּבִ֖יא בַּ/שָּׁנָ֣ה הַ/הִ֑יא בַּ/חֹ֖דֶשׁ הַ/שְּׁבִיעִֽי17So Hananiah the prophet died the same year in the seventh month.فَمَاتَ حَنَنِيَّا ٱلنَّبِيُّ فِي تِلْكَ ٱلسَّنَةِ فِي ٱلشَّهْرِ ٱلسَّابِعِ.
29
Yirmeyahu — פרק 29 Jeremiah — Chapter 29
וְ/אֵ֨לֶּה֙ דִּבְרֵ֣י הַ/סֵּ֔פֶר אֲשֶׁ֥ר שָׁלַ֛ח יִרְמְיָ֥ה הַ/נָּבִ֖יא מִ/ירוּשָׁלִָ֑ם אֶל יֶ֜תֶר זִקְנֵ֣י הַ/גּוֹלָ֗ה וְ/אֶל הַ/כֹּהֲנִ֤ים וְ/אֶל הַ/נְּבִיאִים֙ וְ/אֶל כָּל הָ/עָ֔ם אֲשֶׁ֨ר הֶגְלָ֧ה נְבֽוּכַדְנֶאצַּ֛ר מִ/ירוּשָׁלִַ֖ם בָּבֶֽלָ/ה1Now these {are} the words of the letter that Jeremiah the prophet sent from Jerusalem unto the residue of the elders which were carried away captives, and to the priests, and to the prophets, and to all the people whom Nebuchadnezzar had carried away captive from Jerusalem to Babylon;هَذَا كَلَامُ ٱلرِّسَالَةِ ٱلَّتِي أَرْسَلَهَا إِرْمِيَا ٱلنَّبِيُّ مِنْ أُورُشَلِيمَ إِلَى بَقِيَّةِ شُيُوخِ ٱلسَّبْيِ، وَإِلَى ٱلْكَهَنَةِ وَٱلْأَنْبِيَاءِ، وَإِلَى كُلِّ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِينَ سَبَاهُمْ نَبُوخَذْنَاصَّرُ مِنْ أُورُشَلِيمَ إِلَى بَابِلَ،
אַחֲרֵ֣י צֵ֣את יְכָנְיָֽה הַ֠/מֶּלֶךְ וְ/הַ/גְּבִירָ֨ה וְ/הַ/סָּרִיסִ֜ים שָׂרֵ֨י יְהוּדָ֧ה וִ/ירוּשָׁלִַ֛ם וְ/הֶ/חָרָ֥שׁ וְ/הַ/מַּסְגֵּ֖ר מִ/ירוּשָׁלִָֽם2(After that Jeconiah the king, and the queen, and the eunuchs, the princes of Judah and Jerusalem, and the carpenters, and the smiths, were departed from Jerusalem;) {eunuchs: or, chamberlains}بَعْدَ خُرُوجِ يَكُنْيَا ٱلْمَلِكِ وَٱلْمَلِكَةِ وَٱلْخِصْيَانِ وَرُؤَسَاءِ يَهُوذَا وَأُورُشَلِيمَ وَٱلنَّجَّارِينَ وَٱلْحَدَّادِينَ مِنْ أُورُشَلِيمَ،
בְּ/יַד֙ אֶלְעָשָׂ֣ה בֶן שָׁפָ֔ן וּ/גְמַרְיָ֖ה בֶּן חִלְקִיָּ֑ה אֲשֶׁ֨ר שָׁלַ֜ח צִדְקִיָּ֣ה מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֗ה אֶל נְבוּכַדְנֶאצַּ֛ר מֶ֥לֶךְ בָּבֶ֖ל בָּבֶ֥לָ/ה לֵ/אמֹֽר3By the hand of Elasah the son of Shaphan, and Gemariah the son of Hilkiah, (whom Zedekiah king of Judah sent unto Babylon to Nebuchadnezzar king of Babylon) saying,بِيَدِ أَلْعَاسَةَ بْنِ شَافَانَ، وَجَمَرْيَا بْنِ حِلْقِيَّا، ٱللَّذَيْنِ أَرْسَلَهُمَا صِدْقِيَّا مَلِكُ يَهُوذَا إِلَى نَبُوخَذْنَاصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ إِلَى بَابِلَ قَائِلًا:
כֹּ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל לְ/כָל הַ֨/גּוֹלָ֔ה אֲשֶׁר הִגְלֵ֥יתִי מִ/ירוּשָׁלִַ֖ם בָּבֶֽלָ/ה4Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel, unto all that are carried away captives, whom I have caused to be carried away from Jerusalem unto Babylon;«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ لِكُلِّ ٱلسَّبْيِ ٱلَّذِي سَبَيْتُهُ مِنْ أُورُشَلِيمَ إِلَى بَابِلَ:
בְּנ֥וּ בָתִּ֖ים וְ/שֵׁ֑בוּ וְ/נִטְע֣וּ גַנּ֔וֹת וְ/אִכְל֖וּ אֶת פִּרְיָֽ/ן5Build ye houses, and dwell {in them}; and plant gardens, and eat the fruit of them;اِبْنُوا بُيُوتًا وَٱسْكُنُوا، وَٱغْرِسُوا جَنَّاتٍ وَكُلُوا ثَمَرَهَا.
קְח֣וּ נָשִׁ֗ים וְ/הוֹלִידוּ֮ בָּנִ֣ים וּ/בָנוֹת֒ וּ/קְח֨וּ לִ/בְנֵי/כֶ֜ם נָשִׁ֗ים וְ/אֶת בְּנֽוֹתֵי/כֶם֙ תְּנ֣וּ לַֽ/אֲנָשִׁ֔ים וְ/תֵלַ֖דְנָה בָּנִ֣ים וּ/בָנ֑וֹת וּ/רְבוּ שָׁ֖ם וְ/אַל תִּמְעָֽטוּ6Take ye wives, and beget sons and daughters; and take wives for your sons, and give your daughters to husbands, that they may bear sons and daughters; that ye may be increased there, and not diminished.خُذُوا نِسَاءً وَلِدُوا بَنِينَ وَبَنَاتٍ وَخُذُوا لِبَنِيكُمْ نِسَاءً وَأَعْطُوا بَنَاتِكُمْ لِرِجَالٍ فَيَلِدْنَ بَنِينَ وَبَنَاتٍ، وَٱكْثُرُوا هُنَاكَ وَلَا تَقِلُّوا.
וְ/דִרְשׁ֞וּ אֶת שְׁל֣וֹם הָ/עִ֗יר אֲשֶׁ֨ר הִגְלֵ֤יתִי אֶתְ/כֶם֙ שָׁ֔מָּ/ה וְ/הִתְפַּֽלְל֥וּ בַעֲדָ֖/הּ אֶל יְהוָ֑ה כִּ֣י בִ/שְׁלוֹמָ֔/הּ יִהְיֶ֥ה לָ/כֶ֖ם שָׁלֽוֹם7And seek the peace of the city whither I have caused you to be carried away captives, and pray unto the LORD for it: for in the peace thereof shall ye have peace.وَٱطْلُبُوا سَلَامَ ٱلْمَدِينَةِ ٱلَّتِي سَبَيْتُكُمْ إِلَيْهَا، وَصَلُّوا لِأَجْلِهَا إِلَى ٱلرَّبِّ، لِأَنَّهُ بِسَلَامِهَا يَكُونُ لَكُمْ سَلَامٌ.
כִּי֩ כֹ֨ה אָמַ֜ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אַל יַשִּׁ֧יאוּ לָ/כֶ֛ם נְבִֽיאֵי/כֶ֥ם אֲשֶׁר בְּ/קִרְבְּ/כֶ֖ם וְ/קֹֽסְמֵי/כֶ֑ם וְ/אַֽל תִּשְׁמְעוּ֙ אֶל חֲלֹמֹ֣תֵי/כֶ֔ם אֲשֶׁ֥ר אַתֶּ֖ם מַחְלְמִֽים8For thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Let not your prophets and your diviners, that {be} in the midst of you, deceive you, neither hearken to your dreams which ye cause to be dreamed.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: لَا تَغُشَّكُمْ أَنْبِيَاؤُكُمُ ٱلَّذِينَ فِي وَسَطِكُمْ وَعَرَّافُوكُمْ، وَلَا تَسْمَعُوا لِأَحْلَامِكُمُ ٱلَّتِي تَتَحَلَّمُونَهَا.
כִּ֣י בְ/שֶׁ֔קֶר הֵ֛ם נִבְּאִ֥ים לָ/כֶ֖ם בִּ/שְׁמִ֑/י לֹ֥א שְׁלַחְתִּ֖י/ם נְאֻם יְהוָֽה9For they prophesy falsely unto you in my name: I have not sent them, saith the LORD. {falsely: Heb. in a lie}لِأَنَّهُمْ إِنَّمَا يَتَنَبَّأُونَ لَكُمْ بِٱسْمِي بِٱلْكَذِبِ. أَنَا لَمْ أُرْسِلْهُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
כִּֽי כֹה֙ אָמַ֣ר יְהוָ֔ה כִּ֠י לְ/פִ֞י מְלֹ֧את לְ/בָבֶ֛ל שִׁבְעִ֥ים שָׁנָ֖ה אֶפְקֹ֣ד אֶתְ/כֶ֑ם וַ/הֲקִמֹתִ֤י עֲלֵי/כֶם֙ אֶת דְּבָרִ֣/י הַ/טּ֔וֹב לְ/הָשִׁ֣יב אֶתְ/כֶ֔ם אֶל הַ/מָּק֖וֹם הַ/זֶּֽה10For thus saith the LORD, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place.«لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: إِنِّي عِنْدَ تَمَامِ سَبْعِينَ سَنَةً لِبَابِلَ، أَتَعَهَّدُكُمْ وَأُقِيمُ لَكُمْ كَلَامِي ٱلصَّالِحَ، بِرَدِّكُمْ إِلَى هَذَا ٱلْمَوْضِعِ.
כִּי֩ אָנֹכִ֨י יָדַ֜עְתִּי אֶת הַ/מַּחֲשָׁבֹ֗ת אֲשֶׁ֧ר אָנֹכִ֛י חֹשֵׁ֥ב עֲלֵי/כֶ֖ם נְאֻם יְהוָ֑ה מַחְשְׁב֤וֹת שָׁלוֹם֙ וְ/לֹ֣א לְ/רָעָ֔ה לָ/תֵ֥ת לָ/כֶ֖ם אַחֲרִ֥ית וְ/תִקְוָֽה11For I know the thoughts that I think toward you, saith the LORD, thoughts of peace, and not of evil, to give you an expected end. {expected...: Heb. end and expectation}لِأَنِّي عَرَفْتُ ٱلْأَفْكَارَ ٱلَّتِي أَنَا مُفْتَكِرٌ بِهَا عَنْكُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، أَفْكَارَ سَلَامٍ لَا شَرٍّ، لِأُعْطِيَكُمْ آخِرَةً وَرَجَاءً.
וּ/קְרָאתֶ֤ם אֹתִ/י֙ וַֽ/הֲלַכְתֶּ֔ם וְ/הִתְפַּלַּלְתֶּ֖ם אֵלָ֑/י וְ/שָׁמַעְתִּ֖י אֲלֵי/כֶֽם12Then shall ye call upon me, and ye shall go and pray unto me, and I will hearken unto you.فَتَدْعُونَنِي وَتَذْهَبُونَ وَتُصَلُّونَ إِلَيَّ فَأَسْمَعُ لَكُمْ.
וּ/בִקַּשְׁתֶּ֥ם אֹתִ֖/י וּ/מְצָאתֶ֑ם כִּ֥י תִדְרְשֻׁ֖/נִי בְּ/כָל לְבַבְ/כֶֽם13And ye shall seek me, and find {me}, when ye shall search for me with all your heart.وَتَطْلُبُونَنِي فَتَجِدُونَنِي إِذْ تَطْلُبُونَنِي بِكُلِّ قَلْبِكُمْ.
וְ/נִמְצֵ֣אתִי לָ/כֶם֮ נְאֻם יְהוָה֒ וְ/שַׁבְתִּ֣י אֶת שבית/כם שְׁבוּתְ/כֶ֗ם וְ/קִבַּצְתִּ֣י אֶ֠תְ/כֶם מִֽ/כָּל הַ/גּוֹיִ֞ם וּ/מִ/כָּל הַ/מְּקוֹמ֗וֹת אֲשֶׁ֨ר הִדַּ֧חְתִּי אֶתְ/כֶ֛ם שָׁ֖ם נְאֻם יְהוָ֑ה וַ/הֲשִׁבֹתִ֣י אֶתְ/כֶ֔ם אֶל הַ֨/מָּק֔וֹם אֲשֶׁר הִגְלֵ֥יתִי אֶתְ/כֶ֖ם מִ/שָּֽׁם14And I will be found of you, saith the LORD: and I will turn away your captivity, and I will gather you from all the nations, and from all the places whither I have driven you, saith the LORD; and I will bring you again into the place whence I caused you to be carried away captive.فَأُوجَدُ لَكُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأَرُدُّ سَبْيَكُمْ وَأَجْمَعُكُمْ مِنْ كُلِّ ٱلْأُمَمِ وَمِنْ كُلِّ ٱلْمَوَاضِعِ ٱلَّتِي طَرَدْتُكُمْ إِلَيْهَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأَرُدُّكُمْ إِلَى ٱلْمَوْضِعِ ٱلَّذِي سَبَيْتُكُمْ مِنْهُ.
כִּ֖י אֲמַרְתֶּ֑ם הֵקִ֨ים לָ֧/נוּ יְהוָ֛ה נְבִאִ֖ים בָּבֶֽלָ/ה15Because ye have said, The LORD hath raised us up prophets in Babylon;«لِأَنَّكُمْ قُلْتُمْ: قَدْ أَقَامَ لَنَا ٱلرَّبُّ نَبِيِّينَ فِي بَابِلَ،
כִּי כֹ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אֶל הַ/מֶּ֨לֶךְ֙ הַ/יּוֹשֵׁב֙ אֶל כִּסֵּ֣א דָוִ֔ד וְ/אֶל כָּל הָ/עָ֔ם הַ/יּוֹשֵׁ֖ב בָּ/עִ֣יר הַ/זֹּ֑את אֲחֵי/כֶ֕ם אֲשֶׁ֛ר לֹֽא יָצְא֥וּ אִתְּ/כֶ֖ם בַּ/גּוֹלָֽה16{Know} that thus saith the LORD of the king that sitteth upon the throne of David, and of all the people that dwelleth in this city, {and} of your brethren that are not gone forth with you into captivity;فَهَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ لِلْمَلِكِ ٱلْجَالِسِ عَلَى كُرْسِيِّ دَاوُدَ، وَلِكُلِّ ٱلشَّعْبِ ٱلْجَالِسِ فِي هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ، إِخْوَتِكُمُ ٱلَّذِينَ لَمْ يَخْرُجُوا مَعَكُمْ فِي ٱلسَّبْيِ:
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הִנְ/נִי֙ מְשַׁלֵּ֣חַ בָּ֔/ם אֶת הַ/חֶ֖רֶב אֶת הָ/רָעָ֣ב וְ/אֶת הַ/דָּ֑בֶר וְ/נָתַתִּ֣י אוֹתָ֗/ם כַּ/תְּאֵנִים֙ הַ/שֹּׁ֣עָרִ֔ים אֲשֶׁ֥ר לֹא תֵאָכַ֖לְנָה מֵ/רֹֽעַ17Thus saith the LORD of hosts; Behold, I will send upon them the sword, the famine, and the pestilence, and will make them like vile figs, that cannot be eaten, they are so evil.هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: هَأَنَذَا أُرْسِلُ عَلَيْهِمِ ٱلسَّيْفَ وَٱلْجُوعَ وَٱلْوَبَأَ، وَأَجْعَلُهُمْ كَتِينٍ رَدِيءٍ لَا يُؤْكَلُ مِنَ ٱلرَّدَاءَةِ.
וְ/רָֽדַפְתִּי֙ אַֽחֲרֵי/הֶ֔ם בַּ/חֶ֖רֶב בָּ/רָעָ֣ב וּ/בַ/דָּ֑בֶר וּ/נְתַתִּ֨י/ם ל/זועה לְ/זַעֲוָ֜ה לְ/כֹ֣ל מַמְלְכ֣וֹת הָ/אָ֗רֶץ לְ/אָלָ֤ה וּ/לְ/שַׁמָּה֙ וְ/לִ/שְׁרֵקָ֣ה וּ/לְ/חֶרְפָּ֔ה בְּ/כָל הַ/גּוֹיִ֖ם אֲשֶׁר הִדַּחְתִּ֥י/ם שָֽׁם18And I will persecute them with the sword, with the famine, and with the pestilence, and will deliver them to be removed to all the kingdoms of the earth, to be a curse, and an astonishment, and an hissing, and a reproach, among all the nations whither I have driven them: {to be a curse: Heb. for a curse}وَأُلْحِقُهُمْ بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ وَٱلْوَبَإِ، وَأَجْعَلُهُمْ قَلَقًا لِكُلِّ مَمَالِكِ ٱلْأَرْضِ، حِلْفًا وَدَهَشًا وَصَفِيرًا وَعَارًا فِي جَمِيعِ ٱلْأُمَمِ ٱلَّذِينَ طَرَدْتُهُمْ إِلَيْهِمْ،
תַּ֛חַת אֲשֶֽׁר לֹא שָׁמְע֥וּ אֶל דְּבָרַ֖/י נְאֻם יְהוָ֑ה אֲשֶׁר֩ שָׁלַ֨חְתִּי אֲלֵי/הֶ֜ם אֶת עֲבָדַ֤/י הַ/נְּבִאִים֙ הַשְׁכֵּ֣ם וְ/שָׁלֹ֔חַ וְ/לֹ֥א שְׁמַעְתֶּ֖ם נְאֻם יְהוָֽה19Because they have not hearkened to my words, saith the LORD, which I sent unto them by my servants the prophets, rising up early and sending {them}; but ye would not hear, saith the LORD.مِنْ أَجْلِ أَنَّهُمْ لَمْ يَسْمَعُوا لِكَلَامِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، إِذْ أَرْسَلْتُ إِلَيْهِمْ عَبِيدِي ٱلْأَنْبِيَاءَ مُبَكِّرًا وَمُرْسِلًا وَلَمْ تَسْمَعُوا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
וְ/אַתֶּ֖ם שִׁמְע֣וּ דְבַר יְהוָ֑ה כָּל הַ֨/גּוֹלָ֔ה אֲשֶׁר שִׁלַּ֥חְתִּי מִ/ירוּשָׁלִַ֖ם בָּבֶֽלָ/ה20Hear ye therefore the word of the LORD, all ye of the captivity, whom I have sent from Jerusalem to Babylon:«وَأَنْتُمْ فَٱسْمَعُوا كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ يَا جَمِيعَ ٱلسَّبْيِ ٱلَّذِينَ أَرْسَلْتُهُمْ مِنْ أُورُشَلِيمَ إِلَى بَابِلَ.
כֹּֽה אָמַר֩ יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל אֶל אַחְאָ֤ב בֶּן קֽוֹלָיָה֙ וְ/אֶל צִדְקִיָּ֣הוּ בֶן מַֽעֲשֵׂיָ֔ה הַֽ/נִּבְּאִ֥ים לָ/כֶ֛ם בִּ/שְׁמִ֖/י שָׁ֑קֶר הִנְ/נִ֣י נֹתֵ֣ן אֹתָ֗/ם בְּ/יַד֙ נְבֽוּכַדְרֶאצַּ֣ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֔ל וְ/הִכָּ֖/ם לְ/עֵינֵי/כֶֽם21Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel, of Ahab the son of Kolaiah, and of Zedekiah the son of Maaseiah, which prophesy a lie unto you in my name; Behold, I will deliver them into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon; and he shall slay them before your eyes;هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ عَنْ أَخْآبَ بْنِ قُولَايَا، وَعَنْ صِدْقِيَّا بْنِ مَعْسِيَّا، ٱللَّذَيْنِ يَتَنَبَّآنِ لَكُمْ بِٱسْمِي بِٱلْكَذِبِ: هَأَنَذَا أَدْفَعُهُمَا لِيَدِ نَبُوخَذْرَاصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ فَيَقْتُلُهُمَا أَمَامَ عُيُونِكُمْ.
וְ/לֻקַּ֤ח מֵ/הֶם֙ קְלָלָ֔ה לְ/כֹל֙ גָּל֣וּת יְהוּדָ֔ה אֲשֶׁ֥ר בְּ/בָבֶ֖ל לֵ/אמֹ֑ר יְשִֽׂמְ/ךָ֤ יְהוָה֙ כְּ/צִדְקִיָּ֣הוּ וּ/כְ/אֶחָ֔ב אֲשֶׁר קָלָ֥/ם מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל בָּ/אֵֽשׁ22And of them shall be taken up a curse by all the captivity of Judah which {are} in Babylon, saying, The LORD make thee like Zedekiah and like Ahab, whom the king of Babylon roasted in the fire;وَتُؤْخَذُ مِنْهُمَا لَعْنَةٌ لِكُلِّ سَبْيِ يَهُوذَا ٱلَّذِينَ فِي بَابِلَ، فَيُقَالُ: يَجْعَلُكَ ٱلرَّبُّ مِثْلَ صِدْقِيَّا وَمِثْلَ أَخْآبَ ٱللَّذَيْنِ قَلَاهُمَا مَلِكُ بَابِلَ بِٱلنَّارِ.
יַ֡עַן אֲשֶׁר֩ עָשׂ֨וּ נְבָלָ֜ה בְּ/יִשְׂרָאֵ֗ל וַ/יְנַֽאֲפוּ֙ אֶת נְשֵׁ֣י רֵֽעֵי/הֶ֔ם וַ/יְדַבְּר֨וּ דָבָ֤ר בִּ/שְׁמִ/י֙ שֶׁ֔קֶר אֲשֶׁ֖ר ל֣וֹא צִוִּיתִ֑/ם וְ/אָנֹכִ֛י הו ידע הַ/יּוֹדֵ֥עַ וָ/עֵ֖ד נְאֻם יְהוָֽה23Because they have committed villany in Israel, and have committed adultery with their neighbours' wives, and have spoken lying words in my name, which I have not commanded them; even I know, and {am} a witness, saith the LORD.مِنْ أَجْلِ أَنَّهُمَا عَمِلَا قَبِيحًا فِي إِسْرَائِيلَ، وَزَنَيَا بِنِسَاءِ أَصْحَابِهِمَا، وَتَكَلَّمَا بِٱسْمِي كَلَامًا كَاذِبًا لَمْ أُوصِهِمَا بِهِ، وَأَنَا ٱلْعَارِفُ وَٱلشَّاهِدُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
וְ/אֶל שְׁמַעְיָ֥הוּ הַ/נֶּחֱלָמִ֖י תֹּאמַ֥ר לֵ/אמֹֽר24{Thus} shalt thou also speak to Shemaiah the Nehelamite, saying, {Nehelamite: or, dreamer}«وَكَلِّمْ شِمْعِيَا ٱلنِّحْلَامِيِّ قَائِلًا:
כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֧ה צְבָא֛וֹת אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵ/אמֹ֑ר יַ֡עַן אֲשֶׁ֣ר אַתָּה֩ שָׁלַ֨חְתָּ בְ/שִׁמְ/כָ֜ה סְפָרִ֗ים אֶל כָּל הָ/עָם֙ אֲשֶׁ֣ר בִּ/ירוּשָׁלִַ֔ם וְ/אֶל צְפַנְיָ֤ה בֶן מַֽעֲשֵׂיָה֙ הַ/כֹּהֵ֔ן וְ/אֶ֥ל כָּל הַ/כֹּהֲנִ֖ים לֵ/אמֹֽר25Thus speaketh the LORD of hosts, the God of Israel, saying, Because thou hast sent letters in thy name unto all the people that {are} at Jerusalem, and to Zephaniah the son of Maaseiah the priest, and to all the priests, saying,هَكَذَا تَكَلَّمَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ قَائِلًا: مِنْ أَجْلِ أَنَّكَ أَرْسَلْتَ رَسَائِلَ بِٱسْمِكَ إِلَى كُلِّ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِي فِي أُورُشَلِيمَ، وَإِلَى صَفَنْيَا بْنِ مَعْسِيَّا ٱلْكَاهِنِ، وَإِلَى كُلِّ ٱلْكَهَنَةِ قَائِلًا:
יְהוָ֞ה נְתָנְ/ךָ֣ כֹהֵ֗ן תַּ֚חַת יְהוֹיָדָ֣ע הַ/כֹּהֵ֔ן לִֽ/הְי֤וֹת פְּקִדִים֙ בֵּ֣ית יְהוָ֔ה לְ/כָל אִ֥ישׁ מְשֻׁגָּ֖ע וּ/מִתְנַבֵּ֑א וְ/נָתַתָּ֥ה אֹת֛/וֹ אֶל הַ/מַּהְפֶּ֖כֶת וְ/אֶל הַ/צִּינֹֽק26The LORD hath made thee priest in the stead of Jehoiada the priest, that ye should be officers in the house of the LORD, for every man {that is} mad, and maketh himself a prophet, that thou shouldest put him in prison, and in the stocks.قَدْ جَعَلَكَ ٱلرَّبُّ كَاهِنًا عِوَضًا عَنْ يَهُويَادَاعَ ٱلْكَاهِنِ، لِتَكُونُوا وُكَلَاءَ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ لِكُلِّ رَجُلٍ مَجْنُونٍ وَمُتَنَبِّئٍ، فَتَدْفَعُهُ إِلَى ٱلْمِقْطَرَةِ وَٱلْقُيُودِ.
וְ/עַתָּ֗ה לָ֚/מָּה לֹ֣א גָעַ֔רְתָּ בְּ/יִרְמְיָ֖הוּ הָֽ/עֲנְּתֹתִ֑י הַ/מִּתְנַבֵּ֖א לָ/כֶֽם27Now therefore why hast thou not reproved Jeremiah of Anathoth, which maketh himself a prophet to you?وَٱلْآنَ لِمَاذَا لَمْ تَزْجُرْ إِرْمِيَا ٱلْعَنَاثُوثِيَّ ٱلْمُتَنَبِّئَ لَكُمْ.
כִּ֣י עַל כֵּ֞ן שָׁלַ֥ח אֵלֵ֛י/נוּ בָּבֶ֥ל לֵ/אמֹ֖ר אֲרֻכָּ֣ה הִ֑יא בְּנ֤וּ בָתִּים֙ וְ/שֵׁ֔בוּ וְ/נִטְע֣וּ גַנּ֔וֹת וְ/אִכְל֖וּ אֶת פְּרִי/הֶֽן28For therefore he sent unto us {in} Babylon, saying, This {captivity is} long: build ye houses, and dwell {in them}; and plant gardens, and eat the fruit of them.لِأَنَّهُ لِذَلِكَ أَرْسَلَ إِلَيْنَا إِلَى بَابِلَ قَائِلًا: إِنَّهَا مُسْتَطِيلَةٌ. ٱبْنُوا بُيُوتًا وَٱسْكُنُوا، وَٱغْرِسُوا جَنَّاتٍ وَكُلُوا ثَمَرَهَا».
וַ/יִּקְרָ֛א צְפַנְיָ֥ה הַ/כֹּהֵ֖ן אֶת הַ/סֵּ֣פֶר הַ/זֶּ֑ה בְּ/אָזְנֵ֖י יִרְמְיָ֥הוּ הַ/נָּבִֽיא29And Zephaniah the priest read this letter in the ears of Jeremiah the prophet.فَقَرَأَ صَفَنْيَا ٱلْكَاهِنُ هَذِهِ ٱلرِّسَالَةَ فِي أُذُنَيْ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ.
וַֽ/יְהִי֙ דְּבַר יְהוָ֔ה אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ לֵ/אמֹֽר30Then came the word of the LORD unto Jeremiah, saying,ثُمَّ صَارَ كَلَامُ ٱلرَّبِّ إِلَى إِرْمِيَا قَائِلًا:
שְׁלַ֤ח עַל כָּל הַ/גּוֹלָה֙ לֵ/אמֹ֔ר כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה אֶל שְׁמַעְיָ֖ה הַ/נֶּחֱלָמִ֑י יַ֡עַן אֲשֶׁר֩ נִבָּ֨א לָ/כֶ֜ם שְׁמַעְיָ֗ה וַֽ/אֲנִי֙ לֹ֣א שְׁלַחְתִּ֔י/ו וַ/יַּבְטַ֥ח אֶתְ/כֶ֖ם עַל שָֽׁקֶר31Send to all them of the captivity, saying, Thus saith the LORD concerning Shemaiah the Nehelamite; Because that Shemaiah hath prophesied unto you, and I sent him not, and he caused you to trust in a lie:«أَرْسِلْ إِلَى كُلِّ ٱلسَّبْيِ قَائِلًا: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ لِشِمْعِيَا ٱلنِّحْلَامِيِّ: مِنْ أَجْلِ أَنَّ شِمْعِيَا قَدْ تَنَبَّأَ لَكُمْ وَأَنَا لَمْ أُرْسِلْهُ، وَجَعَلَكُمْ تَتَّكِلُونَ عَلَى ٱلْكَذِبِ.
לָ/כֵ֞ן כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה הִנְ/נִ֨י פֹקֵ֜ד עַל שְׁמַעְיָ֣ה הַ/נֶּחֱלָמִי֮ וְ/עַל זַרְע/וֹ֒ לֹא יִהְיֶ֨ה ל֜/וֹ אִ֣ישׁ יוֹשֵׁ֣ב בְּ/תוֹךְ הָ/עָ֣ם הַ/זֶּ֗ה וְ/לֹֽא יִרְאֶ֥ה בַ/טּ֛וֹב אֲשֶׁר אֲנִ֥י עֹשֶֽׂה לְ/עַמִּ֖/י נְאֻם יְהוָ֑ה כִּֽי סָרָ֥ה דִבֶּ֖ר עַל יְהוָֽה32Therefore thus saith the LORD; Behold, I will punish Shemaiah the Nehelamite, and his seed: he shall not have a man to dwell among this people; neither shall he behold the good that I will do for my people, saith the LORD; because he hath taught rebellion against the LORD. {rebellion: Heb. revolt}لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا أُعَاقِبُ شِمْعِيَا ٱلنِّحْلَامِيَّ وَنَسْلَهُ. لَا يَكُونُ لَهُ إِنْسَانٌ يَجْلِسُ فِي وَسْطِ هَذَا ٱلشَّعْبِ، وَلَا يَرَى ٱلْخَيْرَ ٱلَّذِي سَأَصْنَعُهُ لِشَعْبِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لِأَنَّهُ تَكَلَّمَ بِعِصْيَانٍ عَلَى ٱلرَّبِّ».
30
Yirmeyahu — פרק 30 Jeremiah — Chapter 30
הַ/דָּבָר֙ אֲשֶׁ֣ר הָיָ֣ה אֶֽל יִרְמְיָ֔הוּ מֵ/אֵ֥ת יְהוָ֖ה לֵ/אמֹֽר1The word that came to Jeremiah from the LORD, saying,اَلْكَلَامُ ٱلَّذِي صَارَ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ قَائِلًا:
כֹּֽה אָמַ֧ר יְהוָ֛ה אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵ/אמֹ֑ר כְּתָב לְ/ךָ֗ אֵ֧ת כָּל הַ/דְּבָרִ֛ים אֲשֶׁר דִּבַּ֥רְתִּי אֵלֶ֖י/ךָ אֶל סֵֽפֶר2Thus speaketh the LORD God of Israel, saying, Write thee all the words that I have spoken unto thee in a book.«هَكَذَا تَكَلَّمَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ قَائِلًا: ٱكْتُبْ كُلَّ ٱلْكَلَامِ ٱلَّذِي تَكَلَّمْتُ بِهِ إِلَيْكَ فِي سِفْرٍ،
כִּ֠י הִנֵּ֨ה יָמִ֤ים בָּאִים֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וְ֠/שַׁבְתִּי אֶת שְׁב֨וּת עַמִּ֧/י יִשְׂרָאֵ֛ל וִֽ/יהוּדָ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה וַ/הֲשִׁבֹתִ֗י/ם אֶל הָ/אָ֛רֶץ אֲשֶׁר נָתַ֥תִּי לַ/אֲבוֹתָ֖/ם וִֽ/ירֵשֽׁוּ/הָ3For, lo, the days come, saith the LORD, that I will bring again the captivity of my people Israel and Judah, saith the LORD: and I will cause them to return to the land that I gave to their fathers, and they shall possess it.لِأَنَّهُ هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأَرُدُّ سَبْيَ شَعْبِي إِسْرَائِيلَ وَيَهُوذَا، يَقُولُ الرَّبُّ، وَأُرْجِعُهُمْ إِلَى ٱلْأَرْضِ ٱلَّتِي أَعْطَيْتُ آبَاءَهُمْ إِيَّاهَا فَيَمْتَلِكُونَهَا».
וְ/אֵ֣לֶּה הַ/דְּבָרִ֗ים אֲשֶׁ֨ר דִּבֶּ֧ר יְהוָ֛ה אֶל יִשְׂרָאֵ֖ל וְ/אֶל יְהוּדָֽה4And these {are} the words that the LORD spake concerning Israel and concerning Judah.فَهَذَا هُوَ ٱلْكَلَامُ ٱلَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ ٱلرَّبُّ عَنْ إِسْرَائِيلَ وَعَنْ يَهُوذَا:
כִּי כֹה֙ אָמַ֣ר יְהוָ֔ה ק֥וֹל חֲרָדָ֖ה שָׁמָ֑עְנוּ פַּ֖חַד וְ/אֵ֥ין שָׁלֽוֹם5For thus saith the LORD; We have heard a voice of trembling, of fear, and not of peace. {of fear...: or, there is fear, and not peace}«لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: صَوْتَ ٱرْتِعَادٍ سَمِعْنَا. خَوْفٌ وَلَا سَلَامٌ.
שַׁאֲלוּ נָ֣א וּ/רְא֔וּ אִם יֹלֵ֖ד זָכָ֑ר מַדּוּעַ֩ רָאִ֨יתִי כָל גֶּ֜בֶר יָדָ֤י/ו עַל חֲלָצָי/ו֙ כַּ/יּ֣וֹלֵדָ֔ה וְ/נֶהֶפְכ֥וּ כָל פָּנִ֖ים לְ/יֵרָקֽוֹן6Ask ye now, and see whether a man doth travail with child? wherefore do I see every man with his hands on his loins, as a woman in travail, and all faces are turned into paleness? {a man: Heb. a male}اِسْأَلُوا وَٱنْظُرُوا إِنْ كَانَ ذَكَرٌ يَضَعُ! لِمَاذَا أَرَى كُلَّ رَجُلٍ يَدَاهُ عَلَى حَقْوَيْهِ كَمَاخِضٍ، وَتَحَوَّلَ كُلُّ وَجْهٍ إِلَى صُفْرَةٍ؟
ה֗וֹי כִּ֥י גָד֛וֹל הַ/יּ֥וֹם הַ/ה֖וּא מֵ/אַ֣יִן כָּמֹ֑/הוּ וְ/עֵֽת צָרָ֥ה הִיא֙ לְ/יַֽעֲקֹ֔ב וּ/מִמֶּ֖/נָּה יִוָּשֵֽׁעַ7Alas! for that day {is} great, so that none {is} like it: it {is} even the time of Jacob's trouble; but he shall be saved out of it.آهِ! لِأَنَّ ذَلِكَ ٱلْيَوْمَ عَظِيمٌ وَلَيْسَ مِثْلُهُ. وَهُوَ وَقْتُ ضِيقٍ عَلَى يَعْقُوبَ، وَلَكِنَّهُ سَيُخَلَّصُ مِنْهُ.
וְ/הָיָה֩ בַ/יּ֨וֹם הַ/ה֜וּא נְאֻ֣ם יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת אֶשְׁבֹּ֤ר עֻלּ/וֹ֙ מֵ/עַ֣ל צַוָּארֶ֔/ךָ וּ/מוֹסְרוֹתֶ֖י/ךָ אֲנַתֵּ֑ק וְ/לֹא יַעַבְדוּ ב֥/וֹ ע֖וֹד זָרִֽים8For it shall come to pass in that day, saith the LORD of hosts, {that} I will break his yoke from off thy neck, and will burst thy bonds, and strangers shall no more serve themselves of him:وَيَكُونُ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ، أَنِّي أَكْسِرُ نِيرَهُ عَنْ عُنُقِكَ، وَأَقْطَعُ رُبُطَكَ، وَلَا يَسْتَعْبِدُهُ بَعْدُ ٱلْغُرَبَاءُ،
וְ/עָ֣בְד֔וּ אֵ֖ת יְהוָ֣ה אֱלֹֽהֵי/הֶ֑ם וְ/אֵת֙ דָּוִ֣ד מַלְכָּ֔/ם אֲשֶׁ֥ר אָקִ֖ים לָ/הֶֽם9But they shall serve the LORD their God, and David their king, whom I will raise up unto them.بَلْ يَخْدِمُونَ ٱلرَّبَّ إِلَهَهُمْ وَدَاوُدَ مَلِكَهُمُ ٱلَّذِي أُقِيمُهُ لَهُمْ.
וְ/אַתָּ֡ה אַל תִּירָא֩ עַבְדִּ֨/י יַעֲקֹ֤ב נְאֻם יְהֹוָה֙ וְ/אַל תֵּחַ֣ת יִשְׂרָאֵ֔ל כִּ֠י הִנְ/נִ֤י מוֹשִֽׁיעֲ/ךָ֙ מֵֽ/רָח֔וֹק וְ/אֶֽת זַרְעֲ/ךָ֖ מֵ/אֶ֣רֶץ שִׁבְיָ֑/ם וְ/שָׁ֧ב יַעֲקֹ֛ב וְ/שָׁקַ֥ט וְ/שַׁאֲנַ֖ן וְ/אֵ֥ין מַחֲרִֽיד10Therefore fear thou not, O my servant Jacob, saith the LORD; neither be dismayed, O Israel: for, lo, I will save thee from afar, and thy seed from the land of their captivity; and Jacob shall return, and shall be in rest, and be quiet, and none shall make {him} afraid.«أَمَّا أَنْتَ يَا عَبْدِي يَعْقُوبَ فَلَا تَخَفْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَلَا تَرْتَعِبْ يَا إِسْرَائِيلُ، لِأَنِّي هَأَنَذَا أُخَلِّصُكَ مِنْ بَعِيدٍ، وَنَسْلَكَ مِنْ أَرْضِ سَبْيِهِ، فَيَرْجِعُ يَعْقُوبُ وَيَطْمَئِنُّ وَيَسْتَرِيحُ وَلَا مُزْعِجَ.
כִּֽי אִתְּ/ךָ֥ אֲנִ֛י נְאֻם יְהוָ֖ה לְ/הֽוֹשִׁיעֶ֑/ךָ כִּי֩ אֶעֱשֶׂ֨ה כָלָ֜ה בְּ/כָֽל הַ/גּוֹיִ֣ם אֲשֶׁ֧ר הֲפִצוֹתִ֣י/ךָ שָּׁ֗ם אַ֤ךְ אֹֽתְ/ךָ֙ לֹֽא אֶעֱשֶׂ֣ה כָלָ֔ה וְ/יִסַּרְתִּ֨י/ךָ֙ לַ/מִּשְׁפָּ֔ט וְ/נַקֵּ֖ה לֹ֥א אֲנַקֶּֽ/ךָּ11For I {am} with thee, saith the LORD, to save thee: though I make a full end of all nations whither I have scattered thee, yet will I not make a full end of thee: but I will correct thee in measure, and will not leave thee altogether unpunished.لِأَنِّي أَنَا مَعَكَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لِأُخَلِّصَكَ. وَإِنْ أَفْنَيْتُ جَمِيعَ ٱلْأُمَمِ ٱلَّذِينَ بَدَّدْتُكَ إِلَيْهِمْ، فَأَنْتَ لَا أُفْنِيكَ، بَلْ أُؤَدِّبُكَ بِٱلْحَقِّ، وَلَا أُبَرِّئُكَ تَبْرِئَةً.
כִּ֣י כֹ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֖ה אָנ֣וּשׁ לְ/שִׁבְרֵ֑/ךְ נַחְלָ֖ה מַכָּתֵֽ/ךְ12For thus saith the LORD, Thy bruise {is} incurable, {and} thy wound {is} grievous.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: كَسْرُكِ عَدِيمُ ٱلْجَبْرِ وَجُرْحُكِ عُضَالٌ.
אֵֽין דָּ֥ן דִּינֵ֖/ךְ לְ/מָז֑וֹר רְפֻא֥וֹת תְּעָלָ֖ה אֵ֥ין לָֽ/ךְ13{There is} none to plead thy cause, that thou mayest be bound up: thou hast no healing medicines. {that...: Heb. for binding up, or, pressing}لَيْسَ مَنْ يَقْضِي حَاجَتَكِ لِلْعَصْرِ. لَيْسَ لَكِ عَقَاقِيرُ رِفَادَةٍ.
כָּל מְאַהֲבַ֣יִ/ךְ שְׁכֵח֔וּ/ךְ אוֹתָ֖/ךְ לֹ֣א יִדְרֹ֑שׁוּ כִּי֩ מַכַּ֨ת אוֹיֵ֤ב הִכִּיתִי/ךְ֙ מוּסַ֣ר אַכְזָרִ֔י עַ֚ל רֹ֣ב עֲוֺנֵ֔/ךְ עָצְמ֖וּ חַטֹּאתָֽיִ/ךְ14All thy lovers have forgotten thee; they seek thee not; for I have wounded thee with the wound of an enemy, with the chastisement of a cruel one, for the multitude of thine iniquity; {because} thy sins were increased.قَدْ نَسِيَكِ كُلُّ مُحِبِّيكِ. إِيَّاكِ لَمْ يَطْلُبُوا. لِأَنِّي ضَرَبْتُكِ ضِرْبَةَ عَدُوٍّ، تَأْدِيبَ قَاسٍ، لِأَنَّ إِثْمَكِ قَدْ كَثُرَ، وَخَطَايَاكِ تَعَاظَمَتْ.
מַה תִּזְעַק֙ עַל שִׁבְרֵ֔/ךְ אָנ֖וּשׁ מַכְאֹבֵ֑/ךְ עַ֣ל רֹ֣ב עֲוֺנֵ֗/ךְ עָֽצְמוּ֙ חַטֹּאתַ֔יִ/ךְ עָשִׂ֥יתִי אֵ֖לֶּה לָֽ/ךְ15Why criest thou for thine affliction? thy sorrow {is} incurable for the multitude of thine iniquity: {because} thy sins were increased, I have done these things unto thee.مَا بَالُكِ تَصْرُخِينَ بِسَبَبِ كَسْرِكِ؟ جُرْحُكِ عَدِيمُ ٱلْبَرْءِ، لِأَنَّ إِثْمَكِ قَدْ كَثُرَ، وَخَطَايَاكِ تَعَاظَمَتْ، قَدْ صَنَعْتُ هَذِهِ بِكِ.
לָ/כֵ֞ן כָּל אֹכְלַ֨יִ/ךְ֙ יֵאָכֵ֔לוּ וְ/כָל צָרַ֥יִ/ךְ כֻּלָּ֖/ם בַּ/שְּׁבִ֣י יֵלֵ֑כוּ וְ/הָי֤וּ שֹׁאסַ֨יִ/ךְ֙ לִ/מְשִׁסָּ֔ה וְ/כָל בֹּזְזַ֖יִ/ךְ אֶתֵּ֥ן לָ/בַֽז16Therefore all they that devour thee shall be devoured; and all thine adversaries, every one of them, shall go into captivity; and they that spoil thee shall be a spoil, and all that prey upon thee will I give for a prey.لِذَلِكَ يُؤْكَلُ كُلُّ آكِلِيكِ، وَيَذْهَبُ كُلُّ أَعْدَائِكِ قَاطِبَةً إِلَى ٱلسَّبْيِ، وَيَكُونُ كُلُّ سَالِبِيكِ سَلْبًا، وَأَدْفَعُ كُلَّ نَاهِبِيكِ لِلنَّهْبِ.
כִּי֩ אַעֲלֶ֨ה אֲרֻכָ֥ה לָ֛/ךְ וּ/מִ/מַּכּוֹתַ֥יִ/ךְ אֶרְפָּאֵ֖/ךְ נְאֻם יְהוָ֑ה כִּ֤י נִדָּחָה֙ קָ֣רְאוּ לָ֔/ךְ צִיּ֣וֹן הִ֔יא דֹּרֵ֖שׁ אֵ֥ין לָֽ/הּ17For I will restore health unto thee, and I will heal thee of thy wounds, saith the LORD; because they called thee an Outcast, {saying}, This {is} Zion, whom no man seeketh after.لِأَنِّي أَرْفُدُكِ وَأَشْفِيكِ مِنْ جُرُوحِكِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. لِأَنَّهُمْ قَدْ دَعَوْكِ مَنْفِيَّةَ صِهْيَوْنَ ٱلَّتِي لَا سَائِلَ عَنْهَا.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה הִנְ/נִי שָׁב֙ שְׁבוּת֙ אָהֳלֵ֣י יַֽעֲק֔וֹב וּ/מִשְׁכְּנֹתָ֖י/ו אֲרַחֵ֑ם וְ/נִבְנְתָ֥ה עִיר֙ עַל תִּלָּ֔/הּ וְ/אַרְמ֖וֹן עַל מִשְׁפָּט֥/וֹ יֵשֵֽׁב18Thus saith the LORD; Behold, I will bring again the captivity of Jacob's tents, and have mercy on his dwellingplaces; and the city shall be builded upon her own heap, and the palace shall remain after the manner thereof. {heap: or, little hill}«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا أَرُدُّ سَبْيَ خِيَامِ يَعْقُوبَ، وَأَرْحَمُ مَسَاكِنَهُ، وَتُبْنَى ٱلْمَدِينَةُ عَلَى تَلِّهَا، وَٱلْقَصْرُ يُسْكَنُ عَلَى عَادَتِهِ.
וְ/יָצָ֥א מֵ/הֶ֛ם תּוֹדָ֖ה וְ/ק֣וֹל מְשַׂחֲקִ֑ים וְ/הִרְבִּתִי/ם֙ וְ/לֹ֣א יִמְעָ֔טוּ וְ/הִכְבַּדְתִּ֖י/ם וְ/לֹ֥א יִצְעָֽרוּ19And out of them shall proceed thanksgiving and the voice of them that make merry: and I will multiply them, and they shall not be few; I will also glorify them, and they shall not be small.وَيَخْرُجُ مِنْهُمُ ٱلْحَمْدُ وَصَوْتُ ٱللَّاعِبِينَ، وَأُكَثِّرُهُمْ وَلَا يَقِلُّونَ، وَأُعَظِّمُهُمْ وَلَا يَصْغُرُونَ.
וְ/הָי֤וּ בָנָי/ו֙ כְּ/קֶ֔דֶם וַ/עֲדָת֖/וֹ לְ/פָנַ֣/י תִּכּ֑וֹן וּ/פָ֣קַדְתִּ֔י עַ֖ל כָּל לֹחֲצָֽי/ו20Their children also shall be as aforetime, and their congregation shall be established before me, and I will punish all that oppress them.وَيَكُونُ بَنُوهُمْ كَمَا فِي ٱلْقَدِيمِ، وَجَمَاعَتُهُمْ تَثْبُتُ أَمَامِي، وَأُعَاقِبُ كُلَّ مُضَايِقِيهِمْ.
וְ/הָיָ֨ה אַדִּיר֜/וֹ מִמֶּ֗/נּוּ וּ/מֹֽשְׁל/וֹ֙ מִ/קִּרְבּ֣/וֹ יֵצֵ֔א וְ/הִקְרַבְתִּ֖י/ו וְ/נִגַּ֣שׁ אֵלָ֑/י כִּי֩ מִ֨י הוּא זֶ֜ה עָרַ֧ב אֶת לִבּ֛/וֹ לָ/גֶ֥שֶׁת אֵלַ֖/י נְאֻם יְהוָֽה21And their nobles shall be of themselves, and their governor shall proceed from the midst of them; and I will cause him to draw near, and he shall approach unto me: for who {is} this that engaged his heart to approach unto me? saith the LORD.وَيَكُونُ حَاكِمُهُمْ مِنْهُمْ، وَيَخْرُجُ وَالِيهِمْ مِنْ وَسْطِهِمْ، وَأُقَرِّبُهُ فَيَدْنُو إِلَيَّ، لِأَنَّهُ مَنْ هُوَ هَذَا ٱلَّذِي أَرْهَنَ قَلْبَهُ لِيَدْنُوَ إِلَيَّ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ؟
וִ/הְיִ֥יתֶם לִ֖/י לְ/עָ֑ם וְ/אָ֣נֹכִ֔י אֶהְיֶ֥ה לָ/כֶ֖ם לֵ/אלֹהִֽים22And ye shall be my people, and I will be your God.وَتَكُونُونَ لِي شَعْبًا وَأَنَا أَكُونُ لَكُمْ إِلَهًا».
הִנֵּ֣ה סַעֲרַ֣ת יְהוָ֗ה חֵמָה֙ יָֽצְאָ֔ה סַ֖עַר מִתְגּוֹרֵ֑ר עַ֛ל רֹ֥אשׁ רְשָׁעִ֖ים יָחֽוּל23Behold, the whirlwind of the LORD goeth forth with fury, a continuing whirlwind: it shall fall with pain upon the head of the wicked. {continuing: Heb. cutting} {fall...: or, remain}هُوَذَا زَوْبَعَةُ ٱلرَّبِّ تَخْرُجُ بِغَضَبٍ، نَوْءٌ جَارِفٌ. عَلَى رَأْسِ ٱلْأَشْرَارِ يَثُورُ.
לֹ֣א יָשׁ֗וּב חֲרוֹן֙ אַף יְהוָ֔ה עַד עֲשֹׂת֥/וֹ וְ/עַד הֲקִימ֖/וֹ מְזִמּ֣וֹת לִבּ֑/וֹ בְּ/אַחֲרִ֥ית הַ/יָּמִ֖ים תִּתְבּ֥וֹנְנוּ בָֽ/הּ24The fierce anger of the LORD shall not return, until he have done {it}, and until he have performed the intents of his heart: in the latter days ye shall consider it.لَا يَرْتَدُّ حُمُوُّ غَضَبِ ٱلرَّبِّ حَتَّى يَفْعَلَ، وَحَتَّى يُقِيمَ مَقَاصِدَ قَلْبِهِ. فِي آخِرِ ٱلْأَيَّامِ تَفْهَمُونَهَا.
31
Yirmeyahu — פרק 31 Jeremiah — Chapter 31
בָּ/עֵ֤ת הַ/הִיא֙ נְאֻם יְהוָ֔ה אֶֽהְיֶה֙ לֵֽ/אלֹהִ֔ים לְ/כֹ֖ל מִשְׁפְּח֣וֹת יִשְׂרָאֵ֑ל וְ/הֵ֖מָּה יִֽהְיוּ לִ֥/י לְ/עָֽם1At the same time, saith the LORD, will I be the God of all the families of Israel, and they shall be my people.«فِي ذَلِكَ ٱلزَّمَانِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، أَكُونُ إِلَهًا لِكُلِّ عَشَائِرِ إِسْرَائِيلَ، وَهُمْ يَكُونُونَ لِي شَعْبًا.
כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה מָצָ֥א חֵן֙ בַּ/מִּדְבָּ֔ר עַ֖ם שְׂרִ֣ידֵי חָ֑רֶב הָל֥וֹךְ לְ/הַרְגִּיע֖/וֹ יִשְׂרָאֵֽל2Thus saith the LORD, The people {which were} left of the sword found grace in the wilderness; {even} Israel, when I went to cause him to rest.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: قَدْ وَجَدَ نِعْمَةً فِي ٱلْبَرِّيَّةِ، ٱلشَّعْبُ ٱلْبَاقِي عَنِ ٱلسَّيْفِ، إِسْرَائِيلُ حِينَ سِرْتُ لِأُرِيحَهُ».
מֵ/רָח֕וֹק יְהוָ֖ה נִרְאָ֣ה לִ֑/י וְ/אַהֲבַ֤ת עוֹלָם֙ אֲהַבְתִּ֔י/ךְ עַל כֵּ֖ן מְשַׁכְתִּ֥י/ךְ חָֽסֶד3The LORD hath appeared of old unto me, {saying}, Yea, I have loved thee with an everlasting love: therefore with lovingkindness have I drawn thee. {of...: Heb. from afar} {with lovingkindness...: have I extended lovingkindness unto thee}تَرَاءَى لِي ٱلرَّبُّ مِنْ بَعِيدٍ: «وَمَحَبَّةً أَبَدِيَّةً أَحْبَبْتُكِ، مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ أَدَمْتُ لَكِ ٱلرَّحْمَةَ.
ע֤וֹד אֶבְנֵ/ךְ֙ וְֽ/נִבְנֵ֔ית בְּתוּלַ֖ת יִשְׂרָאֵ֑ל ע֚וֹד תַּעְדִּ֣י תֻפַּ֔יִ/ךְ וְ/יָצָ֖את בִּ/מְח֥וֹל מְשַׂחֲקִֽים4Again I will build thee, and thou shalt be built, O virgin of Israel: thou shalt again be adorned with thy tabrets, and shalt go forth in the dances of them that make merry. {tabrets: or, timbrels}سَأَبْنِيكِ بَعْدُ، فَتُبْنَيْنَ يَا عَذْرَاءَ إِسْرَائِيلَ. تَتَزَيَّنِينَ بَعْدُ بِدُفُوفِكِ، وَتَخْرُجِينَ فِي رَقْصِ ٱللَّاعِبِينَ.
ע֚וֹד תִּטְּעִ֣י כְרָמִ֔ים בְּ/הָרֵ֖י שֹֽׁמְר֑וֹן נָטְע֥וּ נֹטְעִ֖ים וְ/חִלֵּֽלוּ5Thou shalt yet plant vines upon the mountains of Samaria: the planters shall plant, and shall eat {them} as common things. {eat...: Heb. profane them}تَغْرِسِينَ بَعْدُ كُرُومًا فِي جِبَالِ ٱلسَّامِرَةِ. يَغْرِسُ ٱلْغَارِسُونَ وَيَبْتَكِرُونَ.
כִּ֣י יֶשׁ י֔וֹם קָרְא֥וּ נֹצְרִ֖ים בְּ/הַ֣ר אֶפְרָ֑יִם ק֚וּמוּ וְ/נַעֲלֶ֣ה צִיּ֔וֹן אֶל יְהוָ֖ה אֱלֹהֵֽי/נוּ6For there shall be a day, {that} the watchmen upon the mount Ephraim shall cry, Arise ye, and let us go up to Zion unto the LORD our God.لِأَنَّهُ يَكُونُ يَوْمٌ يُنَادِي فِيهِ ٱلنَّوَاطِيرُ فِي جِبَالِ أَفْرَايِمَ: قُومُوا فَنَصْعَدَ إِلَى صِهْيَوْنَ، إِلَى ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا.
כִּי כֹ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה רָנּ֤וּ לְ/יַֽעֲקֹב֙ שִׂמְחָ֔ה וְ/צַהֲל֖וּ בְּ/רֹ֣אשׁ הַ/גּוֹיִ֑ם הַשְׁמִ֤יעוּ הַֽלְלוּ֙ וְ/אִמְר֔וּ הוֹשַׁ֤ע יְהוָה֙ אֶֽת עַמְּ/ךָ֔ אֵ֖ת שְׁאֵרִ֥ית יִשְׂרָאֵֽל7For thus saith the LORD; Sing with gladness for Jacob, and shout among the chief of the nations: publish ye, praise ye, and say, O LORD, save thy people, the remnant of Israel.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: رَنِّمُوا لِيَعْقُوبَ فَرَحًا، وَٱهْتِفُوا بِرَأْسِ ٱلشُّعُوبِ. سَمِّعُوا، سَبِّحُوا، وَقُولُوا: خَلِّصْ يَارَبُّ شَعْبَكَ بَقِيَّةَ إِسْرَائِيلَ.
הִנְ/נִי֩ מֵבִ֨יא אוֹתָ֜/ם מֵ/אֶ֣רֶץ צָפ֗וֹן וְ/קִבַּצְתִּי/ם֮ מִ/יַּרְכְּתֵי אָרֶץ֒ בָּ֚/ם עִוֵּ֣ר וּ/פִסֵּ֔חַ הָרָ֥ה וְ/יֹלֶ֖דֶת יַחְדָּ֑ו קָהָ֥ל גָּד֖וֹל יָשׁ֥וּבוּ הֵֽנָּה8Behold, I will bring them from the north country, and gather them from the coasts of the earth, {and} with them the blind and the lame, the woman with child and her that travaileth with child together: a great company shall return thither.هَأَنَذَا آتِي بِهِمْ مِنْ أَرْضِ ٱلشِّمَالِ، وَأَجْمَعُهُمْ مِنْ أَطْرَافِ ٱلْأَرْضِ. بَيْنَهُمُ ٱلْأَعْمَى وَٱلْأَعْرَجُ، ٱلْحُبْلَى وَٱلْمَاخِضُ مَعًا. جَمْعٌ عَظِيمٌ يَرْجِعُ إِلَى هُنَا.
בִּ/בְכִ֣י יָבֹ֗אוּ וּֽ/בְ/תַחֲנוּנִים֮ אֽוֹבִילֵ/ם֒ אֽוֹלִיכֵ/ם֙ אֶל נַ֣חֲלֵי מַ֔יִם בְּ/דֶ֣רֶךְ יָשָׁ֔ר לֹ֥א יִכָּשְׁל֖וּ בָּ֑/הּ כִּֽי הָיִ֤יתִי לְ/יִשְׂרָאֵל֙ לְ/אָ֔ב וְ/אֶפְרַ֖יִם בְּכֹ֥רִ/י הֽוּא9They shall come with weeping, and with supplications will I lead them: I will cause them to walk by the rivers of waters in a straight way, wherein they shall not stumble: for I am a father to Israel, and Ephraim {is} my firstborn. {supplications: or, favours}بِٱلْبُكَاءِ يَأْتُونَ، وَبِٱلتَّضَرُّعَاتِ أَقُودُهُمْ. أُسَيِّرُهُمْ إِلَى أَنْهَارِ مَاءٍ فِي طَرِيقٍ مُسْتَقِيمَةٍ لَا يَعْثُرُونَ فِيهَا. لِأَنِّي صِرْتُ لِإِسْرَائِيلَ أَبًا، وَأَفْرَايِمُ هُوَ بِكْرِي.
שִׁמְע֤וּ דְבַר יְהוָה֙ גּוֹיִ֔ם וְ/הַגִּ֥ידוּ בָ/אִיִּ֖ים מִ/מֶּרְחָ֑ק וְ/אִמְר֗וּ מְזָרֵ֤ה יִשְׂרָאֵל֙ יְקַבְּצֶ֔/נּוּ וּ/שְׁמָר֖/וֹ כְּ/רֹעֶ֥ה עֶדְרֽ/וֹ10Hear the word of the LORD, O ye nations, and declare {it} in the isles afar off, and say, He that scattered Israel will gather him, and keep him, as a shepherd {doth} his flock.«اِسْمَعُوا كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ أَيُّهَا ٱلْأُمَمُ، وَأَخْبِرُوا فِي ٱلْجَزَائِرِ ٱلْبَعِيدَةِ، وَقُولُوا: مُبَدِّدُ إِسْرَائِيلَ يَجْمَعُهُ وَيَحْرُسُهُ كَرَاعٍ قَطِيعَهُ.
כִּֽי פָדָ֥ה יְהוָ֖ה אֶֽת יַעֲקֹ֑ב וּ/גְאָל֕/וֹ מִ/יַּ֖ד חָזָ֥ק מִמֶּֽ/נּוּ11For the LORD hath redeemed Jacob, and ransomed him from the hand of {him that was} stronger than he.لِأَنَّ ٱلرَّبَّ فَدَى يَعْقُوبَ وَفَكَّهُ مِنْ يَدِ ٱلَّذِي هُوَ أَقْوَى مِنْهُ.
וּ/בָאוּ֮ וְ/רִנְּנ֣וּ בִ/מְרוֹם צִיּוֹן֒ וְ/נָהֲר֞וּ אֶל ט֣וּב יְהוָ֗ה עַל דָּגָן֙ וְ/עַל תִּירֹ֣שׁ וְ/עַל יִצְהָ֔ר וְ/עַל בְּנֵי צֹ֖אן וּ/בָקָ֑ר וְ/הָיְתָ֤ה נַפְשָׁ/ם֙ כְּ/גַ֣ן רָוֶ֔ה וְ/לֹא יוֹסִ֥יפוּ לְ/דַאֲבָ֖ה עֽוֹד12Therefore they shall come and sing in the height of Zion, and shall flow together to the goodness of the LORD, for wheat, and for wine, and for oil, and for the young of the flock and of the herd: and their soul shall be as a watered garden; and they shall not sorrow any more at all.فَيَأْتُونَ وَيُرَنِّمُونَ فِي مُرْتَفَعِ صِهْيَوْنَ، وَيَجْرُونَ إِلَى جُودِ ٱلرَّبِّ عَلَى ٱلْحِنْطَةِ وَعَلَى ٱلْخَمْرِ وَعَلَى ٱلزَّيْتِ وَعَلَى أَبْنَاءِ ٱلْغَنَمِ وَٱلْبَقَرِ. وَتَكُونُ نَفْسُهُمْ كَجَنَّةٍ رَيَّا، وَلَا يَعُودُونَ يَذُوبُونَ بَعْدُ.
אָ֣ז תִּשְׂמַ֤ח בְּתוּלָה֙ בְּ/מָח֔וֹל וּ/בַחֻרִ֥ים וּ/זְקֵנִ֖ים יַחְדָּ֑ו וְ/הָפַכְתִּ֨י אֶבְלָ֤/ם לְ/שָׂשׂוֹן֙ וְ/נִ֣חַמְתִּ֔י/ם וְ/שִׂמַּחְתִּ֖י/ם מִ/יגוֹנָֽ/ם13Then shall the virgin rejoice in the dance, both young men and old together: for I will turn their mourning into joy, and will comfort them, and make them rejoice from their sorrow.حِينَئِذٍ تَفْرَحُ ٱلْعَذْرَاءُ بِٱلرَّقْصِ، وَٱلشُّبَّانُ وَٱلشُّيُوخُ مَعًا. وَأُحَوِّلُ نَوْحَهُمْ إِلَى طَرَبٍ، وَأُعَزِّيهِمْ وَأُفَرِّحُهُمْ مِنْ حُزْنِهِمْ.
וְ/רִוֵּיתִ֛י נֶ֥פֶשׁ הַ/כֹּהֲנִ֖ים דָּ֑שֶׁן וְ/עַמִּ֛/י אֶת טוּבִ֥/י יִשְׂבָּ֖עוּ נְאֻם יְהוָֽה14And I will satiate the soul of the priests with fatness, and my people shall be satisfied with my goodness, saith the LORD.وَأُرْوِي نَفْسَ ٱلْكَهَنَةِ مِنَ ٱلدَّسَمِ، وَيَشْبَعُ شَعْبِي مِنْ جُودِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה ק֣וֹל בְּ/רָמָ֤ה נִשְׁמָע֙ נְהִי֙ בְּכִ֣י תַמְרוּרִ֔ים רָחֵ֖ל מְבַכָּ֣ה עַל בָּנֶ֑י/הָ מֵאֲנָ֛ה לְ/הִנָּחֵ֥ם עַל בָּנֶ֖י/הָ כִּ֥י אֵינֶֽ/נּוּ15Thus saith the LORD; A voice was heard in Ramah, lamentation, {and} bitter weeping; Rahel weeping for her children refused to be comforted for her children, because they {were} not.«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: صَوْتٌ سُمِعَ فِي ٱلرَّامَةِ، نَوْحٌ، بُكَاءٌ مُرٌّ. رَاحِيلُ تَبْكِي عَلَى أَوْلَادِهَا، وَتَأْبَى أَنْ تَتَعَزَّى عَنْ أَوْلَادِهَا لِأَنَّهُمْ لَيْسُوا بِمَوْجُودِينَ.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה מִנְעִ֤י קוֹלֵ/ךְ֙ מִ/בֶּ֔כִי וְ/עֵינַ֖יִ/ךְ מִ/דִּמְעָ֑ה כִּי֩ יֵ֨שׁ שָׂכָ֤ר לִ/פְעֻלָּתֵ/ךְ֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וְ/שָׁ֖בוּ מֵ/אֶ֥רֶץ אוֹיֵֽב16Thus saith the LORD; Refrain thy voice from weeping, and thine eyes from tears: for thy work shall be rewarded, saith the LORD; and they shall come again from the land of the enemy.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: ٱمْنَعِي صَوْتَكِ عَنِ ٱلْبُكَاءِ، وَعَيْنَيْكِ عَنِ ٱلدُّمُوعِ، لِأَنَّهُ يُوجَدُ جَزَاءٌ لِعَمَلِكِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. فَيَرْجِعُونَ مِنْ أَرْضِ ٱلْعَدُوِّ.
וְ/יֵשׁ תִּקְוָ֥ה לְ/אַחֲרִיתֵ֖/ךְ נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/שָׁ֥בוּ בָנִ֖ים לִ/גְבוּלָֽ/ם17And there is hope in thine end, saith the LORD, that thy children shall come again to their own border.وَيُوجَدُ رَجَاءٌ لِآخِرَتِكِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. فَيَرْجِعُ ٱلْأَبْنَاءُ إِلَى تُخُمِهِمْ.
שָׁמ֣וֹעַ שָׁמַ֗עְתִּי אֶפְרַ֨יִם֙ מִתְנוֹדֵ֔ד יִסַּרְתַּ֨/נִי֙ וָֽ/אִוָּסֵ֔ר כְּ/עֵ֖גֶל לֹ֣א לֻמָּ֑ד הֲשִׁיבֵ֣/נִי וְ/אָשׁ֔וּבָה כִּ֥י אַתָּ֖ה יְהוָ֥ה אֱלֹהָֽ/י18I have surely heard Ephraim bemoaning himself {thus}; Thou hast chastised me, and I was chastised, as a bullock unaccustomed {to the yoke}: turn thou me, and I shall be turned; for thou {art} the LORD my God.«سَمْعًا سَمِعْتُ أَفْرَايِمَ يَنْتَحِبُ: أَدَّبْتَنِي فَتَأَدَّبْتُ كَعِجْلٍ غَيْرِ مَرُوضٍ. تَوِّبْنِي فَأَتُوبَ، لِأَنَّكَ أَنْتَ ٱلرَّبُّ إِلَهِي.
כִּֽי אַחֲרֵ֤י שׁוּבִ/י֙ נִחַ֔מְתִּי וְ/אַֽחֲרֵי֙ הִוָּ֣דְעִ֔/י סָפַ֖קְתִּי עַל יָרֵ֑ךְ בֹּ֚שְׁתִּי וְ/גַם נִכְלַ֔מְתִּי כִּ֥י נָשָׂ֖אתִי חֶרְפַּ֥ת נְעוּרָֽ/י19Surely after that I was turned, I repented; and after that I was instructed, I smote upon {my} thigh: I was ashamed, yea, even confounded, because I did bear the reproach of my youth.لِأَنِّي بَعْدَ رُجُوعِي نَدِمْتُ، وَبَعْدَ تَعَلُّمِي صَفَقْتُ عَلَى فَخْذِي. خَزِيتُ وَخَجِلْتُ لِأَنِّي قَدْ حَمَلْتُ عَارَ صِبَايَ.
הֲ/בֵן֩ יַקִּ֨יר לִ֜/י אֶפְרַ֗יִם אִ֚ם יֶ֣לֶד שַׁעֲשֻׁעִ֔ים כִּֽי מִ/דֵּ֤י דַבְּרִ/י֙ בּ֔/וֹ זָכֹ֥ר אֶזְכְּרֶ֖/נּוּ ע֑וֹד עַל כֵּ֗ן הָמ֤וּ מֵעַ/י֙ ל֔/וֹ רַחֵ֥ם אֲֽרַחֲמֶ֖/נּוּ נְאֻם יְהוָֽה20{Is} Ephraim my dear son? {is he} a pleasant child? for since I spake against him, I do earnestly remember him still: therefore my bowels are troubled for him; I will surely have mercy upon him, saith the LORD. {are...: Heb. sound}هَلْ أَفْرَايِمُ ٱبْنٌ عَزِيزٌ لَدَيَّ، أَوْ وَلَدٌ مُسِرٌّ؟ لِأَنِّي كُلَّمَا تَكَلَّمْتُ بِهِ أَذْكُرُهُ بَعْدُ ذِكْرًا. مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ حَنَّتْ أَحْشَائِي إِلَيْهِ. رَحْمَةً أَرْحَمُهُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
הַצִּ֧יבִי לָ֣/ךְ צִיֻּנִ֗ים שִׂ֤מִי לָ/ךְ֙ תַּמְרוּרִ֔ים שִׁ֣תִי לִבֵּ֔/ךְ לַֽ/מְסִלָּ֖ה דֶּ֣רֶךְ הלכתי הָלָ֑כְתְּ שׁ֚וּבִי בְּתוּלַ֣ת יִשְׂרָאֵ֔ל שֻׁ֖בִי אֶל עָרַ֥יִ/ךְ אֵֽלֶּה21Set thee up waymarks, make thee high heaps: set thine heart toward the highway, {even} the way {which} thou wentest: turn again, O virgin of Israel, turn again to these thy cities.«اِنْصِبِي لِنَفْسِكِ صُوًى. ٱجْعَلِي لِنَفْسِكِ أَنْصَابًا. ٱجْعَلِي قَلْبَكِ نَحْوَ ٱلسِّكَّةِ، ٱلطَّرِيقِ ٱلَّتِي ذَهَبْتِ فِيهَا. ٱرْجِعِي يَا عَذْرَاءَ إِسْرَائِيلَ. ٱرْجِعِي إِلَى مُدُنِكِ هَذِهِ.
עַד מָתַי֙ תִּתְחַמָּקִ֔י/ן הַ/בַּ֖ת הַ/שּֽׁוֹבֵבָ֑ה כִּֽי בָרָ֨א יְהוָ֤ה חֲדָשָׁה֙ בָּ/אָ֔רֶץ נְקֵבָ֖ה תְּס֥וֹבֵֽב גָּֽבֶר22How long wilt thou go about, O thou backsliding daughter? for the LORD hath created a new thing in the earth, A woman shall compass a man.حَتَّى مَتَى تَطُوفِينَ أَيَّتُهَا ٱلْبِنْتُ ٱلْمُرْتَدَّةُ؟ لِأَنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ خَلَقَ شَيْئًا حَدِيثًا فِي ٱلْأَرْضِ. أُنْثَى تُحِيطُ بِرَجُلٍ.
כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל ע֣וֹד יֹאמְר֞וּ אֶת הַ/דָּבָ֣ר הַ/זֶּ֗ה בְּ/אֶ֤רֶץ יְהוּדָה֙ וּ/בְ/עָרָ֔י/ו בְּ/שׁוּבִ֖/י אֶת שְׁבוּתָ֑/ם יְבָרֶכְ/ךָ֧ יְהוָ֛ה נְוֵה צֶ֖דֶק הַ֥ר הַ/קֹּֽדֶשׁ23Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; As yet they shall use this speech in the land of Judah and in the cities thereof, when I shall bring again their captivity; The LORD bless thee, O habitation of justice, {and} mountain of holiness.هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: سَيَقُولُونَ بَعْدُ هَذِهِ ٱلْكَلِمَةَ فِي أَرْضِ يَهُوذَا وَفِي مُدُنِهَا، عِنْدَمَا أَرُدُّ سَبْيَهُمْ: يُبَارِكُكَ ٱلرَّبُّ يَا مَسْكِنَ ٱلْبِرِّ، يَا أَيُّهَا ٱلْجَبَلُ ٱلْمُقَدَّسُ.
וְ/יָ֥שְׁבוּ בָ֛/הּ יְהוּדָ֥ה וְ/כָל עָרָ֖י/ו יַחְדָּ֑ו אִכָּרִ֕ים וְ/נָסְע֖וּ בַּ/עֵֽדֶר24And there shall dwell in Judah itself, and in all the cities thereof together, husbandmen, and they {that} go forth with flocks.فَيَسْكُنُ فِيهِ يَهُوذَا وَكُلُّ مُدُنِهِ مَعًا، ٱلْفَّلَاحُونَ وَٱلَّذِينَ يُسَرِّحُونَ ٱلْقُطْعَانَ.
כִּ֥י הִרְוֵ֖יתִי נֶ֣פֶשׁ עֲיֵפָ֑ה וְ/כָל נֶ֥פֶשׁ דָּאֲבָ֖ה מִלֵּֽאתִי25For I have satiated the weary soul, and I have replenished every sorrowful soul.لِأَنِّي أَرْوَيْتُ ٱلنَّفْسَ ٱلْمُعْيِيَةَ، وَمَلَأْتُ كُلَّ نَفْسٍ ذَائِبَةٍ.
עַל זֹ֖את הֱקִיצֹ֣תִי וָ/אֶרְאֶ֑ה וּ/שְׁנָתִ֖/י עָ֥רְבָה לִּֽ/י26Upon this I awaked, and beheld; and my sleep was sweet unto me.عَلَى ذَلِكَ ٱسْتَيْقَظْتُ وَنَظَرْتُ وَلَذَّ لِي نَوْمِي.
הִנֵּ֛ה יָמִ֥ים בָּאִ֖ים נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/זָרַעְתִּ֗י אֶת בֵּ֤ית יִשְׂרָאֵל֙ וְ/אֶת בֵּ֣ית יְהוּדָ֔ה זֶ֥רַע אָדָ֖ם וְ/זֶ֥רַע בְּהֵמָֽה27Behold, the days come, saith the LORD, that I will sow the house of Israel and the house of Judah with the seed of man, and with the seed of beast.«هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأَزْرَعُ بَيْتَ إِسْرَائِيلَ وَبَيْتَ يَهُوذَا بِزَرْعِ إِنْسَانٍ وَزَرْعِ حَيَوَانٍ.
וְ/הָיָ֞ה כַּ/אֲשֶׁ֧ר שָׁקַ֣דְתִּי עֲלֵי/הֶ֗ם לִ/נְת֧וֹשׁ וְ/לִ/נְת֛וֹץ וְ/לַ/הֲרֹ֖ס וּ/לְ/הַאֲבִ֣יד וּ/לְ/הָרֵ֑עַ כֵּ֣ן אֶשְׁקֹ֧ד עֲלֵי/הֶ֛ם לִ/בְנ֥וֹת וְ/לִ/נְט֖וֹעַ נְאֻם יְהוָֽה28And it shall come to pass, {that} like as I have watched over them, to pluck up, and to break down, and to throw down, and to destroy, and to afflict; so will I watch over them, to build, and to plant, saith the LORD.وَيَكُونُ كَمَا سَهِرْتُ عَلَيْهِمْ لِلِٱقْتِلَاعِ وَٱلْهَدْمِ وَٱلْقَرْضِ وَٱلْإِهْلَاكِ وَٱلْأَذَى، كَذَلِكَ أَسْهَرُ عَلَيْهِمْ لِلْبِنَاءِ وَٱلْغَرْسِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
בַּ/יָּמִ֣ים הָ/הֵ֔ם לֹא יֹאמְר֣וּ ע֔וֹד אָב֖וֹת אָ֣כְלוּ בֹ֑סֶר וְ/שִׁנֵּ֥י בָנִ֖ים תִּקְהֶֽינָה29In those days they shall say no more, The fathers have eaten a sour grape, and the children's teeth are set on edge.فِي تِلْكَ ٱلْأَيَّامِ لَا يَقُولُونَ بَعْدُ: ٱلْآبَاءُ أَكَلُوا حِصْرِمًا، وَأَسْنَانُ ٱلْأَبْنَاءِ ضَرِسَتْ.
כִּ֛י אִם אִ֥ישׁ בַּ/עֲוֺנ֖/וֹ יָמ֑וּת כָּל הָֽ/אָדָ֛ם הָ/אֹכֵ֥ל הַ/בֹּ֖סֶר תִּקְהֶ֥ינָה שִׁנָּֽי/ו30But every one shall die for his own iniquity: every man that eateth the sour grape, his teeth shall be set on edge.بَلْ كُلُّ وَاحِدٍ يَمُوتُ بِذَنْبِهِ. كُلُّ إِنْسَانٍ يَأْكُلُ ٱلْحِصْرِمَ تَضْرَسُ أَسْنَانُهُ.
הִנֵּ֛ה יָמִ֥ים בָּאִ֖ים נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/כָרַתִּ֗י אֶת בֵּ֧ית יִשְׂרָאֵ֛ל וְ/אֶת בֵּ֥ית יְהוּדָ֖ה בְּרִ֥ית חֲדָשָֽׁה31Behold, the days come, saith the LORD, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah:«هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأَقْطَعُ مَعَ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ وَمَعَ بَيْتِ يَهُوذَا عَهْدًا جَدِيدًا.
לֹ֣א כַ/בְּרִ֗ית אֲשֶׁ֤ר כָּרַ֨תִּי֙ אֶת אֲבוֹתָ֔/ם בְּ/יוֹם֙ הֶחֱזִיקִ֣/י בְ/יָדָ֔/ם לְ/הוֹצִיאָ֖/ם מֵ/אֶ֖רֶץ מִצְרָ֑יִם אֲשֶׁר הֵ֜מָּה הֵפֵ֣רוּ אֶת בְּרִיתִ֗/י וְ/אָנֹכִ֛י בָּעַ֥לְתִּי בָ֖/ם נְאֻם יְהוָֽה32Not according to the covenant that I made with their fathers in the day {that} I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the LORD: {although...: or, should I have continued an husband unto them?}لَيْسَ كَٱلْعَهْدِ ٱلَّذِي قَطَعْتُهُ مَعَ آبَائِهِمْ يَوْمَ أَمْسَكْتُهُمْ بِيَدِهِمْ لِأُخْرِجَهُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ، حِينَ نَقَضُوا عَهْدِي فَرَفَضْتُهُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
כִּ֣י זֹ֣את הַ/בְּרִ֡ית אֲשֶׁ֣ר אֶכְרֹת֩ אֶת בֵּ֨ית יִשְׂרָאֵ֜ל אַחֲרֵ֨י הַ/יָּמִ֤ים הָ/הֵם֙ נְאֻם יְהוָ֔ה נָתַ֤תִּי אֶת תּֽוֹרָתִ/י֙ בְּ/קִרְבָּ֔/ם וְ/עַל לִבָּ֖/ם אֶכְתֲּבֶ֑/נָּה וְ/הָיִ֤יתִי לָ/הֶם֙ לֵֽ/אלֹהִ֔ים וְ/הֵ֖מָּה יִֽהְיוּ לִ֥/י לְ/עָֽם33But this {shall be} the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the LORD, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people.بَلْ هَذَا هُوَ ٱلْعَهْدُ ٱلَّذِي أَقْطَعُهُ مَعَ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ بَعْدَ تِلْكَ ٱلْأَيَّامِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ: أَجْعَلُ شَرِيعَتِي فِي دَاخِلِهِمْ وَأَكْتُبُهَا عَلَى قُلُوبِهِمْ، وَأَكُونُ لَهُمْ إِلَهًا وَهُمْ يَكُونُونَ لِي شَعْبًا.
וְ/לֹ֧א יְלַמְּד֣וּ ע֗וֹד אִ֣ישׁ אֶת רֵעֵ֜/הוּ וְ/אִ֤ישׁ אֶת אָחִי/ו֙ לֵ/אמֹ֔ר דְּע֖וּ אֶת יְהוָ֑ה כִּֽי כוּלָּ/ם֩ יֵדְע֨וּ אוֹתִ֜/י לְ/מִ/קְטַנָּ֤/ם וְ/עַד גְּדוֹלָ/ם֙ נְאֻם יְהוָ֔ה כִּ֤י אֶסְלַח֙ לַֽ/עֲוֺנָ֔/ם וּ/לְ/חַטָּאתָ֖/ם לֹ֥א אֶזְכָּר עֽוֹד34And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the LORD: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the LORD: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more.وَلَا يُعَلِّمُونَ بَعْدُ كُلُّ وَاحِدٍ صَاحِبَهُ، وَكُلُّ وَاحِدٍ أَخَاهُ، قَائِلِينَ: ٱعْرِفُوا ٱلرَّبَّ، لِأَنَّهُمْ كُلَّهُمْ سَيَعْرِفُونَنِي مِنْ صَغِيرِهِمْ إِلَى كَبِيرِهِمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لِأَنِّي أَصْفَحُ عَنْ إِثْمِهِمْ، وَلَا أَذْكُرُ خَطِيَّتَهُمْ بَعْدُ.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה נֹתֵ֥ן שֶׁ֨מֶשׁ֙ לְ/א֣וֹר יוֹמָ֔ם חֻקֹּ֛ת יָרֵ֥חַ וְ/כוֹכָבִ֖ים לְ/א֣וֹר לָ֑יְלָה רֹגַ֤ע הַ/יָּם֙ וַ/יֶּהֱמ֣וּ גַלָּ֔י/ו יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמֽ/וֹ35Thus saith the LORD, which giveth the sun for a light by day, {and} the ordinances of the moon and of the stars for a light by night, which divideth the sea when the waves thereof roar; The LORD of hosts {is} his name:«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ ٱلْجَاعِلُ ٱلشَّمْسَ لِلْإِضَاءَةِ نَهَارًا، وَفَرَائِضَ ٱلْقَمَرِ وَٱلنُّجُومِ لِلْإِضَاءَةِ لَيْلًا، ٱلزَّاجِرُ ٱلْبَحْرَ حِينَ تَعِجُّ أَمْوَاجُهُ، رَبُّ ٱلْجُنُودِ ٱسْمُهُ:
אִם יָמֻ֜שׁוּ הַ/חֻקִּ֥ים הָ/אֵ֛לֶּה מִ/לְּ/פָנַ֖/י נְאֻם יְהוָ֑ה גַּם֩ זֶ֨רַע יִשְׂרָאֵ֜ל יִשְׁבְּת֗וּ מִֽ/הְי֥וֹת גּ֛וֹי לְ/פָנַ֖/י כָּל הַ/יָּמִֽים36If those ordinances depart from before me, saith the LORD, {then} the seed of Israel also shall cease from being a nation before me for ever.إِنْ كَانَتْ هَذِهِ ٱلْفَرَائِضُ تَزُولُ مِنْ أَمَامِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، فَإِنَّ نَسْلَ إِسْرَائِيلَ أَيْضًا يَكُفُّ مِنْ أَنْ يَكُونَ أُمَّةً أَمَامِي كُلَّ ٱلْأَيَّامِ.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אִם יִמַּ֤דּוּ שָׁמַ֨יִם֙ מִ/לְ/מַ֔עְלָ/ה וְ/יֵחָקְר֥וּ מֽוֹסְדֵי אֶ֖רֶץ לְ/מָ֑טָּה גַּם אֲנִ֞י אֶמְאַ֨ס בְּ/כָל זֶ֧רַע יִשְׂרָאֵ֛ל עַֽל כָּל אֲשֶׁ֥ר עָשׂ֖וּ נְאֻם יְהוָֽה37Thus saith the LORD; If heaven above can be measured, and the foundations of the earth searched out beneath, I will also cast off all the seed of Israel for all that they have done, saith the LORD.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: إِنْ كَانَتِ ٱلسَّمَاوَاتُ تُقَاسُ مِنْ فَوْقُ وَتُفْحَصُ أَسَاسَاتُ ٱلْأَرْضِ مِنْ أَسْفَلُ، فَإِنِّي أَنَا أَيْضًا أَرْفُضُ كُلَّ نَسْلِ إِسْرَائِيلَ مِنْ أَجْلِ كُلِّ مَا عَمِلُوا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
הִנֵּ֛ה יָמִ֥ים בָּאִ֖ים נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/נִבְנְתָ֤ה הָ/עִיר֙ לַֽ/יהוָ֔ה מִ/מִּגְדַּ֥ל חֲנַנְאֵ֖ל שַׁ֥עַר הַ/פִּנָּֽה38Behold, the days come, saith the LORD, that the city shall be built to the LORD from the tower of Hananeel unto the gate of the corner.«هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَتُبْنَى ٱلْمَدِينَةُ لِلرَّبِّ مِنْ بُرْجِ حَنَنْئِيلَ إِلَى بَابِ ٱلزَّاوِيَةِ،
וְ/יָצָ֨א ע֜וֹד קוה קָ֤ו הַ/מִּדָּה֙ נֶגְדּ֔/וֹ עַ֖ל גִּבְעַ֣ת גָּרֵ֑ב וְ/נָסַ֖ב גֹּעָֽתָ/ה39And the measuring line shall yet go forth over against it upon the hill Gareb, and shall compass about to Goath.وَيَخْرُجُ بَعْدُ خَيْطُ ٱلْقِيَاسِ مُقَابِلَهُ عَلَى أَكَمَةِ جَارِبَ، وَيَسْتَدِيرُ إِلَى جَوْعَةَ،
וְ/כָל הָ/עֵ֣מֶק הַ/פְּגָרִ֣ים וְ/הַ/דֶּ֡שֶׁן וְ/כָֽל ה/שרמות הַ/שְּׁדֵמוֹת֩ עַד נַ֨חַל קִדְר֜וֹן עַד פִּנַּ֨ת שַׁ֤עַר הַ/סּוּסִים֙ מִזְרָ֔חָ/ה קֹ֖דֶשׁ לַֽ/יהוָ֑ה לֹֽא יִנָּתֵ֧שׁ וְֽ/לֹא יֵהָרֵ֛ס ע֖וֹד לְ/עוֹלָֽם40And the whole valley of the dead bodies, and of the ashes, and all the fields unto the brook of Kidron, unto the corner of the horse gate toward the east, {shall be} holy unto the LORD; it shall not be plucked up, nor thrown down any more for ever.وَيَكُونُ كُلُّ وَادِي ٱلْجُثَثِ وَٱلرَّمَادِ، وَكُلُّ ٱلْحُقُولِ إِلَى وَادِي قَدْرُونَ إِلَى زَاوِيَةِ بَابِ ٱلْخَيْلِ شَرْقًا، قُدْسًا لِلرَّبِّ. لَا تُقْلَعُ وَلَا تُهْدَمُ إِلَى ٱلْأَبَدِ».
32
Yirmeyahu — פרק 32 Jeremiah — Chapter 32
הַ/דָּבָ֞ר אֲשֶׁר הָיָ֤ה אֶֽל יִרְמְיָ֨הוּ֙ מֵ/אֵ֣ת יְהוָ֔ה ב/שנת בַּ/שָּׁנָה֙ הָ/עֲשִׂרִ֔ית לְ/צִדְקִיָּ֖הוּ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה הִ֧יא הַ/שָּׁנָ֛ה שְׁמֹנֶֽה עֶשְׂרֵ֥ה שָׁנָ֖ה לִ/נְבֽוּכַדְרֶאצַּֽר1The word that came to Jeremiah from the LORD in the tenth year of Zedekiah king of Judah, which {was} the eighteenth year of Nebuchadrezzar.اَلْكَلِمَةُ ٱلَّتِي صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ، فِي ٱلسَّنَةِ ٱلْعَاشِرَةِ لِصِدْقِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، هِيَ ٱلسَّنَةُ ٱلثَّامِنَةُ عَشَرَةَ لِنَبُوخَذْرَاصَّرَ،
וְ/אָ֗ז חֵ֚יל מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֔ל צָרִ֖ים עַל יְרוּשָׁלִָ֑ם וְ/יִרְמְיָ֣הוּ הַ/נָּבִ֗יא הָיָ֤ה כָלוּא֙ בַּ/חֲצַ֣ר הַ/מַּטָּרָ֔ה אֲשֶׁ֖ר בֵּֽית מֶ֥לֶךְ יְהוּדָֽה2For then the king of Babylon's army besieged Jerusalem: and Jeremiah the prophet was shut up in the court of the prison, which {was} in the king of Judah's house.وَكَانَ حِينَئِذٍ جَيْشُ مَلِكِ بَابِلَ يُحَاصِرُ أُورُشَلِيمَ، وَكَانَ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيُّ مَحْبُوسًا فِي دَارِ ٱلسِّجْنِ ٱلَّذِي فِي بَيْتِ مَلِكِ يَهُوذَا،
אֲשֶׁ֣ר כְּלָא֔/וֹ צִדְקִיָּ֥הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֖ה לֵ/אמֹ֑ר מַדּוּעַ֩ אַתָּ֨ה נִבָּ֜א לֵ/אמֹ֗ר כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנְ/נִ֨י נֹתֵ֜ן אֶת הָ/עִ֥יר הַ/זֹּ֛את בְּ/יַ֥ד מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל וּ/לְכָדָֽ/הּ3For Zedekiah king of Judah had shut him up, saying, Wherefore dost thou prophesy, and say, Thus saith the LORD, Behold, I will give this city into the hand of the king of Babylon, and he shall take it;لِأَنَّ صِدْقِيَّا مَلِكَ يَهُوذَا حَبَسَهُ قَائِلًا: «لِمَاذَا تَنَبَّأْتَ قَائِلًا: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا أَدْفَعُ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةَ لِيَدِ مَلِكِ بَابِلَ، فَيَأْخُذُهَا؟
וְ/צִדְקִיָּ֨הוּ֙ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה לֹ֥א יִמָּלֵ֖ט מִ/יַּ֣ד הַ/כַּשְׂדִּ֑ים כִּ֣י הִנָּתֹ֤ן יִנָּתֵן֙ בְּ/יַ֣ד מֶֽלֶךְ בָּבֶ֔ל וְ/דִבֶּר פִּ֣י/ו עִם פִּ֔י/ו וְ/עֵינָ֖י/ו אֶת עינ/ו עֵינָ֥י/ו תִּרְאֶֽינָה4And Zedekiah king of Judah shall not escape out of the hand of the Chaldeans, but shall surely be delivered into the hand of the king of Babylon, and shall speak with him mouth to mouth, and his eyes shall behold his eyes;وَصِدْقِيَّا مَلِكُ يَهُوذَا لَا يُفْلِتُ مِنْ يَدِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ بَلْ إِنَّمَا يُدْفَعُ لِيَدِ مَلِكِ بَابِلَ، وَيُكَلِّمُهُ فَمًا لِفَمٍ وَعَيْنَاهُ تَرَيَانِ عَيْنَيْهِ،
וּ/בָבֶ֞ל יוֹלִ֤ךְ אֶת צִדְקִיָּ֨הוּ֙ וְ/שָׁ֣ם יִֽהְיֶ֔ה עַד פָּקְדִ֥/י אֹת֖/וֹ נְאֻם יְהוָ֑ה כִּ֧י תִֽלָּחֲמ֛וּ אֶת הַ/כַּשְׂדִּ֖ים לֹ֥א תַצְלִֽיחוּ5And he shall lead Zedekiah to Babylon, and there shall he be until I visit him, saith the LORD: though ye fight with the Chaldeans, ye shall not prosper.وَيَسِيرُ بِصِدْقِيَّا إِلَى بَابِلَ فَيَكُونُ هُنَاكَ حَتَّى أَفْتَقِدَهُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. إِنْ حَارَبْتُمُ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ لَا تَنْجَحُونَ».
וַ/יֹּ֖אמֶר יִרְמְיָ֑הוּ הָיָ֥ה דְּבַר יְהוָ֖ה אֵלַ֥/י לֵ/אמֹֽר6And Jeremiah said, The word of the LORD came unto me, saying,فَقَالَ إِرْمِيَا: «كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ صَارَتْ إِلَيَّ قَائِلَةً:
הִנֵּ֣ה חֲנַמְאֵ֗ל בֶּן שַׁלֻּם֙ דֹּֽדְ/ךָ֔ בָּ֥א אֵלֶ֖י/ךָ לֵ/אמֹ֑ר קְנֵ֣ה לְ/ךָ֗ אֶת שָׂדִ/י֙ אֲשֶׁ֣ר בַּ/עֲנָת֔וֹת כִּ֥י לְ/ךָ֛ מִשְׁפַּ֥ט הַ/גְּאֻלָּ֖ה לִ/קְנֽוֹת7Behold, Hanameel the son of Shallum thine uncle shall come unto thee, saying, Buy thee my field that {is} in Anathoth: for the right of redemption {is} thine to buy {it}.هُوَذَا حَنَمْئِيلُ بْنُ شَلُّومَ عَمِّكَ يَأْتِي إِلَيْكَ قَائِلًا: ٱشْتَرِ لِنَفْسِكَ حَقْلِي ٱلَّذِي فِي عَنَاثُوثَ، لِأَنَّ لَكَ حَقَّ ٱلْفِكَاكِ لِلشِّرَاءِ».
וַ/יָּבֹ֣א אֵ֠לַ/י חֲנַמְאֵ֨ל בֶּן דֹּדִ֜/י כִּ/דְבַ֣ר יְהוָה֮ אֶל חֲצַ֣ר הַ/מַּטָּרָה֒ וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלַ֡/י קְנֵ֣ה נָ֠א אֶת שָׂדִ֨/י אֲשֶׁר בַּ/עֲנָת֜וֹת אֲשֶׁ֣ר בְּ/אֶ֣רֶץ בִּנְיָמִ֗ין כִּֽי לְ/ךָ֞ מִשְׁפַּ֧ט הַ/יְרֻשָּׁ֛ה וּ/לְ/ךָ֥ הַ/גְּאֻלָּ֖ה קְנֵה לָ֑/ךְ וָ/אֵדַ֕ע כִּ֥י דְבַר יְהוָ֖ה הֽוּא8So Hanameel mine uncle's son came to me in the court of the prison according to the word of the LORD, and said unto me, Buy my field, I pray thee, that {is} in Anathoth, which {is} in the country of Benjamin: for the right of inheritance {is} thine, and the redemption {is} thine; buy {it} for thyself. Then I knew that this {was} the word of the LORD.فَجَاءَ إِلَيَّ حَنَمْئِيلُ ٱبْنُ عَمِّي حَسَبَ كَلِمَةِ ٱلرَّبِّ إِلَى دَارِ ٱلسِّجْنِ، وَقَالَ لِي: «ٱشْتَرِ حَقْلِي ٱلَّذِي فِي عَنَاثُوثَ ٱلَّذِي فِي أَرْضِ بِنْيَامِينَ، لِأَنَّ لَكَ حَقَّ ٱلْإِرْثِ، وَلَكَ ٱلْفِكَاكُ. ٱشْتَرِهِ لِنَفْسِكَ». فَعَرَفْتُ أَنَّهَا كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ.
וָֽ/אֶקְנֶה֙ אֶת הַ/שָּׂדֶ֔ה מֵ/אֵ֛ת חֲנַמְאֵ֥ל בֶּן דֹּדִ֖/י אֲשֶׁ֣ר בַּ/עֲנָת֑וֹת וָֽ/אֶשְׁקֲלָ/ה לּ/וֹ֙ אֶת הַ/כֶּ֔סֶף שִׁבְעָ֥ה שְׁקָלִ֖ים וַ/עֲשָׂרָ֥ה הַ/כָּֽסֶף9And I bought the field of Hanameel my uncle's son, that {was} in Anathoth, and weighed him the money, {even} seventeen shekels of silver. {seventeen...: or, seven shekels and ten pieces of silver}فَٱشْتَرَيْتُ مِنْ حَنَمْئِيلَ ٱبْنِ عَمِّي ٱلْحَقْلَ ٱلَّذِي فِي عَنَاثُوثَ، وَوَزَنْتُ لَهُ ٱلْفِضَّةَ، سَبْعَةَ عَشَرَ شَاقِلًا مِنَ ٱلْفِضَّةِ.
וָ/אֶכְתֹּ֤ב בַּ/סֵּ֨פֶר֙ וָֽ/אֶחְתֹּ֔ם וָ/אָעֵ֖ד עֵדִ֑ים וָ/אֶשְׁקֹ֥ל הַ/כֶּ֖סֶף בְּ/מֹאזְנָֽיִם10And I subscribed the evidence, and sealed {it}, and took witnesses, and weighed {him} the money in the balances. {subscribed...: Heb. wrote in the book}وَكَتَبْتُهُ فِي صَكٍّ وَخَتَمْتُ وَأَشْهَدْتُ شُهُودًا، وَوَزَنْتُ ٱلْفِضَّةَ بِمَوَازِينَ.
וָ/אֶקַּ֖ח אֶת סֵ֣פֶר הַ/מִּקְנָ֑ה אֶת הֶֽ/חָת֛וּם הַ/מִּצְוָ֥ה וְ/הַ/חֻקִּ֖ים וְ/אֶת הַ/גָּלֽוּי11So I took the evidence of the purchase, {both} that which was sealed {according} to the law and custom, and that which was open:وَأَخَذْتُ صَكَّ ٱلشِّرَاءِ ٱلْمَخْتُومَ حَسَبَ ٱلْوَصِيَّةِ وَٱلْفَرِيضَةِ وَٱلْمَفْتُوحَ.
וָ/אֶתֵּ֞ן אֶת הַ/סֵּ֣פֶר הַ/מִּקְנָ֗ה אֶל בָּר֣וּךְ בֶּן נֵרִיָּה֮ בֶּן מַחְסֵיָה֒ לְ/עֵינֵי֙ חֲנַמְאֵ֣ל דֹּדִ֔/י וּ/לְ/עֵינֵי֙ הָֽ/עֵדִ֔ים הַ/כֹּתְבִ֖ים בְּ/סֵ֣פֶר הַ/מִּקְנָ֑ה לְ/עֵינֵי֙ כָּל הַ/יְּהוּדִ֔ים הַ/יֹּשְׁבִ֖ים בַּ/חֲצַ֥ר הַ/מַּטָּרָֽה12And I gave the evidence of the purchase unto Baruch the son of Neriah, the son of Maaseiah, in the sight of Hanameel mine uncle's {son}, and in the presence of the witnesses that subscribed the book of the purchase, before all the Jews that sat in the court of the prison.وَسَلَّمْتُ صَكَّ ٱلشِّرَاءِ لِبَارُوخَ بْنِ نِيرِيَّا بْنِ مَحْسِيَا أَمَامَ حَنَمْئِيلَ ٱبْنِ عَمِّي، وَأَمَامَ ٱلشُّهُودِ ٱلَّذِينَ أَمْضَوْا صَكَّ ٱلشِّرَاءِ أَمَامَ كُلِّ ٱلْيَهُودِ ٱلْجَالِسِينَ فِي دَارِ ٱلسِّجْنِ.
וָֽ/אֲצַוֶּה֙ אֶת בָּר֔וּךְ לְ/עֵינֵי/הֶ֖ם לֵ/אמֹֽר13And I charged Baruch before them, saying,وَأَوْصَيْتُ بَارُوخَ أَمَامَهُمْ قَائِلًا:
כֹּֽה אָמַר֩ יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל לָק֣וֹחַ אֶת הַ/סְּפָרִ֣ים הָ/אֵ֡לֶּה אֵ֣ת סֵפֶר֩ הַ/מִּקְנָ֨ה הַ/זֶּ֜ה וְ/אֵ֣ת הֶ/חָת֗וּם וְ/אֵ֨ת סֵ֤פֶר הַ/גָּלוּי֙ הַ/זֶּ֔ה וּ/נְתַתָּ֖/ם בִּ/כְלִי חָ֑רֶשׂ לְמַ֥עַן יַעַמְד֖וּ יָמִ֥ים רַבִּֽים14Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Take these evidences, this evidence of the purchase, both which is sealed, and this evidence which is open; and put them in an earthen vessel, that they may continue many days.«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: خُذْ هَذَيْنِ ٱلصَّكَّيْنِ، صَكَّ ٱلشِّرَاءِ هَذَا ٱلْمَخْتُومَ، وَٱلصَّكَّ ٱلْمَفْتُوحَ هَذَا، وَٱجْعَلْهُمَا فِي إِنَاءٍ مِنْ خَزَفٍ لِكَيْ يَبْقَيَا أَيَّامًا كَثِيرَةً.
כִּ֣י כֹ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל ע֣וֹד יִקָּנ֥וּ בָתִּ֛ים וְ/שָׂד֥וֹת וּ/כְרָמִ֖ים בָּ/אָ֥רֶץ הַ/זֹּֽאת15For thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Houses and fields and vineyards shall be possessed again in this land.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: سَيَشْتَرُونَ بَعْدُ بُيُوتًا وَحُقُولًا وَكُرُومًا فِي هَذِهِ ٱلْأَرْضِ».
וָ/אֶתְפַּלֵּ֖ל אֶל יְהוָ֑ה אַחֲרֵ֤י תִתִּ/י֙ אֶת סֵ֣פֶר הַ/מִּקְנָ֔ה אֶל בָּר֥וּךְ בֶּן נֵרִיָּ֖ה לֵ/אמֹֽר16Now when I had delivered the evidence of the purchase unto Baruch the son of Neriah, I prayed unto the LORD, saying,ثُمَّ صَلَّيْتُ إِلَى ٱلرَّبِّ بَعْدَ تَسْلِيمِ صَكِّ ٱلشِّرَاءِ لِبَارُوخَ بْنِ نِيرِيَّا قَائِلًا:
אֲהָהּ֮ אֲדֹנָ֣/י יְהוִה֒ הִנֵּ֣ה אַתָּ֣ה עָשִׂ֗יתָ אֶת הַ/שָּׁמַ֨יִם֙ וְ/אֶת הָ/אָ֔רֶץ בְּ/כֹֽחֲ/ךָ֙ הַ/גָּד֔וֹל וּ/בִֽ/זְרֹעֲ/ךָ֖ הַ/נְּטוּיָ֑ה לֹֽא יִפָּלֵ֥א מִמְּ/ךָ֖ כָּל דָּבָֽר17Ah Lord GOD! behold, thou hast made the heaven and the earth by thy great power and stretched out arm, {and} there is nothing too hard for thee: {too...: or, hid from thee}«آهِ، أَيُّهَا ٱلسَّيِّدُ ٱلرَّبُّ، هَا إِنَّكَ قَدْ صَنَعْتَ ٱلسَّمَاوَاتِ وَٱلْأَرْضَ بِقُوَّتِكَ ٱلْعَظِيمَةِ، وَبِذِرَاعِكَ ٱلْمَمْدُودَةِ. لَا يَعْسُرُ عَلَيْكَ شَيْءٌ.
עֹ֤שֶׂה חֶ֨סֶד֙ לַֽ/אֲלָפִ֔ים וּ/מְשַׁלֵּם֙ עֲוֺ֣ן אָב֔וֹת אֶל חֵ֥יק בְּנֵי/הֶ֖ם אַחֲרֵי/הֶ֑ם הָ/אֵ֤ל הַ/גָּדוֹל֙ הַ/גִּבּ֔וֹר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמֽ/וֹ18Thou shewest lovingkindness unto thousands, and recompensest the iniquity of the fathers into the bosom of their children after them: the Great, the Mighty God, the LORD of hosts, {is} his name,صَانِعُ ٱلْإِحْسَانِ لِأُلُوفٍ، وَمُجَازِي ذَنْبِ ٱلْآبَاءِ فِي حِضْنِ بَنِيهِمْ بَعْدَهُمُ، ٱلْإِلَهُ ٱلْعَظِيمُ ٱلْجَبَّارُ، رَبُّ ٱلْجُنُودِ ٱسْمُهُ.
גְּדֹל֙ הָֽ/עֵצָ֔ה וְ/רַ֖ב הָ/עֲלִֽילִיָּ֑ה אֲשֶׁר עֵינֶ֣י/ךָ פְקֻח֗וֹת עַל כָּל דַּרְכֵי֙ בְּנֵ֣י אָדָ֔ם לָ/תֵ֤ת לְ/אִישׁ֙ כִּ/דְרָכָ֔י/ו וְ/כִ/פְרִ֖י מַעֲלָלָֽי/ו19Great in counsel, and mighty in work: for thine eyes {are} open upon all the ways of the sons of men: to give every one according to his ways, and according to the fruit of his doings: {work: Heb. doing}عَظِيمٌ فِي ٱلْمَشُورَةِ، وَقَادِرٌ فِي ٱلْعَمَلِ، ٱلَّذِي عَيْنَاكَ مَفْتُوحَتَانِ عَلَى كُلِّ طُرُقِ بَنِي آدَمَ لِتُعْطِيَ كُلَّ وَاحِدٍ حَسَبَ طُرُقِهِ، وَحَسَبَ ثَمَرِ أَعْمَالِهِ.
אֲשֶׁר שַׂ֠מְתָּ אֹת֨וֹת וּ/מֹפְתִ֤ים בְּ/אֶֽרֶץ מִצְרַ֨יִם֙ עַד הַ/יּ֣וֹם הַ/זֶּ֔ה וּ/בְ/יִשְׂרָאֵ֖ל וּ/בָֽ/אָדָ֑ם וַ/תַּעֲשֶׂה לְּ/ךָ֥ שֵׁ֖ם כַּ/יּ֥וֹם הַ/זֶּֽה20Which hast set signs and wonders in the land of Egypt, {even} unto this day, and in Israel, and among {other} men; and hast made thee a name, as at this day;ٱلَّذِي جَعَلْتَ آيَاتٍ وَعَجَائِبَ فِي أَرْضِ مِصْرَ إِلَى هَذَا ٱلْيَوْمِ، وَفِي إِسْرَائِيلَ وَفِي ٱلنَّاسِ، وَجَعَلْتَ لِنَفْسِكَ ٱسْمًا كَهَذَا ٱلْيَوْمِ،
וַ/תֹּצֵ֛א אֶת עַמְּ/ךָ֥ אֶת יִשְׂרָאֵ֖ל מֵ/אֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם בְּ/אֹת֣וֹת וּ/בְ/מוֹפְתִ֗ים וּ/בְ/יָ֤ד חֲזָקָה֙ וּ/בְ/אֶזְר֣וֹעַ נְטוּיָ֔ה וּ/בְ/מוֹרָ֖א גָּדֽוֹל21And hast brought forth thy people Israel out of the land of Egypt with signs, and with wonders, and with a strong hand, and with a stretched out arm, and with great terror;وَأَخْرَجْتَ شَعْبَكَ إِسْرَائِيلَ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ بِآيَاتٍ وَعَجَائِبَ، وَبِيَدٍ شَدِيدَةٍ وَذِرَاعٍ مَمْدُودَةٍ وَمَخَافَةٍ عَظِيمَةٍ،
וַ/תִּתֵּ֤ן לָ/הֶם֙ אֶת הָ/אָ֣רֶץ הַ/זֹּ֔את אֲשֶׁר נִשְׁבַּ֥עְתָּ לַ/אֲבוֹתָ֖/ם לָ/תֵ֣ת לָ/הֶ֑ם אֶ֛רֶץ זָבַ֥ת חָלָ֖ב וּ/דְבָֽשׁ22And hast given them this land, which thou didst swear to their fathers to give them, a land flowing with milk and honey;وَأَعْطَيْتَهُمْ هَذِهِ ٱلْأَرْضَ ٱلَّتِي حَلَفْتَ لِآبَائِهِمْ أَنْ تُعْطِيَهُمْ إِيَّاهَا، أَرْضًا تَفِيضُ لَبَنًا وَعَسَلًا.
וַ/יָּבֹ֜אוּ וַ/יִּֽרְשׁ֣וּ אֹתָ֗/הּ וְ/לֹֽא שָׁמְע֤וּ בְ/קוֹלֶ֨/ךָ֙ ו/ב/תרות/ך וּ/בְ/תוֹרָתְ/ךָ֣ לֹא הָלָ֔כוּ אֵת֩ כָּל אֲשֶׁ֨ר צִוִּ֧יתָה לָ/הֶ֛ם לַ/עֲשׂ֖וֹת לֹ֣א עָשׂ֑וּ וַ/תַּקְרֵ֣א אֹתָ֔/ם אֵ֥ת כָּל הָ/רָעָ֖ה הַ/זֹּֽאת23And they came in, and possessed it; but they obeyed not thy voice, neither walked in thy law; they have done nothing of all that thou commandedst them to do: therefore thou hast caused all this evil to come upon them:فَأَتَوْا وَٱمْتَلَكُوهَا، وَلَمْ يَسْمَعُوا لِصَوْتِكَ، وَلَا سَارُوا فِي شَرِيعَتِكَ. كُلُّ مَا أَوْصَيْتَهُمْ أَنْ يَعْمَلُوهُ لَمْ يَعْمَلُوهُ، فَأَوْقَعْتَ بِهِمْ كُلَّ هَذَا ٱلشَّرِّ.
הִנֵּ֣ה הַ/סֹּלְל֗וֹת בָּ֣אוּ הָ/עִיר֮ לְ/לָכְדָ/הּ֒ וְ/הָ/עִ֣יר נִתְּנָ֗ה בְּ/יַ֤ד הַ/כַּשְׂדִּים֙ הַ/נִּלְחָמִ֣ים עָלֶ֔י/הָ מִ/פְּנֵ֛י הַ/חֶ֥רֶב וְ/הָ/רָעָ֖ב וְ/הַ/דָּ֑בֶר וַ/אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֛רְתָּ הָיָ֖ה וְ/הִנְּ/ךָ֥ רֹאֶֽה24Behold the mounts, they are come unto the city to take it; and the city is given into the hand of the Chaldeans, that fight against it, because of the sword, and of the famine, and of the pestilence: and what thou hast spoken is come to pass; and, behold, thou seest {it}. {mounts: or, engines of shot}هَا ٱلْمَتَارِسُ! قَدْ أَتَوْا إِلَى ٱلْمَدِينَةِ لِيَأْخُذُوهَا، وَقَدْ دُفِعَتِ ٱلْمَدِينَةُ لِيَدِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ ٱلَّذِينَ يُحَارِبُونَهَا بِسَبَبِ ٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ وَٱلْوَبَإِ، وَمَا تَكَلَّمْتَ بِهِ فَقَدْ حَدَثَ، وَهَا أَنْتَ نَاظِرٌ.
וְ/אַתָּ֞ה אָמַ֤רְתָּ אֵלַ/י֙ אֲדֹנָ֣/י יְהוִ֔ה קְנֵֽה לְ/ךָ֧ הַ/שָּׂדֶ֛ה בַּ/כֶּ֖סֶף וְ/הָעֵ֣ד עֵדִ֑ים וְ/הָ/עִ֥יר נִתְּנָ֖ה בְּ/יַ֥ד הַ/כַּשְׂדִּֽים25And thou hast said unto me, O Lord GOD, Buy thee the field for money, and take witnesses; for the city is given into the hand of the Chaldeans. {for the: or, though the}وَقَدْ قُلْتَ أَنْتَ لِي أَيُّهَا ٱلسَّيِّدُ ٱلرَّبُّ: ٱشْتَرِ لِنَفْسِكَ ٱلْحَقْلَ بِفِضَّةٍ وَأَشْهِدْ شُهُودًا، وَقَدْ دُفِعَتِ ٱلْمَدِينَةُ لِيَدِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ».
וַ/יְהִי֙ דְּבַר יְהוָ֔ה אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ לֵ/אמֹֽר26Then came the word of the LORD unto Jeremiah, saying,ثُمَّ صَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى إِرْمِيَا قَائِلَةً:
הִנֵּה֙ אֲנִ֣י יְהוָ֔ה אֱלֹהֵ֖י כָּל בָּשָׂ֑ר הֲֽ/מִמֶּ֔/נִּי יִפָּלֵ֖א כָּל דָּבָֽר27Behold, I {am} the LORD, the God of all flesh: is there any thing too hard for me?«هَأَنَذَا ٱلرَّبُّ إِلَهُ كُلِّ ذِي جَسَدٍ. هَلْ يَعْسُرُ عَلَيَّ أَمْرٌ مَّا؟
לָ/כֵ֕ן כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה הִנְ/נִ֣י נֹתֵן֩ אֶת הָ/עִ֨יר הַ/זֹּ֜את בְּ/יַ֣ד הַ/כַּשְׂדִּ֗ים וּ/בְ/יַ֛ד נְבֽוּכַדְרֶאצַּ֥ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל וּ/לְכָדָֽ/הּ28Therefore thus saith the LORD; Behold, I will give this city into the hand of the Chaldeans, and into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and he shall take it:لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا أَدْفَعُ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةَ لِيَدِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ وَلِيَدِ نَبُوخَذْرَاصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ فَيَأْخُذُهَا.
וּ/בָ֣אוּ הַ/כַּשְׂדִּ֗ים הַ/נִּלְחָמִים֙ עַל הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את וְ/הִצִּ֜יתוּ אֶת הָ/עִ֥יר הַ/זֹּ֛את בָּ/אֵ֖שׁ וּ/שְׂרָפ֑וּ/הָ וְ/אֵ֣ת הַ/בָּתִּ֡ים אֲשֶׁר֩ קִטְּר֨וּ עַל גַּגּֽוֹתֵי/הֶ֜ם לַ/בַּ֗עַל וְ/הִסִּ֤כוּ נְסָכִים֙ לֵ/אלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֔ים לְמַ֖עַן הַכְעִסֵֽ/נִי29And the Chaldeans, that fight against this city, shall come and set fire on this city, and burn it with the houses, upon whose roofs they have offered incense unto Baal, and poured out drink offerings unto other gods, to provoke me to anger.فَيَأْتِي ٱلْكَلْدَانِيُّونَ ٱلَّذِينَ يُحَارِبُونَ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةَ، فَيُشْعِلُونَ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةَ بِٱلنَّارِ، وَيُحْرِقُونَهَا وَٱلْبُيُوتَ ٱلَّتِي بَخَّرُوا عَلَى سُطُوحِهَا لِلْبَعْلِ وَسَكَبُوا سَكَائِبَ لِآلِهَةٍ أُخْرَى لِيُغِيظُونِي.
כִּֽי הָי֨וּ בְנֵֽי יִשְׂרָאֵ֜ל וּ/בְנֵ֣י יְהוּדָ֗ה אַ֣ךְ עֹשִׂ֥ים הָ/רַ֛ע בְּ/עֵינַ֖/י מִ/נְּעֻרֹֽתֵי/הֶ֑ם כִּ֣י בְנֵֽי יִשְׂרָאֵ֗ל אַ֣ךְ מַכְעִסִ֥ים אֹתִ֛/י בְּ/מַעֲשֵׂ֥ה יְדֵי/הֶ֖ם נְאֻם יְהוָֽה30For the children of Israel and the children of Judah have only done evil before me from their youth: for the children of Israel have only provoked me to anger with the work of their hands, saith the LORD.لِأَنَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَبَنِي يَهُوذَا إِنَّمَا صَنَعُوا ٱلشَّرَّ فِي عَيْنَيَّ مُنْذُ صِبَاهُمْ. لِأَنَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ إِنَّمَا أَغَاظُونِي بِعَمَلِ أَيْدِيهِمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
כִּ֧י עַל אַפִּ֣/י וְ/עַל חֲמָתִ֗/י הָ֤יְתָה לִּ/י֙ הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את לְ/מִן הַ/יּוֹם֙ אֲשֶׁ֣ר בָּנ֣וּ אוֹתָ֔/הּ וְ/עַ֖ד הַ/יּ֣וֹם הַ/זֶּ֑ה לַ/הֲסִירָ֖/הּ מֵ/עַ֥ל פָּנָֽ/י31For this city hath been to me {as} a provocation of mine anger and of my fury from the day that they built it even unto this day; that I should remove it from before my face, {a provocation...: Heb. for my anger}لِأَنَّ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةَ قَدْ صَارَتْ لِي لِغَضَبِي وَلِغَيْظِي مِنَ ٱلْيَوْمِ ٱلَّذِي فِيهِ بَنَوْهَا إِلَى هَذَا ٱلْيَوْمِ، لِأَنْزِعَهَا مِنْ أَمَامِ وَجْهِي
עַל֩ כָּל רָעַ֨ת בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵ֜ל וּ/בְנֵ֣י יְהוּדָ֗ה אֲשֶׁ֤ר עָשׂוּ֙ לְ/הַכְעִסֵ֔/נִי הֵ֤מָּה מַלְכֵי/הֶם֙ שָֽׂרֵי/הֶ֔ם כֹּהֲנֵי/הֶ֖ם וּ/נְבִֽיאֵי/הֶ֑ם וְ/אִ֣ישׁ יְהוּדָ֔ה וְ/יֹשְׁבֵ֖י יְרוּשָׁלִָֽם32Because of all the evil of the children of Israel and of the children of Judah, which they have done to provoke me to anger, they, their kings, their princes, their priests, and their prophets, and the men of Judah, and the inhabitants of Jerusalem.مِنْ أَجْلِ كُلِّ شَرِّ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَبَنِي يَهُوذَا ٱلَّذِي عَمِلُوهُ لِيُغِيظُونِي بِهِ، هُمْ وَمُلُوكُهُمْ وَرُؤَسَاؤُهُمْ وَكَهَنَتُهُمْ وَأَنْبِيَاؤُهُمْ وَرِجَالُ يَهُوذَا وَسُكَّانُ أُورُشَلِيمَ.
וַ/יִּפְנ֥וּ אֵלַ֛/י עֹ֖רֶף וְ/לֹ֣א פָנִ֑ים וְ/לַמֵּ֤ד אֹתָ/ם֙ הַשְׁכֵּ֣ם וְ/לַמֵּ֔ד וְ/אֵינָ֥/ם שֹׁמְעִ֖ים לָ/קַ֥חַת מוּסָֽר33And they have turned unto me the back, and not the face: though I taught them, rising up early and teaching {them}, yet they have not hearkened to receive instruction. {back: Heb. neck}وَقَدْ حَوَّلُوا لِي ٱلْقَفَا لَا ٱلْوَجْهَ. وَقَدْ عَلَّمْتُهُمْ مُبَكِّرًا وَمُعَلِّمًا، وَلَكِنَّهُمْ لَمْ يَسْمَعُوا لِيَقْبَلُوا أَدَبًا.
וַ/יָּשִׂ֣ימוּ שִׁקּֽוּצֵי/הֶ֗ם בַּ/בַּ֛יִת אֲשֶׁר נִקְרָֽא שְׁמִ֥/י עָלָ֖י/ו לְ/טַמְּאֽ/וֹ34But they set their abominations in the house, which is called by my name, to defile it.بَلْ وَضَعُوا مَكْرُهَاتِهِمْ فِي ٱلْبَيْتِ ٱلَّذِي دُعِيَ بِٱسْمِي، لِيُنَجِّسُوهُ.
וַ/יִּבְנוּ֩ אֶת בָּמ֨וֹת הַ/בַּ֜עַל אֲשֶׁ֣ר בְּ/גֵ֣יא בֶן הִנֹּ֗ם לְ֠/הַעֲבִיר אֶת בְּנֵי/הֶ֣ם וְ/אֶת בְּנוֹתֵי/הֶם֮ לַ/מֹּלֶךְ֒ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא צִוִּיתִ֗י/ם וְ/לֹ֤א עָֽלְתָה֙ עַל לִבִּ֔/י לַ/עֲשׂ֖וֹת הַ/תּוֹעֵבָ֣ה הַ/זֹּ֑את לְמַ֖עַן החטי הַחֲטִ֥יא אֶת יְהוּדָֽה35And they built the high places of Baal, which {are} in the valley of the son of Hinnom, to cause their sons and their daughters to pass through {the fire} unto Molech; which I commanded them not, neither came it into my mind, that they should do this abomination, to cause Judah to sin.وَبَنَوْا ٱلْمُرْتَفِعَاتِ لِلْبَعْلِ ٱلَّتِي فِي وَادِي ٱبْنِ هِنُّومَ، لِيُجِيزُوا بَنِيهِمْ وَبَنَاتِهِمْ فِي ٱلنَّارِ لِمُولَكَ، ٱلْأَمْرَ ٱلَّذِي لَمْ أُوصِهِمْ بِهِ، وَلَا صَعِدَ عَلَى قَلْبِي، لِيَعْمَلُوا هَذَا ٱلرِّجْسَ، لِيَجْعَلُوا يَهُوذَا يُخْطِئُ.
וְ/עַתָּ֕ה לָ/כֵ֛ן כֹּֽה אָמַ֥ר יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל אֶל הָ/עִ֨יר הַ/זֹּ֜את אֲשֶׁ֣ר אַתֶּ֣ם אֹמְרִ֗ים נִתְּנָה֙ בְּ/יַ֣ד מֶֽלֶךְ בָּבֶ֔ל בַּ/חֶ֖רֶב וּ/בָ/רָעָ֥ב וּ/בַ/דָּֽבֶר36And now therefore thus saith the LORD, the God of Israel, concerning this city, whereof ye say, It shall be delivered into the hand of the king of Babylon by the sword, and by the famine, and by the pestilence;«وَٱلْآنَ لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ عَنْ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ ٱلَّتِي تَقُولُونَ إِنَّهَا قَدْ دُفِعَتْ لِيَدِ مَلِكِ بَابِلَ بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ وَٱلْوَبَإِ:
הִנְ/נִ֤י מְקַבְּצָ/ם֙ מִ/כָּל הָ֣/אֲרָצ֔וֹת אֲשֶׁ֨ר הִדַּחְתִּ֥י/ם שָׁ֛ם בְּ/אַפִּ֥/י וּ/בַ/חֲמָתִ֖/י וּ/בְ/קֶ֣צֶף גָּד֑וֹל וַ/הֲשִֽׁבֹתִי/ם֙ אֶל הַ/מָּק֣וֹם הַ/זֶּ֔ה וְ/הֹשַׁבְתִּ֖י/ם לָ/בֶֽטַח37Behold, I will gather them out of all countries, whither I have driven them in mine anger, and in my fury, and in great wrath; and I will bring them again unto this place, and I will cause them to dwell safely:هَأَنَذَا أَجْمَعُهُمْ مِنْ كُلِّ ٱلْأَرَاضِي ٱلَّتِي طَرَدْتُهُمْ إِلَيْهَا بِغَضَبِي وَغَيْظِي وَبِسُخْطٍ عَظِيمٍ، وَأَرُدُّهُمْ إِلَى هَذَا ٱلْمَوْضِعِ، وَأُسَكِّنُهُمْ آمِنِينَ.
וְ/הָ֥יוּ לִ֖/י לְ/עָ֑ם וַ/אֲנִ֕י אֶהְיֶ֥ה לָ/הֶ֖ם לֵ/אלֹהִֽים38And they shall be my people, and I will be their God:وَيَكُونُونَ لِي شَعْبًا وَأَنَا أَكُونُ لَهُمْ إِلَهًا.
וְ/נָתַתִּ֨י לָ/הֶ֜ם לֵ֤ב אֶחָד֙ וְ/דֶ֣רֶךְ אֶחָ֔ד לְ/יִרְאָ֥ה אוֹתִ֖/י כָּל הַ/יָּמִ֑ים לְ/ט֣וֹב לָ/הֶ֔ם וְ/לִ/בְנֵי/הֶ֖ם אַחֲרֵי/הֶֽם39And I will give them one heart, and one way, that they may fear me for ever, for the good of them, and of their children after them: {for ever: Heb. all days}وَأُعْطِيهِمْ قَلْبًا وَاحِدًا وَطَرِيقًا وَاحِدًا لِيَخَافُونِي كُلَّ ٱلْأَيَّامِ، لِخَيْرِهِمْ وَخَيْرِ أَوْلَادِهِمْ بَعْدَهُمْ.
וְ/כָרַתִּ֤י לָ/הֶם֙ בְּרִ֣ית עוֹלָ֔ם אֲשֶׁ֤ר לֹֽא אָשׁוּב֙ מֵ/אַ֣חֲרֵי/הֶ֔ם לְ/הֵיטִיבִ֖/י אוֹתָ֑/ם וְ/אֶת יִרְאָתִ/י֙ אֶתֵּ֣ן בִּ/לְבָבָ֔/ם לְ/בִלְתִּ֖י ס֥וּר מֵ/עָלָֽ/י40And I will make an everlasting covenant with them, that I will not turn away from them, to do them good; but I will put my fear in their hearts, that they shall not depart from me. {from them: Heb. from after them}وَأَقْطَعُ لَهُمْ عَهْدًا أَبَدِيًّا أَنِّي لَا أَرْجِعُ عَنْهُمْ لِأُحْسِنَ إِلَيْهِمْ، وَأَجْعَلُ مَخَافَتِي فِي قُلُوبِهِمْ فَلَا يَحِيدُونَ عَنِّي.
וְ/שַׂשְׂתִּ֥י עֲלֵי/הֶ֖ם לְ/הֵטִ֣יב אוֹתָ֑/ם וּ/נְטַעְתִּ֞י/ם בָּ/אָ֤רֶץ הַ/זֹּאת֙ בֶּ/אֱמֶ֔ת בְּ/כָל לִבִּ֖/י וּ/בְ/כָל נַפְשִֽׁ/י41Yea, I will rejoice over them to do them good, and I will plant them in this land assuredly with my whole heart and with my whole soul. {assuredly: Heb. in truth, or, stability}وَأَفْرَحُ بِهِمْ لِأُحْسِنَ إِلَيْهِمْ، وَأَغْرِسَهُمْ فِي هَذِهِ ٱلْأَرْضِ بِٱلْأَمَانَةِ بِكُلِّ قَلْبِي وَبِكُلِّ نَفْسِي.
כִּֽי כֹה֙ אָמַ֣ר יְהוָ֔ה כַּ/אֲשֶׁ֤ר הֵבֵ֨אתִי֙ אֶל הָ/עָ֣ם הַ/זֶּ֔ה אֵ֛ת כָּל הָ/רָעָ֥ה הַ/גְּדוֹלָ֖ה הַ/זֹּ֑את כֵּ֣ן אָנֹכִ֞י מֵבִ֤יא עֲלֵי/הֶם֙ אֶת כָּל הַ/טּוֹבָ֔ה אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י דֹּבֵ֥ר עֲלֵי/הֶֽם42For thus saith the LORD; Like as I have brought all this great evil upon this people, so will I bring upon them all the good that I have promised them.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: كَمَا جَلَبْتُ عَلَى هَذَا ٱلشَّعْبِ كُلَّ هَذَا ٱلشَّرِّ ٱلْعَظِيمِ، هَكَذَا أَجْلِبُ أَنَا عَلَيْهِمْ كُلَّ ٱلْخَيْرِ ٱلَّذِي تَكَلَّمْتُ بِهِ إِلَيْهِمْ.
וְ/נִקְנָ֥ה הַ/שָּׂדֶ֖ה בָּ/אָ֣רֶץ הַ/זֹּ֑את אֲשֶׁ֣ר אַתֶּ֣ם אֹמְרִ֗ים שְׁמָמָ֥ה הִיא֙ מֵ/אֵ֤ין אָדָם֙ וּ/בְהֵמָ֔ה נִתְּנָ֖ה בְּ/יַ֥ד הַ/כַּשְׂדִּֽים43And fields shall be bought in this land, whereof ye say, {It is} desolate without man or beast; it is given into the hand of the Chaldeans.فَتُشْتَرَى ٱلْحُقُولُ فِي هَذِهِ ٱلْأَرْضِ ٱلَّتِي تَقُولُونَ إِنَّهَا خَرِبَةٌ بِلَا إِنْسَانٍ وَبِلَا حَيَوَانٍ، وَقَدْ دُفِعَتْ لِيَدِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ.
שָׂד֞וֹת בַּ/כֶּ֣סֶף יִקְנ֗וּ וְ/כָת֨וֹב בַּ/סֵּ֥פֶר וְ/חָתוֹם֮ וְ/הָעֵ֣ד עֵדִים֒ בְּ/אֶ֨רֶץ בִּנְיָמִ֜ן וּ/בִ/סְבִיבֵ֣י יְרוּשָׁלִַ֗ם וּ/בְ/עָרֵ֤י יְהוּדָה֙ וּ/בְ/עָרֵ֣י הָ/הָ֔ר וּ/בְ/עָרֵ֥י הַ/שְּׁפֵלָ֖ה וּ/בְ/עָרֵ֣י הַ/נֶּ֑גֶב כִּֽי אָשִׁ֥יב אֶת שְׁבוּתָ֖/ם נְאֻם יְהוָֽה44Men shall buy fields for money, and subscribe evidences, and seal {them}, and take witnesses in the land of Benjamin, and in the places about Jerusalem, and in the cities of Judah, and in the cities of the mountains, and in the cities of the valley, and in the cities of the south: for I will cause their captivity to return, saith the LORD.يَشْتَرُونَ ٱلْحُقُولَ بِفِضَّةٍ، وَيَكْتُبُونَ ذَلِكَ فِي صُكُوكٍ، وَيَخْتِمُونَ وَيُشْهِدُونَ شُهُودًا فِي أَرْضِ بِنْيَامِينَ وَحَوَالَيْ أُورُشَلِيمَ، وَفِي مُدُنِ يَهُوذَا وَمُدُنِ ٱلْجَبَلِ وَمُدُنِ ٱلسَّهْلِ وَمُدُنِ ٱلْجَنُوبِ، لِأَنِّي أَرُدُّ سَبْيَهُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
33
Yirmeyahu — פרק 33 Jeremiah — Chapter 33
וַ/יְהִ֧י דְבַר יְהוָ֛ה אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ שֵׁנִ֑ית וְ/הוּא֙ עוֹדֶ֣/נּוּ עָצ֔וּר בַּ/חֲצַ֥ר הַ/מַּטָּרָ֖ה לֵ/אמֹֽר1Moreover the word of the LORD came unto Jeremiah the second time, while he was yet shut up in the court of the prison, saying,ثُمَّ صَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى إِرْمِيَا ثَانِيَةً وَهُوَ مَحْبُوسٌ بَعْدُ فِي دَارِ ٱلسِّجْنِ قَائِلَةً:
כֹּֽה אָמַ֥ר יְהוָ֖ה עֹשָׂ֑/הּ יְהוָ֗ה יוֹצֵ֥ר אוֹתָ֛/הּ לַ/הֲכִינָ֖/הּ יְהוָ֥ה שְׁמֽ/וֹ2Thus saith the LORD the maker thereof, the LORD that formed it, to establish it; the LORD {is} his name; {the LORD is: or, JEHOVAH, etc}«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ صَانِعُهَا، ٱلرَّبُّ مُصَوِّرُهَا لِيُثَبِّتَهَا، يَهْوَهُ ٱسْمُهُ:
קְרָ֥א אֵלַ֖/י וְ/אֶעֱנֶ֑/ךָּ וְ/אַגִּ֧ידָה לְּ/ךָ֛ גְּדֹל֥וֹת וּ/בְצֻר֖וֹת לֹ֥א יְדַעְתָּֽ/ם3Call unto me, and I will answer thee, and shew thee great and mighty things, which thou knowest not. {mighty: or, hidden}اُدْعُنِي فَأُجِيبَكَ وَأُخْبِرَكَ بِعَظَائِمَ وَعَوَائِصَ لَمْ تَعْرِفْهَا.
כִּי֩ כֹ֨ה אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל עַל בָּתֵּי֙ הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את וְ/עַל בָּתֵּ֖י מַלְכֵ֣י יְהוּדָ֑ה הַ/נְּתֻצִ֕ים אֶל הַ/סֹּלְל֖וֹת וְ/אֶל הֶ/חָֽרֶב4For thus saith the LORD, the God of Israel, concerning the houses of this city, and concerning the houses of the kings of Judah, which are thrown down by the mounts, and by the sword;لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ عَنْ بُيُوتِ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ وَعَنْ بُيُوتِ مُلُوكِ يَهُوذَا ٱلَّتِي هُدِمَتْ لِلْمَتَارِيسِ وَٱلْمَجَانِيقِ:
בָּאִ֗ים לְ/הִלָּחֵם֙ אֶת הַ/כַּשְׂדִּ֔ים וּ/לְ/מַלְאָ/ם֙ אֶת פִּגְרֵ֣י הָ/אָדָ֔ם אֲשֶׁר הִכֵּ֥יתִי בְ/אַפִּ֖/י וּ/בַ/חֲמָתִ֑/י וַ/אֲשֶׁ֨ר הִסְתַּ֤רְתִּי פָנַ/י֙ מֵ/הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את עַ֖ל כָּל רָעָתָֽ/ם5They come to fight with the Chaldeans, but {it is} to fill them with the dead bodies of men, whom I have slain in mine anger and in my fury, and for all whose wickedness I have hid my face from this city.يَأْتُونَ لِيُحَارِبُوا ٱلْكَلْدَانِيِّينَ وَيَمْلَأُوهَا مِنْ جِيَفِ ٱلنَّاسِ ٱلَّذِينَ ضَرَبْتُهُمْ بِغَضَبِي وَغَيْظِي، وَٱلَّذِينَ سَتَرْتُ وَجْهِي عَنْ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ لِأَجْلِ كُلِّ شَرِّهِمْ.
הִנְ/נִ֧י מַעֲלֶה לָּ֛/הּ אֲרֻכָ֥ה וּ/מַרְפֵּ֖א וּ/רְפָאתִ֑י/ם וְ/גִלֵּיתִ֣י לָ/הֶ֔ם עֲתֶ֥רֶת שָׁל֖וֹם וֶ/אֱמֶֽת6Behold, I will bring it health and cure, and I will cure them, and will reveal unto them the abundance of peace and truth.هَأَنَذَا أَضَعُ عَلَيْهَا رِفَادَةً وَعِلَاجًا، وَأَشْفِيهِمْ وَأُعْلِنُ لَهُمْ كَثْرَةَ ٱلسَّلَامِ وَٱلْأَمَانَةِ.
וַ/הֲשִֽׁבֹתִי֙ אֶת שְׁב֣וּת יְהוּדָ֔ה וְ/אֵ֖ת שְׁב֣וּת יִשְׂרָאֵ֑ל וּ/בְנִתִ֖י/ם כְּ/בָ/רִֽאשֹׁנָֽה7And I will cause the captivity of Judah and the captivity of Israel to return, and will build them, as at the first.وَأَرُدُّ سَبْيَ يَهُوذَا وَسَبْيَ إِسْرَائِيلَ وَأَبْنِيهِمْ كَٱلْأَوَّلِ.
וְ/טִ֣הַרְתִּ֔י/ם מִ/כָּל עֲוֺנָ֖/ם אֲשֶׁ֣ר חָֽטְאוּ לִ֑/י וְ/סָלַחְתִּ֗י ל/כול לְ/כָל עֲוֺנֽוֹתֵי/הֶם֙ אֲשֶׁ֣ר חָֽטְאוּ לִ֔/י וַ/אֲשֶׁ֖ר פָּ֥שְׁעוּ בִֽ/י8And I will cleanse them from all their iniquity, whereby they have sinned against me; and I will pardon all their iniquities, whereby they have sinned, and whereby they have transgressed against me.وَأُطَهِّرُهُمْ مِنْ كُلِّ إِثْمِهِمِ ٱلَّذِي أَخْطَأُوا بِهِ إِلَيَّ، وَأَغْفِرُ كُلَّ ذُنُوبِهِمِ ٱلَّتِي أَخْطَأُوا بِهَا إِلَيَّ، وَٱلَّتِي عَصَوْا بِهَا عَلَيَّ.
וְ/הָ֣יְתָה לִּ֗/י לְ/שֵׁ֤ם שָׂשׂוֹן֙ לִ/תְהִלָּ֣ה וּ/לְ/תִפְאֶ֔רֶת לְ/כֹ֖ל גּוֹיֵ֣י הָ/אָ֑רֶץ אֲשֶׁ֨ר יִשְׁמְע֜וּ אֶת כָּל הַ/טּוֹבָ֗ה אֲשֶׁ֤ר אָֽנֹכִי֙ עֹשֶׂ֣ה אֹתָ֔/ם וּ/פָחֲד֣וּ וְ/רָֽגְז֗וּ עַ֤ל כָּל הַ/טּוֹבָה֙ וְ/עַ֣ל כָּל הַ/שָּׁל֔וֹם אֲשֶׁ֥ר אָֽנֹכִ֖י עֹ֥שֶׂה לָּֽ/הּ9And it shall be to me a name of joy, a praise and an honour before all the nations of the earth, which shall hear all the good that I do unto them: and they shall fear and tremble for all the goodness and for all the prosperity that I procure unto it.فَتَكُونُ لِيَ ٱسْمَ فَرَحٍ لِلتَّسْبِيحِ وَلِلزِّينَةِ لَدَى كُلِّ أُمَمِ ٱلْأَرْضِ، ٱلَّذِينَ يَسْمَعُونَ بِكُلِّ ٱلْخَيْرِ ٱلَّذِي أَصْنَعُهُ مَعَهُمْ، فَيَخَافُونَ وَيَرْتَعِدُونَ مِنْ أَجْلِ كُلِّ ٱلْخَيْرِ وَمِنْ أَجْلِ كُلِّ ٱلسَّلَامِ ٱلَّذِي أَصْنَعُهُ لَهَا.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה עוֹד֮ יִשָּׁמַ֣ע בַּ/מָּקוֹם הַ/זֶּה֒ אֲשֶׁר֙ אַתֶּ֣ם אֹֽמְרִ֔ים חָרֵ֣ב ה֔וּא מֵ/אֵ֥ין אָדָ֖ם וּ/מֵ/אֵ֣ין בְּהֵמָ֑ה בְּ/עָרֵ֤י יְהוּדָה֙ וּ/בְ/חֻצ֣וֹת יְרוּשָׁלִַ֔ם הַֽ/נְשַׁמּ֗וֹת מֵ/אֵ֥ין אָדָ֛ם וּ/מֵ/אֵ֥ין יוֹשֵׁ֖ב וּ/מֵ/אֵ֥ין בְּהֵמָֽה10Thus saith the LORD; Again there shall be heard in this place, which ye say {shall be} desolate without man and without beast, {even} in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, that are desolate, without man, and without inhabitant, and without beast,هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: سَيُسْمَعُ بَعْدُ فِي هَذَا ٱلْمَوْضِعِ ٱلَّذِي تَقُولُونَ إِنَّهُ خَرِبٌ بِلَا إِنْسَانٍ وَبِلَا حَيَوَانٍ، فِي مُدُنِ يَهُوذَا، وَفِي شَوَارِعِ أُورُشَلِيمَ ٱلْخَرِبَةِ بِلَا إِنْسَانٍ وَلَا سَاكِنٍ وَلَا بَهِيمَةٍ،
ק֣וֹל שָׂשׂ֞וֹן וְ/ק֣וֹל שִׂמְחָ֗ה ק֣וֹל חָתָן֮ וְ/ק֣וֹל כַּלָּה֒ ק֣וֹל אֹמְרִ֡ים הוֹדוּ֩ אֶת יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת כִּֽי ט֤וֹב יְהוָה֙ כִּֽי לְ/עוֹלָ֣ם חַסְדּ֔/וֹ מְבִאִ֥ים תּוֹדָ֖ה בֵּ֣ית יְהוָ֑ה כִּֽי אָשִׁ֧יב אֶת שְׁבוּת הָ/אָ֛רֶץ כְּ/בָ/רִאשֹׁנָ֖ה אָמַ֥ר יְהוָֽה11The voice of joy, and the voice of gladness, the voice of the bridegroom, and the voice of the bride, the voice of them that shall say, Praise the LORD of hosts: for the LORD {is} good; for his mercy {endureth} for ever: {and} of them that shall bring the sacrifice of praise into the house of the LORD. For I will cause to return the captivity of the land, as at the first, saith the LORD.صَوْتُ ٱلطَّرَبِ وَصَوْتُ ٱلْفَرَحِ، صَوْتُ ٱلْعَرِيسِ وَصَوْتُ ٱلْعَرُوسِ، صَوْتُ ٱلْقَائِلِينَ: ٱحْمَدُوا رَبَّ ٱلْجُنُودِ لِأَنَّ ٱلرَّبَّ صَالِحٌ، لِأَنَّ إِلَى ٱلْأَبَدِ رَحْمَتَهُ. صَوْتُ ٱلَّذِينَ يَأْتُونَ بِذَبِيحَةِ ٱلشُّكْرِ إِلَى بَيْتِ ٱلرَّبِّ، لِأَنِّي أَرُدُّ سَبْيَ ٱلْأَرْضِ كَٱلْأَوَّلِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
כֹּֽה אָמַר֮ יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֒ ע֞וֹד יִֽהְיֶ֣ה בַּ/מָּק֣וֹם הַ/זֶּ֗ה הֶ/חָרֵ֛ב מֵֽ/אֵין אָדָ֥ם וְ/עַד בְּהֵמָ֖ה וּ/בְ/כָל עָרָ֑י/ו נְוֵ֣ה רֹעִ֔ים מַרְבִּצִ֖ים צֹֽאן12Thus saith the LORD of hosts; Again in this place, which is desolate without man and without beast, and in all the cities thereof, shall be an habitation of shepherds causing {their} flocks to lie down.هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: سَيَكُونُ بَعْدُ فِي هَذَا ٱلْمَوْضِعِ ٱلْخَرِبِ بِلَا إِنْسَانٍ وَلَا بَهِيمَةٍ وَفِي كُلِّ مُدُنِهِ، مَسْكَنُ ٱلرُّعَاةِ ٱلْمُرْبِضِينَ ٱلْغَنَمَ.
בְּ/עָרֵ֨י הָ/הָ֜ר בְּ/עָרֵ֤י הַ/שְּׁפֵלָה֙ וּ/בְ/עָרֵ֣י הַ/נֶּ֔גֶב וּ/בְ/אֶ֧רֶץ בִּנְיָמִ֛ן וּ/בִ/סְבִיבֵ֥י יְרוּשָׁלִַ֖ם וּ/בְ/עָרֵ֣י יְהוּדָ֑ה עֹ֣ד תַּעֲבֹ֧רְנָה הַ/צֹּ֛אן עַל יְדֵ֥י מוֹנֶ֖ה אָמַ֥ר יְהוָֽה13In the cities of the mountains, in the cities of the vale, and in the cities of the south, and in the land of Benjamin, and in the places about Jerusalem, and in the cities of Judah, shall the flocks pass again under the hands of him that telleth {them}, saith the LORD.فِي مُدُنِ ٱلْجَبَلِ وَمُدُنِ ٱلسَّهْلِ وَمُدُنِ ٱلْجَنُوبِ، وَفِي أَرْضِ بِنْيَامِينَ وَحَوَالَيْ أُورُشَلِيمَ، وَفِي مُدُنِ يَهُوذَا، تَمُرُّ أَيْضًا ٱلْغَنَمُ تَحْتَ يَدَيِ ٱلْمُحْصِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
הִנֵּ֛ה יָמִ֥ים בָּאִ֖ים נְאֻם יְהוָ֑ה וַ/הֲקִֽמֹתִי֙ אֶת הַ/דָּבָ֣ר הַ/טּ֔וֹב אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֛רְתִּי אֶל בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵ֖ל וְ/עַל בֵּ֥ית יְהוּדָֽה14Behold, the days come, saith the LORD, that I will perform that good thing which I have promised unto the house of Israel and to the house of Judah.«هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأُقِيمُ ٱلْكَلِمَةَ ٱلصَّالِحَةَ ٱلَّتِي تَكَلَّمْتُ بِهَا إِلَى بَيْتِ إِسْرَائِيلَ وَإِلَى بَيْتِ يَهُوذَا.
בַּ/יָּמִ֤ים הָ/הֵם֙ וּ/בָ/עֵ֣ת הַ/הִ֔יא אַצְמִ֥יחַ לְ/דָוִ֖ד צֶ֣מַח צְדָקָ֑ה וְ/עָשָׂ֛ה מִשְׁפָּ֥ט וּ/צְדָקָ֖ה בָּ/אָֽרֶץ15In those days, and at that time, will I cause the Branch of righteousness to grow up unto David; and he shall execute judgment and righteousness in the land.فِي تِلْكَ ٱلْأَيَّامِ وَفِي ذَلِكَ ٱلزَّمَانِ أُنْبِتُ لِدَاوُدَ غُصْنَ ٱلْبِرِّ، فَيُجْرِي عَدْلًا وَبِرًّا فِي ٱلْأَرْضِ.
בַּ/יָּמִ֤ים הָ/הֵם֙ תִּוָּשַׁ֣ע יְהוּדָ֔ה וִ/ירוּשָׁלִַ֖ם תִּשְׁכּ֣וֹן לָ/בֶ֑טַח וְ/זֶ֥ה אֲשֶׁר יִקְרָא לָ֖/הּ יְהוָ֥ה צִדְקֵֽ/נוּ16In those days shall Judah be saved, and Jerusalem shall dwell safely: and this {is the name} wherewith she shall be called, The LORD our righteousness. {The LORD...: Heb. Jehovahtsidkenu}فِي تِلْكَ ٱلْأَيَّامِ يَخْلُصُ يَهُوذَا، وَتَسْكُنُ أُورُشَلِيمُ آمِنَةً، وَهَذَا مَا تَتَسَمَّى بِهِ: ٱلرَّبُّ بِرُّنَا.
כִּי כֹ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה לֹֽא יִכָּרֵ֣ת לְ/דָוִ֔ד אִ֕ישׁ יֹשֵׁ֖ב עַל כִּסֵּ֥א בֵֽית יִשְׂרָאֵֽל17For thus saith the LORD; David shall never want a man to sit upon the throne of the house of Israel; {David...: Heb. There shall not be cut off from David}لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: لَا يَنْقَطِعُ لِدَاوُدَ إِنْسَانٌ يَجْلِسُ عَلَى كُرْسِيِّ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ،
וְ/לַ/כֹּהֲנִים֙ הַ/לְוִיִּ֔ם לֹֽא יִכָּרֵ֥ת אִ֖ישׁ מִ/לְּ/פָנָ֑/י מַעֲלֶ֨ה עוֹלָ֜ה וּ/מַקְטִ֥יר מִנְחָ֛ה וְ/עֹ֥שֶׂה זֶּ֖בַח כָּל הַ/יָּמִֽים18Neither shall the priests the Levites want a man before me to offer burnt offerings, and to kindle meat offerings, and to do sacrifice continually.وَلَا يَنْقَطِعُ لِلْكَهَنَةِ ٱللَّاوِيِّينَ إِنْسَانٌ مِنْ أَمَامِي يُصْعِدُ مُحْرَقَةً، وَيُحْرِقُ تَقْدِمَةً، وَيُهَيِّيءُ ذَبِيحَةً كُلَّ ٱلْأَيَّامِ».
וַֽ/יְהִי֙ דְּבַר יְהוָ֔ה אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ לֵ/אמֽוֹר19And the word of the LORD came unto Jeremiah, saying,ثُمَّ صَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى إِرْمِيَا قَائِلَةً:
כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה אִם תָּפֵ֨רוּ֙ אֶת בְּרִיתִ֣/י הַ/יּ֔וֹם וְ/אֶת בְּרִיתִ֖/י הַ/לָּ֑יְלָה וּ/לְ/בִלְתִּ֛י הֱי֥וֹת יֽוֹמָם וָ/לַ֖יְלָה בְּ/עִתָּֽ/ם20Thus saith the LORD; If ye can break my covenant of the day, and my covenant of the night, and that there should not be day and night in their season;«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: إِنْ نَقَضْتُمْ عَهْدِي مَعَ ٱلنَّهَارِ، وَعَهْدِي مَعَ ٱللَّيْلِ حَتَّى لَا يَكُونَ نَهَارٌ وَلَا لَيْلٌ فِي وَقْتِهِمَا،
גַּם בְּרִיתִ֤/י תֻפַר֙ אֶת דָּוִ֣ד עַבְדִּ֔/י מִ/הְיֽוֹת ל֥/וֹ בֵ֖ן מֹלֵ֣ךְ עַל כִּסְא֑/וֹ וְ/אֶת הַ/לְוִיִּ֥ם הַ/כֹּהֲנִ֖ים מְשָׁרְתָֽ/י21{Then} may also my covenant be broken with David my servant, that he should not have a son to reign upon his throne; and with the Levites the priests, my ministers.فَإِنَّ عَهْدِي أَيْضًا مَعَ دَاوُدَ عَبْدِي يُنْقَضُ، فَلَا يَكُونُ لَهُ ٱبْنٌ مَالِكًا عَلَى كُرْسِيِّهِ، وَمَعَ ٱللَّاوِيِّينَ ٱلْكَهَنَةِ خَادِمِيَّ.
אֲשֶׁ֤ר לֹֽא יִסָּפֵר֙ צְבָ֣א הַ/שָּׁמַ֔יִם וְ/לֹ֥א יִמַּ֖ד ח֣וֹל הַ/יָּ֑ם כֵּ֣ן אַרְבֶּ֗ה אֶת זֶ֨רַע֙ דָּוִ֣ד עַבְדִּ֔/י וְ/אֶת הַ/לְוִיִּ֖ם מְשָׁרְתֵ֥י אֹתִֽ/י22As the host of heaven cannot be numbered, neither the sand of the sea measured: so will I multiply the seed of David my servant, and the Levites that minister unto me.كَمَا أَنَّ جُنْدَ ٱلسَّمَاوَاتِ لَا يُعَدُّ، وَرَمْلَ ٱلْبَحْرِ لَا يُحْصَى، هَكَذَا أُكَثِّرُ نَسْلَ دَاوُدَ عَبْدِي وَٱللَّاوِيِّينَ خَادِمِيَّ».
וַֽ/יְהִי֙ דְּבַר יְהוָ֔ה אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ לֵ/אמֹֽר23Moreover the word of the LORD came to Jeremiah, saying,ثُمَّ صَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى إِرْمِيَا قَائِلَةً:
הֲ/ל֣וֹא רָאִ֗יתָ מָֽה הָ/עָ֤ם הַ/זֶּה֙ דִּבְּר֣וּ לֵ/אמֹ֔ר שְׁתֵּ֣י הַ/מִּשְׁפָּח֗וֹת אֲשֶׁ֨ר בָּחַ֧ר יְהוָ֛ה בָּ/הֶ֖ם וַ/יִּמְאָסֵ֑/ם וְ/אֶת עַמִּ/י֙ יִנְאָצ֔וּ/ן מִֽ/הְי֥וֹת ע֖וֹד גּ֥וֹי לִ/פְנֵי/הֶֽם24Considerest thou not what this people have spoken, saying, The two families which the LORD hath chosen, he hath even cast them off? thus they have despised my people, that they should be no more a nation before them.«أَمَا تَرَى مَا تَكَلَّمَ بِهِ هَذَا ٱلشَّعْبُ قَائِلًا: إِنَّ ٱلْعَشِيرَتَيْنِ ٱللَّتَيْنِ ٱخْتَارَهُمَا ٱلرَّبُّ قَدْ رَفَضَهُمَا. فَقَدِ ٱحْتَقَرُوا شَعْبِي حَتَّى لَا يَكُونُوا بَعْدُ أُمَّةً أَمَامَهُمْ.
כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה אִם לֹ֥א בְרִיתִ֖/י יוֹמָ֣ם וָ/לָ֑יְלָה חֻקּ֛וֹת שָׁמַ֥יִם וָ/אָ֖רֶץ לֹא שָֽׂמְתִּי25Thus saith the LORD; If my covenant {be} not with day and night, {and if} I have not appointed the ordinances of heaven and earth;هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: إِنْ كُنْتُ لَمْ أَجْعَلْ عَهْدِي مَعَ ٱلنَّهَارِ وَٱللَّيْلِ، فَرَائِضَ ٱلسَّمَاوَاتِ وَٱلْأَرْضِ،
גַּם זֶ֣רַע יַעֲקוֹב֩ וְ/דָוִ֨ד עַבְדִּ֜/י אֶמְאַ֗ס מִ/קַּ֤חַת מִ/זַּרְע/וֹ֙ מֹֽשְׁלִ֔ים אֶל זֶ֥רַע אַבְרָהָ֖ם יִשְׂחָ֣ק וְ/יַעֲקֹ֑ב כִּֽי אשוב אָשִׁ֥יב אֶת שְׁבוּתָ֖/ם וְ/רִחַמְתִּֽי/ם26Then will I cast away the seed of Jacob, and David my servant, {so} that I will not take {any} of his seed {to be} rulers over the seed of Abraham, Isaac, and Jacob: for I will cause their captivity to return, and have mercy on them.فَإِنِّي أَيْضًا أَرْفُضُ نَسْلَ يَعْقُوبَ وَدَاوُدَ عَبْدِي، فَلَا آخُذُ مِنْ نَسْلِهِ حُكَّامًا لِنَسْلِ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ، لِأَنِّي أَرُدُّ سَبْيَهُمْ وَأَرْحَمُهُمْ».
34
Yirmeyahu — פרק 34 Jeremiah — Chapter 34
הַ/דָּבָ֛ר אֲשֶׁר הָיָ֥ה אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ מֵ/אֵ֣ת יְהוָ֑ה וּ/נְבוּכַדְרֶאצַּ֣ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֣ל וְ/כָל חֵיל֡/וֹ וְ/כָל מַמְלְכ֣וֹת אֶרֶץ֩ מֶמְשֶׁ֨לֶת יָד֜/וֹ וְ/כָל הָ/עַמִּ֗ים נִלְחָמִ֧ים עַל יְרוּשָׁלִַ֛ם וְ/עַל כָּל עָרֶ֖י/הָ לֵ/אמֹֽר1The word which came unto Jeremiah from the LORD, when Nebuchadnezzar king of Babylon, and all his army, and all the kingdoms of the earth of his dominion, and all the people, fought against Jerusalem, and against all the cities thereof, saying, {of his...: Heb. the dominion of his hand}اَلْكَلِمَةُ ٱلَّتِي صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ حِينَ كَانَ نَبُوخَذْنَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ وَكُلُّ جَيْشِهِ وَكُلُّ مَمَالِكِ أَرَاضِي سُلْطَانِ يَدِهِ وَكُلُّ ٱلشُّعُوبِ، يُحَارِبُونَ أُورُشَلِيمَ وَكُلُّ مُدُنِهَا قَائِلَةً:
כֹּֽה אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הָלֹךְ֙ וְ/אָ֣מַרְתָּ֔ אֶל צִדְקִיָּ֖הוּ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה וְ/אָמַרְתָּ֣ אֵלָ֗י/ו כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנְ/נִ֨י נֹתֵ֜ן אֶת הָ/עִ֤יר הַ/זֹּאת֙ בְּ/יַ֣ד מֶֽלֶךְ בָּבֶ֔ל וּ/שְׂרָפָ֖/הּ בָּ/אֵֽשׁ2Thus saith the LORD, the God of Israel; Go and speak to Zedekiah king of Judah, and tell him, Thus saith the LORD; Behold, I will give this city into the hand of the king of Babylon, and he shall burn it with fire:«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: ٱذْهَبْ وَكَلِّمْ صِدْقِيَّا مَلِكَ يَهُوذَا وَقُلْ لَهُ: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا أَدْفَعُ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةَ لِيَدِ مَلِكِ بَابِلَ فَيُحْرِقُهَا بِٱلنَّارِ.
וְ/אַתָּ֗ה לֹ֚א תִמָּלֵט֙ מִ/יָּד֔/וֹ כִּ֚י תָּפֹ֣שׂ תִּתָּפֵ֔שׂ וּ/בְ/יָד֖/וֹ תִּנָּתֵ֑ן וְֽ֠/עֵינֶי/ךָ אֶת עֵינֵ֨י מֶֽלֶךְ בָּבֶ֜ל תִּרְאֶ֗ינָה וּ/פִ֛י/הוּ אֶת פִּ֥י/ךָ יְדַבֵּ֖ר וּ/בָבֶ֥ל תָּבֽוֹא3And thou shalt not escape out of his hand, but shalt surely be taken, and delivered into his hand; and thine eyes shall behold the eyes of the king of Babylon, and he shall speak with thee mouth to mouth, and thou shalt go to Babylon. {he shall...: Heb. his mouth shall speak to thy mouth}وَأَنْتَ لَا تُفْلِتُ مِنْ يَدِهِ، بَلْ تُمْسَكُ إِمْسَاكًا وَتُدْفَعُ لِيَدِهِ، وَتَرَى عَيْنَاكَ عَيْنَيْ مَلِكِ بَابِلَ، وَتُكَلِّمُهُ فَمًا لِفَمٍ وَتَذْهَبُ إِلَى بَابِلَ.
אַ֚ךְ שְׁמַ֣ע דְּבַר יְהוָ֔ה צִדְקִיָּ֖הוּ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה כֹּֽה אָמַ֤ר יְהוָה֙ עָלֶ֔י/ךָ לֹ֥א תָמ֖וּת בֶּ/חָֽרֶב4Yet hear the word of the LORD, O Zedekiah king of Judah; Thus saith the LORD of thee, Thou shalt not die by the sword:وَلَكِنِ ٱسْمَعْ كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ يَا صِدْقِيَّا مَلِكَ يَهُوذَا. هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ مِنْ جِهَتِكَ: لَا تَمُوتُ بِٱلسَّيْفِ.
בְּ/שָׁל֣וֹם תָּמ֗וּת וּֽ/כְ/מִשְׂרְפ֣וֹת אֲ֠בוֹתֶי/ךָ הַ/מְּלָכִ֨ים הָ/רִֽאשֹׁנִ֜ים אֲשֶׁר הָי֣וּ לְ/פָנֶ֗י/ךָ כֵּ֚ן יִשְׂרְפוּ לָ֔/ךְ וְ/ה֥וֹי אָד֖וֹן יִסְפְּדוּ לָ֑/ךְ כִּֽי דָבָ֥ר אֲנִֽי דִבַּ֖רְתִּי נְאֻם יְהוָֽה5{But} thou shalt die in peace: and with the burnings of thy fathers, the former kings which were before thee, so shall they burn {odours} for thee; and they will lament thee, {saying}, Ah lord! for I have pronounced the word, saith the LORD.بِسَلَامٍ تَمُوتُ، وَبِإِحْرَاقِ آبَائِكَ ٱلْمُلُوكِ ٱلْأَوَّلِينَ ٱلَّذِينَ كَانُوا قَبْلَكَ، هَكَذَا يُحْرِقُونَ لَكَ وَيَنْدُبُونَكَ قَائِلِينَ: آهِ، يَا سَيِّدُ. لِأَنِّي أَنَا تَكَلَّمْتُ بِٱلْكَلِمَةِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
וַ/יְדַבֵּר֙ יִרְמְיָ֣הוּ הַ/נָּבִ֔יא אֶל צִדְקִיָּ֖הוּ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה אֵ֛ת כָּל הַ/דְּבָרִ֥ים הָ/אֵ֖לֶּה בִּ/ירוּשָׁלִָֽם6Then Jeremiah the prophet spake all these words unto Zedekiah king of Judah in Jerusalem,فَكَلَّمَ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيُّ صِدْقِيَّا مَلِكَ يَهُوذَا بِكُلِّ هَذَا ٱلْكَلَامِ فِي أُورُشَلِيمَ،
וְ/חֵ֣יל מֶֽלֶךְ בָּבֶ֗ל נִלְחָמִים֙ עַל יְר֣וּשָׁלִַ֔ם וְ/עַ֛ל כָּל עָרֵ֥י יְהוּדָ֖ה הַ/נּֽוֹתָר֑וֹת אֶל לָכִישׁ֙ וְ/אֶל עֲזֵקָ֔ה כִּ֣י הֵ֗נָּה נִשְׁאֲר֛וּ בְּ/עָרֵ֥י יְהוּדָ֖ה עָרֵ֥י מִבְצָֽר7When the king of Babylon's army fought against Jerusalem, and against all the cities of Judah that were left, against Lachish, and against Azekah: for these defenced cities remained of the cities of Judah.إِذْ كَانَ جَيْشُ مَلِكِ بَابِلَ يُحَارِبُ أُورُشَلِيمَ وَكُلَّ مُدُنِ يَهُوذَا ٱلْبَاقِيَةِ: لَخِيشَ وَعَزِيقَةَ. لِأَنَّ هَاتَيْنِ بَقِيَتَا فِي مُدُنِ يَهُوذَا مَدِينَتَيْنِ حَصِينَتَيْنِ.
הַ/דָּבָ֛ר אֲשֶׁר הָיָ֥ה אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ מֵ/אֵ֣ת יְהוָ֑ה אַחֲרֵ֡י כְּרֹת֩ הַ/מֶּ֨לֶךְ צִדְקִיָּ֜הוּ בְּרִ֗ית אֶת כָּל הָ/עָם֙ אֲשֶׁ֣ר בִּ/ירֽוּשָׁלִַ֔ם לִ/קְרֹ֥א לָ/הֶ֖ם דְּרֽוֹר8{This is} the word that came unto Jeremiah from the LORD, after that the king Zedekiah had made a covenant with all the people which {were} at Jerusalem, to proclaim liberty unto them;ٱلْكَلِمَةُ ٱلَّتِي صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ، بَعْدَ قَطْعِ ٱلْمَلِكِ صِدْقِيَّا عَهْدًا مَعَ كُلِّ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِي فِي أُورُشَلِيمَ لِيُنَادُوا بِٱلْعِتْقِ،
לְ֠/שַׁלַּח אִ֣ישׁ אֶת עַבְדּ֞/וֹ וְ/אִ֧ישׁ אֶת שִׁפְחָת֛/וֹ הָ/עִבְרִ֥י וְ/הָ/עִבְרִיָּ֖ה חָפְשִׁ֑ים לְ/בִלְתִּ֧י עֲבָד בָּ֛/ם בִּ/יהוּדִ֥י אָחִ֖י/הוּ אִֽישׁ9That every man should let his manservant, and every man his maidservant, {being} an Hebrew or an Hebrewess, go free; that none should serve himself of them, {to wit}, of a Jew his brother.أَنْ يُطْلِقَ كُلُّ وَاحِدٍ عَبْدَهُ وَكُلُّ وَاحِدٍ أَمَتَهُ ٱلْعِبْرَانِيَّ وَٱلْعِبْرَانِيَّةَ حُرَّيْنِ، حَتَّى لَا يَسْتَعْبِدَهُمَا، أَيْ أَخَوَيْهِ ٱلْيَهُودِيَّيْنِ،أَحَدٌ.
וַ/יִּשְׁמְעוּ֩ כָל הַ/שָּׂרִ֨ים וְ/כָל הָ/עָ֜ם אֲשֶׁר בָּ֣אוּ בַ/בְּרִ֗ית לְ֠/שַׁלַּח אִ֣ישׁ אֶת עַבְדּ֞/וֹ וְ/אִ֤ישׁ אֶת שִׁפְחָת/וֹ֙ חָפְשִׁ֔ים לְ/בִלְתִּ֥י עֲבָד בָּ֖/ם ע֑וֹד וַֽ/יִּשְׁמְע֖וּ וַ/יְשַׁלֵּֽחוּ10Now when all the princes, and all the people, which had entered into the covenant, heard that every one should let his manservant, and every one his maidservant, go free, that none should serve themselves of them any more, then they obeyed, and let {them} go.فَلَمَّا سَمِعَ كُلُّ ٱلرُّؤَسَاءِ وَكُلُّ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِينَ دَخَلُوا فِي ٱلْعَهْدِ أَنْ يُطْلِقُوا كُلُّ وَاحِدٍ عَبْدَهُ، وَكُلُّ وَاحِدٍ أَمَتَهُ حُرَّيْنِ وَلَا يَسْتَعْبِدُوهُمَا بَعْدُ، أَطَاعُوا وَأَطْلَقُوا.
וַ/יָּשׁ֨וּבוּ֙ אַחֲרֵי כֵ֔ן וַ/יָּשִׁ֗בוּ אֶת הָֽ/עֲבָדִים֙ וְ/אֶת הַ/שְּׁפָח֔וֹת אֲשֶׁ֥ר שִׁלְּח֖וּ חָפְשִׁ֑ים ו/יכבישו/ם וַֽ/יִּכְבְּשׁ֔וּ/ם לַ/עֲבָדִ֖ים וְ/לִ/שְׁפָחֽוֹת11But afterward they turned, and caused the servants and the handmaids, whom they had let go free, to return, and brought them into subjection for servants and for handmaids.وَلَكِنَّهُمْ عَادُوا بَعْدَ ذَلِكَ فَأَرْجَعُوا ٱلْعَبِيدَ وَٱلْإِمَاءَ ٱلَّذِينَ أَطْلَقُوهُمْ أَحْرَارًا، وَأَخْضَعُوهُمْ عَبِيدًا وَإِمَاءً.
וַ/יְהִ֤י דְבַר יְהוָה֙ אֶֽל יִרְמְיָ֔הוּ מֵ/אֵ֥ת יְהוָ֖ה לֵ/אמֹֽר12Therefore the word of the LORD came to Jeremiah from the LORD, saying,فَصَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ قَائِلَةً:
כֹּֽה אָמַ֥ר יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל אָנֹכִ֗י כָּרַ֤תִּֽי בְרִית֙ אֶת אֲב֣וֹתֵי/כֶ֔ם בְּ/י֨וֹם הוֹצִאִ֤/י אוֹתָ/ם֙ מֵ/אֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם מִ/בֵּ֥ית עֲבָדִ֖ים לֵ/אמֹֽר13Thus saith the LORD, the God of Israel; I made a covenant with your fathers in the day that I brought them forth out of the land of Egypt, out of the house of bondmen, saying,«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: أَنَا قَطَعْتُ عَهْدًا مَعَ آبَائِكُمْ يَوْمَ أَخْرَجْتُهُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ مِنْ بَيْتِ ٱلْعَبِيدِ قَائِلًا:
מִ/קֵּ֣ץ שֶׁ֣בַע שָׁנִ֡ים תְּֽשַׁלְּח֡וּ אִישׁ֩ אֶת אָחִ֨י/ו הָ/עִבְרִ֜י אֲשֶֽׁר יִמָּכֵ֣ר לְ/ךָ֗ וַ/עֲבָֽדְ/ךָ֙ שֵׁ֣שׁ שָׁנִ֔ים וְ/שִׁלַּחְתּ֥/וֹ חָפְשִׁ֖י מֵֽ/עִמָּ֑/ךְ וְ/לֹֽא שָׁמְע֤וּ אֲבֽוֹתֵי/כֶם֙ אֵלַ֔/י וְ/לֹ֥א הִטּ֖וּ אֶת אָזְנָֽ/ם14At the end of seven years let ye go every man his brother an Hebrew, which hath been sold unto thee; and when he hath served thee six years, thou shalt let him go free from thee: but your fathers hearkened not unto me, neither inclined their ear. {hath been...: or, hath sold himself}فِي نِهَايَةِ سَبْعِ سِنِينَ تُطْلِقُونَ كُلُّ وَاحِدٍ أَخَاهُ ٱلْعِبْرَانِيَّ ٱلَّذِي بِيعَ لَكَ وَخَدَمَكَ سِتَّ سِنِينَ، فَتُطْلِقُهُ حُرًّا مِنْ عِنْدِكَ. وَلَكِنْ لَمْ يَسْمَعْ آبَاؤُكُمْ لِي وَلَا أَمَالُوا أُذُنَهُمْ.
וַ/תָּשֻׁ֨בוּ אַתֶּ֜ם הַ/יּ֗וֹם וַ/תַּעֲשׂ֤וּ אֶת הַ/יָּשָׁר֙ בְּ/עֵינַ֔/י לִ/קְרֹ֥א דְר֖וֹר אִ֣ישׁ לְ/רֵעֵ֑/הוּ וַ/תִּכְרְת֤וּ בְרִית֙ לְ/פָנַ֔/י בַּ/בַּ֕יִת אֲשֶׁר נִקְרָ֥א שְׁמִ֖/י עָלָֽי/ו15And ye were now turned, and had done right in my sight, in proclaiming liberty every man to his neighbour; and ye had made a covenant before me in the house which is called by my name: {now: Heb. to day} {which...: Heb. whereupon my name is called}وَقَدْ رَجَعْتُمْ أَنْتُمُ ٱلْيَوْمَ وَفَعَلْتُمْ مَا هُوَ مُسْتَقِيمٌ فِي عَيْنَيَّ، مُنَادِينَ بِٱلْعِتْقِ كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى صَاحِبِهِ، وَقَطَعْتُمْ عَهْدًا أَمَامِي فِي ٱلْبَيْتِ ٱلَّذِي دُعِيَ بِٱسْمِي.
וַ/תָּשֻׁ֨בוּ֙ וַ/תְּחַלְּל֣וּ אֶת שְׁמִ֔/י וַ/תָּשִׁ֗בוּ אִ֤ישׁ אֶת עַבְדּ/וֹ֙ וְ/אִ֣ישׁ אֶת שִׁפְחָת֔/וֹ אֲשֶׁר שִׁלַּחְתֶּ֥ם חָפְשִׁ֖ים לְ/נַפְשָׁ֑/ם וַ/תִּכְבְּשׁ֣וּ אֹתָ֔/ם לִֽ/הְי֣וֹת לָ/כֶ֔ם לַ/עֲבָדִ֖ים וְ/לִ/שְׁפָחֽוֹת16But ye turned and polluted my name, and caused every man his servant, and every man his handmaid, whom ye had set at liberty at their pleasure, to return, and brought them into subjection, to be unto you for servants and for handmaids.ثُمَّ عُدْتُمْ وَدَنَّسْتُمُ ٱسْمِي وَأَرْجَعْتُمْ كُلُّ وَاحِدٍ عَبْدَهُ، وَكُلُّ وَاحِدٍ أَمَتَهُ ٱلَّذِينَ أَطْلَقْتُمُوهُمْ أَحْرَارًا لِأَنْفُسِهِمْ، وَأَخْضَعْتُمُوهُمْ لِيَكُونُوا لَكُمْ عَبِيدًا وَإِمَاءً.
לָ/כֵן֮ כֹּה אָמַ֣ר יְהוָה֒ אַתֶּם֙ לֹֽא שְׁמַעְתֶּ֣ם אֵלַ֔/י לִ/קְרֹ֣א דְר֔וֹר אִ֥ישׁ לְ/אָחִ֖י/ו וְ/אִ֣ישׁ לְ/רֵעֵ֑/הוּ הִנְ/נִ֣י קֹרֵא֩ לָ/כֶ֨ם דְּר֜וֹר נְאֻם יְהוָ֗ה אֶל הַ/חֶ֨רֶב֙ אֶל הַ/דֶּ֣בֶר וְ/אֶל הָ/רָעָ֔ב וְ/נָתַתִּ֤י אֶתְ/כֶם֙ ל/זועה לְ/זַעֲוָ֔ה לְ/כֹ֖ל מַמְלְכ֥וֹת הָ/אָֽרֶץ17Therefore thus saith the LORD; Ye have not hearkened unto me, in proclaiming liberty, every one to his brother, and every man to his neighbour: behold, I proclaim a liberty for you, saith the LORD, to the sword, to the pestilence, and to the famine; and I will make you to be removed into all the kingdoms of the earth. {to be...: Heb. for a removing}لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: أَنْتُمْ لَمْ تَسْمَعُوا لِي لِتُنَادُوا بِٱلْعِتْقِ كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى أَخِيهِ، وَكُلُّ وَاحِدٍ إِلَى صَاحِبِهِ. هَأَنَذَا أُنَادِي لَكُمْ بِٱلْعِتْقِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لِلسَّيْفِ وَٱلْوَبَإِ وَٱلْجُوعِ، وَأَجْعَلُكُمْ قَلَقًا لِكُلِّ مَمَالِكِ ٱلْأَرْضِ.
וְ/נָתַתִּ֣י אֶת הָ/אֲנָשִׁ֗ים הָ/עֹֽבְרִים֙ אֶת בְּרִתִ֔/י אֲשֶׁ֤ר לֹֽא הֵקִ֨ימוּ֙ אֶת דִּבְרֵ֣י הַ/בְּרִ֔ית אֲשֶׁ֥ר כָּרְת֖וּ לְ/פָנָ֑/י הָ/עֵ֨גֶל֙ אֲשֶׁ֣ר כָּרְת֣וּ לִ/שְׁנַ֔יִם וַ/יַּעַבְר֖וּ בֵּ֥ין בְּתָרָֽי/ו18And I will give the men that have transgressed my covenant, which have not performed the words of the covenant which they had made before me, when they cut the calf in twain, and passed between the parts thereof,وَأَدْفَعُ ٱلنَّاسَ ٱلَّذِينَ تَعَدَّوْا عَهْدِي، ٱلَّذِينَ لَمْ يُقِيمُوا كَلَامَ ٱلْعَهْدِ ٱلَّذِي قَطَعُوهُ أَمَامِي. ٱلْعِجْلَ ٱلَّذِي قَطَعُوهُ إِلَى ٱثْنَيْنِ، وَجَازُوا بَيْنَ قِطْعَتَيْهِ.
שָׂרֵ֨י יְהוּדָ֜ה וְ/שָׂרֵ֣י יְרוּשָׁלִַ֗ם הַ/סָּֽרִסִים֙ וְ/הַ/כֹּ֣הֲנִ֔ים וְ/כֹ֖ל עַ֣ם הָ/אָ֑רֶץ הָ/עֹ֣בְרִ֔ים בֵּ֖ין בִּתְרֵ֥י הָ/עֵֽגֶל19The princes of Judah, and the princes of Jerusalem, the eunuchs, and the priests, and all the people of the land, which passed between the parts of the calf;رُؤَسَاءَ يَهُوذَا وَرُؤَسَاءَ أُورُشَلِيمَ، ٱلْخِصْيَانَ وَٱلْكَهَنَةَ وَكُلَّ شَعْبِ ٱلْأَرْضِ ٱلَّذِينَ جَازُوا بَيْنَ قِطْعَتَيِ ٱلْعِجْلِ،
וְ/נָתַתִּ֤י אוֹתָ/ם֙ בְּ/יַ֣ד אֹֽיְבֵי/הֶ֔ם וּ/בְ/יַ֖ד מְבַקְשֵׁ֣י נַפְשָׁ֑/ם וְ/הָיְתָ֤ה נִבְלָתָ/ם֙ לְ/מַֽאֲכָ֔ל לְ/ע֥וֹף הַ/שָּׁמַ֖יִם וּ/לְ/בֶהֱמַ֥ת הָ/אָֽרֶץ20I will even give them into the hand of their enemies, and into the hand of them that seek their life: and their dead bodies shall be for meat unto the fowls of the heaven, and to the beasts of the earth.أَدْفَعُهُمْ لِيَدِ أَعْدَائِهِمْ وَلِيَدِ طَالِبِي نُفُوسِهِمْ، فَتَكُونُ جُثَثُهُمْ أُكْلًا لِطُيُورِ ٱلسَّمَاءِ وَوُحُوشِ ٱلْأَرْضِ.
וְ/אֶת צִדְקִיָּ֨הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֜ה וְ/אֶת שָׂרָ֗י/ו אֶתֵּן֙ בְּ/יַ֣ד אֹֽיְבֵי/הֶ֔ם וּ/בְ/יַ֖ד מְבַקְשֵׁ֣י נַפְשָׁ֑/ם וּ/בְ/יַד חֵ֚יל מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֔ל הָ/עֹלִ֖ים מֵ/עֲלֵי/כֶֽם21And Zedekiah king of Judah and his princes will I give into the hand of their enemies, and into the hand of them that seek their life, and into the hand of the king of Babylon's army, which are gone up from you.وَأَدْفَعُ صِدْقِيَّا مَلِكَ يَهُوذَا وَرُؤَسَاءَهُ لِيَدِ أَعْدَائِهِمْ، وَلِيَدِ طَالِبِي نُفُوسِهِمْ، وَلِيَدِ جَيْشِ مَلِكِ بَابِلَ ٱلَّذِينَ صَعِدُوا عَنْكُمْ.
הִנְ/נִ֨י מְצַוֶּ֜ה נְאֻם יְהוָ֗ה וַ/הֲשִׁ֨בֹתִ֜י/ם אֶל הָ/עִ֤יר הַ/זֹּאת֙ וְ/נִלְחֲמ֣וּ עָלֶ֔י/הָ וּ/לְכָד֖וּ/הָ וּ/שְׂרָפֻ֣/הָ בָ/אֵ֑שׁ וְ/אֶת עָרֵ֧י יְהוּדָ֛ה אֶתֵּ֥ן שְׁמָמָ֖ה מֵ/אֵ֥ין יֹשֵֽׁב22Behold, I will command, saith the LORD, and cause them to return to this city; and they shall fight against it, and take it, and burn it with fire: and I will make the cities of Judah a desolation without an inhabitant.هَأَنَذَا آمُرُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأَرُدُّهُمْ إِلَى هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ فَيُحَارِبُونَهَا وَيَأْخُذُونَهَا وَيُحْرِقُونَهَا بِٱلنَّارِ، وَأَجْعَلُ مُدُنَ يَهُوذَا خَرِبَةً بِلَا سَاكِنٍ».
35
Yirmeyahu — פרק 35 Jeremiah — Chapter 35
הַ/דָּבָ֛ר אֲשֶׁר הָיָ֥ה אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ מֵ/אֵ֣ת יְהוָ֑ה בִּ/ימֵ֨י יְהוֹיָקִ֧ים בֶּן יֹאשִׁיָּ֛הוּ מֶ֥לֶךְ יְהוּדָ֖ה לֵ/אמֹֽר1The word which came unto Jeremiah from the LORD in the days of Jehoiakim the son of Josiah king of Judah, saying,ٱلْكَلِمَةُ ٱلَّتِي صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ فِي أَيَّامِ يَهُويَاقِيمَ بْنِ يُوشِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا قَائِلَةً:
הָלוֹךְ֮ אֶל בֵּ֣ית הָ/רֵכָבִים֒ וְ/דִבַּרְתָּ֣ אוֹתָ֔/ם וַ/הֲבִֽאוֹתָ/ם֙ בֵּ֣ית יְהוָ֔ה אֶל אַחַ֖ת הַ/לְּשָׁכ֑וֹת וְ/הִשְׁקִיתָ֥ אוֹתָ֖/ם יָֽיִן2Go unto the house of the Rechabites, and speak unto them, and bring them into the house of the LORD, into one of the chambers, and give them wine to drink.«اِذْهَبْ إِلَى بَيْتِ ٱلرَّكَابِيِّينَ وَكَلِّمْهُمْ، وَٱدْخُلْ بِهِمْ إِلَى بَيْتِ ٱلرَّبِّ إِلَى أَحَدِ ٱلْمَخَادِعِ وَٱسْقِهِمْ خَمْرًا».
וָ/אֶקַּ֞ח אֶת יַאֲזַנְיָ֤ה בֶֽן יִרְמְיָ֨הוּ֙ בֶּן חֲבַצִּנְיָ֔ה וְ/אֶת אֶחָ֖י/ו וְ/אֶת כָּל בָּנָ֑י/ו וְ/אֵ֖ת כָּל בֵּ֥ית הָ/רֵכָבִֽים3Then I took Jaazaniah the son of Jeremiah, the son of Habaziniah, and his brethren, and all his sons, and the whole house of the Rechabites;فَأَخَذْتُ يَازَنْيَا بْنَ إِرْمِيَا بْنِ حَبْصِينِيَا وَإِخْوَتَهُ وَكُلَّ بَنِيهِ وَكُلَّ بَيْتِ ٱلرَّكَابِيِّينَ،
וָ/אָבִ֤א אֹתָ/ם֙ בֵּ֣ית יְהוָ֔ה אֶל לִשְׁכַּ֗ת בְּנֵ֛י חָנָ֥ן בֶּן יִגְדַּלְיָ֖הוּ אִ֣ישׁ הָ/אֱלֹהִ֑ים אֲשֶׁר אֵ֨צֶל֙ לִשְׁכַּ֣ת הַ/שָּׂרִ֔ים אֲשֶׁ֣ר מִ/מַּ֗עַל לְ/לִשְׁכַּ֛ת מַעֲשֵׂיָ֥הוּ בֶן שַׁלֻּ֖ם שֹׁמֵ֥ר הַ/סַּֽף4And I brought them into the house of the LORD, into the chamber of the sons of Hanan, the son of Igdaliah, a man of God, which {was} by the chamber of the princes, which {was} above the chamber of Maaseiah the son of Shallum, the keeper of the door: {door: Heb. threshold, or, vessel}وَدَخَلْتُ بِهِمْ إِلَى بَيْتِ ٱلرَّبِّ إِلَى مِخْدَعِ بَنِي حَانَانَ بْنِ يَجَدْلِيَا رَجُلِ ٱللهِ، ٱلَّذِي بِجَانِبِ مِخْدَعِ ٱلرُّؤَسَاءِ، ٱلَّذِي فَوْقَ مِخْدَعِ مَعْسِيَّا بْنِ شَلُّومَ حَارِسِ ٱلْبَابِ.
וָ/אֶתֵּ֞ן לִ/פְנֵ֣י בְּנֵ֣י בֵית הָ/רֵכָבִ֗ים גְּבִעִ֛ים מְלֵאִ֥ים יַ֖יִן וְ/כֹס֑וֹת וָ/אֹמַ֥ר אֲלֵי/הֶ֖ם שְׁתוּ יָֽיִן5And I set before the sons of the house of the Rechabites pots full of wine, and cups, and I said unto them, Drink ye wine.وَجَعَلْتُ أَمَامَ بَنِي بَيْتِ ٱلرَّكَابِيِّينَ طَاسَاتٍ مَلآنَةً خَمْرًا وَأَقْدَاحًا، وَقُلْتُ لَهُمُ: «ٱشْرَبُوا خَمْرًا».
וַ/יֹּאמְר֖וּ לֹ֣א נִשְׁתֶּה יָּ֑יִן כִּי֩ יוֹנָדָ֨ב בֶּן רֵכָ֜ב אָבִ֗י/נוּ צִוָּ֤ה עָלֵ֨י/נוּ֙ לֵ/אמֹ֔ר לֹ֧א תִשְׁתּוּ יַ֛יִן אַתֶּ֥ם וּ/בְנֵי/כֶ֖ם עַד עוֹלָֽם6But they said, We will drink no wine: for Jonadab the son of Rechab our father commanded us, saying, Ye shall drink no wine, {neither ye}, nor your sons for ever:فَقَالُوا: «لَا نَشْرَبُ خَمْرًا، لِأَنَّ يُونَادَابَ بْنَ رَكَابَ أَبَانَا أَوْصَانَا قَائِلًا: لَا تَشْرَبُوا خَمْرًا أَنْتُمْ وَلَا بَنُوكُمْ إِلَى ٱلْأَبَدِ.
וּ/בַ֣יִת לֹֽא תִבְנ֗וּ וְ/זֶ֤רַע לֹֽא תִזְרָ֨עוּ֙ וְ/כֶ֣רֶם לֹֽא תִטָּ֔עוּ וְ/לֹ֥א יִֽהְיֶ֖ה לָ/כֶ֑ם כִּ֠י בָּ/אֳהָלִ֤ים תֵּֽשְׁבוּ֙ כָּל יְמֵי/כֶ֔ם לְמַ֨עַן תִּֽחְי֜וּ יָמִ֤ים רַבִּים֙ עַל פְּנֵ֣י הָ/אֲדָמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר אַתֶּ֖ם גָּרִ֥ים שָֽׁם7Neither shall ye build house, nor sow seed, nor plant vineyard, nor have {any}: but all your days ye shall dwell in tents; that ye may live many days in the land where ye {be} strangers.وَلَا تَبْنُوا بَيْتًا، وَلَا تَزْرَعُوا زَرْعًا، وَلَا تَغْرِسُوا كَرْمًا، وَلَا تَكُنْ لَكُمْ، بَلِ ٱسْكُنُوا فِي ٱلْخِيَامِ كُلَّ أَيَّامِكُمْ، لِكَيْ تَحْيَوْا أَيَّامًا كَثِيرَةً عَلَى وَجْهِ ٱلْأَرْضِ ٱلَّتِي أَنْتُمْ مُتَغَرِّبُونَ فِيهَا.
וַ/נִּשְׁמַ֗ע בְּ/ק֨וֹל יְהוֹנָדָ֤ב בֶּן רֵכָב֙ אָבִ֔י/נוּ לְ/כֹ֖ל אֲשֶׁ֣ר צִוָּ֑/נוּ לְ/בִלְתִּ֤י שְׁתֽוֹת יַ֨יִן֙ כָּל יָמֵ֔י/נוּ אֲנַ֣חְנוּ נָשֵׁ֔י/נוּ בָּנֵ֖י/נוּ וּ/בְנֹתֵֽי/נוּ8Thus have we obeyed the voice of Jonadab the son of Rechab our father in all that he hath charged us, to drink no wine all our days, we, our wives, our sons, nor our daughters;فَسَمِعْنَا لِصَوْتِ يُونَادَابَ بْنِ رَكَابَ أَبِينَا فِي كُلِّ مَا أَوْصَانَا بِهِ، أَنْ لَا نَشْرَبَ خَمْرًا كُلَّ أَيَّامِنَا، نَحْنُ وَنِسَاؤُنَا وَبَنُونَا وَبَنَاتُنَا،
וּ/לְ/בִלְתִּ֛י בְּנ֥וֹת בָּתִּ֖ים לְ/שִׁבְתֵּ֑/נוּ וְ/כֶ֧רֶם וְ/שָׂדֶ֛ה וָ/זֶ֖רַע לֹ֥א יִֽהְיֶה לָּֽ/נוּ9Nor to build houses for us to dwell in: neither have we vineyard, nor field, nor seed:وَأَنْ لَا نَبْنِيَ بُيُوتًا لِسُكْنَانَا، وَأَنْ لَا يَكُونَ لَنَا كَرْمٌ وَلَا حَقْلٌ وَلَا زَرْعٌ.
וַ/נֵּ֖שֶׁב בָּֽ/אֳהָלִ֑ים וַ/נִּשְׁמַ֣ע וַ/נַּ֔עַשׂ כְּ/כֹ֥ל אֲשֶׁר צִוָּ֖/נוּ יוֹנָדָ֥ב אָבִֽי/נוּ10But we have dwelt in tents, and have obeyed, and done according to all that Jonadab our father commanded us.فَسَكَنَّا فِي ٱلْخِيَامِ، وَسَمِعْنَا وَعَمِلْنَا حَسَبَ كُلِّ مَا أَوْصَانَا بِهِ يُونَادَابُ أَبُونَا.
וַ/יְהִ֗י בַּ/עֲל֨וֹת נְבוּכַדְרֶאצַּ֥ר מֶֽלֶךְ בָּבֶל֮ אֶל הָ/אָרֶץ֒ וַ/נֹּ֗אמֶר בֹּ֚אוּ וְ/נָב֣וֹא יְרוּשָׁלִַ֔ם מִ/פְּנֵי֙ חֵ֣יל הַ/כַּשְׂדִּ֔ים וּ/מִ/פְּנֵ֖י חֵ֣יל אֲרָ֑ם וַ/נֵּ֖שֶׁב בִּ/ירוּשָׁלִָֽם11But it came to pass, when Nebuchadrezzar king of Babylon came up into the land, that we said, Come, and let us go to Jerusalem for fear of the army of the Chaldeans, and for fear of the army of the Syrians: so we dwell at Jerusalem.وَلَكِنْ كَانَ لَمَّا صَعِدَ نَبُوخَذْرَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ إِلَى ٱلْأَرْضِ، أَنَّنَا قُلْنَا: هَلُمَّ فَنَدْخُلُ إِلَى أُورُشَلِيمَ مِنْ وَجْهِ جَيْشِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ وَمِنْ وَجْهِ جَيْشِ ٱلْأَرَامِيِّينَ. فَسَكَنَّا فِي أُورُشَلِيمَ».
וַֽ/יְהִי֙ דְּבַר יְהוָ֔ה אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ לֵ/אמֹֽר12Then came the word of the LORD unto Jeremiah, saying,ثُمَّ صَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى إِرْمِيَا قَائِلَةً:
כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הָלֹ֤ךְ וְ/אָֽמַרְתָּ֙ לְ/אִ֣ישׁ יְהוּדָ֔ה וּ/לְ/יֽוֹשְׁבֵ֖י יְרֽוּשָׁלִָ֑ם הֲ/ל֨וֹא תִקְח֥וּ מוּסָ֛ר לִ/שְׁמֹ֥עַ אֶל דְּבָרַ֖/י נְאֻם יְהוָֽה13Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Go and tell the men of Judah and the inhabitants of Jerusalem, Will ye not receive instruction to hearken to my words? saith the LORD.«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: ٱذْهَبْ وَقُلْ لِرِجَالِ يَهُوذَا وَسُكَّانِ أُورُشَلِيمَ: أَمَا تَقْبَلُونَ تَأْدِيبًا لِتَسْمَعُوا كَلَامِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ؟
הוּקַ֡ם אֶת דִּבְרֵ֣י יְהוֹנָדָ֣ב בֶּן רֵ֠כָב אֲשֶׁר צִוָּ֨ה אֶת בָּנָ֜י/ו לְ/בִלְתִּ֣י שְׁתֽוֹת יַ֗יִן וְ/לֹ֤א שָׁתוּ֙ עַד הַ/יּ֣וֹם הַ/זֶּ֔ה כִּ֣י שָֽׁמְע֔וּ אֵ֖ת מִצְוַ֣ת אֲבִי/הֶ֑ם וְ/אָ֨נֹכִ֜י דִּבַּ֤רְתִּי אֲלֵי/כֶם֙ הַשְׁכֵּ֣ם וְ/דַבֵּ֔ר וְ/לֹ֥א שְׁמַעְתֶּ֖ם אֵלָֽ/י14The words of Jonadab the son of Rechab, that he commanded his sons not to drink wine, are performed; for unto this day they drink none, but obey their father's commandment: notwithstanding I have spoken unto you, rising early and speaking; but ye hearkened not unto me.قَدْ أُقِيمَ كَلَامُ يُونَادَابَ بْنِ رَكَابَ ٱلَّذِي أَوْصَى بِهِ بَنِيهِ أَنْ لَا يَشْرَبُوا خَمْرًا، فَلَمْ يَشْرَبُوا إِلَى هَذَا ٱلْيَوْمِ لِأَنَّهُمْ سَمِعُوا وَصِيَّةَ أَبِيهِمْ. وَأَنَا قَدْ كَلَّمْتُكُمْ مُبَكِّرًا وَمُكَلِّمًا وَلَمْ تَسْمَعُوا لِي.
וָ/אֶשְׁלַ֣ח אֲלֵי/כֶ֣ם אֶת כָּל עֲבָדַ֣/י הַ/נְּבִאִ֣ים הַשְׁכֵּ֣ים וְ/שָׁלֹ֣חַ לֵ/אמֹ֡ר שֻׁבוּ נָ֡א אִישׁ֩ מִ/דַּרְכּ֨/וֹ הָ/רָעָ֜ה וְ/הֵיטִ֣יבוּ מַֽעַלְלֵי/כֶ֗ם וְ/אַל תֵּ֨לְכ֜וּ אַחֲרֵ֨י אֱלֹהִ֤ים אֲחֵרִים֙ לְ/עָבְדָ֔/ם וּ/שְׁבוּ֙ אֶל הָ֣/אֲדָמָ֔ה אֲשֶׁר נָתַ֥תִּי לָ/כֶ֖ם וְ/לַ/אֲבֹֽתֵי/כֶ֑ם וְ/לֹ֤א הִטִּיתֶם֙ אֶֽת אָזְנְ/כֶ֔ם וְ/לֹ֥א שְׁמַעְתֶּ֖ם אֵלָֽ/י15I have sent also unto you all my servants the prophets, rising up early and sending {them}, saying, Return ye now every man from his evil way, and amend your doings, and go not after other gods to serve them, and ye shall dwell in the land which I have given to you and to your fathers: but ye have not inclined your ear, nor hearkened unto me.وَقَدْ أَرْسَلْتُ إِلَيْكُمْ كُلَّ عَبِيدِي ٱلْأَنْبِيَاءِ مُبَكِّرًا وَمُرْسِلًا قَائِلًا: ٱرْجِعُوا كُلُّ وَاحِدٍ عَنْ طَرِيقِهِ ٱلرَّدِيئَةِ، وَأَصْلِحُوا أَعْمَالَكُمْ، وَلَا تَذْهَبُوا وَرَاءَ آلِهَةٍ أُخْرَى لِتَعْبُدُوهَا، فَتَسْكُنُوا فِي ٱلْأَرْضِ ٱلَّتِي أَعْطَيْتُكُمْ وَآبَاءَكُمْ. فَلَمْ تُمِيلُوا أُذُنَكُمْ، وَلَا سَمِعْتُمْ لِي.
כִּ֣י הֵקִ֗ימוּ בְּנֵי֙ יְהוֹנָדָ֣ב בֶּן רֵכָ֔ב אֶת מִצְוַ֥ת אֲבִי/הֶ֖ם אֲשֶׁ֣ר צִוָּ֑/ם וְ/הָ/עָ֣ם הַ/זֶּ֔ה לֹ֥א שָׁמְע֖וּ אֵלָֽ/י16Because the sons of Jonadab the son of Rechab have performed the commandment of their father, which he commanded them; but this people hath not hearkened unto me:لِأَنَّ بَنِي يُونَادَابَ بْنِ رَكَابَ قَدْ أَقَامُوا وَصِيَّةَ أَبِيهِمِ ٱلَّتِي أَوْصَاهُمْ بِهَا. أَمَّا هَذَا ٱلشَّعْبُ فَلَمْ يَسْمَعْ لِي.
לָ֠/כֵן כֹּֽה אָמַ֨ר יְהוָ֜ה אֱלֹהֵ֤י צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הִנְ/נִ֧י מֵבִ֣יא אֶל יְהוּדָ֗ה וְ/אֶ֤ל כָּל יֽוֹשְׁבֵי֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם אֵ֚ת כָּל הָ֣/רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתִּי עֲלֵי/הֶ֑ם יַ֣עַן דִּבַּ֤רְתִּי אֲלֵי/הֶם֙ וְ/לֹ֣א שָׁמֵ֔עוּ וָ/אֶקְרָ֥א לָ/הֶ֖ם וְ/לֹ֥א עָנֽוּ17Therefore thus saith the LORD God of hosts, the God of Israel; Behold, I will bring upon Judah and upon all the inhabitants of Jerusalem all the evil that I have pronounced against them: because I have spoken unto them, but they have not heard; and I have called unto them, but they have not answered.لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ ٱلْجُنُودِ، إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَأَنَذَا أَجْلِبُ عَلَى يَهُوذَا وَعَلَى كُلِّ سُكَّانِ أُورُشَلِيمَ كُلَّ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي تَكَلَّمْتُ بِهِ عَلَيْهِمْ، لِأَنِّي كَلَّمْتُهُمْ فَلَمْ يَسْمَعُوا، وَدَعَوْتُهُمْ فَلَمْ يُجِيبُوا».
וּ/לְ/בֵ֨ית הָ/רֵכָבִ֜ים אָמַ֣ר יִרְמְיָ֗הוּ כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל יַ֚עַן אֲשֶׁ֣ר שְׁמַעְתֶּ֔ם עַל מִצְוַ֖ת יְהוֹנָדָ֣ב אֲבִי/כֶ֑ם וַֽ/תִּשְׁמְרוּ֙ אֶת כָּל מִצְוֺתָ֔י/ו וַֽ/תַּעֲשׂ֔וּ כְּ/כֹ֥ל אֲשֶׁר צִוָּ֖ה אֶתְ/כֶֽם18And Jeremiah said unto the house of the Rechabites, Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Because ye have obeyed the commandment of Jonadab your father, and kept all his precepts, and done according unto all that he hath commanded you:وَقَالَ إِرْمِيَا لِبَيْتِ ٱلرَّكَابِيِّينَ: «هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: مِنْ أَجْلِ أَنَّكُمْ سَمِعْتُمْ لِوَصِيَّةِ يُونَادَابَ أَبِيكُمْ، وَحَفِظْتُمْ كُلَّ وَصَايَاهُ وَعَمِلْتُمْ حَسَبَ كُلِّ مَا أَوْصَاكُمْ بِهِ،
לָ/כֵ֗ן כֹּ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל לֹֽא יִכָּרֵ֨ת אִ֜ישׁ לְ/יוֹנָדָ֧ב בֶּן רֵכָ֛ב עֹמֵ֥ד לְ/פָנַ֖/י כָּל הַ/יָּמִֽים19Therefore thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Jonadab the son of Rechab shall not want a man to stand before me for ever. {Jonadab...: Heb. There shall not a man be cut off from Jonadab the son of Rechab to stand, etc}لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: لَا يَنْقَطِعُ لِيُونَادَابَ بْنِ رَكَابَ إِنْسَانٌ يَقِفُ أَمَامِي كُلَّ ٱلْأَيَّامِ».
36
Yirmeyahu — פרק 36 Jeremiah — Chapter 36
וַֽ/יְהִי֙ בַּ/שָּׁנָ֣ה הָ/רְבִיעִ֔ת לִ/יהוֹיָקִ֥ים בֶּן יֹאשִׁיָּ֖הוּ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה הָיָ֞ה הַ/דָּבָ֤ר הַ/זֶּה֙ אֶֽל יִרְמְיָ֔הוּ מֵ/אֵ֥ת יְהוָ֖ה לֵ/אמֹֽר1And it came to pass in the fourth year of Jehoiakim the son of Josiah king of Judah, {that} this word came unto Jeremiah from the LORD, saying,وَكَانَ فِي ٱلسَّنَةِ ٱلرَّابِعَةِ لِيَهُويَاقِيمَ بْنِ يُوشِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، أَنَّ هَذِهِ ٱلْكَلِمَةَ صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ قَائِلَةً:
קַח לְ/ךָ֮ מְגִלַּת סֵפֶר֒ וְ/כָתַבְתָּ֣ אֵלֶ֗י/הָ אֵ֣ת כָּל הַ/דְּבָרִ֞ים אֲשֶׁר דִּבַּ֧רְתִּי אֵלֶ֛י/ךָ עַל יִשְׂרָאֵ֥ל וְ/עַל יְהוּדָ֖ה וְ/עַל כָּל הַ/גּוֹיִ֑ם מִ/יּ֞וֹם דִּבַּ֤רְתִּי אֵלֶ֨י/ךָ֙ מִ/ימֵ֣י יֹאשִׁיָּ֔הוּ וְ/עַ֖ד הַ/יּ֥וֹם הַ/זֶּֽה2Take thee a roll of a book, and write therein all the words that I have spoken unto thee against Israel, and against Judah, and against all the nations, from the day I spake unto thee, from the days of Josiah, even unto this day.«خُذْ لِنَفْسِكَ دَرْجَ سِفْرٍ، وَٱكْتُبْ فِيهِ كُلَّ ٱلْكَلَامِ ٱلَّذِي كَلَّمْتُكَ بِهِ عَلَى إِسْرَائِيلَ وَعَلَى يَهُوذَا وَعَلَى كُلِّ ٱلشُّعُوبِ، مِنَ ٱلْيَوْمِ ٱلَّذِي كَلَّمْتُكَ فِيهِ، مِنْ أَيَّامِ يُوشِيَّا إِلَى هَذَا ٱلْيَوْمِ.
אוּלַ֤י יִשְׁמְעוּ֙ בֵּ֣ית יְהוּדָ֔ה אֵ֚ת כָּל הָ֣/רָעָ֔ה אֲשֶׁ֛ר אָנֹכִ֥י חֹשֵׁ֖ב לַ/עֲשׂ֣וֹת לָ/הֶ֑ם לְמַ֣עַן יָשׁ֗וּבוּ אִ֚ישׁ מִ/דַּרְכּ֣/וֹ הָ/רָעָ֔ה וְ/סָלַחְתִּ֥י לַ/עֲוֺנָ֖/ם וּ/לְ/חַטָּאתָֽ/ם3It may be that the house of Judah will hear all the evil which I purpose to do unto them; that they may return every man from his evil way; that I may forgive their iniquity and their sin.لَعَلَّ بَيْتَ يَهُوذَا يَسْمَعُونَ كُلَّ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي أَنَا مُفَكِّرٌ أَنْ أَصْنَعَهُ بِهِمْ، فَيَرْجِعُوا كُلُّ وَاحِدٍ عَنْ طَرِيقِهِ ٱلرَّدِيءِ، فَأَغْفِرَ ذَنْبَهُمْ وَخَطِيَّتَهُمْ».
וַ/יִּקְרָ֣א יִרְמְיָ֔הוּ אֶת בָּר֖וּךְ בֶּן נֵֽרִיָּ֑ה וַ/יִּכְתֹּ֨ב בָּר֜וּךְ מִ/פִּ֣י יִרְמְיָ֗הוּ אֵ֣ת כָּל דִּבְרֵ֧י יְהוָ֛ה אֲשֶׁר דִּבֶּ֥ר אֵלָ֖י/ו עַל מְגִלַּת סֵֽפֶר4Then Jeremiah called Baruch the son of Neriah: and Baruch wrote from the mouth of Jeremiah all the words of the LORD, which he had spoken unto him, upon a roll of a book.فَدَعَا إِرْمِيَا بَارُوخَ بْنَ نِيرِيَّا، فَكَتَبَ بَارُوخُ عَنْ فَمِ إِرْمِيَا كُلَّ كَلَامِ ٱلرَّبِّ ٱلَّذِي كَلَّمَهُ بِهِ فِي دَرْجِ ٱلسِّفْرِ.
וַ/יְצַוֶּ֣ה יִרְמְיָ֔הוּ אֶת בָּר֖וּךְ לֵ/אמֹ֑ר אֲנִ֣י עָצ֔וּר לֹ֣א אוּכַ֔ל לָ/ב֖וֹא בֵּ֥ית יְהוָֽה5And Jeremiah commanded Baruch, saying, I {am} shut up; I cannot go into the house of the LORD:وَأَوْصَى إِرْمِيَا بَارُوخَ قَائِلًا: «أَنَا مَحْبُوسٌ لَا أَقْدِرُ أَنْ أَدْخُلَ بَيْتَ ٱلرَّبِّ.
וּ/בָאתָ֣ אַתָּ֡ה וְ/קָרָ֣אתָ בַ/מְּגִלָּ֣ה אֲשֶׁר כָּתַֽבְתָּ מִ/פִּ/י֩ אֶת דִּבְרֵ֨י יְהוָ֜ה בְּ/אָזְנֵ֥י הָ/עָ֛ם בֵּ֥ית יְהוָ֖ה בְּ/י֣וֹם צ֑וֹם וְ/גַ֨ם בְּ/אָזְנֵ֧י כָל יְהוּדָ֛ה הַ/בָּאִ֥ים מֵ/עָרֵי/הֶ֖ם תִּקְרָאֵֽ/ם6Therefore go thou, and read in the roll, which thou hast written from my mouth, the words of the LORD in the ears of the people in the LORD'S house upon the fasting day: and also thou shalt read them in the ears of all Judah that come out of their cities.فَٱدْخُلْ أَنْتَ وَٱقْرَأْ فِي ٱلدَّرْجِ ٱلَّذِي كَتَبْتَ عَنْ فَمِي كُلَّ كَلَامِ ٱلرَّبِّ فِي آذَانِ ٱلشَّعْبِ، فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ فِي يَوْمِ ٱلصَّوْمِ، وَٱقْرَأْهُ أَيْضًا فِي آذَانِ كُلِّ يَهُوذَا ٱلْقَادِمِينَ مِنْ مُدُنِهِمْ.
אוּלַ֞י תִּפֹּ֤ל תְּחִנָּתָ/ם֙ לִ/פְנֵ֣י יְהוָ֔ה וְ/יָשֻׁ֕בוּ אִ֖ישׁ מִ/דַּרְכּ֣/וֹ הָ/רָעָ֑ה כִּֽי גָד֤וֹל הָ/אַף֙ וְ/הַ֣/חֵמָ֔ה אֲשֶׁר דִּבֶּ֥ר יְהוָ֖ה אֶל הָ/עָ֥ם הַ/זֶּֽה7It may be they will present their supplication before the LORD, and will return every one from his evil way: for great {is} the anger and the fury that the LORD hath pronounced against this people. {they...: Heb. their supplication shall fail}لَعَلَّ تَضَرُّعَهُمْ يَقَعُ أَمَامَ ٱلرَّبِّ، فَيَرْجِعُوا كُلُّ وَاحِدٍ عَنْ طَرِيقِهِ ٱلرَّدِيءِ، لِأَنَّهُ عَظِيمٌ ٱلْغَضَبُ وَٱلْغَيْظُ ٱللَّذَانِ تَكَلَّمَ بِهِمَا ٱلرَّبُّ عَلَى هَذَا ٱلشَّعْبِ».
וַ/יַּ֗עַשׂ בָּרוּךְ֙ בֶּן נֵ֣רִיָּ֔ה כְּ/כֹ֥ל אֲשֶׁר צִוָּ֖/הוּ יִרְמְיָ֣הוּ הַ/נָּבִ֑יא לִ/קְרֹ֥א בַ/סֵּ֛פֶר דִּבְרֵ֥י יְהוָ֖ה בֵּ֥ית יְהֹוָֽה8And Baruch the son of Neriah did according to all that Jeremiah the prophet commanded him, reading in the book the words of the LORD in the LORD'S house.فَفَعَلَ بَارُوخُ بْنُ نِيرِيَّا حَسَبَ كُلِّ مَا أَوْصَاهُ بِهِ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيُّ، بِقِرَاءَتِهِ فِي ٱلسِّفْرِ كَلَامَ ٱلرَّبِّ فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ.
וַ/יְהִ֣י בַ/שָּׁנָ֣ה הַ֠/חֲמִשִׁית לִ/יהוֹיָקִ֨ים בֶּן יֹאשִׁיָּ֤הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָה֙ בַּ/חֹ֣דֶשׁ הַ/תְּשִׁעִ֔י קָרְא֨וּ צ֜וֹם לִ/פְנֵ֧י יְהוָ֛ה כָּל הָ/עָ֖ם בִּ/ירֽוּשָׁלִָ֑ם וְ/כָל הָ/עָ֗ם הַ/בָּאִ֛ים מֵ/עָרֵ֥י יְהוּדָ֖ה בִּ/ירוּשָׁלִָֽם9And it came to pass in the fifth year of Jehoiakim the son of Josiah king of Judah, in the ninth month, {that} they proclaimed a fast before the LORD to all the people in Jerusalem, and to all the people that came from the cities of Judah unto Jerusalem.وَكَانَ فِي ٱلسَّنَةِ ٱلْخَامِسَةِ لِيَهُويَاقِيمَ بْنِ يُوشِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا، فِي ٱلشَّهْرِ ٱلتَّاسِعِ، أَنَّهُمْ نَادَوْا لِصَوْمٍ أَمَامَ ٱلرَّبِّ، كُلَّ ٱلشَّعْبِ فِي أُورُشَلِيمَ، وَكُلَّ ٱلشَّعْبِ ٱلْقَادِمِينَ مِنْ مُدُنِ يَهُوذَا إِلَى أُورُشَلِيمَ.
וַ/יִּקְרָ֨א בָר֥וּךְ בַּ/סֵּ֛פֶר אֶת דִּבְרֵ֥י יִרְמְיָ֖הוּ בֵּ֣ית יְהוָ֑ה בְּ/לִשְׁכַּ֡ת גְּמַרְיָהוּ֩ בֶן שָׁפָ֨ן הַ/סֹּפֵ֜ר בֶּ/חָצֵ֣ר הָ/עֶלְי֗וֹן פֶּ֣תַח שַׁ֤עַר בֵּית יְהוָה֙ הֶֽ/חָדָ֔שׁ בְּ/אָזְנֵ֖י כָּל הָ/עָֽם10Then read Baruch in the book the words of Jeremiah in the house of the LORD, in the chamber of Gemariah the son of Shaphan the scribe, in the higher court, at the entry of the new gate of the LORD'S house, in the ears of all the people. {entry: or, door}فَقَرَأَ بَارُوخُ فِي ٱلسِّفْرِ كَلَامَ إِرْمِيَا فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ فِي مِخْدَعِ جَمَرْيَا بْنِ شَافَانَ ٱلْكَاتِبِ، فِي ٱلدَّارِ ٱلْعُلْيَا، فِي مَدْخَلِ بَابِ بَيْتِ ٱلرَّبِّ ٱلْجَدِيدِ، فِي آذَانِ كُلِّ ٱلشَّعْبِ.
וַ֠/יִּשְׁמַ֗ע מִכָ֨יְהוּ בֶן גְּמַרְיָ֧הוּ בֶן שָׁפָ֛ן אֶת כָּל דִּבְרֵ֥י יְהוָ֖ה מֵ/עַ֥ל הַ/סֵּֽפֶר11When Michaiah the son of Gemariah, the son of Shaphan, had heard out of the book all the words of the LORD,فَلَمَّا سَمِعَ مِيخَايَا بْنُ جَمَرْيَا بْنِ شَافَانَ كُلَّ كَلَامِ ٱلرَّبِّ مِنَ ٱلسِّفْرِ،
וַ/יֵּ֤רֶד בֵּית הַ/מֶּ֨לֶךְ֙ עַל לִשְׁכַּ֣ת הַ/סֹּפֵ֔ר וְ/הִ֨נֵּה שָׁ֔ם כָּל הַ/שָּׂרִ֖ים יֽוֹשְׁבִ֑ים אֱלִישָׁמָ֣ע הַ/סֹּפֵ֡ר וּ/דְלָיָ֣הוּ בֶן שְׁ֠מַעְיָהוּ וְ/אֶלְנָתָ֨ן בֶּן עַכְבּ֜וֹר וּ/גְמַרְיָ֧הוּ בֶן שָׁפָ֛ן וְ/צִדְקִיָּ֥הוּ בֶן חֲנַנְיָ֖הוּ וְ/כָל הַ/שָּׂרִֽים12Then he went down into the king's house, into the scribe's chamber: and, lo, all the princes sat there, {even} Elishama the scribe, and Delaiah the son of Shemaiah, and Elnathan the son of Achbor, and Gemariah the son of Shaphan, and Zedekiah the son of Hananiah, and all the princes.نَزَلَ إِلَى بَيْتِ ٱلْمَلِكِ، إِلَى مِخْدَعِ ٱلْكَاتِبِ، وَإِذَا كُلُّ ٱلرُّؤَسَاءِ جُلُوسٌ هُنَاكَ: أَلِيشَامَاعُ ٱلْكَاتِبُ، وَدَلَايَا بْنُ شِمْعِيَا، وَأَلْنَاثَانُ بْنُ عَكْبُورَ، وَجَمَرْيَا بْنُ شَافَانَ، وَصِدْقِيَّا بْنُ حَنَنِيَّا، وَكُلُّ ٱلرُّؤَسَاءِ.
וַ/יַּגֵּ֤ד לָ/הֶם֙ מִכָ֔יְהוּ אֵ֥ת כָּל הַ/דְּבָרִ֖ים אֲשֶׁ֣ר שָׁמֵ֑עַ בִּ/קְרֹ֥א בָר֛וּךְ בַּ/סֵּ֖פֶר בְּ/אָזְנֵ֥י הָ/עָֽם13Then Michaiah declared unto them all the words that he had heard, when Baruch read the book in the ears of the people.فَأَخْبَرَهُمْ مِيخَايَا بِكُلِّ ٱلْكَلَامِ ٱلَّذِي سَمِعَهُ عِنْدَمَا قَرَأَ بَارُوخُ ٱلسِّفْرَ فِي آذَانِ ٱلشَّعْبِ.
וַ/יִּשְׁלְח֨וּ כָל הַ/שָּׂרִ֜ים אֶל בָּר֗וּךְ אֶת יְהוּדִ֡י בֶּן נְ֠תַנְיָהוּ בֶּן שֶׁלֶמְיָ֣הוּ בֶן כּוּשִׁי֮ לֵ/אמֹר֒ הַ/מְּגִלָּ֗ה אֲשֶׁ֨ר קָרָ֤אתָ בָּ/הּ֙ בְּ/אָזְנֵ֣י הָ/עָ֔ם קָחֶ֥/נָּה בְ/יָדְ/ךָ֖ וָ/לֵ֑ךְ וַ֠/יִּקַּח בָּר֨וּךְ בֶּן נֵרִיָּ֤הוּ אֶת הַ/מְּגִלָּה֙ בְּ/יָד֔/וֹ וַ/יָּבֹ֖א אֲלֵי/הֶֽם14Therefore all the princes sent Jehudi the son of Nethaniah, the son of Shelemiah, the son of Cushi, unto Baruch, saying, Take in thine hand the roll wherein thou hast read in the ears of the people, and come. So Baruch the son of Neriah took the roll in his hand, and came unto them.فَأَرْسَلَ كُلُّ ٱلرُّؤَسَاءِ إِلَى بَارُوخَ يَهُودِيَ بْنَ نَثَنْيَا بْنِ شَلَمْيَا بْنِ كُوشِي قَائِلِينَ: «ٱلدَّرْجُ ٱلَّذِي قَرَأْتَ فِيهِ فِي آذَانِ ٱلشَّعْبِ، خُذْهُ بِيَدِكَ وَتَعَالَ». فَأَخَذَ بَارُوخُ بْنُ نِيرِيَّا ٱلدَّرْجَ بِيَدِهِ وَأَتَى إِلَيْهِمْ.
וַ/יֹּאמְר֣וּ אֵלָ֔י/ו שֵׁ֣ב נָ֔א וּ/קְרָאֶ֖/נָּה בְּ/אָזְנֵ֑י/נוּ וַ/יִּקְרָ֥א בָר֖וּךְ בְּ/אָזְנֵי/הֶֽם15And they said unto him, Sit down now, and read it in our ears. So Baruch read {it} in their ears.فَقَالُوا لَهُ: «ٱجْلِسْ وَٱقْرَأْهُ فِي آذَانِنَا». فَقَرَأَ بَارُوخُ فِي آذَانِهِمْ.
וַ/יְהִ֗י כְּ/שָׁמְעָ/ם֙ אֶת כָּל הַ/דְּבָרִ֔ים פָּחֲד֖וּ אִ֣ישׁ אֶל רֵעֵ֑/הוּ וַ/יֹּֽאמְרוּ֙ אֶל בָּר֔וּךְ הַגֵּ֤יד נַגִּיד֙ לַ/מֶּ֔לֶךְ אֵ֥ת כָּל הַ/דְּבָרִ֖ים הָ/אֵֽלֶּה16Now it came to pass, when they had heard all the words, they were afraid both one and other, and said unto Baruch, We will surely tell the king of all these words.فَكَانَ لَمَّا سَمِعُوا كُلَّ ٱلْكَلَامِ أَنَّهُمْ خَافُوا نَاظِرِينَ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ، وَقَالُوا لِبَارُوخَ: «إِخْبَارًا نُخْبِرُ ٱلْمَلِكَ بِكُلِّ هَذَا ٱلْكَلَامِ».
וְ/אֶ֨ת בָּר֔וּךְ שָׁאֲל֖וּ לֵ/אמֹ֑ר הַגֶּד נָ֣א לָ֔/נוּ אֵ֗יךְ כָּתַ֛בְתָּ אֶת כָּל הַ/דְּבָרִ֥ים הָ/אֵ֖לֶּה מִ/פִּֽי/ו17And they asked Baruch, saying, Tell us now, How didst thou write all these words at his mouth?ثُمَّ سَأَلُوا بَارُوخَ قَائِلِينَ: «أَخْبِرْنَا كَيْفَ كَتَبْتَ كُلَّ هَذَا ٱلْكَلَامِ عَنْ فَمِهِ؟»
וַ/יֹּ֤אמֶר לָ/הֶם֙ בָּר֔וּךְ מִ/פִּי/ו֙ יִקְרָ֣א אֵלַ֔/י אֵ֥ת כָּל הַ/דְּבָרִ֖ים הָ/אֵ֑לֶּה וַ/אֲנִ֛י כֹּתֵ֥ב עַל הַ/סֵּ֖פֶר בַּ/דְּיֽוֹ18Then Baruch answered them, He pronounced all these words unto me with his mouth, and I wrote {them} with ink in the book.فَقَالَ لَهُمْ بَارُوخُ: «بِفَمِهِ كَانَ يَقْرَأُ لِي كُلَّ هَذَا ٱلْكَلَامِ، وَأَنَا كُنْتُ أَكْتُبُ فِي ٱلسِّفْرِ بِٱلْحِبْرِ».
וַ/יֹּאמְר֤וּ הַ/שָּׂרִים֙ אֶל בָּר֔וּךְ לֵ֥ךְ הִסָּתֵ֖ר אַתָּ֣ה וְ/יִרְמְיָ֑הוּ וְ/אִ֥ישׁ אַל יֵדַ֖ע אֵיפֹ֥ה אַתֶּֽם19Then said the princes unto Baruch, Go, hide thee, thou and Jeremiah; and let no man know where ye be.فَقَالَ ٱلرُّؤَسَاءُ لِبَارُوخَ: «ٱذْهَبْ وَٱخْتَبِئْ أَنْتَ وَإِرْمِيَا وَلَا يَعْلَمُ إِنْسَانٌ أَيْنَ أَنْتُمَا».
וַ/יָּבֹ֤אוּ אֶל הַ/מֶּ֨לֶךְ֙ חָצֵ֔רָ/ה וְ/אֶת הַ/מְּגִלָּ֣ה הִפְקִ֔דוּ בְּ/לִשְׁכַּ֖ת אֱלִישָׁמָ֣ע הַ/סֹּפֵ֑ר וַ/יַּגִּ֨ידוּ֙ בְּ/אָזְנֵ֣י הַ/מֶּ֔לֶךְ אֵ֖ת כָּל הַ/דְּבָרִֽים20And they went in to the king into the court, but they laid up the roll in the chamber of Elishama the scribe, and told all the words in the ears of the king.ثُمَّ دَخَلُوا إِلَى ٱلْمَلِكِ إِلَى ٱلدَّارِ، وَأَوْدَعُوا ٱلدَّرْجَ فِي مِخْدَعِ أَلِيشَامَاعَ ٱلْكَاتِبِ، وَأَخْبَرُوا فِي أُذُنَيِ ٱلْمَلِكِ بِكُلِّ ٱلْكَلَامِ.
וַ/יִּשְׁלַ֨ח הַ/מֶּ֜לֶךְ אֶת יְהוּדִ֗י לָ/קַ֨חַת֙ אֶת הַ/מְּגִלָּ֔ה וַ/יִּ֨קָּחֶ֔/הָ מִ/לִּשְׁכַּ֖ת אֱלִישָׁמָ֣ע הַ/סֹּפֵ֑ר וַ/יִּקְרָאֶ֤/הָ יְהוּדִי֙ בְּ/אָזְנֵ֣י הַ/מֶּ֔לֶךְ וּ/בְ/אָזְנֵי֙ כָּל הַ/שָּׂרִ֔ים הָ/עֹמְדִ֖ים מֵ/עַ֥ל הַ/מֶּֽלֶךְ21So the king sent Jehudi to fetch the roll: and he took it out of Elishama the scribe's chamber. And Jehudi read it in the ears of the king, and in the ears of all the princes which stood beside the king.فَأَرْسَلَ ٱلْمَلِكُ يَهُودِيَ لِيَأْخُذَ ٱلدَّرْجَ، فَأَخَذَهُ مِنْ مِخْدَعِ أَلِيشَامَاعَ ٱلْكَاتِبِ، وَقَرَأَهُ يَهُودِيَ فِي أُذُنَيِ ٱلْمَلِكِ، وَفِي آذَانِ كُلِّ ٱلرُّؤَسَاءِ ٱلْوَاقِفِينَ لَدَى ٱلْمَلِكِ.
וְ/הַ/מֶּ֗לֶךְ יוֹשֵׁב֙ בֵּ֣ית הַ/חֹ֔רֶף בַּ/חֹ֖דֶשׁ הַ/תְּשִׁיעִ֑י וְ/אֶת הָ/אָ֖ח לְ/פָנָ֥י/ו מְבֹעָֽרֶת22Now the king sat in the winterhouse in the ninth month: and {there was a fire} on the hearth burning before him.وَكَانَ ٱلْمَلِكُ جَالِسًا فِي بَيْتِ ٱلشِّتَاءِ فِي ٱلشَّهْرِ ٱلتَّاسِعِ، وَٱلْكَانُونُ قُدَّامَهُ مُتَّقِدٌ.
וַ/יְהִ֣י כִּ/קְר֣וֹא יְהוּדִ֗י שָׁלֹ֣שׁ דְּלָתוֹת֮ וְ/אַרְבָּעָה֒ יִֽקְרָעֶ֨/הָ֙ בְּ/תַ֣עַר הַ/סֹּפֵ֔ר וְ/הַשְׁלֵ֕ךְ אֶל הָ/אֵ֖שׁ אֲשֶׁ֣ר אֶל הָ/אָ֑ח עַד תֹּם֙ כָּל הַ/מְּגִלָּ֔ה עַל הָ/אֵ֖שׁ אֲשֶׁ֥ר עַל הָ/אָֽח23And it came to pass, {that} when Jehudi had read three or four leaves, he cut it with the penknife, and cast {it} into the fire that {was} on the hearth, until all the roll was consumed in the fire that {was} on the hearth.وَكَانَ لَمَّا قَرَأَ يَهُودِيُ ثَلَاثَةَ شُطُورٍ أَوْ أَرْبَعَةً أَنَّهُ شَقَّهُ بِمِبْرَاةِ ٱلْكَاتِبِ، وَأَلْقَاهُ إِلَى ٱلنَّارِ ٱلَّتِي فِي ٱلْكَانُونِ، حَتَّى فَنِيَ كُلُّ ٱلدَّرْجِ فِي ٱلنَّارِ ٱلَّتِي فِي ٱلْكَانُونِ.
וְ/לֹ֣א פָחֲד֔וּ וְ/לֹ֥א קָרְע֖וּ אֶת בִּגְדֵי/הֶ֑ם הַ/מֶּ֨לֶךְ֙ וְ/כָל עֲבָדָ֔י/ו הַ/שֹּׁ֣מְעִ֔ים אֵ֥ת כָּל הַ/דְּבָרִ֖ים הָ/אֵֽלֶּה24Yet they were not afraid, nor rent their garments, {neither} the king, nor any of his servants that heard all these words.وَلَمْ يَخَفِ ٱلْمَلِكُ وَلَا كُلُّ عَبِيدِهِ ٱلسَّامِعِينَ كُلَّ هَذَا ٱلْكَلَامِ، وَلَا شَقَّقُوا ثِيَابَهُمْ.
וְ/גַם֩ אֶלְנָתָ֨ן וּ/דְלָיָ֤הוּ וּ/גְמַרְיָ֨הוּ֙ הִפְגִּ֣עוּ בַ/מֶּ֔לֶךְ לְ/בִלְתִּ֥י שְׂרֹ֖ף אֶת הַ/מְּגִלָּ֑ה וְ/לֹ֥א שָׁמַ֖ע אֲלֵי/הֶֽם25Nevertheless Elnathan and Delaiah and Gemariah had made intercession to the king that he would not burn the roll: but he would not hear them.وَلَكِنَّ أَلْنَاثَانَ وَدَلَايَا وَجَمَرْيَا تَرَجَّوْا ٱلْمَلِكَ أَنْ لَا يُحْرِقَ ٱلدَّرْجَ فَلَمْ يَسْمَعْ لَهُمْ.
וַ/יְצַוֶּ֣ה הַ֠/מֶּלֶךְ אֶת יְרַחְמְאֵ֨ל בֶּן הַ/מֶּ֜לֶךְ וְ/אֶת שְׂרָיָ֣הוּ בֶן עַזְרִיאֵ֗ל וְ/אֶת שֶֽׁלֶמְיָ֨הוּ֙ בֶּֽן עַבְדְּאֵ֔ל לָ/קַ֨חַת֙ אֶת בָּר֣וּךְ הַ/סֹּפֵ֔ר וְ/אֵ֖ת יִרְמְיָ֣הוּ הַ/נָּבִ֑יא וַ/יַּסְתִּרֵ֖/ם יְהוָֽה26But the king commanded Jerahmeel the son of Hammelech, and Seraiah the son of Azriel, and Shelemiah the son of Abdeel, to take Baruch the scribe and Jeremiah the prophet: but the LORD hid them. {of Hammelech: or, of the king}بَلْ أَمَرَ ٱلْمَلِكُ يَرْحَمْئِيلَ ٱبْنَ ٱلْمَلِكِ، وَسَرَايَا بْنَ عَزَرْئِيلَ، وَشَلَمْيَا بْنَ عَبْدِئِيلَ، أَنْ يَقْبِضُوا عَلَى بَارُوخَ ٱلْكَاتِبِ وَإِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ، وَلَكِنَّ ٱلرَّبَّ خَبَّأَهُمَا.
וַ/יְהִ֥י דְבַר יְהוָ֖ה אֶֽל יִרְמְיָ֑הוּ אַחֲרֵ֣י שְׂרֹ֣ף הַ/מֶּ֗לֶךְ אֶת הַ/מְּגִלָּה֙ וְ/אֶת הַ/דְּבָרִ֔ים אֲשֶׁ֨ר כָּתַ֥ב בָּר֛וּךְ מִ/פִּ֥י יִרְמְיָ֖הוּ לֵ/אמֹֽר27Then the word of the LORD came to Jeremiah, after that the king had burned the roll, and the words which Baruch wrote at the mouth of Jeremiah, saying,ثُمَّ صَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى إِرْمِيَا بَعْدَ إِحْرَاقِ ٱلْمَلِكِ ٱلدَّرْجَ وَٱلْكَلَامَ ٱلَّذِي كَتَبَهُ بَارُوخُ عَنْ فَمِ إِرْمِيَا قَائِلَةً:
שׁ֥וּב קַח לְ/ךָ֖ מְגִלָּ֣ה אַחֶ֑רֶת וּ/כְתֹ֣ב עָלֶ֗י/הָ אֵ֤ת כָּל הַ/דְּבָרִים֙ הָ/רִ֣אשֹׁנִ֔ים אֲשֶׁ֣ר הָי֗וּ עַל הַ/מְּגִלָּה֙ הָ/רִ֣אשֹׁנָ֔ה אֲשֶׁ֥ר שָׂרַ֖ף יְהוֹיָקִ֥ים מֶֽלֶךְ יְהוּדָֽה28Take thee again another roll, and write in it all the former words that were in the first roll, which Jehoiakim the king of Judah hath burned.«عُدْ فَخُذْ لِنَفْسِكَ دَرْجًا آخَرَ، وَٱكْتُبْ فِيهِ كُلَّ ٱلْكَلَامِ ٱلْأَوَّلِ ٱلَّذِي كَانَ فِي ٱلدَّرْجِ ٱلْأَوَّلِ ٱلَّذِي أَحْرَقَهُ يَهُويَاقِيمُ مَلِكُ يَهُوذَا،
וְ/עַל יְהוֹיָקִ֤ים מֶֽלֶךְ יְהוּדָה֙ תֹּאמַ֔ר כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה אַ֠תָּה שָׂרַ֜פְתָּ אֶת הַ/מְּגִלָּ֤ה הַ/זֹּאת֙ לֵ/אמֹ֔ר מַדּוּעַ֩ כָּתַ֨בְתָּ עָלֶ֜י/הָ לֵ/אמֹ֗ר בֹּֽא יָב֤וֹא מֶֽלֶךְ בָּבֶל֙ וְ/הִשְׁחִית֙ אֶת הָ/אָ֣רֶץ הַ/זֹּ֔את וְ/הִשְׁבִּ֥ית מִמֶּ֖/נָּה אָדָ֥ם וּ/בְהֵמָֽה29And thou shalt say to Jehoiakim king of Judah, Thus saith the LORD; Thou hast burned this roll, saying, Why hast thou written therein, saying, The king of Babylon shall certainly come and destroy this land, and shall cause to cease from thence man and beast?وَقُلْ لِيَهُويَاقِيمَ مَلِكِ يَهُوذَا: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: أَنْتَ قَدْ أَحْرَقْتَ ذَلِكَ ٱلدَّرْجَ قَائِلًا: لِمَاذَا كَتَبْتَ فِيهِ قَائِلًا: مَجِيئًا يَجِيءُ مَلِكُ بَابِلَ وَيُهْلِكُ هَذِهِ ٱلْأَرْضَ، وَيُلَاشِي مِنْهَا ٱلْإِنْسَانَ وَٱلْحَيَوَانَ؟
לָ/כֵ֞ן כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה עַל יְהֽוֹיָקִים֙ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה לֹא יִֽהְיֶה לּ֥/וֹ יוֹשֵׁ֖ב עַל כִּסֵּ֣א דָוִ֑ד וְ/נִבְלָת/וֹ֙ תִּֽהְיֶ֣ה מֻשְׁלֶ֔כֶת לַ/חֹ֥רֶב בַּ/יּ֖וֹם וְ/לַ/קֶּ֥רַח בַּ/לָּֽיְלָה30Therefore thus saith the LORD of Jehoiakim king of Judah; He shall have none to sit upon the throne of David: and his dead body shall be cast out in the day to the heat, and in the night to the frost.لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ عَنْ يَهُويَاقِيمَ مَلِكِ يَهُوذَا: لَا يَكُونُ لَهُ جَالِسٌ عَلَى كُرْسِيِّ دَاوُدَ، وَتَكُونُ جُثَّتُهُ مَطْرُوحَةً لِلْحَرِّ نَهَارًا، وَلِلْبَرْدِ لَيْلًا.
וּ/פָקַדְתִּ֨י עָלָ֧י/ו וְ/עַל זַרְע֛/וֹ וְ/עַל עֲבָדָ֖י/ו אֶת עֲוֺנָ֑/ם וְ/הֵבֵאתִ֣י עֲ֠לֵי/הֶם וְ/עַל יֹשְׁבֵ֨י יְרוּשָׁלִַ֜ם וְ/אֶל אִ֣ישׁ יְהוּדָ֗ה אֵ֧ת כָּל הָ/רָעָ֛ה אֲשֶׁר דִּבַּ֥רְתִּי אֲלֵי/הֶ֖ם וְ/לֹ֥א שָׁמֵֽעוּ31And I will punish him and his seed and his servants for their iniquity; and I will bring upon them, and upon the inhabitants of Jerusalem, and upon the men of Judah, all the evil that I have pronounced against them; but they hearkened not. {punish: Heb. visit upon}وَأُعَاقِبُهُ وَنَسْلَهُ وَعَبِيدَهُ عَلَى إِثْمِهِمْ، وَأَجْلِبُ عَلَيْهِمْ وَعَلَى سُكَّانِ أُورُشَلِيمَ وَعَلَى رِجَالِ يَهُوذَا كُلَّ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي كَلَّمْتُهُمْ عَنْهُ وَلَمْ يَسْمَعُوا».
וְ/יִרְמְיָ֜הוּ לָקַ֣ח מְגִלָּ֣ה אַחֶ֗רֶת וַֽ/יִּתְּנָ/הּ֮ אֶל בָּר֣וּךְ בֶּן נֵרִיָּהוּ֮ הַ/סֹּפֵר֒ וַ/יִּכְתֹּ֤ב עָלֶ֨י/הָ֙ מִ/פִּ֣י יִרְמְיָ֔הוּ אֵ֚ת כָּל דִּבְרֵ֣י הַ/סֵּ֔פֶר אֲשֶׁ֥ר שָׂרַ֛ף יְהוֹיָקִ֥ים מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֖ה בָּ/אֵ֑שׁ וְ/ע֨וֹד נוֹסַ֧ף עֲלֵי/הֶ֛ם דְּבָרִ֥ים רַבִּ֖ים כָּ/הֵֽמָּה32Then took Jeremiah another roll, and gave it to Baruch the scribe, the son of Neriah; who wrote therein from the mouth of Jeremiah all the words of the book which Jehoiakim king of Judah had burned in the fire: and there were added besides unto them many like words. {like: Heb. as they}فَأَخَذَ إِرْمِيَا دَرْجًا آخَرَ وَدَفَعَهُ لِبَارُوخَ بْنِ نِيرِيَّا ٱلْكَاتِبِ، فَكَتَبَ فِيهِ عَنْ فَمِ إِرْمِيَا كُلَّ كَلَامِ ٱلسِّفْرِ ٱلَّذِي أَحْرَقَهُ يَهُويَاقِيمُ مَلِكُ يَهُوذَا بِٱلنَّارِ، وَزِيدَ عَلَيْهِ أَيْضًا كَلَامٌ كَثِيرٌ مِثْلُهُ.
37
Yirmeyahu — פרק 37 Jeremiah — Chapter 37
וַ/יִּ֨מְלָךְ מֶ֔לֶךְ צִדְקִיָּ֖הוּ בֶּן יֹֽאשִׁיָּ֑הוּ תַּ֗חַת כָּנְיָ֨הוּ֙ בֶּן יְה֣וֹיָקִ֔ים אֲשֶׁ֥ר הִמְלִ֛יךְ נְבוּכַדְרֶאצַּ֥ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל בְּ/אֶ֥רֶץ יְהוּדָֽה1And king Zedekiah the son of Josiah reigned instead of Coniah the son of Jehoiakim, whom Nebuchadrezzar king of Babylon made king in the land of Judah.وَمَلَكَ ٱلْمَلِكُ صِدْقِيَّا بْنُ يُوشِيَّا مَكَانَ كُنْيَاهُو بْنِ يَهُويَاقِيمَ، ٱلَّذِي مَلَّكَهُ نَبُوخَذْرَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ فِي أَرْضِ يَهُوذَا.
וְ/לֹ֥א שָׁמַ֛ע ה֥וּא וַ/עֲבָדָ֖י/ו וְ/עַ֣ם הָ/אָ֑רֶץ אֶל דִּבְרֵ֣י יְהוָ֔ה אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֔ר בְּ/יַ֖ד יִרְמְיָ֥הוּ הַ/נָּבִֽיא2But neither he, nor his servants, nor the people of the land, did hearken unto the words of the LORD, which he spake by the prophet Jeremiah. {by...: Heb. by the hand of the prophet}وَلَمْ يَسْمَعْ هُوَ وَلَا عَبِيدُهُ وَلَا شَعْبُ ٱلْأَرْضِ لِكَلَامِ ٱلرَّبِّ ٱلَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ عَنْ يَدِ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ.
וַ/יִּשְׁלַח֩ הַ/מֶּ֨לֶךְ צִדְקִיָּ֜הוּ אֶת יְהוּכַ֣ל בֶּן שֶֽׁלֶמְיָ֗ה וְ/אֶת צְפַנְיָ֤הוּ בֶן מַֽעֲשֵׂיָה֙ הַ/כֹּהֵ֔ן אֶל יִרְמְיָ֥הוּ הַ/נָּבִ֖יא לֵ/אמֹ֑ר הִתְפַּלֶּל נָ֣א בַעֲדֵ֔/נוּ אֶל יְהוָ֖ה אֱלֹהֵֽי/נוּ3And Zedekiah the king sent Jehucal the son of Shelemiah and Zephaniah the son of Maaseiah the priest to the prophet Jeremiah, saying, Pray now unto the LORD our God for us.وَأَرْسَلَ ٱلْمَلِكُ صِدْقِيَّا يَهُوخَلَ بْنَ شَلَمْيَا، وَصَفَنْيَا بْنَ مَعْسِيَّا ٱلْكَاهِنَ إِلَى إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ قَائِلًا: «صَلِّ لِأَجْلِنَا إِلَى ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا».
וְ/יִרְמְיָ֕הוּ בָּ֥א וְ/יֹצֵ֖א בְּ/ת֣וֹךְ הָ/עָ֑ם וְ/לֹֽא נָתְנ֥וּ אֹת֖/וֹ בֵּ֥ית ה/כליא הַ/כְּלֽוּא4Now Jeremiah came in and went out among the people: for they had not put him into prison.وَكَانَ إِرْمِيَا يَدْخُلُ وَيَخْرُجُ فِي وَسْطِ ٱلشَّعْبِ، إِذْ لَمْ يَكُونُوا قَدْ جَعَلُوهُ فِي بَيْتِ ٱلسِّجْنِ.
וְ/חֵ֥יל פַּרְעֹ֖ה יָצָ֣א מִ/מִּצְרָ֑יִם וַ/יִּשְׁמְע֨וּ הַ/כַּשְׂדִּ֜ים הַ/צָּרִ֤ים עַל יְרוּשָׁלִַ֨ם֙ אֶת שִׁמְעָ֔/ם וַ/יֵּ֣עָל֔וּ מֵ/עַ֖ל יְרוּשָׁלִָֽם5Then Pharaoh's army was come forth out of Egypt: and when the Chaldeans that besieged Jerusalem heard tidings of them, they departed from Jerusalem.وَخَرَجَ جَيْشُ فِرْعَوْنَ مِنْ مِصْرَ. فَلَمَّا سَمِعَ ٱلْكَلْدَانِيُّونَ ٱلْمُحَاصِرُونَ أُورُشَلِيمَ بِخَبَرِهِمْ، صَعِدُوا عَنْ أُورُشَلِيمَ.
וַֽ/יְהִי֙ דְּבַר יְהוָ֔ה אֶל יִרְמְיָ֥הוּ הַ/נָּבִ֖יא לֵ/אמֹֽר6Then came the word of the LORD unto the prophet Jeremiah, saying,فَصَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ قَائِلَةً:
כֹּֽה אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל כֹּ֤ה תֹֽאמְרוּ֙ אֶל מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה הַ/שֹּׁלֵ֧חַ אֶתְ/כֶ֛ם אֵלַ֖/י לְ/דָרְשֵׁ֑/נִי הִנֵּ֣ה חֵ֣יל פַּרְעֹ֗ה הַ/יֹּצֵ֤א לָ/כֶם֙ לְ/עֶזְרָ֔ה שָׁ֥ב לְ/אַרְצ֖/וֹ מִצְרָֽיִם7Thus saith the LORD, the God of Israel; Thus shall ye say to the king of Judah, that sent you unto me to enquire of me; Behold, Pharaoh's army, which is come forth to help you, shall return to Egypt into their own land.«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَكَذَا تَقُولُونَ لِمَلِكِ يَهُوذَا ٱلَّذِي أَرْسَلَكُمْ إِلَيَّ لِتَسْتَشِيرُونِي: هَا إِنَّ جَيْشَ فِرْعَوْنَ ٱلْخَارِجَ إِلَيْكُمْ لِمُسَاعَدَتِكُمْ، يَرْجِعُ إِلَى أَرْضِهِ، إِلَى مِصْرَ.
וְ/שָׁ֨בוּ֙ הַ/כַּשְׂדִּ֔ים וְ/נִלְחֲמ֖וּ עַל הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֑את וּ/לְכָדֻ֖/הָ וּ/שְׂרָפֻ֥/הָ בָ/אֵֽשׁ8And the Chaldeans shall come again, and fight against this city, and take it, and burn it with fire.وَيَرْجِعُ ٱلْكَلْدَانِيُّونَ وَيُحَارِبُونَ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةَ وَيَأْخُذُونَهَا وَيُحْرِقُونَهَا بِٱلنَّارِ.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אַל תַּשִּׁ֤אוּ נַפְשֹֽׁתֵי/כֶם֙ לֵ/אמֹ֔ר הָלֹ֛ךְ יֵלְכ֥וּ מֵ/עָלֵ֖י/נוּ הַ/כַּשְׂדִּ֑ים כִּי לֹ֖א יֵלֵֽכוּ9Thus saith the LORD; Deceive not yourselves, saying, The Chaldeans shall surely depart from us: for they shall not depart. {yourselves: Heb. your souls}هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: لَا تَخْدَعُوا أَنْفُسَكُمْ قَائِلِينَ: إِنَّ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ سَيَذْهَبُونَ عَنَّا، لِأَنَّهُمْ لَا يَذْهَبُونَ.
כִּ֣י אִם הִכִּיתֶ֞ם כָּל חֵ֤יל כַּשְׂדִּים֙ הַ/נִּלְחָמִ֣ים אִתְּ/כֶ֔ם וְ/נִ֨שְׁאֲרוּ בָ֔/ם אֲנָשִׁ֖ים מְדֻקָּרִ֑ים אִ֤ישׁ בְּ/אָהֳל/וֹ֙ יָק֔וּמוּ וְ/שָֽׂרְפ֛וּ אֶת הָ/עִ֥יר הַ/זֹּ֖את בָּ/אֵֽשׁ10For though ye had smitten the whole army of the Chaldeans that fight against you, and there remained {but} wounded men among them, {yet} should they rise up every man in his tent, and burn this city with fire. {wounded: Heb. thrust through}لِأَنَّكُمْ وَإِنْ ضَرَبْتُمْ كُلَّ جَيْشِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ ٱلَّذِينَ يُحَارِبُونَكُمْ، وَبَقِيَ مِنْهُمْ رِجَالٌ قَدْ طُعِنُوا، فَإِنَّهُمْ يَقُومُونَ كُلُّ وَاحِدٍ فِي خَيْمَتِهِ وَيُحْرِقُونَ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةَ بِٱلنَّارِ».
וְ/הָיָ֗ה בְּ/הֵֽעָלוֹת֙ חֵ֣יל הַ/כַּשְׂדִּ֔ים מֵ/עַ֖ל יְרֽוּשָׁלִָ֑ם מִ/פְּנֵ֖י חֵ֥יל פַּרְעֹֽה11And it came to pass, that when the army of the Chaldeans was broken up from Jerusalem for fear of Pharaoh's army, {broken...: Heb. made to ascend}وَكَانَ لَمَّا أُصْعِدَ جَيْشُ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ عَنْ أُورُشَلِيمَ مِنْ وَجْهِ جَيْشِ فِرْعَوْنَ،
וַ/יֵּצֵ֤א יִרְמְיָ֨הוּ֙ מִ/יר֣וּשָׁלִַ֔ם לָ/לֶ֖כֶת אֶ֣רֶץ בִּנְיָמִ֑ן לַ/חֲלִ֥ק מִ/שָּׁ֖ם בְּ/ת֥וֹךְ הָ/עָֽם12Then Jeremiah went forth out of Jerusalem to go into the land of Benjamin, to separate himself thence in the midst of the people. {separate...: or, to slip away from thence in the midst of the people}أَنَّ إِرْمِيَا خَرَجَ مِنْ أُورُشَلِيمَ لِيَنْطَلِقَ إِلَى أَرْضِ بَنْيَامِينَ لِيَنْسَابَ مِنْ هُنَاكَ فِي وَسْطِ ٱلشَّعْبِ.
וַ/יְהִי ה֞וּא בְּ/שַׁ֣עַר בִּנְיָמִ֗ן וְ/שָׁם֙ בַּ֣עַל פְּקִדֻ֔ת וּ/שְׁמ/וֹ֙ יִרְאִיָּ֔יה בֶּן שֶֽׁלֶמְיָ֖ה בֶּן חֲנַנְיָ֑ה וַ/יִּתְפֹּ֞שׂ אֶֽת יִרְמְיָ֤הוּ הַ/נָּבִיא֙ לֵ/אמֹ֔ר אֶל הַ/כַּשְׂדִּ֖ים אַתָּ֥ה נֹפֵֽל13And when he was in the gate of Benjamin, a captain of the ward {was} there, whose name {was} Irijah, the son of Shelemiah, the son of Hananiah; and he took Jeremiah the prophet, saying, Thou fallest away to the Chaldeans.وَفِيمَا هُوَ فِي بَابِ بَنْيَامِينَ، إِذَا هُنَاكَ نَاظِرُ ٱلْحُرَّاسِ، ٱسْمُهُ يَرْئِيَّا بْنُ شَلَمْيَا بْنُ حَنَنِيَّا، فَقَبَضَ عَلَى إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ قَائِلًا: «إِنَّكَ تَقَعُ لِلْكَلْدَانِيِّينَ».
וַ/יֹּ֨אמֶר יִרְמְיָ֜הוּ שֶׁ֗קֶר אֵינֶ֤/נִּי נֹפֵל֙ עַל הַ/כַּשְׂדִּ֔ים וְ/לֹ֥א שָׁמַ֖ע אֵלָ֑י/ו וַ/יִּתְפֹּ֤שׂ יִרְאִיָּיה֙ בְּ/יִרְמְיָ֔הוּ וַ/יְבִאֵ֖/הוּ אֶל הַ/שָּׂרִֽים14Then said Jeremiah, {It is} false; I fall not away to the Chaldeans. But he hearkened not to him: so Irijah took Jeremiah, and brought him to the princes. {false: Heb. falsehood, or, a lie}فَقَالَ إِرْمِيَا: «كَذِبٌ! لَا أَقَعُ لِلْكَلْدَانِيِّينَ». وَلَمْ يَسْمَعْ لَهُ، فَقَبَضَ يَرْئِيَّا عَلَى إِرْمِيَا وَأَتَى بِهِ إِلَى ٱلرُّؤَسَاءِ.
וַ/יִּקְצְפ֧וּ הַ/שָּׂרִ֛ים עַֽל יִרְמְיָ֖הוּ וְ/הִכּ֣וּ אֹת֑/וֹ וְ/נָתְנ֨וּ אוֹת֜/וֹ בֵּ֣ית הָ/אֵס֗וּר בֵּ֚ית יְהוֹנָתָ֣ן הַ/סֹּפֵ֔ר כִּֽי אֹת֥/וֹ עָשׂ֖וּ לְ/בֵ֥ית הַ/כֶּֽלֶא15Wherefore the princes were wroth with Jeremiah, and smote him, and put him in prison in the house of Jonathan the scribe: for they had made that the prison.فَغَضِبَ ٱلرُّؤَسَاءُ عَلَى إِرْمِيَا، وَضَرَبُوهُ وَجَعَلُوهُ فِي بَيْتِ ٱلسِّجْنِ، فِي بَيْتِ يُونَاثَانَ ٱلْكَاتِبِ، لِأَنَّهُمْ جَعَلُوهُ بَيْتَ ٱلسِّجْنِ.
כִּ֣י בָ֧א יִרְמְיָ֛הוּ אֶל בֵּ֥ית הַ/בּ֖וֹר וְ/אֶל הַֽ/חֲנֻ֑יוֹת וַ/יֵּֽשֶׁב שָׁ֥ם יִרְמְיָ֖הוּ יָמִ֥ים רַבִּֽים16When Jeremiah was entered into the dungeon, and into the cabins, and Jeremiah had remained there many days; {cabins: or, cells}فَلَمَّا دَخَلَ إِرْمِيَا إِلَى بَيْتِ ٱلْجُبِّ، وَإِلَى ٱلْمُقَبَّبَاتِ، أَقَامَ إِرْمِيَا هُنَاكَ أَيَّامًا كَثِيرَةً.
וַ/יִּשְׁלַח֩ הַ/מֶּ֨לֶךְ צִדְקִיָּ֜הוּ וַ/יִּקָּחֵ֗/הוּ וַ/יִּשְׁאָלֵ֨/הוּ הַ/מֶּ֤לֶךְ בְּ/בֵית/וֹ֙ בַּ/סֵּ֔תֶר וַ/יֹּ֕אמֶר הֲ/יֵ֥שׁ דָּבָ֖ר מֵ/אֵ֣ת יְהוָ֑ה וַ/יֹּ֤אמֶר יִרְמְיָ֨הוּ֙ יֵ֔שׁ וַ/יֹּ֕אמֶר בְּ/יַ֥ד מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל תִּנָּתֵֽן17Then Zedekiah the king sent, and took him out: and the king asked him secretly in his house, and said, Is there {any} word from the LORD? And Jeremiah said, There is: for, said he, thou shalt be delivered into the hand of the king of Babylon.ثُمَّ أَرْسَلَ ٱلْمَلِكُ صِدْقِيَّا وَأَخَذَهُ، وَسَأَلَهُ ٱلْمَلِكُ فِي بَيْتِهِ سِرًّا وَقَالَ: «هَلْ تُوجَدُ كَلِمَةٌ مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ؟» فَقَالَ إِرْمِيَا: «تُوجَدُ». فَقَالَ: «إِنَّكَ تُدْفَعُ لِيَدِ مَلِكِ بَابِلَ».
וַ/יֹּ֣אמֶר יִרְמְיָ֔הוּ אֶל הַ/מֶּ֖לֶךְ צִדְקִיָּ֑הוּ מֶה֩ חָטָ֨אתִֽי לְ/ךָ֤ וְ/לַ/עֲבָדֶ֨י/ךָ֙ וְ/לָ/עָ֣ם הַ/זֶּ֔ה כִּֽי נְתַתֶּ֥ם אוֹתִ֖/י אֶל בֵּ֥ית הַ/כֶּֽלֶא18Moreover Jeremiah said unto king Zedekiah, What have I offended against thee, or against thy servants, or against this people, that ye have put me in prison?ثُمَّ قَالَ إِرْمِيَا لِلْمَلِكِ صِدْقِيَّا: «مَا هِيَ خَطِيَّتِي إِلَيْكَ وَإِلَى عَبِيدِكَ وَإِلَى هَذَا ٱلشَّعْبِ، حَتَّى جَعَلْتُمُونِي فِي بَيْتِ ٱلسِّجْنِ؟
ו/אי/ו וְ/אַיֵּה֙ נְבִ֣יאֵי/כֶ֔ם אֲשֶׁר נִבְּא֥וּ לָ/כֶ֖ם לֵ/אמֹ֑ר לֹֽא יָבֹ֤א מֶֽלֶךְ בָּבֶל֙ עֲלֵי/כֶ֔ם וְ/עַ֖ל הָ/אָ֥רֶץ הַ/זֹּֽאת19Where {are} now your prophets which prophesied unto you, saying, The king of Babylon shall not come against you, nor against this land?فَأَيْنَ أَنْبِيَاؤُكُمُ ٱلَّذِينَ تَنَبَّأُوا لَكُمْ قَائِلِينَ: لَا يَأْتِي مَلِكُ بَابِلَ عَلَيْكُمْ، وَلَا عَلَى هَذِهِ ٱلْأَرْضِ؟
וְ/עַתָּ֕ה שְֽׁמַֽע נָ֖א אֲדֹנִ֣/י הַ/מֶּ֑לֶךְ תִּפָּל נָ֤א תְחִנָּתִ/י֙ לְ/פָנֶ֔י/ךָ וְ/אַל תְּשִׁבֵ֗/נִי בֵּ֚ית יְהוֹנָתָ֣ן הַ/סֹּפֵ֔ר וְ/לֹ֥א אָמ֖וּת שָֽׁם20Therefore hear now, I pray thee, O my lord the king: let my supplication, I pray thee, be accepted before thee; that thou cause me not to return to the house of Jonathan the scribe, lest I die there. {let...: Heb. let my supplication fall}فَٱلْآنَ ٱسْمَعْ يَا سَيِّدِي ٱلْمَلِكَ. لِيَقَعْ تَضَرُّعِي أَمَامَكَ، وَلَا تَرُدَّنِي إِلَى بَيْتِ يُونَاثَانَ ٱلْكَاتِبِ، فَلَا أَمُوتَ هُنَاكَ».
וַ/יְצַוֶּ֞ה הַ/מֶּ֣לֶךְ צִדְקִיָּ֗הוּ וַ/יַּפְקִ֣דוּ אֶֽת יִרְמְיָהוּ֮ בַּ/חֲצַ֣ר הַ/מַּטָּרָה֒ וְ/נָתֹן֩ ל֨/וֹ כִכַּר לֶ֤חֶם לַ/יּוֹם֙ מִ/ח֣וּץ הָ/אֹפִ֔ים עַד תֹּ֥ם כָּל הַ/לֶּ֖חֶם מִן הָ/עִ֑יר וַ/יֵּ֣שֶׁב יִרְמְיָ֔הוּ בַּ/חֲצַ֖ר הַ/מַּטָּרָֽה21Then Zedekiah the king commanded that they should commit Jeremiah into the court of the prison, and that they should give him daily a piece of bread out of the bakers' street, until all the bread in the city were spent. Thus Jeremiah remained in the court of the prison.فَأَمَرَ ٱلْمَلِكُ صِدْقِيَّا أَنْ يَضَعُوا إِرْمِيَا فِي دَارِ ٱلسِّجْنِ، وَأَنْ يُعْطَى رَغِيفَ خُبْزٍ كُلَّ يَوْمٍ مِنْ سُوقِ ٱلْخَبَّازِينَ، حَتَّى يَنْفُدَ كُلُّ ٱلْخُبْزِ مِنَ ٱلْمَدِينَةِ. فَأَقَامَ إِرْمِيَا فِي دَارِ ٱلسِّجْنِ.
38
Yirmeyahu — פרק 38 Jeremiah — Chapter 38
וַ/יִּשְׁמַ֞ע שְׁפַטְיָ֣ה בֶן מַתָּ֗ן וּ/גְדַלְיָ֨הוּ֙ בֶּן פַּשְׁח֔וּר וְ/יוּכַל֙ בֶּן שֶׁ֣לֶמְיָ֔הוּ וּ/פַשְׁח֖וּר בֶּן מַלְכִּיָּ֑ה אֶ֨ת הַ/דְּבָרִ֔ים אֲשֶׁ֧ר יִרְמְיָ֛הוּ מְדַבֵּ֥ר אֶל כָּל הָ/עָ֖ם לֵ/אמֹֽר1Then Shephatiah the son of Mattan, and Gedaliah the son of Pashur, and Jucal the son of Shelemiah, and Pashur the son of Malchiah, heard the words that Jeremiah had spoken unto all the people, saying,وَسَمِعَ شَفَطْيَا بْنُ مَتَّانَ، وَجَدَلْيَا بْنُ فَشْحُورَ، وَيُوخَلُ بْنُ شَلَمْيَا، وَفَشْحُورُ بْنُ مَلْكِيَّا، ٱلْكَلَامَ ٱلَّذِي كَانَ إِرْمِيَا يُكَلِّمُ بِهِ كُلَّ ٱلشَّعْبِ قَائِلًا:
כֹּה֮ אָמַ֣ר יְהוָה֒ הַ/יֹּשֵׁב֙ בָּ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את יָמ֕וּת בַּ/חֶ֖רֶב בָּ/רָעָ֣ב וּ/בַ/דָּ֑בֶר וְ/הַ/יֹּצֵ֤א אֶל הַ/כַּשְׂדִּים֙ יחיה וְ/חָיָ֔ה וְ/הָיְתָה לּ֥/וֹ נַפְשׁ֛/וֹ לְ/שָׁלָ֖ל וָ/חָֽי2Thus saith the LORD, He that remaineth in this city shall die by the sword, by the famine, and by the pestilence: but he that goeth forth to the Chaldeans shall live; for he shall have his life for a prey, and shall live.«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: ٱلَّذِي يُقِيمُ فِي هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ يَمُوتُ بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ وَٱلْوَبَإِ. أَمَّا ٱلَّذِي يَخْرُجُ إِلَى ٱلْكَلْدَانِيِّينَ فَإِنَّهُ يَحْيَا وَتَكُونُ لَهُ نَفْسُهُ غَنِيمَةً فَيَحْيَا.
כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה הִנָּתֹ֨ן תִּנָּתֵ֜ן הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֗את בְּ/יַ֛ד חֵ֥יל מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל וּ/לְכָדָֽ/הּ3Thus saith the LORD, This city shall surely be given into the hand of the king of Babylon's army, which shall take it.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَذِهِ ٱلْمَدِينَةُ سَتُدْفَعُ دَفْعًا لِيَدِ جَيْشِ مَلِكِ بَابِلَ فَيَأْخُذُهَا».
וַ/יֹּאמְר֨וּ הַ/שָּׂרִ֜ים אֶל הַ/מֶּ֗לֶךְ י֣וּמַת נָא֮ אֶת הָ/אִ֣ישׁ הַ/זֶּה֒ כִּֽי עַל כֵּ֡ן הֽוּא מְרַפֵּ֡א אֶת יְדֵי֩ אַנְשֵׁ֨י הַ/מִּלְחָמָ֜ה הַֽ/נִּשְׁאָרִ֣ים בָּ/עִ֣יר הַ/זֹּ֗את וְ/אֵת֙ יְדֵ֣י כָל הָ/עָ֔ם לְ/דַבֵּ֣ר אֲלֵי/הֶ֔ם כַּ/דְּבָרִ֖ים הָ/אֵ֑לֶּה כִּ֣י הָ/אִ֣ישׁ הַ/זֶּ֗ה אֵינֶ֨/נּוּ דֹרֵ֧שׁ לְ/שָׁל֛וֹם לָ/עָ֥ם הַ/זֶּ֖ה כִּ֥י אִם לְ/רָעָֽה4Therefore the princes said unto the king, We beseech thee, let this man be put to death: for thus he weakeneth the hands of the men of war that remain in this city, and the hands of all the people, in speaking such words unto them: for this man seeketh not the welfare of this people, but the hurt. {welfare: Heb. peace}فَقَالَ ٱلرُّؤَسَاءُ لِلْمَلِكِ: «لِيُقْتَلْ هَذَا ٱلرَّجُلُ، لِأَنَّهُ بِذَلِكَ يُضْعِفُ أَيَادِيَ رِجَالِ ٱلْحَرْبِ ٱلْبَاقِينَ فِي هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ، وَأَيَادِيَ كُلِّ ٱلشَّعْبِ، إِذْ يُكَلِّمُهُمْ بِمِثْلِ هَذَا ٱلْكَلَامِ. لِأَنَّ هَذَا ٱلرَّجُلَ لَا يَطْلُبُ ٱلسَّلَامَ لِهَذَا ٱلشَّعْبِ بَلِ ٱلشَّرَّ».
וַ/יֹּ֨אמֶר֙ הַ/מֶּ֣לֶךְ צִדְקִיָּ֔הוּ הִנֵּה ה֖וּא בְּ/יֶדְ/כֶ֑ם כִּֽי אֵ֣ין הַ/מֶּ֔לֶךְ יוּכַ֥ל אֶתְ/כֶ֖ם דָּבָֽר5Then Zedekiah the king said, Behold, he {is} in your hand: for the king {is} not {he that} can do {any} thing against you.فَقَالَ ٱلْمَلِكُ صِدْقِيَّا: «هَا هُوَ بِيَدِكُمْ، لِأَنَّ ٱلْمَلِكَ لَا يَقْدِرُ عَلَيْكُمْ فِي شَيْءٍ».
וַ/יִּקְח֣וּ אֶֽת יִרְמְיָ֗הוּ וַ/יַּשְׁלִ֨כוּ אֹת֜/וֹ אֶל הַ/בּ֣וֹר מַלְכִּיָּ֣הוּ בֶן הַ/מֶּ֗לֶךְ אֲשֶׁר֙ בַּ/חֲצַ֣ר הַ/מַּטָּרָ֔ה וַ/יְשַׁלְּח֥וּ אֶֽת יִרְמְיָ֖הוּ בַּ/חֲבָלִ֑ים וּ/בַ/בּ֤וֹר אֵֽין מַ֨יִם֙ כִּ֣י אִם טִ֔יט וַ/יִּטְבַּ֥ע יִרְמְיָ֖הוּ בַּ/טִּֽיט6Then took they Jeremiah, and cast him into the dungeon of Malchiah the son of Hammelech, that {was} in the court of the prison: and they let down Jeremiah with cords. And in the dungeon {there was} no water, but mire: so Jeremiah sunk in the mire. {of Hammelech: or, of the king}فَأَخَذُوا إِرْمِيَا وَأَلْقُوْهُ فِي جُبِّ مَلْكِيَّا ٱبْنِ ٱلْمَلِكِ، ٱلَّذِي فِي دَارِ ٱلسِّجْنِ، وَدَلُّوا إِرْمِيَا بِحِبَالٍ. وَلَمْ يَكُنْ فِي ٱلْجُبِّ مَاءٌ بَلْ وَحْلٌ، فَغَاصَ إِرْمِيَا فِي ٱلْوَحْلِ.
וַ/יִּשְׁמַ֡ע עֶֽבֶד מֶ֨לֶךְ הַ/כּוּשִׁ֜י אִ֣ישׁ סָרִ֗יס וְ/הוּא֙ בְּ/בֵ֣ית הַ/מֶּ֔לֶךְ כִּֽי נָתְנ֥וּ אֶֽת יִרְמְיָ֖הוּ אֶל הַ/בּ֑וֹר וְ/הַ/מֶּ֥לֶךְ יוֹשֵׁ֖ב בְּ/שַׁ֥עַר בִּנְיָמִֽן7Now when Ebedmelech the Ethiopian, one of the eunuchs which was in the king's house, heard that they had put Jeremiah in the dungeon; the king then sitting in the gate of Benjamin;فَلَمَّا سَمِعَ عَبْدَ مَلِكُ ٱلْكُوشِيُّ، رَجُلٌ خَصِيٌّ، وَهُوَ فِي بَيْتِ ٱلْمَلِكِ، أَنَّهُمْ جَعَلُوا إِرْمِيَا فِي ٱلْجُبِّ، وَٱلْمَلِكُ جَالِسٌ فِي بَابِ بَنْيَامِينَ،
וַ/יֵּצֵ֥א עֶֽבֶד מֶ֖לֶךְ מִ/בֵּ֣ית הַ/מֶּ֑לֶךְ וַ/יְדַבֵּ֥ר אֶל הַ/מֶּ֖לֶךְ לֵ/אמֹֽר8Ebedmelech went forth out of the king's house, and spake to the king, saying,خَرَجَ عَبْدَ مَلِكُ مِنْ بَيْتِ ٱلْمَلِكِ وَكَلَّمَ ٱلْمَلِكَ قَائِلًا:
אֲדֹנִ֣/י הַ/מֶּ֗לֶךְ הֵרֵ֜עוּ הָ/אֲנָשִׁ֤ים הָ/אֵ֨לֶּה֙ אֵ֣ת כָּל אֲשֶׁ֤ר עָשׂוּ֙ לְ/יִרְמְיָ֣הוּ הַ/נָּבִ֔יא אֵ֥ת אֲשֶׁר הִשְׁלִ֖יכוּ אֶל הַ/בּ֑וֹר וַ/יָּ֤מָת תַּחְתָּי/ו֙ מִ/פְּנֵ֣י הָֽ/רָעָ֔ב כִּ֣י אֵ֥ין הַ/לֶּ֛חֶם ע֖וֹד בָּ/עִֽיר9My lord the king, these men have done evil in all that they have done to Jeremiah the prophet, whom they have cast into the dungeon; and he is like to die for hunger in the place where he is: for {there is} no more bread in the city. {he is like...: Heb. he will die}«يَا سَيِّدِي ٱلْمَلِكَ، قَدْ أَسَاءَ هَؤُلَاءِ ٱلرِّجَالُ فِي كُلِّ مَا فَعَلُوا بِإِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ، ٱلَّذِي طَرَحُوهُ فِي ٱلْجُبِّ، فَإِنَّهُ يَمُوتُ فِي مَكَانِهِ بِسَبَبِ ٱلْجُوعِ، لِأَنَّهُ لَيْسَ بَعْدُ خُبْزٌ فِي ٱلْمَدِينَةِ».
וַ/יְצַוֶּ֣ה הַ/מֶּ֔לֶךְ אֵ֛ת עֶֽבֶד מֶ֥לֶךְ הַ/כּוּשִׁ֖י לֵ/אמֹ֑ר קַ֣ח בְּ/יָדְ/ךָ֤ מִ/זֶּה֙ שְׁלֹשִׁ֣ים אֲנָשִׁ֔ים וְֽ/הַעֲלִ֜יתָ אֶֽת יִרְמְיָ֧הוּ הַ/נָּבִ֛יא מִן הַ/בּ֖וֹר בְּ/טֶ֥רֶם יָמֽוּת10Then the king commanded Ebedmelech the Ethiopian, saying, Take from hence thirty men with thee, and take up Jeremiah the prophet out of the dungeon, before he die. {with thee: Heb. in thine hand}فَأَمَرَ ٱلْمَلِكُ عَبْدَ مَلِكَ ٱلْكُوشِيَّ قَائِلًا: «خُذْ مَعَكَ مِنْ هُنَا ثَلَاثِينَ رَجُلًا، وَأَطْلِعْ إِرْمِيَا مِنَ ٱلْجُبِّ قَبْلَمَا يَمُوتُ».
וַ/יִּקַּ֣ח עֶֽבֶד מֶ֨לֶךְ אֶת הָ/אֲנָשִׁ֜ים בְּ/יָד֗/וֹ וַ/יָּבֹ֤א בֵית הַ/מֶּ֨לֶךְ֙ אֶל תַּ֣חַת הָ/אוֹצָ֔ר וַ/יִּקַּ֤ח מִ/שָּׁם֙ בְּלוֹיֵ֣ ה/סחבות סְחָב֔וֹת וּ/בְלוֹיֵ֖ מְלָחִ֑ים וַ/יְשַׁלְּחֵ֧/ם אֶֽל יִרְמְיָ֛הוּ אֶל הַ/בּ֖וֹר בַּ/חֲבָלִֽים11So Ebedmelech took the men with him, and went into the house of the king under the treasury, and took thence old cast clouts and old rotten rags, and let them down by cords into the dungeon to Jeremiah.فَأَخَذَ عَبْدَ مَلِكُ ٱلرِّجَالَ مَعَهُ، وَدَخَلَ إِلَى بَيْتِ ٱلْمَلِكِ، إِلَى أَسْفَلِ ٱلْمَخْزَنِ، وَأَخَذَ مِنْ هُنَاكَ ثِيَابًا رِثَّةً وَمَلَابِسَ بَالِيَةً وَدَلَّاهَا إِلَى إِرْمِيَا إِلَى ٱلْجُبِّ بِحِبَالٍ.
וַ/יֹּ֡אמֶר עֶבֶד מֶ֨לֶךְ הַ/כּוּשִׁ֜י אֶֽל יִרְמְיָ֗הוּ שִׂ֣ים נָ֠א בְּלוֹאֵ֨י הַ/סְּחָב֤וֹת וְ/הַ/מְּלָחִים֙ תַּ֚חַת אַצִּל֣וֹת יָדֶ֔י/ךָ מִ/תַּ֖חַת לַ/חֲבָלִ֑ים וַ/יַּ֥עַשׂ יִרְמְיָ֖הוּ כֵּֽן12And Ebedmelech the Ethiopian said unto Jeremiah, Put now {these} old cast clouts and rotten rags under thine armholes under the cords. And Jeremiah did so.وَقَالَ عَبْدَ مَلِكُ ٱلْكُوشِيُّ لِإِرْمِيَا: «ضَعِ ٱلثِّيَابَ ٱلرِّثَّةَ وَٱلْمَلَابِسَ ٱلْبَالِيَةَ تَحْتَ إِبْطَيْكَ تَحْتَ ٱلْحِبَالِ». فَفَعَلَ إِرْمِيَا كَذَلِكَ.
וַ/יִּמְשְׁכ֤וּ אֶֽת יִרְמְיָ֨הוּ֙ בַּֽ/חֲבָלִ֔ים וַ/יַּעֲל֥וּ אֹת֖/וֹ מִן הַ/בּ֑וֹר וַ/יֵּ֣שֶׁב יִרְמְיָ֔הוּ בַּ/חֲצַ֖ר הַ/מַּטָּרָֽה13So they drew up Jeremiah with cords, and took him up out of the dungeon: and Jeremiah remained in the court of the prison.فَجَذَبُوا إِرْمِيَا بِٱلْحِبَالِ وَأَطْلَعُوهُ مِنَ ٱلْجُبِّ. فَأَقَامَ إِرْمِيَا فِي دَارِ ٱلسِّجْنِ.
וַ/יִּשְׁלַ֞ח הַ/מֶּ֣לֶךְ צִדְקִיָּ֗הוּ וַ/יִּקַּ֞ח אֶֽת יִרְמְיָ֤הוּ הַ/נָּבִיא֙ אֵלָ֔י/ו אֶל מָבוֹא֙ הַ/שְּׁלִישִׁ֔י אֲשֶׁ֖ר בְּ/בֵ֣ית יְהוָ֑ה וַ/יֹּ֨אמֶר הַ/מֶּ֜לֶךְ אֶֽל יִרְמְיָ֗הוּ שֹׁאֵ֨ל אֲנִ֤י אֹֽתְ/ךָ֙ דָּבָ֔ר אַל תְּכַחֵ֥ד מִמֶּ֖/נִּי דָּבָֽר14Then Zedekiah the king sent, and took Jeremiah the prophet unto him into the third entry that {is} in the house of the LORD: and the king said unto Jeremiah, I will ask thee a thing; hide nothing from me. {third: or, principal}فَأَرْسَلَ ٱلْمَلِكُ صِدْقِيَّا وَأَخَذَ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيَّ إِلَيْهِ، إِلَى ٱلْمَدْخَلِ ٱلثَّالِثِ ٱلَّذِي فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ، وَقَالَ ٱلْمَلِكُ لِإِرْمِيَا: «أَنَا أَسْأَلُكَ عَنْ أَمْرٍ. لَا تُخْفِ عَنِّي شَيْئًا».
וַ/יֹּ֤אמֶר יִרְמְיָ֨הוּ֙ אֶל צִדְקִיָּ֔הוּ כִּ֚י אַגִּ֣יד לְ/ךָ֔ הֲ/ל֖וֹא הָמֵ֣ת תְּמִיתֵ֑/נִי וְ/כִי֙ אִיעָ֣צְ/ךָ֔ לֹ֥א תִשְׁמַ֖ע אֵלָֽ/י15Then Jeremiah said unto Zedekiah, If I declare {it} unto thee, wilt thou not surely put me to death? and if I give thee counsel, wilt thou not hearken unto me?فَقَالَ إِرْمِيَا لِصِدْقِيَّا: «إِذَا أَخْبَرْتُكَ أَفَمَا تَقْتُلُنِي قَتْلًا؟ وَإِذَا أَشَرْتُ عَلَيْكَ فَلَا تَسْمَعُ لِي!»
וַ/יִּשָּׁבַ֞ע הַ/מֶּ֧לֶךְ צִדְקִיָּ֛הוּ אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ בַּ/סֵּ֣תֶר לֵ/אמֹ֑ר חַי יְהוָ֞ה את אֲשֶׁר֩ עָשָׂה לָ֨/נוּ אֶת הַ/נֶּ֤פֶשׁ הַ/זֹּאת֙ אִם אֲמִיתֶ֔/ךָ וְ/אִם אֶתֶּנְ/ךָ֗ בְּ/יַד֙ הָ/אֲנָשִׁ֣ים הָ/אֵ֔לֶּה אֲשֶׁ֥ר מְבַקְשִׁ֖ים אֶת נַפְשֶֽׁ/ךָ16So Zedekiah the king sware secretly unto Jeremiah, saying, {As} the LORD liveth, that made us this soul, I will not put thee to death, neither will I give thee into the hand of these men that seek thy life.فَحَلَفَ ٱلْمَلِكُ صِدْقِيَّا لِإِرْمِيَا سِرًّا قَائِلًا: «حَيٌّ هُوَ ٱلرَّبُّ ٱلَّذِي صَنَعَ لَنَا هَذِهِ ٱلنَّفْسَ، إِنِّي لَا أَقْتُلُكَ وَلَا أَدْفَعُكَ لِيَدِ هَؤُلَاءِ ٱلرِّجَالِ ٱلَّذِينَ يَطْلُبُونَ نَفْسَكَ».
וַ/יֹּ֣אמֶר יִרְמְיָ֣הוּ אֶל צִדְקִיָּ֡הוּ כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָה֩ אֱלֹהֵ֨י צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל אִם יָצֹ֨א תֵצֵ֜א אֶל שָׂרֵ֤י מֶֽלֶךְ בָּבֶל֙ וְ/חָיְתָ֣ה נַפְשֶׁ֔/ךָ וְ/הָ/עִ֣יר הַ/זֹּ֔את לֹ֥א תִשָּׂרֵ֖ף בָּ/אֵ֑שׁ וְ/חָיִ֖תָה אַתָּ֥ה וּ/בֵיתֶֽ/ךָ17Then said Jeremiah unto Zedekiah, Thus saith the LORD, the God of hosts, the God of Israel; If thou wilt assuredly go forth unto the king of Babylon's princes, then thy soul shall live, and this city shall not be burned with fire; and thou shalt live, and thine house:فَقَالَ إِرْمِيَا لِصِدْقِيَّا: «هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: إِنْ كُنْتَ تَخْرُجُ خُرُوجًا إِلَى رُؤَسَاءِ مَلِكِ بَابِلَ، تَحْيَا نَفْسُكَ وَلَا تُحْرَقُ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةُ بِٱلنَّارِ، بَلْ تَحْيَا أَنْتَ وَبَيْتُكَ.
וְ/אִ֣ם לֹֽא תֵצֵ֗א אֶל שָׂרֵי֙ מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֔ל וְ/נִתְּנָ֞ה הָ/עִ֤יר הַ/זֹּאת֙ בְּ/יַ֣ד הַ/כַּשְׂדִּ֔ים וּ/שְׂרָפ֖וּ/הָ בָּ/אֵ֑שׁ וְ/אַתָּ֖ה לֹֽא תִמָּלֵ֥ט מִ/יָּדָֽ/ם18But if thou wilt not go forth to the king of Babylon's princes, then shall this city be given into the hand of the Chaldeans, and they shall burn it with fire, and thou shalt not escape out of their hand.وَلَكِنْ إِنْ كُنْتَ لَا تَخْرُجُ إِلَى رُؤَسَاءِ مَلِكِ بَابِلَ، تُدْفَعُ هَذِهِ ٱلْمَدِينَةُ لِيَدِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ فَيُحْرِقُونَهَا بِٱلنَّارِ، وَأَنْتَ لَا تُفْلِتُ مِنْ يَدِهِمْ».
וַ/יֹּ֛אמֶר הַ/מֶּ֥לֶךְ צִדְקִיָּ֖הוּ אֶֽל יִרְמְיָ֑הוּ אֲנִ֧י דֹאֵ֣ג אֶת הַ/יְּהוּדִ֗ים אֲשֶׁ֤ר נָֽפְלוּ֙ אֶל הַ/כַּשְׂדִּ֔ים פֶּֽן יִתְּנ֥וּ אֹתִ֛/י בְּ/יָדָ֖/ם וְ/הִתְעַלְּלוּ בִֽ/י19And Zedekiah the king said unto Jeremiah, I am afraid of the Jews that are fallen to the Chaldeans, lest they deliver me into their hand, and they mock me.فَقَالَ صِدْقِيَّا ٱلْمَلِكُ لِإِرْمِيَا: «إِنِّي أَخَافُ مِنَ ٱلْيَهُودِ ٱلَّذِينَ قَدْ سَقَطُوا لِلْكَلْدَانِيِّينَ لِئَلَّا يَدْفَعُونِي لِيَدِهِمْ فَيَزْدَرُوا بِي».
וַ/יֹּ֥אמֶר יִרְמְיָ֖הוּ לֹ֣א יִתֵּ֑נוּ שְֽׁמַֽע נָ֣א בְּ/ק֣וֹל יְהוָ֗ה לַ/אֲשֶׁ֤ר אֲנִי֙ דֹּבֵ֣ר אֵלֶ֔י/ךָ וְ/יִ֥יטַב לְ/ךָ֖ וּ/תְחִ֥י נַפְשֶֽׁ/ךָ20But Jeremiah said, They shall not deliver {thee}. Obey, I beseech thee, the voice of the LORD, which I speak unto thee: so it shall be well unto thee, and thy soul shall live.فَقَالَ إِرْمِيَا: «لَا يَدْفَعُونَكَ. ٱسْمَعْ لِصَوْتِ ٱلرَّبِّ فِي مَا أُكَلِّمُكَ أَنَا بِهِ، فَيُحْسَنَ إِلَيْكَ وَتَحْيَا نَفْسُكَ.
וְ/אִם מָאֵ֥ן אַתָּ֖ה לָ/צֵ֑את זֶ֣ה הַ/דָּבָ֔ר אֲשֶׁ֥ר הִרְאַ֖/נִי יְהוָֽה21But if thou refuse to go forth, this {is} the word that the LORD hath shewed me:وَإِنْ كُنْتَ تَأْبَى ٱلْخُرُوجَ، فَهَذِهِ هِيَ ٱلْكَلِمَةُ ٱلَّتِي أَرَانِي ٱلرَّبُّ إِيَّاهَا:
וְ/הִנֵּ֣ה כָל הַ/נָּשִׁ֗ים אֲשֶׁ֤ר נִשְׁאֲרוּ֙ בְּ/בֵ֣ית מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֔ה מוּצָא֕וֹת אֶל שָׂרֵ֖י מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֑ל וְ/הֵ֣נָּה אֹמְר֗וֹת הִסִּית֜וּ/ךָ וְ/יָכְל֤וּ לְ/ךָ֙ אַנְשֵׁ֣י שְׁלֹמֶ֔/ךָ הָטְבְּע֥וּ בַ/בֹּ֛ץ רַגְלֶ֖/ךָ נָסֹ֥גוּ אָחֽוֹר22And, behold, all the women that are left in the king of Judah's house {shall be} brought forth to the king of Babylon's princes, and those {women} shall say, Thy friends have set thee on, and have prevailed against thee: thy feet are sunk in the mire, {and} they are turned away back. {Thy friends: Heb. Men of thy peace}هَا كُلُّ ٱلنِّسَاءِ ٱللَّوَاتِي بَقِينَ فِي بَيْتِ مَلِكِ يَهُوذَا، يُخْرَجْنَ إِلَى رُؤَسَاءِ مَلِكِ بَابِلَ وَهُنَّ يَقُلْنَ: قَدْ خَدَعَكَ وَقَدِرَ عَلَيْكَ مُسَالِمُوكَ. غَاصَتْ فِي ٱلْحَمْأَةِ رِجْلَاكَ وَٱرْتَدَّتَا إِلَى ٱلْوَرَاءِ.
וְ/אֶת כָּל נָשֶׁ֣י/ךָ וְ/אֶת בָּנֶ֗י/ךָ מֽוֹצִאִים֙ אֶל הַ/כַּשְׂדִּ֔ים וְ/אַתָּ֖ה לֹא תִמָּלֵ֣ט מִ/יָּדָ֑/ם כִּ֣י בְ/יַ֤ד מֶֽלֶךְ בָּבֶל֙ תִּתָּפֵ֔שׂ וְ/אֶת הָ/עִ֥יר הַ/זֹּ֖את תִּשְׂרֹ֥ף בָּ/אֵֽשׁ23So they shall bring out all thy wives and thy children to the Chaldeans: and thou shalt not escape out of their hand, but shalt be taken by the hand of the king of Babylon: and thou shalt cause this city to be burned with fire. {thou shalt cause...: Heb. thou shalt burn, etc}وَيُخْرِجُونَ كُلَّ نِسَائِكَ وَبَنِيكَ إِلَى ٱلْكَلْدَانِيِّينَ، وَأَنْتَ لَا تُفْلِتُ مِنْ يَدِهِمْ، لِأَنَّكَ أَنْتَ تُمْسَكُ بِيَدِ مَلِكِ بَابِلَ، وَهَذِهِ ٱلْمَدِينَةُ تُحْرَقُ بِٱلنَّارِ».
וַ/יֹּ֨אמֶר צִדְקִיָּ֜הוּ אֶֽל יִרְמְיָ֗הוּ אִ֛ישׁ אַל יֵדַ֥ע בַּ/דְּבָֽרִים הָ/אֵ֖לֶּה וְ/לֹ֥א תָמֽוּת24Then said Zedekiah unto Jeremiah, Let no man know of these words, and thou shalt not die.فَقَالَ صِدْقِيَّا لِإِرْمِيَا: «لَا يَعْلَمْ أَحَدٌ بِهَذَا ٱلْكَلَامِ، فَلَا تَمُوتَ.
וְ/כִֽי יִשְׁמְע֣וּ הַ/שָּׂרִים֮ כִּֽי דִבַּ֣רְתִּי אִתָּ/ךְ֒ וּ/בָ֣אוּ אֵלֶ֣י/ךָ וְֽ/אָמְר֪וּ אֵלֶ֟י/ךָ הַגִּֽידָ/ה נָּ֨א לָ֜/נוּ מַה דִּבַּ֧רְתָּ אֶל הַ/מֶּ֛לֶךְ אַל תְּכַחֵ֥ד מִמֶּ֖/נּוּ וְ/לֹ֣א נְמִיתֶ֑/ךָ וּ/מַה דִּבֶּ֥ר אֵלֶ֖י/ךָ הַ/מֶּֽלֶךְ25But if the princes hear that I have talked with thee, and they come unto thee, and say unto thee, Declare unto us now what thou hast said unto the king, hide it not from us, and we will not put thee to death; also what the king said unto thee:وَإِذَا سَمِعَ ٱلرُّؤَسَاءُ أَنِّي كَلَّمْتُكَ، وَأَتَوْا إِلَيْكَ وَقَالُوا لَكَ: أَخْبِرْنَا بِمَاذَا كَلَّمْتَ ٱلْمَلِكَ، لَا تُخْفِ عَنَّا فَلَا نَقْتُلَكَ، وَمَاذَا قَالَ لَكَ ٱلْمَلِكُ.
וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲלֵי/הֶ֔ם מַפִּיל אֲנִ֥י תְחִנָּתִ֖/י לִ/פְנֵ֣י הַ/מֶּ֑לֶךְ לְ/בִלְתִּ֧י הֲשִׁיבֵ֛/נִי בֵּ֥ית יְהוֹנָתָ֖ן לָ/מ֥וּת שָֽׁם26Then thou shalt say unto them, I presented my supplication before the king, that he would not cause me to return to Jonathan's house, to die there.فَقُلْ لَهُمْ: إِنِّي أَلْقَيْتُ تَضَرُّعِي أَمَامَ ٱلْمَلِكِ حَتَّى لَا يَرُدَّنِي إِلَى بَيْتِ يُونَاثَانَ لِأَمُوتَ هُنَاكَ».
וַ/יָּבֹ֨אוּ כָל הַ/שָּׂרִ֤ים אֶֽל יִרְמְיָ֨הוּ֙ וַ/יִּשְׁאֲל֣וּ אֹת֔/וֹ וַ/יַּגֵּ֤ד לָ/הֶם֙ כְּ/כָל הַ/דְּבָרִ֣ים הָ/אֵ֔לֶּה אֲשֶׁ֥ר צִוָּ֖ה הַ/מֶּ֑לֶךְ וַ/יַּחֲרִ֣שׁוּ מִמֶּ֔/נּוּ כִּ֥י לֹֽא נִשְׁמַ֖ע הַ/דָּבָֽר27Then came all the princes unto Jeremiah, and asked him: and he told them according to all these words that the king had commanded. So they left off speaking with him; for the matter was not perceived. {they...: Heb. they were silent from him}فَأَتَى كُلُّ ٱلرُّؤَسَاءِ إِلَى إِرْمِيَا وَسَأَلُوهُ، فَأَخْبَرَهُمْ حَسَبَ كُلِّ هَذَا ٱلْكَلَامِ ٱلَّذِي أَوْصَاهُ بِهِ ٱلْمَلِكُ. فَسَكَتُوا عَنْهُ لِأَنَّ ٱلْأَمْرَ لَمْ يُسْمَعْ.
וַ/יֵּ֤שֶׁב יִרְמְיָ֨הוּ֙ בַּ/חֲצַ֣ר הַ/מַּטָּרָ֔ה עַד י֖וֹם אֲשֶׁר נִלְכְּדָ֣ה יְרוּשָׁלִָ֑ם וְ/הָיָ֕ה כַּ/אֲשֶׁ֥ר נִלְכְּדָ֖ה יְרוּשָׁלִָֽם28So Jeremiah abode in the court of the prison until the day that Jerusalem was taken: and he was {there} when Jerusalem was taken.فَأَقَامَ إِرْمِيَا فِي دَارِ ٱلسِّجْنِ إِلَى ٱلْيَوْمِ ٱلَّذِي أُخِذَتْ فِيهِ أُورُشَلِيمَ.
39
Yirmeyahu — פרק 39 Jeremiah — Chapter 39
בַּ/שָּׁנָ֣ה הַ֠/תְּשִׁעִית לְ/צִדְקִיָּ֨הוּ מֶלֶךְ יְהוּדָ֜ה בַּ/חֹ֣דֶשׁ הָ/עֲשִׂרִ֗י בָּ֠א נְבוּכַדְרֶאצַּ֨ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֤ל וְ/כָל חֵיל/וֹ֙ אֶל יְר֣וּשָׁלִַ֔ם וַ/יָּצֻ֖רוּ עָלֶֽי/הָ1In the ninth year of Zedekiah king of Judah, in the tenth month, came Nebuchadrezzar king of Babylon and all his army against Jerusalem, and they besieged it.فِي ٱلسَّنَةِ ٱلتَّاسِعَةِ لِصِدْقِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا فِي ٱلشَّهْرِ ٱلْعَاشِرِ، أَتَى نَبُوخَذْرَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ وَكُلُّ جَيْشِهِ إِلَى أُورُشَلِيمَ وَحَاصَرُوهَا.
בְּ/עַשְׁתֵּֽי עֶשְׂרֵ֤ה שָׁנָה֙ לְ/צִדְקִיָּ֔הוּ בַּ/חֹ֥דֶשׁ הָ/רְבִיעִ֖י בְּ/תִשְׁעָ֣ה לַ/חֹ֑דֶשׁ הָבְקְעָ֖ה הָ/עִֽיר2{And} in the eleventh year of Zedekiah, in the fourth month, the ninth {day} of the month, the city was broken up.وَفِي ٱلسَّنَةِ ٱلْحَادِيَةِ عَشَرَةَ لِصِدْقِيَّا، فِي ٱلشَّهْرِ ٱلرَّابِعِ، فِي تَاسِعِ ٱلشَّهْرِ فُتِحَتِ ٱلْمَدِينَةُ.
וַ/יָּבֹ֗אוּ כֹּ֚ל שָׂרֵ֣י מֶֽלֶךְ בָּבֶ֔ל וַ/יֵּשְׁב֖וּ בְּ/שַׁ֣עַר הַ/תָּ֑וֶךְ נֵרְגַ֣ל שַׂר אֶ֠צֶר סַֽמְגַּר נְב֞וּ שַׂר סְכִ֣ים רַב סָרִ֗יס נֵרְגַ֤ל שַׂר אֶ֨צֶר֙ רַב מָ֔ג וְ/כָל שְׁאֵרִ֔ית שָׂרֵ֖י מֶ֥לֶךְ בָּבֶֽל3And all the princes of the king of Babylon came in, and sat in the middle gate, {even} Nergalsharezer, Samgarnebo, Sarsechim, Rabsaris, Nergalsharezer, Rabmag, with all the residue of the princes of the king of Babylon.وَدَخَلَ كُلُّ رُؤَسَاءِ مَلِكِ بَابِلَ وَجَلَسُوا فِي ٱلْبَابِ ٱلْأَوْسَطِ: نَرْجَلَ شَرَاصَرُ، وَسَمْجَرْ نَبُو، وَسَرْسَخِيمُ رَئِيسُ ٱلْخِصْيَانِ، وَنَرْجَلَ شَرَاصَرُ رَئِيسُ ٱلْمَجُوسِ، وَكُلُّ بَقِيَّةِ رُؤَسَاءِ مَلِكِ بَابِلَ.
וַ/יְהִ֡י כַּ/אֲשֶׁ֣ר רָ֠אָ/ם צִדְקִיָּ֨הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֜ה וְ/כֹ֣ל אַנְשֵׁ֣י הַ/מִּלְחָמָ֗ה וַֽ֠/יִּבְרְחוּ וַ/יֵּצְא֨וּ לַ֤יְלָה מִן הָ/עִיר֙ דֶּ֚רֶךְ גַּ֣ן הַ/מֶּ֔לֶךְ בְּ/שַׁ֖עַר בֵּ֣ין הַ/חֹמֹתָ֑יִם וַ/יֵּצֵ֖א דֶּ֥רֶךְ הָ/עֲרָבָֽה4And it came to pass, {that} when Zedekiah the king of Judah saw them, and all the men of war, then they fled, and went forth out of the city by night, by the way of the king's garden, by the gate betwixt the two walls: and he went out the way of the plain.فَلَمَّا رَآهُمْ صِدْقِيَّا مَلِكُ يَهُوذَا وَكُلُّ رِجَالِ ٱلْحَرْبِ، هَرَبُوا وَخَرَجُوا لَيْلًا مِنَ ٱلْمَدِينَةِ فِي طَرِيقِ جَنَّةِ ٱلْمَلِكِ، مِنَ ٱلْبَابِ بَيْنَ ٱلسُّورَيْنِ، وَخَرَجَ هُوَ فِي طَرِيقِ ٱلْعَرَبَةِ.
וַ/יִּרְדְּפ֨וּ חֵיל כַּשְׂדִּ֜ים אַחֲרֵי/הֶ֗ם וַ/יַּשִּׂ֣גוּ אֶת צִדְקִיָּהוּ֮ בְּ/עַֽרְב֣וֹת יְרֵחוֹ֒ וַ/יִּקְח֣וּ אֹת֗/וֹ וַֽ֠/יַּעֲלֻ/הוּ אֶל נְבוּכַדְרֶאצַּ֧ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֛ל רִבְלָ֖תָ/ה בְּ/אֶ֣רֶץ חֲמָ֑ת וַ/יְדַבֵּ֥ר אִתּ֖/וֹ מִשְׁפָּטִֽים5But the Chaldeans' army pursued after them, and overtook Zedekiah in the plains of Jericho: and when they had taken him, they brought him up to Nebuchadnezzar king of Babylon to Riblah in the land of Hamath, where he gave judgment upon him. {gave...: Heb. spake with him judgments}فَسَعَى جَيْشُ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ وَرَاءَهُمْ، فَأَدْرَكُوا صِدْقِيَّا فِي عَرَبَاتِ أَرِيحَا، فَأَخَذُوهُ وَأَصْعَدُوهُ إِلَى نَبُوخَذْنَاصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ إِلَى رَبْلَةَ فِي أَرْضِ حَمَاةَ، فَكَلَّمَهُ بِٱلْقَضَاءِ عَلَيْهِ.
וַ/יִּשְׁחַט֩ מֶ֨לֶךְ בָּבֶ֜ל אֶת בְּנֵ֧י צִדְקִיָּ֛הוּ בְּ/רִבְלָ֖ה לְ/עֵינָ֑י/ו וְ/אֵת֙ כָּל חֹרֵ֣י יְהוּדָ֔ה שָׁחַ֖ט מֶ֥לֶךְ בָּבֶֽל6Then the king of Babylon slew the sons of Zedekiah in Riblah before his eyes: also the king of Babylon slew all the nobles of Judah.فَقَتَلَ مَلِكُ بَابِلَ بَنِي صِدْقِيَّا فِي رَبْلَةَ أَمَامَ عَيْنَيْهِ، وَقَتَلَ مَلِكُ بَابِلَ كُلَّ أَشْرَافِ يَهُوذَا.
וְ/אֶת עֵינֵ֥י צִדְקִיָּ֖הוּ עִוֵּ֑ר וַ/יַּאַסְרֵ֨/הוּ֙ בַּֽ/נְחֻשְׁתַּ֔יִם לָ/בִ֥יא אֹת֖/וֹ בָּבֶֽלָ/ה7Moreover he put out Zedekiah's eyes, and bound him with chains, to carry him to Babylon. {with...: Heb. with two brasen chains, or, fetters}وَأَعْمَى عَيْنَيْ صِدْقِيَّا، وَقَيَّدَهُ بِسَلَاسِلِ نُحَاسٍ لِيَأْتِيَ بِهِ إِلَى بَابِلَ.
וְ/אֶת בֵּ֤ית הַ/מֶּ֨לֶךְ֙ וְ/אֶת בֵּ֣ית הָ/עָ֔ם שָׂרְפ֥וּ הַ/כַּשְׂדִּ֖ים בָּ/אֵ֑שׁ וְ/אֶת חֹמ֥וֹת יְרוּשָׁלִַ֖ם נָתָֽצוּ8And the Chaldeans burned the king's house, and the houses of the people, with fire, and brake down the walls of Jerusalem.أَمَّا بَيْتُ ٱلْمَلِكِ وَبُيُوتُ ٱلشَّعْبِ فَأَحْرَقَهَا ٱلْكَلْدَانِيُّونَ بِٱلنَّارِ، وَنَقَضُوا أَسْوَارَ أُورُشَلِيمَ.
וְ/אֵת֩ יֶ֨תֶר הָ/עָ֜ם הַ/נִּשְׁאָרִ֣ים בָּ/עִ֗יר וְ/אֶת הַ/נֹּֽפְלִים֙ אֲשֶׁ֣ר נָפְל֣וּ עָלָ֔י/ו וְ/אֵ֛ת יֶ֥תֶר הָ/עָ֖ם הַ/נִּשְׁאָרִ֑ים הֶגְלָ֛ה נְבֽוּזַר אֲדָ֥ן רַב טַבָּחִ֖ים בָּבֶֽל9Then Nebuzaradan the captain of the guard carried away captive into Babylon the remnant of the people that remained in the city, and those that fell away, that fell to him, with the rest of the people that remained. {captain...: or, chief marshal: Heb. chief of the executioners, or, slaughtermen}وَبَقِيَّةُ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِينَ بَقُوا فِي ٱلْمَدِينَةِ، وَٱلْهَارِبُونَ ٱلَّذِينَ سَقَطُوا لَهُ، وَبَقِيَّةُ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِينَ بَقُوا، سَبَاهُمْ نَبُوزَرَادَانُ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ إِلَى بَابِلَ.
וּ/מִן הָ/עָ֣ם הַ/דַּלִּ֗ים אֲשֶׁ֤ר אֵין לָ/הֶם֙ מְא֔וּמָה הִשְׁאִ֛יר נְבוּזַרְאֲדָ֥ן רַב טַבָּחִ֖ים בְּ/אֶ֣רֶץ יְהוּדָ֑ה וַ/יִּתֵּ֥ן לָ/הֶ֛ם כְּרָמִ֥ים וִֽ/יגֵבִ֖ים בַּ/יּ֥וֹם הַ/הֽוּא10But Nebuzaradan the captain of the guard left of the poor of the people, which had nothing, in the land of Judah, and gave them vineyards and fields at the same time. {captain...: or, chief marshal: Heb. chief of the executioners, or, slaughtermen} {at the...: Heb. in that day}وَلَكِنَّ بَعْضَ ٱلشَّعْبِ ٱلْفُقَرَاءَ ٱلَّذِينَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ شَيْءٌ، تَرَكَهُمْ نَبُوزَرَادَانُ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ فِي أَرْضِ يَهُوذَا، وَأَعْطَاهُمْ كُرُومًا وَحُقُولًا فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ.
וַ/יְצַ֛ו נְבוּכַדְרֶאצַּ֥ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל עַֽל יִרְמְיָ֑הוּ בְּ/יַ֛ד נְבוּזַרְאֲדָ֥ן רַב טַבָּחִ֖ים לֵ/אמֹֽר11Now Nebuchadrezzar king of Babylon gave charge concerning Jeremiah to Nebuzaradan the captain of the guard, saying, {to: Heb. by the hand of} {captain...: or, chief marshal: Heb. chief of the executioners, or, slaughtermen}وَأَوْصَى نَبُوخَذْرَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ عَلَى إِرْمِيَا نَبُوزَرَادَانَ رَئِيسَ ٱلشُّرَطِ قَائِلًا:
קָחֶ֗/נּוּ וְ/עֵינֶ֨י/ךָ֙ שִׂ֣ים עָלָ֔י/ו וְ/אַל תַּ֥עַשׂ ל֖/וֹ מְא֣וּמָה רָּ֑ע כִּ֗י אם כַּֽ/אֲשֶׁר֙ יְדַבֵּ֣ר אֵלֶ֔י/ךָ כֵּ֖ן עֲשֵׂ֥ה עִמּֽ/וֹ12Take him, and look well to him, and do him no harm; but do unto him even as he shall say unto thee. {look...: Heb. set thine eyes upon him}«خُذْهُ وَضَعْ عَيْنَيْكَ عَلَيْهِ، وَلَا تَفْعَلْ بِهِ شَيْئًا رَدِيئًا، بَلْ كَمَا يُكَلِّمُكَ هَكَذَا ٱفْعَلْ مَعَهُ».
וַ/יִּשְׁלַ֞ח נְבֽוּזַרְאֲדָ֣ן רַב טַבָּחִ֗ים וּ/נְבֽוּשַׁזְבָּן֙ רַב סָרִ֔יס וְ/נֵרְגַ֥ל שַׂר אֶ֖צֶר רַב מָ֑ג וְ/כֹ֖ל רַבֵּ֥י מֶֽלֶךְ בָּבֶֽל13So Nebuzaradan the captain of the guard sent, and Nebushasban, Rabsaris, and Nergalsharezer, Rabmag, and all the king of Babylon's princes; {captain...: or, chief marshal: Heb. chief of the executioners, or, slaughtermen}فَأَرْسَلَ نَبُوزَرَادَانُ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ وَنَبُوشَزْبَانُ رَئِيسُ ٱلْخِصْيَانِ وَنَرْجَلُ شَرَاصَرُ رَئِيسُ ٱلْمَجُوسِ وَكُلُّ رُؤَسَاءِ مَلِكِ بَابِلَ،
וַ/יִּשְׁלְחוּ֩ וַ/יִּקְח֨וּ אֶֽת יִרְמְיָ֜הוּ מֵ/חֲצַ֣ר הַ/מַּטָּרָ֗ה וַ/יִּתְּנ֤וּ אֹת/וֹ֙ אֶל גְּדַלְיָ֨הוּ֙ בֶּן אֲחִיקָ֣ם בֶּן שָׁפָ֔ן לְ/הוֹצִאֵ֖/הוּ אֶל הַ/בָּ֑יִת וַ/יֵּ֖שֶׁב בְּ/ת֥וֹךְ הָ/עָֽם14Even they sent, and took Jeremiah out of the court of the prison, and committed him unto Gedaliah the son of Ahikam the son of Shaphan, that he should carry him home: so he dwelt among the people.أَرْسَلُوا فَأَخَذُوا إِرْمِيَا مِنْ دَارِ ٱلسِّجْنِ وَأَسْلَمُوهُ لِجَدَلْيَا بْنِ أَخِيقَامَ بْنِ شَافَانَ لِيَخْرُجَ بِهِ إِلَى ٱلْبَيْتِ. فَسَكَنَ بَيْنَ ٱلشَّعْبِ.
וְ/אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ הָיָ֣ה דְבַר יְהוָ֑ה בִּֽ/הְיֹת֣/וֹ עָצ֔וּר בַּ/חֲצַ֥ר הַ/מַּטָּרָ֖ה לֵ/אמֹֽר15Now the word of the LORD came unto Jeremiah, while he was shut up in the court of the prison, saying,وَصَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى إِرْمِيَا إِذْ كَانَ مَحْبُوسًا فِي دَارِ ٱلسِّجْنِ قَائِلَةً:
הָל֣וֹךְ וְ/אָמַרְתָּ֡ לְ/עֶבֶד מֶ֨לֶךְ הַ/כּוּשִׁ֜י לֵ/אמֹ֗ר כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הִנְ/נִי֩ מבי מֵבִ֨יא אֶת דְּבָרַ֜/י אֶל הָ/עִ֥יר הַ/זֹּ֛את לְ/רָעָ֖ה וְ/לֹ֣א לְ/טוֹבָ֑ה וְ/הָי֥וּ לְ/פָנֶ֖י/ךָ בַּ/יּ֥וֹם הַ/הֽוּא16Go and speak to Ebedmelech the Ethiopian, saying, Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Behold, I will bring my words upon this city for evil, and not for good; and they shall be {accomplished} in that day before thee.«ٱذْهَبْ وَكَلِّمْ عَبْدَ مَلِكَ ٱلْكُوشِيَّ قَائِلًا: هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَأَنَذَا جَالِبٌ كَلَامِي عَلَى هَذِهِ ٱلْمَدِينَةِ لِلشَّرِّ لَا لِلْخَيْرِ، فَيَحْدُثُ أَمَامَكَ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ.
וְ/הִצַּלְתִּ֥י/ךָ בַ/יּוֹם הַ/ה֖וּא נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/לֹ֤א תִנָּתֵן֙ בְּ/יַ֣ד הָֽ/אֲנָשִׁ֔ים אֲשֶׁר אַתָּ֥ה יָג֖וֹר מִ/פְּנֵי/הֶֽם17But I will deliver thee in that day, saith the LORD: and thou shalt not be given into the hand of the men of whom thou {art} afraid.وَلَكِنَّنِي أُنْقِذُكَ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، فَلَا تُسْلَمُ لِيَدِ ٱلنَّاسِ ٱلَّذِينَ أَنْتَ خَائِفٌ مِنْهُمْ.
כִּ֤י מַלֵּט֙ אֲמַלֶּטְ/ךָ֔ וּ/בַ/חֶ֖רֶב לֹ֣א תִפֹּ֑ל וְ/הָיְתָ֨ה לְ/ךָ֤ נַפְשְׁ/ךָ֙ לְ/שָׁלָ֔ל כִּֽי בָטַ֥חְתָּ בִּ֖/י נְאֻם יְהוָֽה18For I will surely deliver thee, and thou shalt not fall by the sword, but thy life shall be for a prey unto thee: because thou hast put thy trust in me, saith the LORD.بَلْ إِنَّمَا أُنَجِّيكَ نَجَاةً، فَلَا تَسْقُطُ بِٱلسَّيْفِ، بَلْ تَكُونُ لَكَ نَفْسُكَ غَنِيمَةً، لِأَنَّكَ قَدْ تَوَكَّلْتَ عَلَيَّ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
40
Yirmeyahu — פרק 40 Jeremiah — Chapter 40
הַ/דָּבָ֞ר אֲשֶׁר הָיָ֤ה אֶֽל יִרְמְיָ֨הוּ֙ מֵ/אֵ֣ת יְהוָ֔ה אַחַ֣ר שַׁלַּ֣ח אֹת֗/וֹ נְבוּזַרְאֲדָ֛ן רַב טַבָּחִ֖ים מִן הָֽ/רָמָ֑ה בְּ/קַחְתּ֣/וֹ אֹת֗/וֹ וְ/הֽוּא אָס֤וּר בָּֽ/אזִקִּים֙ בְּ/ת֨וֹךְ כָּל גָּל֤וּת יְרוּשָׁלִַ֨ם֙ וִֽ/יהוּדָ֔ה הַ/מֻּגְלִ֖ים בָּבֶֽלָ/ה1The word that came to Jeremiah from the LORD, after that Nebuzaradan the captain of the guard had let him go from Ramah, when he had taken him being bound in chains among all that were carried away captive of Jerusalem and Judah, which were carried away captive unto Babylon. {chains: or, manicles}اَلْكَلِمَةُ ٱلَّتِي صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ، بَعْدَ مَا أَرْسَلَهُ نَبُوزَرَادَانُ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ مِنَ ٱلرَّامَةِ، إِذْ أَخَذَهُ وَهُوَ مُقَيَّدٌ بِٱلسَّلَاسِلِ فِي وَسْطِ كُلِّ سَبْيِ أُورُشَلِيمَ وَيَهُوذَا ٱلَّذِينَ سُبُوا إِلَى بَابِلَ.
וַ/יִּקַּ֥ח רַב טַבָּחִ֖ים לְ/יִרְמְיָ֑הוּ וַ/יֹּ֣אמֶר אֵלָ֔י/ו יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֗י/ךָ דִּבֶּר֙ אֶת הָ/רָעָ֣ה הַ/זֹּ֔את אֶל הַ/מָּק֖וֹם הַ/זֶּֽה2And the captain of the guard took Jeremiah, and said unto him, The LORD thy God hath pronounced this evil upon this place.فَأَخَذَ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ إِرْمِيَا وَقَالَ لَهُ: «إِنَّ ٱلرَّبَّ إِلَهَكَ قَدْ تَكَلَّمَ بِهَذَا ٱلشَّرِّ عَلَى هَذَا ٱلْمَوْضِعِ.
וַ/יָּבֵ֥א וַ/יַּ֛עַשׂ יְהוָ֖ה כַּ/אֲשֶׁ֣ר דִּבֵּ֑ר כִּֽי חֲטָאתֶ֤ם לַֽ/יהוָה֙ וְ/לֹֽא שְׁמַעְתֶּ֣ם בְּ/קוֹל֔/וֹ וְ/הָיָ֥ה לָ/כֶ֖ם דבר הַ/דָּבָ֥ר הַ/זֶּֽה3Now the LORD hath brought {it}, and done according as he hath said: because ye have sinned against the LORD, and have not obeyed his voice, therefore this thing is come upon you.فَجَلَبَ ٱلرَّبُّ وَفَعَلَ كَمَا تَكَلَّمَ، لِأَنَّكُمْ قَدْ أَخْطَأْتُمْ إِلَى ٱلرَّبِّ وَلَمْ تَسْمَعُوا لِصَوْتِهِ، فَحَدَثَ لَكُمْ هَذَا ٱلْأَمْرُ.
וְ/עַתָּ֞ה הִנֵּ֧ה פִתַּחְתִּ֣י/ךָ הַ/יּ֗וֹם מִֽן הָ/אזִקִּים֮ אֲשֶׁ֣ר עַל יָדֶ/ךָ֒ אִם ט֨וֹב בְּ/עֵינֶ֜י/ךָ לָ/ב֧וֹא אִתִּ֣/י בָבֶ֗ל בֹּ֚א וְ/אָשִׂ֤ים אֶת עֵינִ/י֙ עָלֶ֔י/ךָ וְ/אִם רַ֧ע בְּ/עֵינֶ֛י/ךָ לָ/בֽוֹא אִתִּ֥/י בָבֶ֖ל חֲדָ֑ל רְאֵה֙ כָּל הָ/אָ֣רֶץ לְ/פָנֶ֔י/ךָ אֶל ט֨וֹב וְ/אֶל הַ/יָּשָׁ֧ר בְּ/עֵינֶ֛י/ךָ לָ/לֶ֥כֶת שָׁ֖מָּ/ה לֵֽךְ4And now, behold, I loose thee this day from the chains which {were} upon thine hand. If it seem good unto thee to come with me into Babylon, come; and I will look well unto thee: but if it seem ill unto thee to come with me into Babylon, forbear: behold, all the land {is} before thee: whither it seemeth good and convenient for thee to go, thither go. {were...: or, are upon thine hand} {I will...: Heb. I will set mine eye upon thee}فَٱلْآنَ هَأَنَذَا أَحُلُّكَ ٱلْيَوْمَ مِنَ ٱلْقُيُودِ ٱلَّتِي عَلَى يَدِكَ. فَإِنْ حَسُنَ فِي عَيْنَيْكَ أَنْ تَأْتِيَ مَعِي إِلَى بَابِلَ فَتَعَالَ، فَأَجْعَلُ عَيْنَيَّ عَلَيْكَ. وَإِنْ قَبُحَ فِي عَيْنَيْكَ أَنْ تَأْتِيَ مَعِي إِلَى بَابِلَ فَٱمْتَنِعْ. اُنْظُرْ. كُلُّ ٱلْأَرْضِ هِيَ أَمَامَكَ، فَحَيْثُمَا حَسُنَ وَكَانَ مُسْتَقِيمًا فِي عَيْنَيْكَ أَنْ تَنْطَلِقَ فَٱنْطَلِقْ إِلَى هُنَاكَ».
וְ/עוֹדֶ֣/נּוּ לֹֽא יָשׁ֗וּב וְ/שֻׁ֡בָ/ה אֶל גְּדַלְיָ֣ה בֶן אֲחִיקָ֣ם בֶּן שָׁפָ֡ן אֲשֶׁר֩ הִפְקִ֨יד מֶֽלֶךְ בָּבֶ֜ל בְּ/עָרֵ֣י יְהוּדָ֗ה וְ/שֵׁ֤ב אִתּ/וֹ֙ בְּ/ת֣וֹךְ הָ/עָ֔ם א֠וֹ אֶל כָּל הַ/יָּשָׁ֧ר בְּ/עֵינֶ֛י/ךָ לָ/לֶ֖כֶת לֵ֑ךְ וַ/יִּתֶּן ל֧/וֹ רַב טַבָּחִ֛ים אֲרֻחָ֥ה וּ/מַשְׂאֵ֖ת וַֽ/יְשַׁלְּחֵֽ/הוּ5Now while he was not yet gone back, {he said}, Go back also to Gedaliah the son of Ahikam the son of Shaphan, whom the king of Babylon hath made governor over the cities of Judah, and dwell with him among the people: or go wheresoever it seemeth convenient unto thee to go. So the captain of the guard gave him victuals and a reward, and let him go.وَإِذْ كَانَ لَمْ يَرْجِعْ بَعْدُ، قَالَ: «ٱرْجِعْ إِلَى جَدَلْيَا بْنِ أَخِيقَامَ بْنِ شَافَانَ ٱلَّذِي أَقَامَهُ مَلِكُ بَابِلَ عَلَى مُدُنِ يَهُوذَا، وَأَقِمْ عِنْدَهُ فِي وَسْطِ ٱلشَّعْبِ، وَٱنْطَلِقْ إِلَى حَيْثُ كَانَ مُسْتَقِيمًا فِي عَيْنَيْكَ أَنْ تَنْطَلِقَ». وَأَعْطَاهُ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ زَادًا وَهَدِيَّةً وَأَطْلَقَهُ.
וַ/יָּבֹ֧א יִרְמְיָ֛הוּ אֶל גְּדַלְיָ֥ה בֶן אֲחִיקָ֖ם הַ/מִּצְפָּ֑תָ/ה וַ/יֵּ֤שֶׁב אִתּ/וֹ֙ בְּ/ת֣וֹךְ הָ/עָ֔ם הַ/נִּשְׁאָרִ֖ים בָּ/אָֽרֶץ6Then went Jeremiah unto Gedaliah the son of Ahikam to Mizpah; and dwelt with him among the people that were left in the land.فَجَاءَ إِرْمِيَا إِلَى جَدَلْيَا بْنِ أَخِيقَامَ إِلَى ٱلْمِصْفَاةِ وَأَقَامَ عِنْدَهُ فِي وَسْطِ ٱلشَّعْبِ ٱلْبَاقِينَ فِي ٱلْأَرْضِ.
וַ/יִּשְׁמְעוּ֩ כָל שָׂרֵ֨י הַ/חֲיָלִ֜ים אֲשֶׁ֣ר בַּ/שָּׂדֶ֗ה הֵ֚מָּה וְ/אַנְשֵׁי/הֶ֔ם כִּֽי הִפְקִ֧יד מֶֽלֶךְ בָּבֶ֛ל אֶת גְּדַלְיָ֥הוּ בֶן אֲחִיקָ֖ם בָּ/אָ֑רֶץ וְ/כִ֣י הִפְקִ֣יד אִתּ֗/וֹ אֲנָשִׁ֤ים וְ/נָשִׁים֙ וָ/טָ֔ף וּ/מִ/דַּלַּ֣ת הָ/אָ֔רֶץ מֵ/אֲשֶׁ֥ר לֹֽא הָגְל֖וּ בָּבֶֽלָ/ה7Now when all the captains of the forces which {were} in the fields, {even} they and their men, heard that the king of Babylon had made Gedaliah the son of Ahikam governor in the land, and had committed unto him men, and women, and children, and of the poor of the land, of them that were not carried away captive to Babylon;فَلَمَّا سَمِعَ كُلُّ رُؤَسَاءِ ٱلْجُيُوشِ ٱلَّذِينَ فِي ٱلْحَقْلِ هُمْ وَرِجَالُهُمْ أَنَّ مَلِكَ بَابِلَ قَدْ أَقَامَ جَدَلْيَا بْنَ أَخِيقَامَ عَلَى ٱلْأَرْضِ، وَأَنَّهُ وَكَّلَهُ عَلَى ٱلرِّجَالِ وَٱلنِّسَاءِ وَٱلْأَطْفَالِ وَعَلَى فُقَرَاءِ ٱلْأَرْضِ ٱلَّذِينَ لَمْ يُسْبَوْا إِلَى بَابِلَ،
וַ/יָּבֹ֥אוּ אֶל גְּדַלְיָ֖ה הַ/מִּצְפָּ֑תָ/ה וְ/יִשְׁמָעֵ֣אל בֶּן נְתַנְיָ֡הוּ וְ/יוֹחָנָ֣ן וְ/יוֹנָתָ֣ן בְּנֵֽי קָ֠רֵחַ וּ/שְׂרָיָ֨ה בֶן תַּנְחֻ֜מֶת וּ/בְנֵ֣י עופי עֵיפַ֣י הַ/נְּטֹפָתִ֗י וִֽ/יזַנְיָ֨הוּ֙ בֶּן הַ/מַּ֣עֲכָתִ֔י הֵ֖מָּה וְ/אַנְשֵׁי/הֶֽם8Then they came to Gedaliah to Mizpah, even Ishmael the son of Nethaniah, and Johanan and Jonathan the sons of Kareah, and Seraiah the son of Tanhumeth, and the sons of Ephai the Netophathite, and Jezaniah the son of a Maachathite, they and their men.أَتَى إِلَى جَدَلْيَا إِلَى ٱلْمِصْفَاةِ: إِسْمَاعِيلُ بْنُ نَثَنْيَا، وَيُوحَانَانُ وَيُونَاثَانُ ٱبْنَا قَارِيحَ، وَسَرَايَا بْنُ تَنْحُومَثَ، وَبَنُو عِيفَايَ ٱلنَّطُوفَاتِيُّ، وَيَزَنْيَا ٱبْنُ ٱلْمَعْكِيِّ، هُمْ وَرِجَالُهُمْ.
וַ/יִּשָּׁבַ֨ע לָ/הֶ֜ם גְּדַלְיָ֨הוּ בֶן אֲחִיקָ֤ם בֶּן שָׁפָן֙ וּ/לְ/אַנְשֵׁי/הֶ֣ם לֵ/אמֹ֔ר אַל תִּֽירְא֖וּ מֵ/עֲב֣וֹד הַ/כַּשְׂדִּ֑ים שְׁב֣וּ בָ/אָ֗רֶץ וְ/עִבְד֛וּ אֶת מֶ֥לֶךְ בָּבֶ֖ל וְ/יִיטַ֥ב לָ/כֶֽם9And Gedaliah the son of Ahikam the son of Shaphan sware unto them and to their men, saying, Fear not to serve the Chaldeans: dwell in the land, and serve the king of Babylon, and it shall be well with you.فَحَلَفَ لَهُمْ جَدَلْيَا بْنُ أَخِيقَامَ بْنِ شَافَانَ وَلِرِجَالِهِمْ قَائِلًا: «لَا تَخَافُوا مِنْ أَنْ تَخْدِمُوا ٱلْكَلْدَانِيِّينَ. اُسْكُنُوا فِي ٱلْأَرْضِ، وَٱخْدِمُوا مَلِكَ بَابِلَ فَيُحْسَنَ إِلَيْكُمْ.
וַ/אֲנִ֗י הִנְ/נִ֤י יֹשֵׁב֙ בַּ/מִּצְפָּ֔ה לַֽ/עֲמֹד֙ לִ/פְנֵ֣י הַ/כַּשְׂדִּ֔ים אֲשֶׁ֥ר יָבֹ֖אוּ אֵלֵ֑י/נוּ וְ/אַתֶּ֡ם אִסְפוּ֩ יַ֨יִן וְ/קַ֜יִץ וְ/שֶׁ֗מֶן וְ/שִׂ֨מוּ֙ בִּ/כְלֵי/כֶ֔ם וּ/שְׁב֖וּ בְּ/עָרֵי/כֶ֥ם אֲשֶׁר תְּפַשְׂתֶּֽם10As for me, behold, I will dwell at Mizpah to serve the Chaldeans, which will come unto us: but ye, gather ye wine, and summer fruits, and oil, and put {them} in your vessels, and dwell in your cities that ye have taken. {to serve: Heb. to stand before}أَمَّا أَنَا فَهَأَنَذَا سَاكِنٌ فِي ٱلْمِصْفَاةِ لِأَقِفَ أَمَامَ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ ٱلَّذِينَ يَأْتُونَ إِلَيْنَا. أَمَّا أَنْتُمْ فَٱجْمَعُوا خَمْرًا وَتِينًا وَزَيْتًا وَضَعُوا فِي أَوْعِيَتِكُمْ، وَٱسْكُنُوا فِي مُدُنِكُمُ ٱلَّتِي أَخَذْتُمُوهَا».
וְ/גַ֣ם כָּֽל הַ/יְּהוּדִ֡ים אֲשֶׁר בְּ/מוֹאָ֣ב וּ/בִ/בְנֵֽי עַמּ֨וֹן וּ/בֶ/אֱד֜וֹם וַ/אֲשֶׁ֤ר בְּ/כָל הָֽ/אֲרָצוֹת֙ שָֽׁמְע֔וּ כִּֽי נָתַ֧ן מֶֽלֶךְ בָּבֶ֛ל שְׁאֵרִ֖ית לִֽ/יהוּדָ֑ה וְ/כִי֙ הִפְקִ֣יד עֲלֵי/הֶ֔ם אֶת גְּדַלְיָ֖הוּ בֶּן אֲחִיקָ֥ם בֶּן שָׁפָֽן11Likewise when all the Jews that {were} in Moab, and among the Ammonites, and in Edom, and that {were} in all the countries, heard that the king of Babylon had left a remnant of Judah, and that he had set over them Gedaliah the son of Ahikam the son of Shaphan;وَكَذَلِكَ كُلُّ ٱلْيَهُودِ ٱلَّذِينَ فِي مُوآبَ، وَبَيْنَ بَنِي عَمُّونَ، وَفِي أَدُومَ، وَٱلَّذِينَ فِي كُلِّ ٱلْأَرَاضِي، سَمِعُوا أَنَّ مَلِكَ بَابِلَ قَدْ جَعَلَ بَقِيَّةً لِيَهُوذَا، وَقَدْ أَقَامَ عَلَيْهِمْ جَدَلْيَا بْنَ أَخِيقَامَ بْنِ شَافَانَ،
וַ/יָּשֻׁ֣בוּ כָל הַ/יְּהוּדִ֗ים מִ/כָּל הַ/מְּקֹמוֹת֙ אֲשֶׁ֣ר נִדְּחוּ שָׁ֔ם וַ/יָּבֹ֧אוּ אֶֽרֶץ יְהוּדָ֛ה אֶל גְּדַלְיָ֖הוּ הַ/מִּצְפָּ֑תָ/ה וַ/יַּאַסְפ֛וּ יַ֥יִן וָ/קַ֖יִץ הַרְבֵּ֥ה מְאֹֽד12Even all the Jews returned out of all places whither they were driven, and came to the land of Judah, to Gedaliah, unto Mizpah, and gathered wine and summer fruits very much.فَرَجَعَ كُلُّ ٱلْيَهُودِ مِنْ كُلِّ ٱلْمَوَاضِعِ ٱلَّتِي طُوِّحُوا إِلَيْهَا وَأَتَوْا إِلَى أَرْضِ يَهُوذَا، إِلَى جَدَلْيَا، إِلَى ٱلْمِصْفَاةِ، وَجَمَعُوا خَمْرًا وَتِينًا كَثِيرًا جِدًّا.
וְ/יֽוֹחָנָן֙ בֶּן קָרֵ֔חַ וְ/כָל שָׂרֵ֥י הַ/חֲיָלִ֖ים אֲשֶׁ֣ר בַּ/שָּׂדֶ֑ה בָּ֥אוּ אֶל גְּדַלְיָ֖הוּ הַ/מִּצְפָּֽתָ/ה13Moreover Johanan the son of Kareah, and all the captains of the forces that {were} in the fields, came to Gedaliah to Mizpah,ثُمَّ إِنَّ يُوحَانَانَ بْنَ قَارِيحَ وَكُلَّ رُؤَسَاءِ ٱلْجُيُوشِ ٱلَّذِينَ فِي ٱلْحَقْلِ أَتَوْا إِلَى جَدَلْيَا إِلَى ٱلْمِصْفَاةِ،
וַ/יֹּאמְר֣וּ אֵלָ֗י/ו הֲ/יָדֹ֤עַ תֵּדַע֙ כִּ֞י בַּעֲלִ֣יס מֶ֣לֶךְ בְּנֵֽי עַמּ֗וֹן שָׁלַח֙ אֶת יִשְׁמָעֵ֣אל בֶּן נְתַנְיָ֔ה לְ/הַכֹּתְ/ךָ֖ נָ֑פֶשׁ וְ/לֹא הֶאֱמִ֣ין לָ/הֶ֔ם גְּדַלְיָ֖הוּ בֶּן אֲחִיקָֽם14And said unto him, Dost thou certainly know that Baalis the king of the Ammonites hath sent Ishmael the son of Nethaniah to slay thee? But Gedaliah the son of Ahikam believed them not. {to slay...: Heb. to strike thee in soul?}وَقَالُوا لَهُ: «أَتَعْلَمُ عِلْمًا أَنَّ بَعْلِيسَ مَلِكَ بَنِي عَمُّونَ قَدْ أَرْسَلَ إِسْمَاعِيلَ بْنَ نَثَنْيَا لِيَقْتُلَكَ؟» فَلَمْ يُصَدِّقْهُمْ جَدَلْيَا بْنُ أَخِيقَامَ.
וְ/יוֹחָנָ֣ן בֶּן קָרֵ֡חַ אָמַ֣ר אֶל גְּדַלְיָהוּ֩ בַ/סֵּ֨תֶר בַּ/מִּצְפָּ֜ה לֵ/אמֹ֗ר אֵ֤לְכָה נָּא֙ וְ/אַכֶּה֙ אֶת יִשְׁמָעֵ֣אל בֶּן נְתַנְיָ֔ה וְ/אִ֖ישׁ לֹ֣א יֵדָ֑ע לָ֧/מָּה יַכֶּ֣/כָּה נֶּ֗פֶשׁ וְ/נָפֹ֨צוּ֙ כָּל יְהוּדָ֔ה הַ/נִּקְבָּצִ֣ים אֵלֶ֔י/ךָ וְ/אָבְדָ֖ה שְׁאֵרִ֥ית יְהוּדָֽה15Then Johanan the son of Kareah spake to Gedaliah in Mizpah secretly, saying, Let me go, I pray thee, and I will slay Ishmael the son of Nethaniah, and no man shall know {it}: wherefore should he slay thee, that all the Jews which are gathered unto thee should be scattered, and the remnant in Judah perish?فَكَلَّمَ يُوحَانَانُ بْنُ قَارِيحَ جَدَلْيَا سِرًّا فِي ٱلْمِصْفَاةِ قَائِلًا: «دَعْنِي أَنْطَلِقْ وَأَضْرِبْ إِسْمَاعِيلَ بْنَ نَثَنْيَا وَلَا يَعْلَمُ إِنْسَانٌ. لِمَاذَا يَقْتُلُكَ فَيَتَبَدَّدَ كُلُّ يَهُوذَا ٱلْمُجْتَمِعُ إِلَيْكَ، وَتَهْلِكَ بَقِيَّةُ يَهُوذَا؟».
וַ/יֹּ֨אמֶר גְּדַלְיָ֤הוּ בֶן אֲחִיקָם֙ אֶל יוֹחָנָ֣ן בֶּן קָרֵ֔חַ אַֽל תעש תַּעֲשֵׂ֖ה אֶת הַ/דָּבָ֣ר הַ/זֶּ֑ה כִּֽי שֶׁ֛קֶר אַתָּ֥ה דֹבֵ֖ר אֶל יִשְׁמָעֵֽאל16But Gedaliah the son of Ahikam said unto Johanan the son of Kareah, Thou shalt not do this thing: for thou speakest falsely of Ishmael.فَقَالَ جَدَلْيَا بْنُ أَخِيقَامَ لِيُوحَانَانَ بْنِ قَارِيحَ: «لَا تَفْعَلْ هَذَا ٱلْأَمْرَ، لِأَنَّكَ إِنَّمَا تَتَكَلَّمُ بِٱلْكَذِبِ عَنْ إِسْمَاعِيلَ».
41
Yirmeyahu — פרק 41 Jeremiah — Chapter 41
וַ/יְהִ֣י בַּ/חֹ֣דֶשׁ הַ/שְּׁבִיעִ֗י בָּ֣א יִשְׁמָעֵ֣אל בֶּן נְתַנְיָ֣ה בֶן אֱלִישָׁמָ֣ע מִ/זֶּ֣רַע הַ֠/מְּלוּכָה וְ/רַבֵּ֨י הַ/מֶּ֜לֶךְ וַ/עֲשָׂרָ֨ה אֲנָשִׁ֥ים אִתּ֛/וֹ אֶל גְּדַלְיָ֥הוּ בֶן אֲחִיקָ֖ם הַ/מִּצְפָּ֑תָ/ה וַ/יֹּ֨אכְלוּ שָׁ֥ם לֶ֛חֶם יַחְדָּ֖ו בַּ/מִּצְפָּֽה1Now it came to pass in the seventh month, {that} Ishmael the son of Nethaniah the son of Elishama, of the seed royal, and the princes of the king, even ten men with him, came unto Gedaliah the son of Ahikam to Mizpah; and there they did eat bread together in Mizpah.وَكَانَ فِي ٱلشَّهْرِ ٱلسَّابِعِ، أَنَّ إِسْمَاعِيلَ بْنَ نَثَنْيَا بْنِ أَلِيشَامَاعَ، مِنَ ٱلنَّسْلِ ٱلْمُلُوكِيِّ، جَاءَ هُوَ وَعُظَمَاءُ ٱلْمَلِكِ وَعَشَرَةُ رِجَالٍ مَعَهُ إِلَى جَدَلْيَا بْنِ أَخِيقَامَ إِلَى ٱلْمِصْفَاةِ، وَأَكَلُوا هُنَاكَ خُبْزًا مَعًا فِي ٱلْمِصْفَاةِ.
וַ/יָּקָם֩ יִשְׁמָעֵ֨אל בֶּן נְתַנְיָ֜ה וַ/עֲשֶׂ֥רֶת הָ/אֲנָשִׁ֣ים אֲשֶׁר הָי֣וּ אִתּ֗/וֹ וַ֠/יַּכּוּ אֶת גְּדַלְיָ֨הוּ בֶן אֲחִיקָ֧ם בֶּן שָׁפָ֛ן בַּ/חֶ֖רֶב וַ/יָּ֣מֶת אֹת֑/וֹ אֲשֶׁר הִפְקִ֥יד מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל בָּ/אָֽרֶץ2Then arose Ishmael the son of Nethaniah, and the ten men that were with him, and smote Gedaliah the son of Ahikam the son of Shaphan with the sword, and slew him, whom the king of Babylon had made governor over the land.فَقَامَ إِسْمَاعِيلُ بْنُ نَثَنْيَا وَٱلْعَشَرَةُ ٱلرِّجَالِ ٱلَّذِينَ كَانُوا مَعَهُ وَضَرَبُوا جَدَلْيَا بْنَ أَخِيقَامَ بْنِ شَافَانَ بِٱلسَّيْفِ فَقَتَلُوهُ، هَذَا ٱلَّذِي أَقَامَهُ مَلِكُ بَابِلَ عَلَى ٱلْأَرْضِ.
וְ/אֵ֣ת כָּל הַ/יְּהוּדִ֗ים אֲשֶׁר הָי֨וּ אִתּ֤/וֹ אֶת גְּדַלְיָ֨הוּ֙ בַּ/מִּצְפָּ֔ה וְ/אֶת הַ/כַּשְׂדִּ֖ים אֲשֶׁ֣ר נִמְצְאוּ שָׁ֑ם אֵ֚ת אַנְשֵׁ֣י הַ/מִּלְחָמָ֔ה הִכָּ֖ה יִשְׁמָעֵֽאל3Ishmael also slew all the Jews that were with him, {even} with Gedaliah, at Mizpah, and the Chaldeans that were found there, {and} the men of war.وَكُلُّ ٱلْيَهُودِ ٱلَّذِينَ كَانُوا مَعَهُ، أَيْ مَعَ جَدَلْيَا، فِي ٱلْمِصْفَاةِ وَٱلْكَلْدَانِيُّونَ ٱلَّذِينَ وُجِدُوا هُنَاكَ، وَرِجَالُ ٱلْحَرْبِ، ضَرَبَهُمْ إِسْمَاعِيلُ.
וַ/יְהִ֛י בַּ/יּ֥וֹם הַ/שֵּׁנִ֖י לְ/הָמִ֣ית אֶת גְּדַלְיָ֑הוּ וְ/אִ֖ישׁ לֹ֥א יָדָֽע4And it came to pass the second day after he had slain Gedaliah, and no man knew {it},وَكَانَ فِي ٱلْيَوْمِ ٱلثَّانِي بَعْدَ قَتْلِهِ جَدَلْيَا وَلَمْ يَعْلَمْ إِنْسَانٌ،
וַ/יָּבֹ֣אוּ אֲ֠נָשִׁים מִ/שְּׁכֶ֞ם מִ/שִּׁל֤וֹ וּ/מִ/שֹּֽׁמְרוֹן֙ שְׁמֹנִ֣ים אִ֔ישׁ מְגֻלְּחֵ֥י זָקָ֛ן וּ/קְרֻעֵ֥י בְגָדִ֖ים וּ/מִתְגֹּֽדְדִ֑ים וּ/מִנְחָ֤ה וּ/לְבוֹנָה֙ בְּ/יָדָ֔/ם לְ/הָבִ֖יא בֵּ֥ית יְהוָֽה5That there came certain from Shechem, from Shiloh, and from Samaria, {even} fourscore men, having their beards shaven, and their clothes rent, and having cut themselves, with offerings and incense in their hand, to bring {them} to the house of the LORD.أَنَّ رِجَالًا أَتَوْا مِنْ شَكِيمَ وَمِنْ شِيلُوَ وَمِنَ ٱلسَّامِرَةِ، ثَمَانِينَ رَجُلًا مَحْلُوقِي ٱللُّحَى وَمُشَقَّقِي ٱلثِّيَابِ وَمُخَمَّشِينَ، وَبِيَدِهِمْ تَقْدِمَةٌ وَلُبَانٌ لِيُدْخِلُوهُمَا إِلَى بَيْتِ ٱلرَّبِّ.
וַ֠/יֵּצֵא יִשְׁמָעֵ֨אל בֶּן נְתַנְיָ֤ה לִ/קְרָאתָ/ם֙ מִן הַ/מִּצְפָּ֔ה הֹלֵ֥ךְ הָלֹ֖ךְ וּ/בֹכֶ֑ה וַֽ/יְהִי֙ כִּ/פְגֹ֣שׁ אֹתָ֔/ם וַ/יֹּ֣אמֶר אֲלֵי/הֶ֔ם בֹּ֖אוּ אֶל גְּדַלְיָ֥הוּ בֶן אֲחִיקָֽם6And Ishmael the son of Nethaniah went forth from Mizpah to meet them, weeping all along as he went: and it came to pass, as he met them, he said unto them, Come to Gedaliah the son of Ahikam. {weeping...: Heb. in going and weeping}فَخَرَجَ إِسْمَاعِيلُ بْنُ نَثَنْيَا لِلِقَائِهِمْ مِنَ ٱلْمِصْفَاةِ سَائِرًا وَبَاكِيًا. فَكَانَ لَمَّا لَقِيَهُمْ أَنَّهُ قَالَ لَهُمْ: «هَلُمَّ إِلَى جَدَلْيَا بْنِ أَخِيقَامَ».
וַ/יְהִ֕י כְּ/בוֹאָ֖/ם אֶל תּ֣וֹךְ הָ/עִ֑יר וַ/יִּשְׁחָטֵ֞/ם יִשְׁמָעֵ֤אל בֶּן נְתַנְיָה֙ אֶל תּ֣וֹךְ הַ/בּ֔וֹר ה֖וּא וְ/הָ/אֲנָשִׁ֥ים אֲשֶׁר אִתּֽ/וֹ7And it was {so}, when they came into the midst of the city, that Ishmael the son of Nethaniah slew them, {and cast them} into the midst of the pit, he, and the men that {were} with him.فَكَانَ لَمَّا أَتَوْا إِلَى وَسْطِ ٱلْمَدِينَةِ، أَنَّ إِسْمَاعِيلَ بْنَ نَثَنْيَا قَتَلَهُمْ وَأَلْقَاهُمْ إِلَى وَسْطِ ٱلْجُبِّ، هُوَ وَٱلرِّجَالُ ٱلَّذِينَ مَعَهُ.
וַ/עֲשָׂרָ֨ה אֲנָשִׁ֜ים נִמְצְאוּ בָ֗/ם וַ/יֹּאמְר֤וּ אֶל יִשְׁמָעֵאל֙ אַל תְּמִתֵ֔/נוּ כִּֽי יֶשׁ לָ֤/נוּ מַטְמֹנִים֙ בַּ/שָּׂדֶ֔ה חִטִּ֥ים וּ/שְׂעֹרִ֖ים וְ/שֶׁ֣מֶן וּ/דְבָ֑שׁ וַ/יֶּחְדַּ֕ל וְ/לֹ֥א הֱמִיתָ֖/ם בְּ/ת֥וֹךְ אֲחֵי/הֶֽם8But ten men were found among them that said unto Ishmael, Slay us not: for we have treasures in the field, of wheat, and of barley, and of oil, and of honey. So he forbare, and slew them not among their brethren.وَلَكِنْ وُجِدَ فِيهِمْ عَشَرَةُ رِجَالٍ قَالُوا لِإِسْمَاعِيلَ: «لَا تَقْتُلْنَا لِأَنَّهُ يُوجَدُ لَنَا خَزَائِنُ فِي ٱلْحَقْلِ: قَمْحٌ وَشَعِيرٌ وَزَيْتٌ وَعَسَلٌ». فَٱمْتَنَعَ وَلَمْ يَقْتُلْهُمْ بَيْنَ إِخْوَتِهِمْ.
וְ/הַ/בּ֗וֹר אֲשֶׁר֩ הִשְׁלִ֨יךְ שָׁ֤ם יִשְׁמָעֵאל֙ אֵ֣ת כָּל פִּגְרֵ֣י הָ/אֲנָשִׁ֗ים אֲשֶׁ֤ר הִכָּה֙ בְּ/יַד גְּדַלְיָ֔הוּ ה֗וּא אֲשֶׁ֤ר עָשָׂה֙ הַ/מֶּ֣לֶךְ אָסָ֔א מִ/פְּנֵ֖י בַּעְשָׁ֣א מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֑ל אֹת֗/וֹ מִלֵּ֛א יִשְׁמָעֵ֥אל בֶּן נְתַנְיָ֖הוּ חֲלָלִֽים9Now the pit wherein Ishmael had cast all the dead bodies of the men, whom he had slain because of Gedaliah, {was} it which Asa the king had made for fear of Baasha king of Israel: {and} Ishmael the son of Nethaniah filled it with {them that were} slain. {because...: or, near Gedaliah: Heb. by the hand, or, by the side of Gedaliah}فَٱلْجُبُّ ٱلَّذِي طَرَحَ فِيهِ إِسْمَاعِيلُ كُلَّ جُثَثِ ٱلرِّجَالِ ٱلَّذِينَ قَتَلَهُمْ بِسَبَبِ جَدَلْيَا، هُوَ ٱلَّذِي صَنَعَهُ ٱلْمَلِكُ آسَا مِنْ وَجْهِ بَعْشَا مَلِكِ إِسْرَائِيلَ. فَمَلَأَهُ إِسْمَاعِيلُ بْنُ نَثَنْيَا مِنَ ٱلْقَتْلَى.
וַ/יִּ֣שְׁבְּ יִ֠שְׁמָעֵאל אֶת כָּל שְׁאֵרִ֨ית הָ/עָ֜ם אֲשֶׁ֣ר בַּ/מִּצְפָּ֗ה אֶת בְּנ֤וֹת הַ/מֶּ֨לֶךְ֙ וְ/אֶת כָּל הָ/עָם֙ הַ/נִּשְׁאָרִ֣ים בַּ/מִּצְפָּ֔ה אֲשֶׁ֣ר הִפְקִ֗יד נְבֽוּזַרְאֲדָן֙ רַב טַבָּחִ֔ים אֶת גְּדַלְיָ֖הוּ בֶּן אֲחִיקָ֑ם וַ/יִּשְׁבֵּ/ם֙ יִשְׁמָעֵ֣אל בֶּן נְתַנְיָ֔ה וַ/יֵּ֕לֶךְ לַ/עֲבֹ֖ר אֶל בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן10Then Ishmael carried away captive all the residue of the people that {were} in Mizpah, {even} the king's daughters, and all the people that remained in Mizpah, whom Nebuzaradan the captain of the guard had committed to Gedaliah the son of Ahikam: and Ishmael the son of Nethaniah carried them away captive, and departed to go over to the Ammonites.فَسَبَى إِسْمَاعِيلُ كُلَّ بَقِيَّةِ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِينَ فِي ٱلْمِصْفَاةِ، بَنَاتِ ٱلْمَلِكِ وَكُلَّ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِي بَقِيَ فِي ٱلْمِصْفَاةِ، ٱلَّذِينَ أَقَامَ عَلَيْهِمْ نَبُوزَرَادَانُ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ جَدَلْيَا بْنَ أَخِيقَامَ، سَبَاهُمْ إِسْمَاعِيلُ بْنُ نَثَنْيَا وَذَهَبَ لِيَعْبُرَ إِلَى بَنِي عَمُّونَ.
וַ/יִּשְׁמַע֙ יוֹחָנָ֣ן בֶּן קָרֵ֔חַ וְ/כָל שָׂרֵ֥י הַ/חֲיָלִ֖ים אֲשֶׁ֣ר אִתּ֑/וֹ אֵ֤ת כָּל הָֽ/רָעָה֙ אֲשֶׁ֣ר עָשָׂ֔ה יִשְׁמָעֵ֖אל בֶּן נְתַנְיָֽה11But when Johanan the son of Kareah, and all the captains of the forces that {were} with him, heard of all the evil that Ishmael the son of Nethaniah had done,فَلَمَّا سَمِعَ يُوحَانَانُ بْنُ قَارِيحَ وَكُلُّ رُؤَسَاءِ ٱلْجُيُوشِ ٱلَّذِينَ مَعَهُ بِكُلِّ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي فَعَلَهُ إِسْمَاعِيلُ بْنُ نَثَنْيَا،
וַ/יִּקְחוּ֙ אֶת כָּל הָ֣/אֲנָשִׁ֔ים וַ/יֵּ֣לְכ֔וּ לְ/הִלָּחֵ֖ם עִם יִשְׁמָעֵ֣אל בֶּן נְתַנְיָ֑ה וַ/יִּמְצְא֣וּ אֹת֔/וֹ אֶל מַ֥יִם רַבִּ֖ים אֲשֶׁ֥ר בְּ/גִבְעֽוֹן12Then they took all the men, and went to fight with Ishmael the son of Nethaniah, and found him by the great waters that {are} in Gibeon.أَخَذُوا كُلَّ ٱلرِّجَالِ وَسَارُوا لِيُحَارِبُوا إِسْمَاعِيلَ بْنَ نَثَنْيَا، فَوَجَدُوهُ عِنْدَ ٱلْمِيَاهِ ٱلْكَثِيرَةِ ٱلَّتِي فِي جِبْعُونَ.
וַ/יְהִ֗י כִּ/רְא֤וֹת כָּל הָ/עָם֙ אֲשֶׁ֣ר אֶת יִשְׁמָעֵ֔אל אֶת יֽוֹחָנָן֙ בֶּן קָרֵ֔חַ וְ/אֵ֛ת כָּל שָׂרֵ֥י הַ/חֲיָלִ֖ים אֲשֶׁ֣ר אִתּ֑/וֹ וַ/יִּשְׂמָֽחוּ13Now it came to pass, {that} when all the people which {were} with Ishmael saw Johanan the son of Kareah, and all the captains of the forces that {were} with him, then they were glad.وَلَمَّا رَأَى كُلُّ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِي مَعَ إِسْمَاعِيلَ يُوحَانَانَ بْنَ قَارِيحَ وَكُلَّ رُؤَسَاءِ ٱلْجُيُوشِ ٱلَّذِينَ مَعَهُمْ فَرِحُوا.
וַ/יָּסֹ֨בּוּ֙ כָּל הָ/עָ֔ם אֲשֶׁר שָׁבָ֥ה יִשְׁמָעֵ֖אל מִן הַ/מִּצְפָּ֑ה וַ/יָּשֻׁ֨בוּ֙ וַ/יֵּ֣לְכ֔וּ אֶל יֽוֹחָנָ֖ן בֶּן קָרֵֽחַ14So all the people that Ishmael had carried away captive from Mizpah cast about and returned, and went unto Johanan the son of Kareah.فَدَارَ كُلُّ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِي سَبَاهُ إِسْمَاعِيلُ مِنَ ٱلْمِصْفَاةِ، وَرَجَعُوا وَسَارُوا إِلَى يُوحَانَانَ بْنِ قَارِيحَ.
וְ/יִשְׁמָעֵ֣אל בֶּן נְתַנְיָ֗ה נִמְלַט֙ בִּ/שְׁמֹנָ֣ה אֲנָשִׁ֔ים מִ/פְּנֵ֖י יֽוֹחָנָ֑ן וַ/יֵּ֖לֶךְ אֶל בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן15But Ishmael the son of Nethaniah escaped from Johanan with eight men, and went to the Ammonites.أَمَّا إِسْمَاعِيلُ بْنُ نَثَنْيَا فَهَرَبَ بِثَمَانِيَةِ رِجَالٍ مِنْ وَجْهِ يُوحَانَانَ وَسَارَ إِلَى بَنِي عَمُّونَ.
וַ/יִּקַּח֩ יוֹחָנָ֨ן בֶּן קָרֵ֜חַ וְ/כָל שָׂרֵ֧י הַ/חֲיָלִ֣ים אֲשֶׁר אִתּ֗/וֹ אֵ֣ת כָּל שְׁאֵרִ֤ית הָ/עָם֙ אֲשֶׁ֣ר הֵ֠שִׁיב מֵ/אֵ֨ת יִשְׁמָעֵ֤אל בֶּן נְתַנְיָה֙ מִן הַ/מִּצְפָּ֔ה אַחַ֣ר הִכָּ֔ה אֶת גְּדַלְיָ֖ה בֶּן אֲחִיקָ֑ם גְּבָרִ֞ים אַנְשֵׁ֣י הַ/מִּלְחָמָ֗ה וְ/נָשִׁ֤ים וְ/טַף֙ וְ/סָ֣רִסִ֔ים אֲשֶׁ֥ר הֵשִׁ֖יב מִ/גִּבְעֽוֹן16Then took Johanan the son of Kareah, and all the captains of the forces that {were} with him, all the remnant of the people whom he had recovered from Ishmael the son of Nethaniah, from Mizpah, after {that} he had slain Gedaliah the son of Ahikam, {even} mighty men of war, and the women, and the children, and the eunuchs, whom he had brought again from Gibeon:فَأَخَذَ يُوحَانَانُ بْنُ قَارِيحَ وَكُلُّ رُؤَسَاءِ ٱلْجُيُوشِ ٱلَّذِينَ مَعَهُ، كُلَّ بَقِيَّةِ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِينَ ٱسْتَرَدَّهُمْ مِنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ نَثَنْيَا مِنَ ٱلْمِصْفَاةِ، بَعْدَ قَتْلِ جَدَلْيَا بْنِ أَخِيقَامَ، رِجَالَ ٱلْحَرْبِ ٱلْمُقْتَدِرِينَ وَٱلنِّسَاءَ وَٱلْأَطْفَالَ وَٱلْخِصْيَانَ ٱلَّذِينَ ٱسْتَرَدَّهُمْ مِنْ جِبْعُونَ.
וַ/יֵּלְכ֗וּ וַ/יֵּֽשְׁבוּ֙ בְּ/גֵר֣וּת כמו/הם כִּמְהָ֔ם אֲשֶׁר אֵ֖צֶל בֵּ֣ית לָ֑חֶם לָ/לֶ֖כֶת לָ/ב֥וֹא מִצְרָֽיִם17And they departed, and dwelt in the habitation of Chimham, which is by Bethlehem, to go to enter into Egypt,فَسَارُوا وَأَقَامُوا فِي جَيْرُوتَ كِمْهَامَ ٱلَّتِي بِجَانِبِ بَيْتِ لَحْمٍ، لِكَيْ يَسِيرُوا وَيَدْخُلُوا مِصْرَ
מִ/פְּנֵי֙ הַ/כַּשְׂדִּ֔ים כִּ֥י יָרְא֖וּ מִ/פְּנֵי/הֶ֑ם כִּֽי הִכָּ֞ה יִשְׁמָעֵ֣אל בֶּן נְתַנְיָ֗ה אֶת גְּדַלְיָ֨הוּ֙ בֶּן אֲחִיקָ֔ם אֲשֶׁר הִפְקִ֥יד מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל בָּ/אָֽרֶץ18Because of the Chaldeans: for they were afraid of them, because Ishmael the son of Nethaniah had slain Gedaliah the son of Ahikam, whom the king of Babylon made governor in the land.مِنْ وَجْهِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ لِأَنَّهُمْ كَانُوا خَائِفِينَ مِنْهُمْ، لِأَنَّ إِسْمَاعِيلَ بْنَ نَثَنْيَا كَانَ قَدْ ضَرَبَ جَدَلْيَا بْنَ أَخِيقَامَ ٱلَّذِي أَقَامَهُ مَلِكُ بَابِلَ عَلَى ٱلْأَرْضِ.
42
Yirmeyahu — פרק 42 Jeremiah — Chapter 42
וַֽ/יִּגְּשׁוּ֙ כָּל שָׂרֵ֣י הַ/חֲיָלִ֔ים וְ/יֽוֹחָנָן֙ בֶּן קָרֵ֔חַ וִֽ/יזַנְיָ֖ה בֶּן הוֹשַֽׁעְיָ֑ה וְ/כָל הָ/עָ֖ם מִ/קָּטֹ֥ן וְ/עַד גָּדֽוֹל1Then all the captains of the forces, and Johanan the son of Kareah, and Jezaniah the son of Hoshaiah, and all the people from the least even unto the greatest, came near,فَتَقَدَّمَ كُلُّ رُؤَسَاءِ ٱلْجُيُوشِ وَيُوحَانَانُ بْنُ قَارِيحَ، وَيَزَنْيَا بْنُ هُوشَعْيَا، وَكُلُّ ٱلشَّعْبِ مِنَ ٱلصَّغِيرِ إِلَى ٱلْكَبِيرِ،
וַ/יֹּאמְר֞וּ אֶֽל יִרְמְיָ֣הוּ הַ/נָּבִ֗יא תִּפָּל נָ֤א תְחִנָּתֵ֨/נוּ֙ לְ/פָנֶ֔י/ךָ וְ/הִתְפַּלֵּ֤ל בַּעֲדֵ֨/נוּ֙ אֶל יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔י/ךָ בְּעַ֖ד כָּל הַ/שְּׁאֵרִ֣ית הַ/זֹּ֑את כִּֽי נִשְׁאַ֤רְנוּ מְעַט֙ מֵֽ/הַרְבֵּ֔ה כַּ/אֲשֶׁ֥ר עֵינֶ֖י/ךָ רֹא֥וֹת אֹתָֽ/נוּ2And said unto Jeremiah the prophet, Let, we beseech thee, our supplication be accepted before thee, and pray for us unto the LORD thy God, {even} for all this remnant; (for we are left {but} a few of many, as thine eyes do behold us:) {Let...: or, Let our supplication fall before thee}وَقَالُوا لِإِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ: «لَيْتَ تَضَرُّعَنَا يَقَعُ أَمَامَكَ، فَتُصَلِّيَ لِأَجْلِنَا إِلَى ٱلرَّبِّ إِلَهِكَ لِأَجْلِ كُلِّ هَذِهِ ٱلْبَقِيَّةِ. لِأَنَّنَا قَدْ بَقِينَا قَلِيلِينَ مِنْ كَثِيرِينَ كَمَا تَرَانَا عَيْنَاكَ.
וְ/יַגֶּד לָ֨/נוּ֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔י/ךָ אֶת הַ/דֶּ֖רֶךְ אֲשֶׁ֣ר נֵֽלֶךְ בָּ֑/הּ וְ/אֶת הַ/דָּבָ֖ר אֲשֶׁ֥ר נַעֲשֶֽׂה3That the LORD thy God may shew us the way wherein we may walk, and the thing that we may do.فَيُخْبِرُنَا ٱلرَّبُّ إِلَهُكَ عَنِ ٱلطَّرِيقِ ٱلَّذِي نَسِيرُ فِيهِ، وَٱلْأَمْرِ ٱلَّذِي نَفْعَلُهُ».
וַ/יֹּ֨אמֶר אֲלֵי/הֶ֜ם יִרְמְיָ֤הוּ הַ/נָּבִיא֙ שָׁמַ֔עְתִּי הִנְ/נִ֧י מִתְפַּלֵּ֛ל אֶל יְהוָ֥ה אֱלֹהֵי/כֶ֖ם כְּ/דִבְרֵי/כֶ֑ם וְֽ/הָיָ֡ה כָּֽל הַ/דָּבָר֩ אֲשֶׁר יַעֲנֶ֨ה יְהוָ֤ה אֶתְ/כֶם֙ אַגִּ֣יד לָ/כֶ֔ם לֹֽא אֶמְנַ֥ע מִ/כֶּ֖ם דָּבָֽר4Then Jeremiah the prophet said unto them, I have heard {you}; behold, I will pray unto the LORD your God according to your words; and it shall come to pass, {that} whatsoever thing the LORD shall answer you, I will declare {it} unto you; I will keep nothing back from you.فَقَالَ لَهُمْ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيُّ: «قَدْ سَمِعْتُ. هَأَنَذَا أُصَلِّي إِلَى ٱلرَّبِّ إِلَهِكُمْ كَقَوْلِكُمْ، وَيَكُونُ أَنَّ كُلَّ ٱلْكَلَامِ ٱلَّذِي يُجِيبُكُمُ ٱلرَّبُّ أُخْبِرُكُمْ بِهِ. لَا أَمْنَعُ عَنْكُمْ شَيْئًا».
וְ/הֵ֨מָּה֙ אָמְר֣וּ אֶֽל יִרְמְיָ֔הוּ יְהִ֤י יְהוָה֙ בָּ֔/נוּ לְ/עֵ֖ד אֱמֶ֣ת וְ/נֶאֱמָ֑ן אִם לֹ֡א כְּֽ/כָל הַ֠/דָּבָר אֲשֶׁ֨ר יִֽשְׁלָחֲ/ךָ֜ יְהוָ֧ה אֱלֹהֶ֛י/ךָ אֵלֵ֖י/נוּ כֵּ֥ן נַעֲשֶֽׂה5Then they said to Jeremiah, The LORD be a true and faithful witness between us, if we do not even according to all things for the which the LORD thy God shall send thee to us.فَقَالُوا هُمْ لِإِرْمِيَا: «لِيَكُنِ ٱلرَّبُّ بَيْنَنَا شَاهِدًا صَادِقًا وَأَمِينًا إِنَّنَا نَفْعَلُ حَسَبَ كُلِّ أَمْرٍ يُرْسِلُكَ بِهِ ٱلرَّبُّ إِلَهُكَ إِلَيْنَا،
אִם ט֣וֹב וְ/אִם רָ֔ע בְּ/ק֣וֹל יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֗י/נוּ אֲשֶׁ֨ר אנו אֲנַ֜חְנוּ שֹׁלְחִ֥ים אֹתְ/ךָ֛ אֵלָ֖י/ו נִשְׁמָ֑ע לְמַ֨עַן֙ אֲשֶׁ֣ר יִֽיטַב לָ֔/נוּ כִּ֣י נִשְׁמַ֔ע בְּ/ק֖וֹל יְהוָ֥ה אֱלֹהֵֽי/נוּ6Whether {it be} good, or whether {it be} evil, we will obey the voice of the LORD our God, to whom we send thee; that it may be well with us, when we obey the voice of the LORD our God.إِنْ خَيْرًا وَإِنْ شَرًّا. فَإِنَّنَا نَسْمَعُ لِصَوْتِ ٱلرَّبِّ إِلَهِكَ ٱلَّذِي نَحْنُ مُرْسِلُوكَ إِلَيْهِ لِيُحْسَنَ إِلَيْنَا إِذَا سَمِعْنَا لِصَوْتِ ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا».
וַ/יְהִ֕י מִ/קֵּ֖ץ עֲשֶׂ֣רֶת יָמִ֑ים וַ/יְהִ֥י דְבַר יְהוָ֖ה אֶֽל יִרְמְיָֽהוּ7And it came to pass after ten days, that the word of the LORD came unto Jeremiah.وَكَانَ بَعْدَ عَشَرَةِ أَيَّامٍ أَنَّ كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا.
וַ/יִּקְרָ֗א אֶל יֽוֹחָנָן֙ בֶּן קָרֵ֔חַ וְ/אֶ֛ל כָּל שָׂרֵ֥י הַ/חֲיָלִ֖ים אֲשֶׁ֣ר אִתּ֑/וֹ וּ/לְ/כָ֨ל הָ/עָ֔ם לְ/מִ/קָּטֹ֥ן וְ/עַד גָּדֽוֹל8Then called he Johanan the son of Kareah, and all the captains of the forces which {were} with him, and all the people from the least even to the greatest,فَدَعَا يُوحَانَانَ بْنَ قَارِيحَ وَكُلَّ رُؤَسَاءِ ٱلْجُيُوشِ ٱلَّذِينَ مَعَهُ، وَكُلَّ ٱلشَّعْبِ مِنَ ٱلصَّغِيرِ إِلَى ٱلْكَبِيرِ،
וַ/יֹּ֣אמֶר אֲלֵי/הֶ֔ם כֹּֽה אָמַ֥ר יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל אֲשֶׁ֨ר שְׁלַחְתֶּ֤ם אֹתִ/י֙ אֵלָ֔י/ו לְ/הַפִּ֥יל תְּחִנַּתְ/כֶ֖ם לְ/פָנָֽי/ו9And said unto them, Thus saith the LORD, the God of Israel, unto whom ye sent me to present your supplication before him;وَقَالَ لَهُمْ: «هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ ٱلَّذِي أَرْسَلْتُمُونِي إِلَيْهِ لِكَيْ أُلْقِيَ تَضَرُّعَكُمْ أَمَامَهُ:
אִם שׁ֤וֹב תֵּֽשְׁבוּ֙ בָּ/אָ֣רֶץ הַ/זֹּ֔את וּ/בָנִ֤יתִי אֶתְ/כֶם֙ וְ/לֹ֣א אֶהֱרֹ֔ס וְ/נָטַעְתִּ֥י אֶתְ/כֶ֖ם וְ/לֹ֣א אֶתּ֑וֹשׁ כִּ֤י נִחַ֨מְתִּי֙ אֶל הָ֣/רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר עָשִׂ֖יתִי לָ/כֶֽם10If ye will still abide in this land, then will I build you, and not pull {you} down, and I will plant you, and not pluck {you} up: for I repent me of the evil that I have done unto you.إِنْ كُنْتُمْ تَسْكُنُونَ فِي هَذِهِ ٱلْأَرْضِ، فَإِنِّي أَبْنِيكُمْ وَلَا أَنْقُضُكُمْ، وَأَغْرِسُكُمْ وَلَا أَقْتَلِعُكُمْ. لِأَنِّي نَدِمْتُ عَنِ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي صَنَعْتُهُ بِكُمْ.
אַל תִּֽירְא֗וּ מִ/פְּנֵי֙ מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֔ל אֲשֶׁר אַתֶּ֥ם יְרֵאִ֖ים מִ/פָּנָ֑י/ו אַל תִּֽירְא֤וּ מִמֶּ֨/נּוּ֙ נְאֻם יְהוָ֔ה כִּֽי אִתְּ/כֶ֣ם אָ֔נִי לְ/הוֹשִׁ֧יעַ אֶתְ/כֶ֛ם וּ/לְ/הַצִּ֥יל אֶתְ/כֶ֖ם מִ/יָּדֽ/וֹ11Be not afraid of the king of Babylon, of whom ye are afraid; be not afraid of him, saith the LORD: for I {am} with you to save you, and to deliver you from his hand.لَا تَخَافُوا مَلِكَ بَابِلَ ٱلَّذِي أَنْتُمْ خَائِفُوهُ. لَا تَخَافُوهُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لِأَنِّي أَنَا مَعَكُمْ لِأُخَلِّصَكُمْ وَأُنْقِذَكُمْ مِنْ يَدِهِ.
וְ/אֶתֵּ֥ן לָ/כֶ֛ם רַחֲמִ֖ים וְ/רִחַ֣ם אֶתְ/כֶ֑ם וְ/הֵשִׁ֥יב אֶתְ/כֶ֖ם אֶל אַדְמַתְ/כֶֽם12And I will shew mercies unto you, that he may have mercy upon you, and cause you to return to your own land.وَأُعْطِيَكُمْ نِعْمَةً، فَيَرْحَمُكُمْ وَيَرُدُّكُمْ إِلَى أَرْضِكُمْ.
וְ/אִם אֹמְרִ֣ים אַתֶּ֔ם לֹ֥א נֵשֵׁ֖ב בָּ/אָ֣רֶץ הַ/זֹּ֑את לְ/בִלְתִּ֣י שְׁמֹ֔עַ בְּ/ק֖וֹל יְהוָ֥ה אֱלֹהֵי/כֶֽם13But if ye say, We will not dwell in this land, neither obey the voice of the LORD your God,«وَإِنْ قُلْتُمْ: لَا نَسْكُنُ فِي هَذِهِ ٱلْأَرْضِ. وَلَمْ تَسْمَعُوا لِصَوْتِ ٱلرَّبِّ إِلَهِكُمْ،
לֵ/אמֹ֗ר לֹ֚א כִּ֣י אֶ֤רֶץ מִצְרַ֨יִם֙ נָב֔וֹא אֲשֶׁ֤ר לֹֽא נִרְאֶה֙ מִלְחָמָ֔ה וְ/ק֥וֹל שׁוֹפָ֖ר לֹ֣א נִשְׁמָ֑ע וְ/לַ/לֶּ֥חֶם לֹֽא נִרְעָ֖ב וְ/שָׁ֥ם נֵשֵֽׁב14Saying, No; but we will go into the land of Egypt, where we shall see no war, nor hear the sound of the trumpet, nor have hunger of bread; and there will we dwell:قَائِلِينَ: لَا بَلْ إِلَى أَرْضِ مِصْرَ نَذْهَبُ، حَيْثُ لَا نَرَى حَرْبًا، وَلَا نَسْمَعُ صَوْتَ بُوقٍ، وَلَا نَجُوعُ لِلْخُبْزِ، وَهُنَاكَ نَسْكُنُ.
וְ/עַתָּ֕ה לָ/כֵ֛ן שִׁמְע֥וּ דְבַר יְהוָ֖ה שְׁאֵרִ֣ית יְהוּדָ֑ה כֹּֽה אָמַר֩ יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל אִם אַ֠תֶּם שׂ֣וֹם תְּשִׂמ֤וּ/ן פְּנֵי/כֶם֙ לָ/בֹ֣א מִצְרַ֔יִם וּ/בָאתֶ֖ם לָ/ג֥וּר שָֽׁם15And now therefore hear the word of the LORD, ye remnant of Judah; Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; If ye wholly set your faces to enter into Egypt, and go to sojourn there;فَٱلْآنَ لِذَلِكَ ٱسْمَعُوا كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ يَابَقِيَّةَ يَهُوذَا، هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: إِنْ كُنْتُمْ تَجْعَلُونَ وُجُوهَكُمْ لِلدُّخُولِ إِلَى مِصْرَ، وَتَذْهَبُونَ لِتَتَغَرَّبُوا هُنَاكَ،
וְ/הָיְתָ֣ה הַ/חֶ֗רֶב אֲשֶׁ֤ר אַתֶּם֙ יְרֵאִ֣ים מִמֶּ֔/נָּה שָׁ֛ם תַּשִּׂ֥יג אֶתְ/כֶ֖ם בְּ/אֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם וְ/הָ/רָעָ֞ב אֲשֶׁר אַתֶּ֣ם דֹּאֲגִ֣ים מִמֶּ֗/נּוּ שָׁ֣ם יִדְבַּ֧ק אַחֲרֵי/כֶ֛ם מִצְרַ֖יִם וְ/שָׁ֥ם תָּמֻֽתוּ16Then it shall come to pass, {that} the sword, which ye feared, shall overtake you there in the land of Egypt, and the famine, whereof ye were afraid, shall follow close after you there in Egypt; and there ye shall die. {shall follow...: Heb. shall cleave after you}يَحْدُثُ أَنَّ ٱلسَّيْفَ ٱلَّذِي أَنْتُمْ خَائِفُونَ مِنْهُ يُدْرِكُكُمْ هُنَاكَ فِي أَرْضِ مِصْرَ، وَٱلْجُوعَ ٱلَّذِي أَنْتُمْ خَائِفُونَ مِنْهُ يَلْحَقُكُمْ هُنَاكَ فِي مِصْرَ، فَتَمُوتُونَ هُنَاكَ.
וְ/יִֽהְי֣וּ כָל הָ/אֲנָשִׁ֗ים אֲשֶׁר שָׂ֨מוּ אֶת פְּנֵי/הֶ֜ם לָ/ב֤וֹא מִצְרַ֨יִם֙ לָ/ג֣וּר שָׁ֔ם יָמ֕וּתוּ בַּ/חֶ֖רֶב בָּ/רָעָ֣ב וּ/בַ/דָּ֑בֶר וְ/לֹֽא יִהְיֶ֤ה לָ/הֶם֙ שָׂרִ֣יד וּ/פָלִ֔יט מִ/פְּנֵי֙ הָֽ/רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר אֲנִ֖י מֵבִ֥יא עֲלֵי/הֶֽם17So shall it be with all the men that set their faces to go into Egypt to sojourn there; they shall die by the sword, by the famine, and by the pestilence: and none of them shall remain or escape from the evil that I will bring upon them. {So...: Heb. So shall all the men be}وَيَكُونُ أَنَّ كُلَّ ٱلرِّجَالِ ٱلَّذِينَ جَعَلُوا وُجُوهَهُمْ لِلدُّخُولِ إِلَى مِصْرَ لِيَتَغَرَّبُوا هُنَاكَ، يَمُوتُونَ بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ وَٱلْوَبَإِ، وَلَا يَكُونُ مِنْهُمْ بَاقٍ وَلَا نَاجٍ مِنَ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي أَجْلِبُهُ أَنَا عَلَيْهِمْ.
כִּי֩ כֹ֨ה אָמַ֜ר יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֮ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ כַּ/אֲשֶׁר֩ נִתַּ֨ךְ אַפִּ֜/י וַ/חֲמָתִ֗/י עַל יֹֽשְׁבֵי֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם כֵּ֣ן תִּתַּ֤ךְ חֲמָתִ/י֙ עֲלֵי/כֶ֔ם בְּ/בֹאֲ/כֶ֖ם מִצְרָ֑יִם וִ/הְיִיתֶ֞ם לְ/אָלָ֤ה וּ/לְ/שַׁמָּה֙ וְ/לִ/קְלָלָ֣ה וּ/לְ/חֶרְפָּ֔ה וְ/לֹֽא תִרְא֣וּ ע֔וֹד אֶת הַ/מָּק֖וֹם הַ/זֶּֽה18For thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; As mine anger and my fury hath been poured forth upon the inhabitants of Jerusalem; so shall my fury be poured forth upon you, when ye shall enter into Egypt: and ye shall be an execration, and an astonishment, and a curse, and a reproach; and ye shall see this place no more.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: كَمَا ٱنْسَكَبَ غَضَبِي وَغَيْظِي عَلَى سُكَّانِ أُورُشَلِيمَ، هَكَذَا يَنْسَكِبُ غَيْظِي عَلَيْكُمْ عِنْدَ دُخُولِكُمْ إِلَى مِصْرَ، فَتَصِيرُونَ حَلَفًا وَدَهَشًا وَلَعْنَةً وَعَارًا، وَلَا تَرَوْنَ بَعْدُ هَذَا ٱلْمَوْضِعَ».
דִּבֶּ֨ר יְהוָ֤ה עֲלֵי/כֶם֙ שְׁאֵרִ֣ית יְהוּדָ֔ה אַל תָּבֹ֖אוּ מִצְרָ֑יִם יָדֹ֨עַ֙ תֵּֽדְע֔וּ כִּי הַעִידֹ֥תִי בָ/כֶ֖ם הַ/יּֽוֹם19The LORD hath said concerning you, O ye remnant of Judah; Go ye not into Egypt: know certainly that I have admonished you this day. {admonished...: Heb. testified against you}«قَدْ تَكَلَّمَ ٱلرَّبُّ عَلَيْكُمْ يَا بَقِيَّةَ يَهُوذَا: لَا تَدْخُلُوا مِصْرَ. ٱعْلَمُوا عِلْمًا أَنِّي قَدْ أَنْذَرْتُكُمُ ٱلْيَوْمَ.
כִּ֣י התעתי/ם הִתְעֵיתֶם֮ בְּ/נַפְשֽׁוֹתֵי/כֶם֒ כִּֽי אַתֶּ֞ם שְׁלַחְתֶּ֣ם אֹתִ֗/י אֶל יְהוָ֤ה אֱלֹֽהֵי/כֶם֙ לֵ/אמֹ֔ר הִתְפַּלֵּ֣ל בַּעֲדֵ֔/נוּ אֶל יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֑י/נוּ וּ/כְ/כֹל֩ אֲשֶׁ֨ר יֹאמַ֜ר יְהוָ֧ה אֱלֹהֵ֛י/נוּ כֵּ֥ן הַגֶּד לָ֖/נוּ וְ/עָשִֽׂינוּ20For ye dissembled in your hearts, when ye sent me unto the LORD your God, saying, Pray for us unto the LORD our God; and according unto all that the LORD our God shall say, so declare unto us, and we will do {it}. {ye dissembled...: or, ye have used deceit against your souls}لِأَنَّكُمْ قَدْ خَدَعْتُمْ أَنْفُسَكُمْ إِذْ أَرْسَلْتُمُونِي إِلَى ٱلرَّبِّ إِلَهِكُمْ قَائِلِينَ: صَلِّ لِأَجْلِنَا إِلَى ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا، وَحَسَبَ كُلِّ مَا يَقُولُهُ ٱلرَّبُّ إِلَهُنَا هَكَذَا أَخْبِرْنَا فَنَفْعَلَ.
וָ/אַגִּ֥ד לָ/כֶ֖ם הַ/יּ֑וֹם וְ/לֹ֣א שְׁמַעְתֶּ֗ם בְּ/קוֹל֙ יְהוָ֣ה אֱלֹֽהֵי/כֶ֔ם וּ/לְ/כֹ֖ל אֲשֶׁר שְׁלָחַ֥/נִי אֲלֵי/כֶֽם21And {now} I have this day declared {it} to you; but ye have not obeyed the voice of the LORD your God, nor any {thing} for the which he hath sent me unto you.فَقَدْ أَخْبَرْتُكُمُ ٱلْيَوْمَ فَلَمْ تَسْمَعُوا لِصَوْتِ ٱلرَّبِّ إِلَهِكُمْ، وَلَا لِشَيْءٍ مِمَّا أَرْسَلَنِي بِهِ إِلَيْكُمْ.
וְ/עַתָּה֙ יָדֹ֣עַ תֵּֽדְע֔וּ כִּ֗י בַּ/חֶ֛רֶב בָּ/רָעָ֥ב וּ/בַ/דֶּ֖בֶר תָּמ֑וּתוּ בַּ/מָּקוֹם֙ אֲשֶׁ֣ר חֲפַצְתֶּ֔ם לָ/ב֖וֹא לָ/ג֥וּר שָֽׁם22Now therefore know certainly that ye shall die by the sword, by the famine, and by the pestilence, in the place whither ye desire to go {and} to sojourn. {to go...: or, to go to sojourn}فَٱلْآنَ ٱعْلَمُوا عِلْمًا أَنَّكُمْ تَمُوتُونَ بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ وَٱلْوَبَإِ فِي ٱلْمَوْضِعِ ٱلَّذِي ٱبْتَغَيْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوهُ لِتَتَغَرَّبُوا فِيهِ».
43
Yirmeyahu — פרק 43 Jeremiah — Chapter 43
וַ/יְהִי֩ כְּ/כַלּ֨וֹת יִרְמְיָ֜הוּ לְ/דַבֵּ֣ר אֶל כָּל הָ/עָ֗ם אֶת כָּל דִּבְרֵי֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵי/הֶ֔ם אֲשֶׁ֧ר שְׁלָח֛/וֹ יְהוָ֥ה אֱלֹהֵי/הֶ֖ם אֲלֵי/הֶ֑ם אֵ֥ת כָּל הַ/דְּבָרִ֖ים הָ/אֵֽלֶּה1And it came to pass, {that} when Jeremiah had made an end of speaking unto all the people all the words of the LORD their God, for which the LORD their God had sent him to them, {even} all these words,وَكَانَ لَمَّا فَرَغَ إِرْمِيَا مِنْ أَنْ كَلَّمَ كُلَّ ٱلشَّعْبِ بِكُلِّ كَلَامِ ٱلرَّبِّ إِلَهِهِمِ، ٱلَّذِي أَرْسَلَهُ ٱلرَّبُّ إِلَهُهُمْ إِلَيْهِمْ،بِكُلِّ هَذَا ٱلكَلَامِ،
וַ/יֹּ֨אמֶר עֲזַרְיָ֤ה בֶן הוֹשַֽׁעְיָה֙ וְ/יוֹחָנָ֣ן בֶּן קָרֵ֔חַ וְ/כָל הָ/אֲנָשִׁ֖ים הַ/זֵּדִ֑ים אֹמְרִ֣ים אֶֽל יִרְמְיָ֗הוּ שֶׁ֚קֶר אַתָּ֣ה מְדַבֵּ֔ר לֹ֣א שְׁלָחֲ/ךָ֞ יְהוָ֤ה אֱלֹהֵ֨י/נוּ֙ לֵ/אמֹ֔ר לֹֽא תָבֹ֥אוּ מִצְרַ֖יִם לָ/ג֥וּר שָֽׁם2Then spake Azariah the son of Hoshaiah, and Johanan the son of Kareah, and all the proud men, saying unto Jeremiah, Thou speakest falsely: the LORD our God hath not sent thee to say, Go not into Egypt to sojourn there:أَنَّ عَزَرْيَا بْنَ هُوشَعْيَا وَيُوحَانَانَ بْنَ قَارِيحَ، وَكُلَّ ٱلرِّجَالِ ٱلْمُتَكَبِّرِينَ كَلَّمُوا إِرْمِيَا قَائِلِينَ: «أَنْتَ مُتَكَلِّمٌ بِٱلْكَذِبِ! لَمْ يُرْسِلْكَ ٱلرَّبُّ إِلَهُنَا لِتَقُولَ: لَا تَذْهَبُوا إِلَى مِصْرَ لِتَتَغَرَّبُوا هُنَاكَ.
כִּ֗י בָּרוּךְ֙ בֶּן נֵ֣רִיָּ֔ה מַסִּ֥ית אֹתְ/ךָ֖ בָּ֑/נוּ לְמַעַן֩ תֵּ֨ת אֹתָ֤/נוּ בְ/יַֽד הַ/כַּשְׂדִּים֙ לְ/הָמִ֣ית אֹתָ֔/נוּ וּ/לְ/הַגְל֥וֹת אֹתָ֖/נוּ בָּבֶֽל3But Baruch the son of Neriah setteth thee on against us, for to deliver us into the hand of the Chaldeans, that they might put us to death, and carry us away captives into Babylon.بَلْ بَارُوخُ بْنُ نِيرِيَّا مُهَيِّجُكَ عَلَيْنَا لِتَدْفَعَنَا لِيَدِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ لِيَقْتُلُونَا، وَلِيَسْبُونَا إِلَى بَابِلَ».
וְ/לֹֽא שָׁמַע֩ יוֹחָנָ֨ן בֶּן קָרֵ֜חַ וְ/כָל שָׂרֵ֧י הַ/חֲיָלִ֛ים וְ/כָל הָ/עָ֖ם בְּ/ק֣וֹל יְהוָ֑ה לָ/שֶׁ֖בֶת בְּ/אֶ֥רֶץ יְהוּדָֽה4So Johanan the son of Kareah, and all the captains of the forces, and all the people, obeyed not the voice of the LORD, to dwell in the land of Judah.فَلَمْ يَسْمَعْ يُوحَانَانُ بْنُ قَارِيحَ وَكُلُّ رُؤَسَاءِ ٱلْجُيُوشِ وَكُلُّ ٱلشَّعْبِ لِصَوْتِ ٱلرَّبِّ بِٱلْإِقَامَةِ فِي أَرْضِ يَهُوذَا،
וַ/יִּקַּ֞ח יוֹחָנָ֤ן בֶּן קָרֵ֨חַ֙ וְ/כָל שָׂרֵ֣י הַ/חֲיָלִ֔ים אֵ֖ת כָּל שְׁאֵרִ֣ית יְהוּדָ֑ה אֲשֶׁר שָׁ֗בוּ מִ/כָּל הַ/גּוֹיִם֙ אֲשֶׁ֣ר נִדְּחוּ שָׁ֔ם לָ/ג֖וּר בְּ/אֶ֥רֶץ יְהוּדָֽה5But Johanan the son of Kareah, and all the captains of the forces, took all the remnant of Judah, that were returned from all nations, whither they had been driven, to dwell in the land of Judah;بَلْ أَخَذَ يُوحَانَانُ بْنُ قَارِيحَ، وَكُلُّ رُؤَسَاءِ ٱلْجُيُوشِ، كُلَّ بَقِيَّةِ يَهُوذَا ٱلَّذِينَ رَجَعُوا مِنْ كُلِّ ٱلْأُمَمِ ٱلَّذِينَ طُوِّحُوا إِلَيْهِمْ لِيَتَغَرَّبُوا فِي أَرْضِ يَهُوذَا،
אֶֽת הַ֠/גְּבָרִים וְ/אֶת הַ/נָּשִׁ֣ים וְ/אֶת הַ/טַּף֮ וְ/אֶת בְּנ֣וֹת הַ/מֶּלֶךְ֒ וְ/אֵ֣ת כָּל הַ/נֶּ֗פֶשׁ אֲשֶׁ֤ר הִנִּ֨יחַ֙ נְבוּזַרְאֲדָ֣ן רַב טַבָּחִ֔ים אֶת גְּדַלְיָ֖הוּ בֶּן אֲחִיקָ֣ם בֶּן שָׁפָ֑ן וְ/אֵת֙ יִרְמְיָ֣הוּ הַ/נָּבִ֔יא וְ/אֶת בָּר֖וּךְ בֶּן נֵרִיָּֽהוּ6{Even} men, and women, and children, and the king's daughters, and every person that Nebuzaradan the captain of the guard had left with Gedaliah the son of Ahikam the son of Shaphan, and Jeremiah the prophet, and Baruch the son of Neriah.ٱلرِّجَالَ وَٱلنِّسَاءَ وَٱلْأَطْفَالَ وَبَنَاتِ ٱلْمَلِكِ، وَكُلَّ ٱلْأَنْفُسِ ٱلَّذِينَ تَرَكَهُمْ نَبُوزَرَادَانُ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ، مَعَ جَدَلْيَا بْنِ أَخِيقَامَ بْنِ شَافَانَ، وَإِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ وَبَارُوخَ بْنِ نِيرِيَّا،
וַ/יָּבֹ֨אוּ֙ אֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם כִּ֛י לֹ֥א שָׁמְע֖וּ בְּ/ק֣וֹל יְהוָ֑ה וַ/יָּבֹ֖אוּ עַד תַּחְפַּנְחֵֽס7So they came into the land of Egypt: for they obeyed not the voice of the LORD: thus came they {even} to Tahpanhes.فَجَاءُوا إِلَى أَرْضِ مِصْرَ لِأَنَّهُمْ لَمْ يَسْمَعُوا لِصَوْتِ ٱلرَّبِّ وَأَتَوْا إِلَى تَحْفَنْحِيسَ.
וַ/יְהִ֤י דְבַר יְהוָה֙ אֶֽל יִרְמְיָ֔הוּ בְּ/תַחְפַּנְחֵ֖ס לֵ/אמֹֽר8Then came the word of the LORD unto Jeremiah in Tahpanhes, saying,ثُمَّ صَارَتْ كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ إِلَى إِرْمِيَا فِي تَحْفَنْحِيسَ قَائِلَةً:
קַ֣ח בְּ/יָדְ/ךָ֞ אֲבָנִ֣ים גְּדֹל֗וֹת וּ/טְמַנְתָּ֤/ם בַּ/מֶּ֨לֶט֙ בַּ/מַּלְבֵּ֔ן אֲשֶׁ֛ר בְּ/פֶ֥תַח בֵּית פַּרְעֹ֖ה בְּ/תַחְפַּנְחֵ֑ס לְ/עֵינֵ֖י אֲנָשִׁ֥ים יְהוּדִֽים9Take great stones in thine hand, and hide them in the clay in the brickkiln, which {is} at the entry of Pharaoh's house in Tahpanhes, in the sight of the men of Judah;«خُذْ بِيَدِكَ حِجَارَةً كَبِيرَةً وَٱطْمُرْهَا فِي ٱلْمِلَاطِ، فِي ٱلْمَلْبِنِ ٱلَّذِي عِنْدَ بَابِ بَيْتِ فِرْعَوْنَ فِي تَحْفَنْحِيسَ أَمَامَ رِجَالٍ يَهُودٍ.
וְ/אָמַרְתָּ֣ אֲלֵי/הֶ֡ם כֹּֽה אָמַר֩ יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל הִנְ/נִ֤י שֹׁלֵ֨חַ֙ וְ֠/לָקַחְתִּי אֶת נְבוּכַדְרֶאצַּ֤ר מֶֽלֶךְ בָּבֶל֙ עַבְדִּ֔/י וְ/שַׂמְתִּ֣י כִסְא֔/וֹ מִ/מַּ֛עַל לָ/אֲבָנִ֥ים הָ/אֵ֖לֶּה אֲשֶׁ֣ר טָמָ֑נְתִּי וְ/נָטָ֥ה אֶת שפרור/ו שַׁפְרִיר֖/וֹ עֲלֵי/הֶֽם10And say unto them, Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Behold, I will send and take Nebuchadrezzar the king of Babylon, my servant, and will set his throne upon these stones that I have hid; and he shall spread his royal pavilion over them.وَقُلْ لَهُمْ: هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَأَنَذَا أُرْسِلُ وَآخُذُ نَبُوخَذْرَاصَّرَ مَلِكَ بَابِلَ عَبْدِي، وَأَضَعُ كُرْسِيَّهُ فَوْقَ هَذِهِ ٱلْحِجَارَةِ ٱلَّتِي طَمَرْتُهَا فَيُبْسِطُ دِيبَاجَهُ عَلَيْهَا.
ו/בא/ה וּ/בָ֕א וְ/הִכָּ֖ה אֶת אֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם אֲשֶׁ֧ר לַ/מָּ֣וֶת לַ/מָּ֗וֶת וַ/אֲשֶׁ֤ר לַ/שְּׁבִי֙ לַ/שֶּׁ֔בִי וַ/אֲשֶׁ֥ר לַ/חֶ֖רֶב לֶ/חָֽרֶב11And when he cometh, he shall smite the land of Egypt, {and deliver} such {as are} for death to death; and such {as are} for captivity to captivity; and such {as are} for the sword to the sword.وَيَأْتِي وَيَضْرِبُ أَرْضَ مِصْرَ، ٱلَّذِي لِلْمَوْتِ فَلِلْمَوْتِ، وَٱلَّذِي لِلسَّبْيِ فَلِلسَّبْيِ، وَٱلَّذِي لِلسَّيْفِ فَلِلسَّيْفِ.
וְ/הִצַּ֣תִּי אֵ֗שׁ בְּ/בָתֵּי֙ אֱלֹהֵ֣י מִצְרַ֔יִם וּ/שְׂרָפָ֖/ם וְ/שָׁבָ֑/ם וְ/עָטָה֩ אֶת אֶ֨רֶץ מִצְרַ֜יִם כַּ/אֲשֶׁר יַעְטֶ֤ה הָֽ/רֹעֶה֙ אֶת בִּגְד֔/וֹ וְ/יָצָ֥א מִ/שָּׁ֖ם בְּ/שָׁלֽוֹם12And I will kindle a fire in the houses of the gods of Egypt; and he shall burn them, and carry them away captives: and he shall array himself with the land of Egypt, as a shepherd putteth on his garment; and he shall go forth from thence in peace.وَأُوقِدُ نَارًا فِي بُيُوتِ آلِهَةِ مِصْرَ فَيُحْرِقُهَا وَيَسْبِيهَا، وَيَلْبَسُ أَرْضَ مِصْرَ كَمَا يَلْبَسُ ٱلرَّاعِي رِدَاءَهُ، ثُمَّ يَخْرُجُ مِنْ هُنَاكَ بِسَلَامٍ.
וְ/שִׁבַּ֗ר אֶֽת מַצְּבוֹת֙ בֵּ֣ית שֶׁ֔מֶשׁ אֲשֶׁ֖ר בְּ/אֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם וְ/אֶת בָּתֵּ֥י אֱלֹהֵֽי מִצְרַ֖יִם יִשְׂרֹ֥ף בָּ/אֵֽשׁ13He shall break also the images of Bethshemesh, that {is} in the land of Egypt; and the houses of the gods of the Egyptians shall he burn with fire. {images: Heb. statues, or, standing images} {Bethshemesh: or, The house of the sun}وَيَكْسِرُ أَنْصَابَ بَيْتَ شَمْسٍ ٱلَّتِي فِي أَرْضِ مِصْرَ، وَيُحْرِقُ بُيُوتَ آلِهَةِ مِصْرَ بِٱلنَّارِ».
44
Yirmeyahu — פרק 44 Jeremiah — Chapter 44
הַ/דָּבָר֙ אֲשֶׁ֣ר הָיָ֣ה אֶֽל יִרְמְיָ֔הוּ אֶ֚ל כָּל הַ/יְּהוּדִ֔ים הַ/יֹּשְׁבִ֖ים בְּ/אֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם הַ/יֹּשְׁבִ֤ים בְּ/מִגְדֹּל֙ וּ/בְ/תַחְפַּנְחֵ֣ס וּ/בְ/נֹ֔ף וּ/בְ/אֶ֥רֶץ פַּתְר֖וֹס לֵ/אמֹֽר1The word that came to Jeremiah concerning all the Jews which dwell in the land of Egypt, which dwell at Migdol, and at Tahpanhes, and at Noph, and in the country of Pathros, saying,اَلْكَلِمَةُ ٱلَّتِي صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا مِنْ جِهَةِ كُلِّ ٱلْيَهُودِ ٱلسَّاكِنِينَ فِي أَرْضِ مِصْرَ، ٱلسَّاكِنِينَ فِي مَجْدَلَ وَفِي تَحْفَنْحِيسَ، وَفِي نُوفَ وَفِي أَرْضِ فَتْرُوسَ قَائِلَةً:
כֹּה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אַתֶּ֣ם רְאִיתֶ֗ם אֵ֤ת כָּל הָֽ/רָעָה֙ אֲשֶׁ֤ר הֵבֵ֨אתִי֙ עַל יְר֣וּשָׁלִַ֔ם וְ/עַ֖ל כָּל עָרֵ֣י יְהוּדָ֑ה וְ/הִנָּ֤/ם חָרְבָּה֙ הַ/יּ֣וֹם הַ/זֶּ֔ה וְ/אֵ֥ין בָּ/הֶ֖ם יוֹשֵֽׁב2Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Ye have seen all the evil that I have brought upon Jerusalem, and upon all the cities of Judah; and, behold, this day they {are} a desolation, and no man dwelleth therein,«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: أَنْتُمْ رَأَيْتُمْ كُلَّ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي جَلَبْتُهُ عَلَى أُورُشَلِيمَ، وَعَلَى كُلِّ مُدُنِ يَهُوذَا، فَهَا هِيَ خَرِبَةٌ هَذَا ٱلْيَوْمَ وَلَيْسَ فِيهَا سَاكِنٌ،
מִ/פְּנֵ֣י רָעָתָ֗/ם אֲשֶׁ֤ר עָשׂוּ֙ לְ/הַכְעִסֵ֔/נִי לָ/לֶ֣כֶת לְ/קַטֵּ֔ר לַ/עֲבֹ֖ד לֵ/אלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֑ים אֲשֶׁר֙ לֹ֣א יְדָע֔וּ/ם הֵ֖מָּה אַתֶּ֥ם וַ/אֲבֹתֵי/כֶֽם3Because of their wickedness which they have committed to provoke me to anger, in that they went to burn incense, {and} to serve other gods, whom they knew not, {neither} they, ye, nor your fathers.مِنْ أَجْلِ شَرِّهِمِ ٱلَّذِي فَعَلُوهُ لِيُغِيظُونِي، إِذْ ذَهَبُوا لِيُبَخِّرُوا وَيَعْبُدُوا آلِهَةً أُخْرَى لَمْ يَعْرِفُوهَا هُمْ وَلَا أَنْتُمْ وَلَا آبَاؤُكُمْ.
וָ/אֶשְׁלַ֤ח אֲלֵי/כֶם֙ אֶת כָּל עֲבָדַ֣/י הַ/נְּבִיאִ֔ים הַשְׁכֵּ֥ים וְ/שָׁלֹ֖חַ לֵ/אמֹ֑ר אַל נָ֣א תַעֲשׂ֗וּ אֵ֛ת דְּבַֽר הַ/תֹּעֵבָ֥ה הַ/זֹּ֖את אֲשֶׁ֥ר שָׂנֵֽאתִי4Howbeit I sent unto you all my servants the prophets, rising early and sending {them}, saying, Oh, do not this abominable thing that I hate.فَأَرْسَلْتُ إِلَيْكُمْ كُلَّ عَبِيدِي ٱلْأَنْبِيَاءِ مُبَكِّرًا وَمُرْسِلًا قَائِلًا: لَا تَفْعَلُوا أَمْرَ هَذَا ٱلرِّجْسِ ٱلَّذِي أَبْغَضْتُهُ.
וְ/לֹ֤א שָֽׁמְעוּ֙ וְ/לֹא הִטּ֣וּ אֶת אָזְנָ֔/ם לָ/שׁ֖וּב מֵ/רָֽעָתָ֑/ם לְ/בִלְתִּ֥י קַטֵּ֖ר לֵ/אלֹהִ֥ים אֲחֵרִֽים5But they hearkened not, nor inclined their ear to turn from their wickedness, to burn no incense unto other gods.فَلَمْ يَسْمَعُوا وَلَا أَمَالُوا أُذْنَهُمْ لِيَرْجِعُوا عَنْ شَرِّهِمْ فَلَا يُبَخِّرُوا لِآلِهَةٍ أُخْرَى.
וַ/תִּתַּ֤ךְ חֲמָתִ/י֙ וְ/אַפִּ֔/י וַ/תִּבְעַר֙ בְּ/עָרֵ֣י יְהוּדָ֔ה וּ/בְ/חֻצ֖וֹת יְרֽוּשָׁלִָ֑ם וַ/תִּהְיֶ֛ינָה לְ/חָרְבָּ֥ה לִ/שְׁמָמָ֖ה כַּ/יּ֥וֹם הַ/זֶּֽה6Wherefore my fury and mine anger was poured forth, and was kindled in the cities of Judah and in the streets of Jerusalem; and they are wasted {and} desolate, as at this day.فَٱنْسَكَبَ غَيْظِي وَغَضَبِي، وَٱشْتَعَلَا في مُدُنِ يَهُوذَا وَفِي شَوَارِعِ أُورُشَلِيمَ، فَصَارَتْ خَرِبَةً مُقْفِرَةً كَهَذَا ٱلْيَوْمِ.
וְ/עַתָּ֡ה כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָה֩ אֱלֹהֵ֨י צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל לָ/מָה֩ אַתֶּ֨ם עֹשִׂ֜ים רָעָ֤ה גְדוֹלָה֙ אֶל נַפְשֹׁ֣תֵ/כֶ֔ם לְ/הַכְרִ֨ית לָ/כֶ֧ם אִישׁ וְ/אִשָּׁ֛ה עוֹלֵ֥ל וְ/יוֹנֵ֖ק מִ/תּ֣וֹךְ יְהוּדָ֑ה לְ/בִלְתִּ֛י הוֹתִ֥יר לָ/כֶ֖ם שְׁאֵרִֽית7Therefore now thus saith the LORD, the God of hosts, the God of Israel; Wherefore commit ye {this} great evil against your souls, to cut off from you man and woman, child and suckling, out of Judah, to leave you none to remain; {out...: Heb. out of the midst of Judah}فَٱلْآنَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ ٱلْجُنُودِ، إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: لِمَاذَا أَنْتُمْ فَاعِلُونَ شَرًّا عَظِيمًا ضِدَّ أَنْفُسِكُمْ لِٱنْقِرَاضِكُمْ رِجَالًا وَنِسَاءً أَطْفَالًا وَرُضَّعًا مِنْ وَسْطِ يَهُوذَا وَلَا تَبْقَى لَكُمْ بَقِيَّةٌ؟
לְ/הַכְעִסֵ֨/נִי֙ בְּ/מַעֲשֵׂ֣י יְדֵי/כֶ֔ם לְ/קַטֵּ֞ר לֵ/אלֹהִ֤ים אֲחֵרִים֙ בְּ/אֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם אֲשֶׁר אַתֶּ֥ם בָּאִ֖ים לָ/ג֣וּר שָׁ֑ם לְמַ֨עַן֙ הַכְרִ֣ית לָ/כֶ֔ם וּ/לְמַ֤עַן הֱיֽוֹתְ/כֶם֙ לִ/קְלָלָ֣ה וּ/לְ/חֶרְפָּ֔ה בְּ/כֹ֖ל גּוֹיֵ֥י הָ/אָֽרֶץ8In that ye provoke me unto wrath with the works of your hands, burning incense unto other gods in the land of Egypt, whither ye be gone to dwell, that ye might cut yourselves off, and that ye might be a curse and a reproach among all the nations of the earth?لِإِغَاظَتِي بِأَعْمَالِ أَيَادِيكُمْ، إِذْ تُبَخِّرُونَ لِآلِهَةٍ أُخْرَى فِي أَرْضِ مِصْرَ ٱلَّتِي أَتَيْتُمْ إِلَيْهَا لِتَتَغَرَّبُوا فِيهَا، لِكَيْ تَنْقَرِضُوا وَلِكَيْ تَصِيرُوا لَعْنَةً وَعَارًا بَيْنَ كُلِّ أُمَمِ ٱلْأَرْضِ.
הַֽ/שְׁכַחְתֶּם֩ אֶת רָע֨וֹת אֲבוֹתֵי/כֶ֜ם וְ/אֶת רָע֣וֹת מַלְכֵ֣י יְהוּדָ֗ה וְ/אֵת֙ רָע֣וֹת נָשָׁ֔י/ו וְ/אֵת֙ רָעֹ֣תֵ/כֶ֔ם וְ/אֵ֖ת רָעֹ֣ת נְשֵׁי/כֶ֑ם אֲשֶׁ֤ר עָשׂוּ֙ בְּ/אֶ֣רֶץ יְהוּדָ֔ה וּ/בְ/חֻצ֖וֹת יְרוּשָׁלִָֽם9Have ye forgotten the wickedness of your fathers, and the wickedness of the kings of Judah, and the wickedness of their wives, and your own wickedness, and the wickedness of your wives, which they have committed in the land of Judah, and in the streets of Jerusalem? {wickedness...: Heb. wickednesses, or, punishments, etc}هَلْ نَسِيتُمْ شُرُورَ آبَائِكُمْ وَشُرُورَ مُلُوكِ يَهُوذَا وَشُرُورَ نِسَائِهِمْ، وَشُرُورَكُمْ وَشُرُورَ نِسَائِكُمُ ٱلَّتِي فُعِلَتْ فِي أَرْضِ يَهُوذَا وَفِي شَوَارِعِ أُورُشَلِيمَ؟
לֹ֣א דֻכְּא֔וּ עַ֖ד הַ/יּ֣וֹם הַ/זֶּ֑ה וְ/לֹ֣א יָרְא֗וּ וְ/לֹֽא הָלְכ֤וּ בְ/תֽוֹרָתִ/י֙ וּ/בְ/חֻקֹּתַ֔/י אֲשֶׁר נָתַ֥תִּי לִ/פְנֵי/כֶ֖ם וְ/לִ/פְנֵ֥י אֲבוֹתֵי/כֶֽם10They are not humbled {even} unto this day, neither have they feared, nor walked in my law, nor in my statutes, that I set before you and before your fathers. {humbled: Heb. contrite}لَمْ يُذَلُّوا إِلَى هَذَا ٱلْيَوْمِ، وَلَا خَافُوا وَلَا سَلَكُوا فِي شَرِيعَتِي وَفَرَائِضِي ٱلَّتِي جَعَلْتُهَا أَمَامَكُمْ وَأَمَامَ آبَائِكُمْ.
לָ/כֵ֗ן כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הִנְ/נִ֨י שָׂ֥ם פָּנַ֛/י בָּ/כֶ֖ם לְ/רָעָ֑ה וּ/לְ/הַכְרִ֖ית אֶת כָּל יְהוּדָֽה11Therefore thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Behold, I will set my face against you for evil, and to cut off all Judah.«لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَأَنَذَا أَجْعَلُ وَجْهِي عَلَيْكُمْ لِلشَّرِّ، وَلِأَقْرِضَ كُلَّ يَهُوذَا.
וְ/לָקַחְתִּ֞י אֶת שְׁאֵרִ֣ית יְהוּדָ֗ה אֲשֶׁר שָׂ֨מוּ פְנֵי/הֶ֜ם לָ/ב֣וֹא אֶֽרֶץ מִצְרַיִם֮ לָ/ג֣וּר שָׁם֒ וְ/תַ֨מּוּ כֹ֜ל בְּ/אֶ֧רֶץ מִצְרַ֣יִם יִפֹּ֗לוּ בַּ/חֶ֤רֶב בָּֽ/רָעָב֙ יִתַּ֔מּוּ מִ/קָּטֹן֙ וְ/עַד גָּד֔וֹל בַּ/חֶ֥רֶב וּ/בָ/רָעָ֖ב יָמֻ֑תוּ וְ/הָיוּ֙ לְ/אָלָ֣ה לְ/שַׁמָּ֔ה וְ/לִ/קְלָלָ֖ה וּ/לְ/חֶרְפָּֽה12And I will take the remnant of Judah, that have set their faces to go into the land of Egypt to sojourn there, and they shall all be consumed, {and} fall in the land of Egypt; they shall {even} be consumed by the sword {and} by the famine: they shall die, from the least even unto the greatest, by the sword and by the famine: and they shall be an execration, {and} an astonishment, and a curse, and a reproach.وَآخُذُ بَقِيَّةَ يَهُوذَا ٱلَّذِينَ جَعَلُوا وُجُوهَهُمْ لِلدُّخُولِ إِلَى أَرْضِ مِصْرَ لِيَتَغَرَّبُوا هُنَاكَ، فَيَفْنَوْنَ كُلُّهُمْ فِي أَرْضِ مِصْرَ. يَسْقُطُونَ بِٱلسَّيْفِ وَبِالْجُوعِ. يَفْنَوْنَ مِنَ ٱلصَّغِيرِ إِلَى ٱلْكَبِيرِ بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ. يَمُوتُونَ وَيَصِيرُونَ حَلْفًا وَدَهَشًا وَلَعْنَةً وَعَارًا.
וּ/פָקַדְתִּ֗י עַ֤ל הַ/יּֽוֹשְׁבִים֙ בְּ/אֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם כַּ/אֲשֶׁ֥ר פָּקַ֖דְתִּי עַל יְרֽוּשָׁלִָ֑ם בַּ/חֶ֥רֶב בָּ/רָעָ֖ב וּ/בַ/דָּֽבֶר13For I will punish them that dwell in the land of Egypt, as I have punished Jerusalem, by the sword, by the famine, and by the pestilence:وَأُعَاقِبُ ٱلَّذِينَ يَسْكُنُونَ فِي أَرْضِ مِصْرَ، كَمَا عَاقَبْتُ أُورُشَلِيمَ بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ وَٱلْوَبَإِ.
וְ/לֹ֨א יִהְיֶ֜ה פָּלִ֤יט וְ/שָׂרִיד֙ לִ/שְׁאֵרִ֣ית יְהוּדָ֔ה הַ/בָּאִ֥ים לָ/גֽוּר שָׁ֖ם בְּ/אֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם וְ/לָ/שׁ֣וּב אֶ֣רֶץ יְהוּדָ֗ה אֲשֶׁר הֵ֜מָּה מְנַשְּׂאִ֤ים אֶת נַפְשָׁ/ם֙ לָ/שׁוּב֙ לָ/שֶׁ֣בֶת שָׁ֔ם כִּ֥י לֹֽא יָשׁ֖וּבוּ כִּ֥י אִם פְּלֵטִֽים14So that none of the remnant of Judah, which are gone into the land of Egypt to sojourn there, shall escape or remain, that they should return into the land of Judah, to the which they have a desire to return to dwell there: for none shall return but such as shall escape. {have...: Heb. lift up their soul}وَلَا يَكُونُ نَاجٍ وَلَا بَاقٍ لِبَقِيَّةِ يَهُوذَا ٱلْآتِينَ لِيَتَغَرَّبُوا هُنَاكَ فِي أَرْضِ مِصْرَ، لِيَرْجِعُوا إِلَى أَرْضِ يَهُوذَا ٱلَّتِي يَشْتَاقُونَ إِلَى ٱلرُّجُوعِ لِأَجْلِ ٱلسَّكَنِ فِيهَا، لِأَنَّهُ لَا يَرْجِعُ مِنْهُمْ إِلَّا ٱلْمُنْفَلِتُونَ».
וַ/יַּעֲנ֣וּ אֶֽת יִרְמְיָ֗הוּ כָּל הָ/אֲנָשִׁ֤ים הַ/יֹּֽדְעִים֙ כִּֽי מְקַטְּר֤וֹת נְשֵׁי/הֶם֙ לֵ/אלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֔ים וְ/כָל הַ/נָּשִׁ֥ים הָ/עֹמְד֖וֹת קָהָ֣ל גָּד֑וֹל וְ/כָל הָ/עָ֛ם הַ/יֹּשְׁבִ֥ים בְּ/אֶֽרֶץ מִצְרַ֖יִם בְּ/פַתְר֥וֹס לֵ/אמֹֽר15Then all the men which knew that their wives had burned incense unto other gods, and all the women that stood by, a great multitude, even all the people that dwelt in the land of Egypt, in Pathros, answered Jeremiah, saying,فَأَجَابَ إِرْمِيَا كُلُّ ٱلرِّجَالِ ٱلَّذِينَ عَرَفُوا أَنَّ نِسَاءَهُمْ يُبَخِّرْنَ لِآلِهَةٍ أُخْرَى، وَكُلُّ ٱلنِّسَاءِ ٱلْوَاقِفَاتِ، مَحْفَلٌ كَبِيرٌ، وَكُلُّ ٱلشَّعْبِ ٱلسَّاكِنِ فِي أَرْضِ مِصْرَ فِي فَتْرُوسَ قَائِلِينَ:
הַ/דָּבָ֛ר אֲשֶׁר דִּבַּ֥רְתָּ אֵלֵ֖י/נוּ בְּ/שֵׁ֣ם יְהוָ֑ה אֵינֶ֥/נּוּ שֹׁמְעִ֖ים אֵלֶֽי/ךָ16{As for} the word that thou hast spoken unto us in the name of the LORD, we will not hearken unto thee.«إِنَّنَا لَا نَسْمَعُ لَكَ ٱلْكَلِمَةَ ٱلَّتِي كَلَّمْتَنَا بِهَا بِٱسْمِ ٱلرَّبِّ،
כִּ֩י עָשֹׂ֨ה נַעֲשֶׂ֜ה אֶֽת כָּל הַ/דָּבָ֣ר אֲשֶׁר יָצָ֣א מִ/פִּ֗י/נוּ לְ/קַטֵּ֞ר לִ/מְלֶ֣כֶת הַ/שָּׁמַיִם֮ וְ/הַסֵּֽיךְ לָ֣/הּ נְסָכִים֒ כַּ/אֲשֶׁ֨ר עָשִׂ֜ינוּ אֲנַ֤חְנוּ וַ/אֲבֹתֵ֨י/נוּ֙ מְלָכֵ֣י/נוּ וְ/שָׂרֵ֔י/נוּ בְּ/עָרֵ֣י יְהוּדָ֔ה וּ/בְ/חֻצ֖וֹת יְרוּשָׁלִָ֑ם וַ/נִּֽשְׂבַּֽע לֶ֨חֶם֙ וַ/נִּֽהְיֶ֣ה טוֹבִ֔ים וְ/רָעָ֖ה לֹ֥א רָאִֽינוּ17But we will certainly do whatsoever thing goeth forth out of our own mouth, to burn incense unto the queen of heaven, and to pour out drink offerings unto her, as we have done, we, and our fathers, our kings, and our princes, in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem: for {then} had we plenty of victuals, and were well, and saw no evil. {queen...: or, frame of heaven} {victuals: Heb. bread}بَلْ سَنَعْمَلُ كُلَّ أَمْرٍ خَرَجَ مِنْ فَمِنَا، فَنُبَخِّرُ لِمَلِكَةِ ٱلسَّمَاوَاتِ، وَنَسْكُبُ لَهَا سَكَائِبَ. كَمَا فَعَلْنَا نَحْنُ وَآبَاؤُنَا وَمُلُوكُنَا وَرُؤَسَاؤُنَا فِي أَرْضِ يَهُوذَا وَفِي شَوَارِعِ أُورُشَلِيمَ، فَشَبِعْنَا خُبْزًا وَكُنَّا بِخَيْرٍ وَلَمْ نَرَ شَرًّا.
וּ/מִן אָ֡ז חָדַ֜לְנוּ לְ/קַטֵּ֨ר לִ/מְלֶ֧כֶת הַ/שָּׁמַ֛יִם וְ/הַסֵּֽךְ לָ֥/הּ נְסָכִ֖ים חָסַ֣רְנוּ כֹ֑ל וּ/בַ/חֶ֥רֶב וּ/בָ/רָעָ֖ב תָּֽמְנוּ18But since we left off to burn incense to the queen of heaven, and to pour out drink offerings unto her, we have wanted all {things}, and have been consumed by the sword and by the famine.وَلَكِنْ مِنْ حِينَ كَفَفْنَا عَنِ ٱلتَّبْخِيرِ لِمَلِكَةِ ٱلسَّمَاوَاتِ وَسَكْبِ سَكَائِبَ لَهَا، ٱحْتَجْنَا إِلَى كُلٍّ، وَفَنِينَا بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ.
וְ/כִֽי אֲנַ֤חְנוּ מְקַטְּרִים֙ לִ/מְלֶ֣כֶת הַ/שָּׁמַ֔יִם וּ/לְ/הַסֵּ֥ךְ לָ֖/הּ נְסָכִ֑ים הֲ/מִֽ/בַּלְעֲדֵ֣י אֲנָשֵׁ֗י/נוּ עָשִׂ֨ינוּ לָ֤/הּ כַּוָּנִים֙ לְ/הַ֣עֲצִבָ֔/ה וְ/הַסֵּ֥ךְ לָ֖/הּ נְסָכִֽים19And when we burned incense to the queen of heaven, and poured out drink offerings unto her, did we make her cakes to worship her, and pour out drink offerings unto her, without our men? {men: or, husbands?}وَإِذْ كُنَّا نُبَخِّرُ لِمَلِكَةِ ٱلسَّمَاوَاتِ وَنَسْكُبُ لَهَا سَكَائِبَ، فَهَلْ بِدُونِ رِجَالِنَا كُنَّا نَصْنَعُ لَهَا كَعْكًا لِنَعْبُدَهَا وَنَسْكُبُ لَهَا ٱلسَّكَائِبَ؟».
וַ/יֹּ֥אמֶר יִרְמְיָ֖הוּ אֶל כָּל הָ/עָ֑ם עַל הַ/גְּבָרִ֤ים וְ/עַל הַ/נָּשִׁים֙ וְ/עַל כָּל הָ/עָ֔ם הָ/עֹנִ֥ים אֹת֛/וֹ דָּבָ֖ר לֵ/אמֹֽר20Then Jeremiah said unto all the people, to the men, and to the women, and to all the people which had given him {that} answer, saying,فَكَلَّمَ إِرْمِيَا كُلَّ ٱلشَّعْبِ، ٱلرِّجَالَ وَٱلنِّسَاءَ وَكُلَّ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِينَ جَاوَبُوهُ بِهَذَا ٱلْكَلَامِ قَائِلًا:
הֲ/ל֣וֹא אֶת הַ/קִּטֵּ֗ר אֲשֶׁ֨ר קִטַּרְתֶּ֜ם בְּ/עָרֵ֤י יְהוּדָה֙ וּ/בְ/חֻצ֣וֹת יְרוּשָׁלִַ֔ם אַתֶּ֧ם וַ/אֲבֽוֹתֵי/כֶ֛ם מַלְכֵי/כֶ֥ם וְ/שָׂרֵי/כֶ֖ם וְ/עַ֣ם הָ/אָ֑רֶץ אֹתָ/ם֙ זָכַ֣ר יְהוָ֔ה וַֽ/תַּעֲלֶ֖ה עַל לִבּֽ/וֹ21The incense that ye burned in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, ye, and your fathers, your kings, and your princes, and the people of the land, did not the LORD remember them, and came it {not} into his mind?«أَلَيْسَ ٱلْبَخُورُ ٱلَّذِي بَخَّرْتُمُوهُ فِي مُدُنِ يَهُوذَا وَفِي شَوَارِعِ أُورُشَلِيمَ، أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمْ وَمُلُوكُكُمْ وَرُؤَسَاؤُكُمْ وَشَعْبُ ٱلْأَرْضِ، هُوَ ٱلَّذِي ذَكَرَهُ ٱلرَّبُّ وَصَعِدَ عَلَى قَلْبِهِ.
וְ/לֹֽא יוּכַל֩ יְהוָ֨ה ע֜וֹד לָ/שֵׂ֗את מִ/פְּנֵי֙ רֹ֣עַ מַעַלְלֵי/כֶ֔ם מִ/פְּנֵ֥י הַ/תּוֹעֵבֹ֖ת אֲשֶׁ֣ר עֲשִׂיתֶ֑ם וַ/תְּהִ֣י אַ֠רְצְ/כֶם לְ/חָרְבָּ֨ה וּ/לְ/שַׁמָּ֧ה וְ/לִ/קְלָלָ֛ה מֵ/אֵ֥ין יוֹשֵׁ֖ב כְּ/הַ/יּ֥וֹם הַ/זֶּֽה22So that the LORD could no longer bear, because of the evil of your doings, {and} because of the abominations which ye have committed; therefore is your land a desolation, and an astonishment, and a curse, without an inhabitant, as at this day.وَلَمْ يَسْتَطِعِ ٱلرَّبُّ أَنْ يَحْتَمِلَ بَعْدُ مِنْ أَجْلِ شَرِّ أَعْمَالِكُمْ، مِنْ أَجْلِ ٱلرَّجَاسَاتِ ٱلَّتِي فَعَلْتُمْ، فَصَارَتْ أَرْضُكُمْ خَرِبَةً وَدَهَشًا وَلَعْنَةً بِلَا سَاكِنٍ كَهَذَا ٱلْيَوْمِ.
מִ/פְּנֵי֩ אֲשֶׁ֨ר קִטַּרְתֶּ֜ם וַ/אֲשֶׁ֧ר חֲטָאתֶ֣ם לַ/יהוָ֗ה וְ/לֹ֤א שְׁמַעְתֶּם֙ בְּ/ק֣וֹל יְהוָ֔ה וּ/בְ/תֹרָת֧/וֹ וּ/בְ/חֻקֹּתָ֛י/ו וּ/בְ/עֵדְוֺתָ֖י/ו לֹ֣א הֲלַכְתֶּ֑ם עַל כֵּ֞ן קָרָ֥את אֶתְ/כֶ֛ם הָ/רָעָ֥ה הַ/זֹּ֖את כַּ/יּ֥וֹם הַ/זֶּֽה23Because ye have burned incense, and because ye have sinned against the LORD, and have not obeyed the voice of the LORD, nor walked in his law, nor in his statutes, nor in his testimonies; therefore this evil is happened unto you, as at this day.مِنْ أَجْلِ أَنَّكُمْ قَدْ بَخَّرْتُمْ وَأَخْطَأْتُمْ إِلَى ٱلرَّبِّ، وَلَمْ تَسْمَعُوا لِصَوْتِ ٱلرَّبِّ، وَلَمْ تَسْلُكُوا فِي شَرِيعَتِهِ وَفَرَائِضِهِ وَشَهَادَاتِهِ مِنْ أَجِلِ ذَلِكُمْ قَدْ أَصَابَكُمْ هَذَا ٱلشَّرُّ كَهَذَا ٱلْيَوْمِ».
וַ/יֹּ֤אמֶר יִרְמְיָ֨הוּ֙ אֶל כָּל הָ/עָ֔ם וְ/אֶ֖ל כָּל הַ/נָּשִׁ֑ים שִׁמְעוּ֙ דְּבַר יְהוָ֔ה כָּל יְהוּדָ֕ה אֲשֶׁ֖ר בְּ/אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם24Moreover Jeremiah said unto all the people, and to all the women, Hear the word of the LORD, all Judah that {are} in the land of Egypt:ثُمَّ قَالَ إِرْمِيَا لِكُلِّ ٱلشَّعْبِ وَلِكُلِّ ٱلنِّسَاءِ: «ٱسْمَعُوا كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ يَا جَمِيعَ يَهُوذَا ٱلَّذِينَ فِي أَرْضِ مِصْرَ.
כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָֽה צְבָאוֹת֩ אֱלֹהֵ֨י יִשְׂרָאֵ֜ל לֵ/אמֹ֗ר אַתֶּ֨ם וּ/נְשֵׁי/כֶ֜ם וַ/תְּדַבֵּ֣רְנָה בְּ/פִי/כֶם֮ וּ/בִ/ידֵי/כֶ֣ם מִלֵּאתֶ֣ם לֵ/אמֹר֒ עָשֹׂ֨ה נַעֲשֶׂ֜ה אֶת נְדָרֵ֗י/נוּ אֲשֶׁ֤ר נָדַ֨רְנוּ֙ לְ/קַטֵּר֙ לִ/מְלֶ֣כֶת הַ/שָּׁמַ֔יִם וּ/לְ/הַסֵּ֥ךְ לָ֖/הּ נְסָכִ֑ים הָקֵ֤ים תָּקִ֨ימְנָה֙ אֶת נִדְרֵי/כֶ֔ם וְ/עָשֹׂ֥ה תַעֲשֶׂ֖ינָה אֶת נִדְרֵי/כֶֽם25Thus saith the LORD of hosts, the God of Israel, saying; Ye and your wives have both spoken with your mouths, and fulfilled with your hand, saying, We will surely perform our vows that we have vowed, to burn incense to the queen of heaven, and to pour out drink offerings unto her: ye will surely accomplish your vows, and surely perform your vows.هَكَذَا تَكَلَّمَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ قَائِلًا: أَنْتُمْ وَنِسَاؤُكُمْ تَكَلَّمْتُمْ بِفَمِكُمْ وَأَكْمَلْتُمْ بِأَيَادِيكُمْ قَائِلِينَ: إِنَّنَا إِنَّمَا نُتَمِّمُ نُذُورَنَا ٱلَّتِي نَذَرْنَاهَا، أَنْ نُبَخِّرَ لِمَلِكَةِ ٱلسَّمَاوَاتِ وَنَسْكُبُ لَهَا سَكَائِبَ، فَإِنَّهُنَّ يُقِمْنَ نُذُورَكُمْ، وَيُتَمِّمْنَ نُذُورَكُمْ.
לָ/כֵן֙ שִׁמְע֣וּ דְבַר יְהוָ֔ה כָּל יְהוּדָ֕ה הַ/יֹּשְׁבִ֖ים בְּ/אֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם הִנְ/נִ֨י נִשְׁבַּ֜עְתִּי בִּ/שְׁמִ֤/י הַ/גָּדוֹל֙ אָמַ֣ר יְהוָ֔ה אִם יִהְיֶה֩ ע֨וֹד שְׁמִ֜/י נִקְרָ֣א בְּ/פִ֣י כָּל אִ֣ישׁ יְהוּדָ֗ה אֹמֵ֛ר חַי אֲדֹנָ֥/י יְהוִ֖ה בְּ/כָל אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם26Therefore hear ye the word of the LORD, all Judah that dwell in the land of Egypt; Behold, I have sworn by my great name, saith the LORD, that my name shall no more be named in the mouth of any man of Judah in all the land of Egypt, saying, The Lord GOD liveth.لِذَلِكَ ٱسْمَعُوا كَلِمَةَ ٱلرَّبِّ يَاجَمِيعَ يَهُوذَا ٱلسَّاكِنِينَ فِي أَرْضِ مِصْرَ: هَأَنَذَا قَدْ حَلَفْتُ بِٱسْمِي ٱلْعَظِيمِ، قَالَ ٱلرَّبُّ، إِنَّ ٱسْمِي لَنْ يُسَمَّى بَعْدُ بِفَمِ إِنْسَانٍ مَّا مِنْ يَهُوذَا فِي كُلِّ أَرْضِ مِصْرَ قَائِلًا: حَيٌّ ٱلسَّيِّدُ ٱلرَّبُّ.
הִנְ/נִ֨י שֹׁקֵ֧ד עֲלֵי/הֶ֛ם לְ/רָעָ֖ה וְ/לֹ֣א לְ/טוֹבָ֑ה וְ/תַמּוּ֩ כָל אִ֨ישׁ יְהוּדָ֜ה אֲשֶׁ֧ר בְּ/אֶֽרֶץ מִצְרַ֛יִם בַּ/חֶ֥רֶב וּ/בָ/רָעָ֖ב עַד כְּלוֹתָֽ/ם27Behold, I will watch over them for evil, and not for good: and all the men of Judah that {are} in the land of Egypt shall be consumed by the sword and by the famine, until there be an end of them.هَأَنَذَا أَسْهَرُ عَلَيْهِمْ لِلشَّرِّ لَا لِلْخَيْرِ، فَيَفْنَى كُلُّ رِجَالِ يَهُوذَا ٱلَّذِينَ فِي أَرْضِ مِصْرَ بِٱلسَّيْفِ وَٱلْجُوعِ حَتَّى يَتَلَاشَوْا.
וּ/פְלִיטֵ֨י חֶ֜רֶב יְשֻׁב֨וּ/ן מִן אֶ֧רֶץ מִצְרַ֛יִם אֶ֥רֶץ יְהוּדָ֖ה מְתֵ֣י מִסְפָּ֑ר וְֽ/יָדְע֞וּ כָּל שְׁאֵרִ֣ית יְהוּדָ֗ה הַ/בָּאִ֤ים לְ/אֶֽרֶץ מִצְרַ֨יִם֙ לָ/ג֣וּר שָׁ֔ם דְּבַר מִ֥י יָק֖וּם מִמֶּ֥/נִּי וּ/מֵ/הֶֽם28Yet a small number that escape the sword shall return out of the land of Egypt into the land of Judah, and all the remnant of Judah, that are gone into the land of Egypt to sojourn there, shall know whose words shall stand, mine, or theirs. {mine...: Heb. from me, or, from them}وَٱلنَّاجُونَ مِنَ ٱلسَّيْفِ يَرْجِعُونَ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ إِلَى أَرْضِ يَهُوذَا نَفَرًا قَلِيلًا، فَيَعْلَمُ كُلُّ بَقِيَّةِ يَهُوذَا ٱلَّذِينَ أَتُوْا إِلَى أَرْضِ مِصْرَ لِيَتَغَرَّبُوا فِيهَا، كَلِمَةَ أَيِّنَا تَقُومُ.
וְ/זֹאת לָ/כֶ֤ם הָ/אוֹת֙ נְאֻם יְהוָ֔ה כִּֽי פֹקֵ֥ד אֲנִ֛י עֲלֵי/כֶ֖ם בַּ/מָּק֣וֹם הַ/זֶּ֑ה לְמַ֨עַן֙ תֵּֽדְע֔וּ כִּי֩ ק֨וֹם יָק֧וּמוּ דְבָרַ֛/י עֲלֵי/כֶ֖ם לְ/רָעָֽה29And this {shall be} a sign unto you, saith the LORD, that I will punish you in this place, that ye may know that my words shall surely stand against you for evil:«وَهَذِهِ هِيَ ٱلْعَلَامَةُ لَكُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، إِنِّي أُعَاقِبُكُمْ فِي هَذَا ٱلْمَوْضِعِ، لِتَعْلَمُوا أَنَّهُ لَا بُدَّ أَنْ يَقُومَ كَلَامِي عَلَيْكُمْ لِلشَّرِّ.
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה הִנְ/נִ֣י נֹ֠תֵן אֶת פַּרְעֹ֨ה חָפְרַ֤ע מֶֽלֶךְ מִצְרַ֨יִם֙ בְּ/יַ֣ד אֹֽיְבָ֔י/ו וּ/בְ/יַ֖ד מְבַקְשֵׁ֣י נַפְשׁ֑/וֹ כַּ/אֲשֶׁ֨ר נָתַ֜תִּי אֶת צִדְקִיָּ֣הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֗ה בְּ/יַ֨ד נְבוּכַדְרֶאצַּ֧ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֛ל אֹיְב֖/וֹ וּ/מְבַקֵּ֥שׁ נַפְשֽׁ/וֹ30Thus saith the LORD; Behold, I will give Pharaohhophra king of Egypt into the hand of his enemies, and into the hand of them that seek his life; as I gave Zedekiah king of Judah into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, his enemy, and that sought his life.هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا أَدْفَعُ فِرْعَوْنَ حَفْرَعَ مَلِكَ مِصْرَ لِيَدِ أَعْدَائِهِ وَلِيَدِ طَالِبِي نَفْسِهِ، كَمَا دَفَعْتُ صِدْقِيَّا مَلِكَ يَهُوذَا لِيَدِ نَبُوخَذْرَاصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ عَدُوِّهِ وَطَالِبِ نَفْسِهِ».
45
Yirmeyahu — פרק 45 Jeremiah — Chapter 45
הַ/דָּבָ֗ר אֲשֶׁ֤ר דִּבֶּר֙ יִרְמְיָ֣הוּ הַ/נָּבִ֔יא אֶל בָּר֖וּךְ בֶּֽן נֵֽרִיָּ֑ה בְּ/כָתְב/וֹ֩ אֶת הַ/דְּבָרִ֨ים הָ/אֵ֤לֶּה עַל סֵ֨פֶר֙ מִ/פִּ֣י יִרְמְיָ֔הוּ בַּ/שָּׁנָה֙ הָֽ/רְבִעִ֔ית לִ/יהוֹיָקִ֧ים בֶּן יֹאשִׁיָּ֛הוּ מֶ֥לֶךְ יְהוּדָ֖ה לֵ/אמֹֽר1The word that Jeremiah the prophet spake unto Baruch the son of Neriah, when he had written these words in a book at the mouth of Jeremiah, in the fourth year of Jehoiakim the son of Josiah king of Judah, saying,اَلْكَلِمَةُ ٱلَّتِي تَكَلَّمَ بِهَا إِرْمِيَا ٱلنَّبِيُّ إِلَى بَارُوخَ بْنِ نِيرِيَّا عِنْدَ كَتَابَتِهِ هَذَا ٱلْكَلَامَ فِي سِفْرٍ عَنْ فَمِ إِرْمِيَا، فِي ٱلسَّنَةِ ٱلرَّابِعَةِ لِيَهُويَاقِيمَ بْنِ يُوشِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا قَائِلًا:
כֹּֽה אָמַ֥ר יְהוָ֖ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל עָלֶ֖י/ךָ בָּרֽוּךְ2Thus saith the LORD, the God of Israel, unto thee, O Baruch;«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ لَكَ يَا بَارُوخُ:
אָמַ֨רְתָּ֙ אֽוֹי נָ֣א לִ֔/י כִּֽי יָסַ֧ף יְהוָ֛ה יָג֖וֹן עַל מַכְאֹבִ֑/י יָגַ֨עְתִּי֙ בְּ/אַנְחָתִ֔/י וּ/מְנוּחָ֖ה לֹ֥א מָצָֽאתִי3Thou didst say, Woe is me now! for the LORD hath added grief to my sorrow; I fainted in my sighing, and I find no rest.قَدْ قُلْتَ: وَيْلٌ لِي لِأَنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ زَادَ حُزْنًا عَلَى أَلَمِي. قَدْ غُشِيَ عَلَيَّ في تَنَهُّدِي، وَلَمْ أَجِدْ رَاحَةً.
כֹּ֣ה תֹּאמַ֣ר אֵלָ֗י/ו כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנֵּ֤ה אֲשֶׁר בָּנִ֨יתִי֙ אֲנִ֣י הֹרֵ֔ס וְ/אֵ֥ת אֲשֶׁר נָטַ֖עְתִּי אֲנִ֣י נֹתֵ֑שׁ וְ/אֶת כָּל הָ/אָ֖רֶץ הִֽיא4Thus shalt thou say unto him, The LORD saith thus; Behold, {that} which I have built will I break down, and that which I have planted I will pluck up, even this whole land.«هَكَذَا تَقُولُ لَهُ: هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا أَهْدِمُ مَا بَنَيْتُهُ، وَأَقْتَلِعُ مَا غَرَسْتُهُ، وَكُلَّ هَذِهِ ٱلْأَرْضِ.
וְ/אַתָּ֛ה תְּבַקֶּשׁ לְ/ךָ֥ גְדֹל֖וֹת אַל תְּבַקֵּ֑שׁ כִּ֡י הִנְ/נִי֩ מֵבִ֨יא רָעָ֤ה עַל כָּל בָּשָׂר֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וְ/נָתַתִּ֨י לְ/ךָ֤ אֶֽת נַפְשְׁ/ךָ֙ לְ/שָׁלָ֔ל עַ֥ל כָּל הַ/מְּקֹמ֖וֹת אֲשֶׁ֥ר תֵּֽלֶךְ שָֽׁם5And seekest thou great things for thyself? seek {them} not: for, behold, I will bring evil upon all flesh, saith the LORD: but thy life will I give unto thee for a prey in all places whither thou goest.وَأَنْتَ فَهَلْ تَطْلُبُ لِنَفْسِكَ أُمُورًا عَظِيمَةً؟ لَا تَطْلُبُ! لِأَنِّي هَأَنَذَا جَالِبٌ شَرًّا عَلَى كُلِّ ذِي جَسَدٍ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأُعْطِيكَ نَفْسَكَ غَنِيمَةً فِي كُلِّ ٱلْمَوَاضِعِ ٱلَّتِي تَسِيرُ إِلَيْهَا».
46
Yirmeyahu — פרק 46 Jeremiah — Chapter 46
אֲשֶׁ֨ר הָיָ֧ה דְבַר יְהוָ֛ה אֶל יִרְמְיָ֥הוּ הַ/נָּבִ֖יא עַל הַ/גּוֹיִֽם1The word of the LORD which came to Jeremiah the prophet against the Gentiles;كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ ٱلَّتِي صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ عَنِ ٱلْأُمَمِ،
לְ/מִצְרַ֗יִם עַל חֵ֨יל פַּרְעֹ֤ה נְכוֹ֙ מֶ֣לֶךְ מִצְרַ֔יִם אֲשֶׁר הָיָ֥ה עַל נְהַר פְּרָ֖ת בְּ/כַרְכְּמִ֑שׁ אֲשֶׁ֣ר הִכָּ֗ה נְבֽוּכַדְרֶאצַּר֙ מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֔ל בִּ/שְׁנַת֙ הָֽ/רְבִיעִ֔ית לִ/יהוֹיָקִ֥ים בֶּן יֹאשִׁיָּ֖הוּ מֶ֥לֶךְ יְהוּדָֽה2Against Egypt, against the army of Pharaohnecho king of Egypt, which was by the river Euphrates in Carchemish, which Nebuchadrezzar king of Babylon smote in the fourth year of Jehoiakim the son of Josiah king of Judah.عَنْ مِصْرَ، عَنْ جَيْشِ فِرْعَوْنَ نَخُو مَلِكِ مِصْرَ ٱلَّذِي كَانَ عَلَى نَهْرِ ٱلْفُرَاتِ فِي كَرْكَمِيشَ، ٱلَّذِي ضَرَبَهُ نَبُوخَذْرَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ فِي ٱلسَّنَةِ ٱلرَّابِعَةِ لِيَهُويَاقِيمَ بْنِ يُوشِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا:
עִרְכ֤וּ מָגֵן֙ וְ/צִנָּ֔ה וּ/גְשׁ֖וּ לַ/מִּלְחָמָֽה3Order ye the buckler and shield, and draw near to battle.«أَعِدُّوا ٱلْمِجَنَّ وَٱلتُّرْسَ وَتَقَدَّمُوا لِلْحَرْبِ.
אִסְר֣וּ הַ/סּוּסִ֗ים וַֽ/עֲלוּ֙ הַ/פָּ֣רָשִׁ֔ים וְ/הִֽתְיַצְּב֖וּ בְּ/כ֥וֹבָעִ֑ים מִרְקוּ֙ הָֽ/רְמָחִ֔ים לִבְשׁ֖וּ הַ/סִּרְיֹנֹֽת4Harness the horses; and get up, ye horsemen, and stand forth with {your} helmets; furbish the spears, {and} put on the brigandines.أَسْرِجُوا ٱلْخَيْلَ، وَٱصْعَدُوا أَيُّهَا ٱلْفُرْسَانُ، وَٱنْتَصِبُوا بِٱلْخُوَذِ. ٱصْقِلُوا ٱلرِّمَاحَ. ٱلْبَسُوا ٱلدُّرُوعَ.
מַדּ֣וּעַ רָאִ֗יתִי הֵ֣מָּה חַתִּים֮ נְסֹגִ֣ים אָחוֹר֒ וְ/גִבּוֹרֵי/הֶ֣ם יֻכַּ֔תּוּ וּ/מָנ֥וֹס נָ֖סוּ וְ/לֹ֣א הִפְנ֑וּ מָג֥וֹר מִ/סָּבִ֖יב נְאֻם יְהוָֽה5Wherefore have I seen them dismayed {and} turned away back? and their mighty ones are beaten down, and are fled apace, and look not back: {for} fear {was} round about, saith the LORD. {beaten...: Heb. broken in pieces} {fled...: Heb. fled a flight}لِمَاذَا أَرَاهُمْ مُرْتَعِبِينَ وَمُدْبِرِينَ إِلَى ٱلْوَرَاءِ، وَقَدْ تَحَطَّمَتْ أَبْطَالُهُمْ وَفَرُّوا هَارِبِينَ، وَلَمْ يَلْتَفِتُوا؟ ٱلْخَوْفُ حَوَالَيْهِمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
אַל יָנ֣וּס הַ/קַּ֔ל וְ/אַל יִמָּלֵ֖ט הַ/גִּבּ֑וֹר צָפ֨וֹנָ/ה֙ עַל יַ֣ד נְהַר פְּרָ֔ת כָּשְׁל֖וּ וְ/נָפָֽלוּ6Let not the swift flee away, nor the mighty man escape; they shall stumble, and fall toward the north by the river Euphrates.ٱلْخَفِيفُ لَا يَنُوصُ وَٱلْبَطَلُ لَا يَنْجُو. فِي ٱلشِّمَالِ بِجَانِبِ نَهْرِ ٱلْفُرَاتِ عَثَرُوا وَسَقَطُوا.
מִי זֶ֖ה כַּ/יְאֹ֣ר יַֽעֲלֶ֑ה כַּ/נְּהָר֕וֹת יִֽתְגָּעֲשׁ֖וּ מֵימָֽי/ו7Who {is} this {that} cometh up as a flood, whose waters are moved as the rivers?مَنْ هَذَا ٱلصَّاعِدُ كَٱلنِّيلِ، كَأَنْهَارٍ تَتَلَاطَمُ أَمْوَاهُهَا؟
מִצְרַ֨יִם֙ כַּ/יְאֹ֣ר יַֽעֲלֶ֔ה וְ/כַ/נְּהָר֖וֹת יִתְגֹּ֣עֲשׁוּ מָ֑יִם וַ/יֹּ֗אמֶר אַֽעֲלֶה֙ אֲכַסֶּה אֶ֔רֶץ אֹבִ֥ידָה עִ֖יר וְ/יֹ֥שְׁבֵי בָֽ/הּ8Egypt riseth up like a flood, and {his} waters are moved like the rivers; and he saith, I will go up, {and} will cover the earth; I will destroy the city and the inhabitants thereof.تَصْعَدُ مِصْرُ كَٱلنِّيلِ، وَكَأَنْهَارٍ تَتَلَاطَمُ ٱلْمِيَاهُ. فَيَقُولُ: أَصْعَدُ وَأُغَطِّي ٱلْأَرْضَ. أُهْلِكُ ٱلْمَدِينَةَ وَٱلسَّاكِنِينَ فِيهَا.
עֲל֤וּ הַ/סּוּסִים֙ וְ/הִתְהֹלְל֣וּ הָ/רֶ֔כֶב וְ/יֵצְא֖וּ הַ/גִּבּוֹרִ֑ים כּ֤וּשׁ וּ/פוּט֙ תֹּפְשֵׂ֣י מָגֵ֔ן וְ/לוּדִ֕ים תֹּפְשֵׂ֖י דֹּ֥רְכֵי קָֽשֶׁת9Come up, ye horses; and rage, ye chariots; and let the mighty men come forth; the Ethiopians and the Libyans, that handle the shield; and the Lydians, that handle {and} bend the bow. {the Ethiopians: Heb. Cush} {the Libyans: Heb. Put}ٱصْعَدِي أَيَّتُهَا ٱلْخَيْلُ، وَهِيجِي أَيَّتُهَا ٱلْمَرْكَبَاتُ، وَلْتَخْرُجِ ٱلْأَبْطَالُ: كُوشُ وَفُوطُ ٱلْقَابِضَانِ ٱلْمِجَنَّ، وَٱللُّودِيُّونَ ٱلْقَابِضُونَ وَٱلْمَادُّونَ ٱلْقَوْسَ.
וְֽ/הַ/יּ֨וֹם הַ/ה֜וּא לַ/אדֹנָ֧/י יְהוִ֣ה צְבָא֗וֹת י֤וֹם נְקָמָה֙ לְ/הִנָּקֵ֣ם מִ/צָּרָ֔י/ו וְ/אָכְלָ֥ה חֶ֨רֶב֙ וְ/שָׂ֣בְעָ֔ה וְ/רָוְתָ֖ה מִ/דָּמָ֑/ם כִּ֣י זֶ֠בַח לַ/אדֹנָ֨/י יְהוִ֧ה צְבָא֛וֹת בְּ/אֶ֥רֶץ צָפ֖וֹן אֶל נְהַר פְּרָֽת10For this {is} the day of the Lord GOD of hosts, a day of vengeance, that he may avenge him of his adversaries: and the sword shall devour, and it shall be satiate and made drunk with their blood: for the Lord GOD of hosts hath a sacrifice in the north country by the river Euphrates.فَهَذَا ٱلْيَوْمُ لِلسَّيِّدِ رَبِّ ٱلْجُنُودِ يَوْمُ نَقْمَةٍ لِلِٱنْتِقَامِ مِنْ مُبْغِضِيهِ، فَيَأْكُلُ ٱلسَّيْفُ وَيَشْبَعُ وَيَرْتَوِي مِنْ دَمِهِمْ. لِأَنَّ لِلسَّيِّدِ رَبِّ ٱلْجُنُودِ ذَبِيحَةً فِي أَرْضِ ٱلشِّمَالِ عِنْدَ نَهْرِ ٱلْفُرَاتِ.
עֲלִ֤י גִלְעָד֙ וּ/קְחִ֣י צֳרִ֔י בְּתוּלַ֖ת בַּת מִצְרָ֑יִם לַ/שָּׁוְא֙ הרביתי הִרְבֵּ֣ית רְפֻא֔וֹת תְּעָלָ֖ה אֵ֥ין לָֽ/ךְ11Go up into Gilead, and take balm, O virgin, the daughter of Egypt: in vain shalt thou use many medicines; {for} thou shalt not be cured. {thou shalt...: Heb. no cure shall be unto thee}ٱصْعَدِي إِلَى جِلْعَادَ وَخُذِي بَلَسَانًا يَا عَذْرَاءَ، بِنْتَ مِصْرَ. بَاطِلًا تُكَثِّرِينَ ٱلْعَقَاقِيرَ. لَا رِفَادَةَ لَكِ.
שָׁמְע֤וּ גוֹיִם֙ קְלוֹנֵ֔/ךְ וְ/צִוְחָתֵ֖/ךְ מָלְאָ֣ה הָ/אָ֑רֶץ כִּֽי גִבּ֤וֹר בְּ/גִבּוֹר֙ כָּשָׁ֔לוּ יַחְדָּ֖יו נָפְל֥וּ שְׁנֵי/הֶֽם12The nations have heard of thy shame, and thy cry hath filled the land: for the mighty man hath stumbled against the mighty, {and} they are fallen both together.قَدْ سَمِعَتِ ٱلْأُمَمُ بِخِزْيِكِ، وَقَدْ مَلَأَ ٱلْأَرْضَ عَوِيلُكِ، لِأَنَّ بَطَلًا يَصْدِمُ بَطَلًا فَيَسْقُطَانِ كِلَاهُمَا مَعًا».
הַ/דָּבָר֙ אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֣ר יְהוָ֔ה אֶֽל יִרְמְיָ֖הוּ הַ/נָּבִ֑יא לָ/ב֗וֹא נְבֽוּכַדְרֶאצַּר֙ מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֔ל לְ/הַכּ֖וֹת אֶת אֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם13The word that the LORD spake to Jeremiah the prophet, how Nebuchadrezzar king of Babylon should come {and} smite the land of Egypt.اَلْكَلِمَةُ ٱلَّتِي تَكَلَّمَ بِهَا ٱلرَّبُّ إِلَى إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ فِي مَجِيءِ نَبُوخَذْرَاصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ لِيَضْرِبَ أَرْضَ مِصْرَ:
הַגִּ֤ידוּ בְ/מִצְרַ֨יִם֙ וְ/הַשְׁמִ֣יעוּ בְ/מִגְדּ֔וֹל וְ/הַשְׁמִ֥יעוּ בְ/נֹ֖ף וּ/בְ/תַחְפַּנְחֵ֑ס אִמְר֗וּ הִתְיַצֵּב֙ וְ/הָכֵ֣ן לָ֔/ךְ כִּֽי אָכְלָ֥ה חֶ֖רֶב סְבִיבֶֽי/ךָ14Declare ye in Egypt, and publish in Migdol, and publish in Noph and in Tahpanhes: say ye, Stand fast, and prepare thee; for the sword shall devour round about thee.«أَخْبِرُوا فِي مِصْرَ، وَأَسْمِعُوا فِي مَجْدَلَ، وَأَسْمِعُوا فِي نُوفَ وَفِي تَحْفَنْحِيسَ. قُولُوا ٱنْتَصِبْ وَتَهَيَّأْ، لِأَنَّ ٱلسَّيْفَ يَأْكُلُ حَوَالَيْكَ.
מַדּ֖וּעַ נִסְחַ֣ף אַבִּירֶ֑י/ךָ לֹ֣א עָמַ֔ד כִּ֥י יְהוָ֖ה הֲדָפֽ/וֹ15Why are thy valiant {men} swept away? they stood not, because the LORD did drive them.لِمَاذَا ٱنْطَرَحَ مُقْتَدِرُوكَ؟ لَا يَقِفُونَ، لِأَنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ طَرَحَهُمْ!
הִרְבָּ֖ה כּוֹשֵׁ֑ל גַּם נָפַ֞ל אִ֣ישׁ אֶל רֵעֵ֗/הוּ וַ/יֹּֽאמְרוּ֙ ק֣וּמָ/ה וְ/נָשֻׁ֣בָה אֶל עַמֵּ֗/נוּ וְ/אֶל אֶ֨רֶץ֙ מֽוֹלַדְתֵּ֔/נוּ מִ/פְּנֵ֖י חֶ֥רֶב הַ/יּוֹנָֽה16He made many to fall, yea, one fell upon another: and they said, Arise, and let us go again to our own people, and to the land of our nativity, from the oppressing sword. {made...: Heb. multiplied the faller}كَثَّرَ ٱلْعَاثِرِينَ حَتَّى يَسْقُطَ ٱلْوَاحِدُ عَلَى صَاحِبِهِ، وَيَقُولُوا: قُومُوا فَنَرْجِعَ إِلَى شَعْبِنَا، وَإِلَى أَرْضِ مِيلَادِنَا مِنْ وَجْهِ ٱلسَّيْفِ ٱلصَّارِمِ.
קָרְא֖וּ שָׁ֑ם פַּרְעֹ֤ה מֶֽלֶךְ מִצְרַ֨יִם֙ שָׁא֔וֹן הֶעֱבִ֖יר הַ/מּוֹעֵֽד17They did cry there, Pharaoh king of Egypt {is but} a noise; he hath passed the time appointed.قَدْ نَادُوا هُنَاكَ: فِرْعَوْنُ مَلِكُ مِصْرَ هَالِكٌ. قَدْ فَاتَ ٱلْمِيعَادُ.
חַי אָ֨נִי֙ נְאֻם הַ/מֶּ֔לֶךְ יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמ֑/וֹ כִּ֚י כְּ/תָב֣וֹר בֶּֽ/הָרִ֔ים וּ/כְ/כַרְמֶ֖ל בַּ/יָּ֥ם יָבֽוֹא18{As} I live, saith the King, whose name {is} the LORD of hosts, Surely as Tabor {is} among the mountains, and as Carmel by the sea, {so} shall he come.حَيٌّ أَنَا، يَقُولُ ٱلْمَلِكُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ ٱسْمُهُ، كَتَابُورٍ بَيْنَ ٱلْجِبَالِ، وَكَكَرْمَلٍ عِنْدَ ٱلْبَحْرِ يَأْتِي.
כְּלֵ֤י גוֹלָה֙ עֲשִׂ֣י לָ֔/ךְ יוֹשֶׁ֖בֶת בַּת מִצְרָ֑יִם כִּֽי נֹף֙ לְ/שַׁמָּ֣ה תִֽהְיֶ֔ה וְ/נִצְּתָ֖ה מֵ/אֵ֥ין יוֹשֵֽׁב19O thou daughter dwelling in Egypt, furnish thyself to go into captivity: for Noph shall be waste and desolate without an inhabitant. {furnish...: Heb. make thee instruments of captivity}اِصْنَعِي لِنَفْسِكِ أُهْبَةَ جَلَاءٍ أَيَّتُهَا ٱلْبِنْتُ ٱلسَّاكِنَةُ مِصْرَ، لِأَنَّ نُوفَ تَصِيرُ خَرِبَةً وَتُحْرَقُ فَلَا سَاكِنَ.
עֶגְלָ֥ה יְפֵֽה פִיָּ֖ה מִצְרָ֑יִם קֶ֥רֶץ מִ/צָּפ֖וֹן בָּ֥א בָֽא20Egypt {is like} a very fair heifer, {but} destruction cometh; it cometh out of the north.مِصْرُ عِجْلَةٌ حَسَنَةٌ جِدًّا. ٱلْهَلَاكُ مِنَ ٱلشِّمَالِ جَاءَ جَاءَ.
גַּם שְׂכִרֶ֤י/הָ בְ/קִרְבָּ/הּ֙ כְּ/עֶגְלֵ֣י מַרְבֵּ֔ק כִּֽי גַם הֵ֧מָּה הִפְנ֛וּ נָ֥סוּ יַחְדָּ֖יו לֹ֣א עָמָ֑דוּ כִּ֣י י֥וֹם אֵידָ֛/ם בָּ֥א עֲלֵי/הֶ֖ם עֵ֥ת פְּקֻדָּתָֽ/ם21Also her hired men {are} in the midst of her like fatted bullocks; for they also are turned back, {and} are fled away together: they did not stand, because the day of their calamity was come upon them, {and} the time of their visitation. {fatted...: Heb. bullocks of the stall}أَيْضًا مُسْتَأْجَرُوهَا فِي وَسْطِهَا كَعُجُولِ صِيرَةٍ. لِأَنَّهُمْ هُمْ أَيْضًا يَرْتَدُّونَ، يَهْرُبُونَ مَعًا. لَمْ يَقِفُوا لِأَنَّ يَوْمَ هَلَاكِهِمْ أَتَى عَلَيْهِمْ، وَقْتَ عِقَابِهِمْ.
קוֹלָ֖/הּ כַּ/נָּחָ֣שׁ יֵלֵ֑ךְ כִּֽי בְ/חַ֣יִל יֵלֵ֔כוּ וּ/בְ/קַרְדֻּמּוֹת֙ בָּ֣אוּ לָ֔/הּ כְּ/חֹטְבֵ֖י עֵצִֽים22The voice thereof shall go like a serpent; for they shall march with an army, and come against her with axes, as hewers of wood.صَوْتُهَا يَمْشِي كَحَيَّةٍ، لِأَنَّهُمْ يَسِيرُونَ بِجَيْشٍ، وَقَدْ جَاءُوا إِلَيْهَا بِٱلْفُؤُوسِ كَمُحْتَطِبِي حَطَبٍ.
כָּרְת֤וּ יַעְרָ/הּ֙ נְאֻם יְהוָ֔ה כִּ֖י לֹ֣א יֵֽחָקֵ֑ר כִּ֤י רַבּוּ֙ מֵֽ/אַרְבֶּ֔ה וְ/אֵ֥ין לָ/הֶ֖ם מִסְפָּֽר23They shall cut down her forest, saith the LORD, though it cannot be searched; because they are more than the grasshoppers, and {are} innumerable.يَقْطَعُونَ وَعْرَهَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَإِنْ يَكُنْ لَا يُحْصَى، لِأَنَّهُمْ قَدْ كَثُرُوا أَكْثَرَ مِنَ ٱلْجَرَادِ، وَلَا عَدَدَ لَهُمْ.
הֹבִ֖ישָׁה בַּת מִצְרָ֑יִם נִתְּנָ֖ה בְּ/יַ֥ד עַם צָפֽוֹן24The daughter of Egypt shall be confounded; she shall be delivered into the hand of the people of the north.قَدْ أُخْزِيَتْ بِنْتُ مِصْرَ وَدُفِعَتْ لِيَدِ شَعْبِ ٱلشِّمَالِ.
אָמַר֩ יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל הִנְ/נִ֤י פוֹקֵד֙ אֶל אָמ֣וֹן מִ/נֹּ֔א וְ/עַל פַּרְעֹה֙ וְ/עַל מִצְרַ֔יִם וְ/עַל אֱלֹהֶ֖י/הָ וְ/עַל מְלָכֶ֑י/הָ וְ/עַ֨ל פַּרְעֹ֔ה וְ/עַ֥ל הַ/בֹּטְחִ֖ים בּֽ/וֹ25The LORD of hosts, the God of Israel, saith; Behold, I will punish the multitude of No, and Pharaoh, and Egypt, with their gods, and their kings; even Pharaoh, and {all} them that trust in him: {multitude: or, nourisher: Heb. Amon}قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَأَنَذَا أُعَاقِبُ أَمُونَ نُو وَفِرْعَوْنَ وَمِصْرَ وَآلِهَتَهَا وَمُلُوكَهَا، فِرْعَوْنَ وَٱلْمُتَوَكِّلِينَ عَلَيْهِ.
וּ/נְתַתִּ֗י/ם בְּ/יַד֙ מְבַקְשֵׁ֣י נַפְשָׁ֔/ם וּ/בְ/יַ֛ד נְבֽוּכַדְרֶאצַּ֥ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל וּ/בְ/יַד עֲבָדָ֑י/ו וְ/אַחֲרֵי כֵ֛ן תִּשְׁכֹּ֥ן כִּֽ/ימֵי קֶ֖דֶם נְאֻם יְהוָֽה26And I will deliver them into the hand of those that seek their lives, and into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and into the hand of his servants: and afterward it shall be inhabited, as in the days of old, saith the LORD.وَأَدْفَعُهُمْ لِيَدِ طَالِبِي نُفُوسِهِمْ، وَلِيَدِ نَبُوخَذْراصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ، وَلِيَدِ عَبِيدِهِ. ثُمَّ بَعْدَ ذَلِكَ تُسْكَنُ كَٱلْأَيَّامِ ٱلْقَدِيمَةِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
וְ֠/אַתָּה אַל תִּירָ֞א עַבְדִּ֤/י יַֽעֲקֹב֙ וְ/אַל תֵּחַ֣ת יִשְׂרָאֵ֔ל כִּ֠י הִנְ/נִ֤י מוֹשִֽׁעֲ/ךָ֙ מֵֽ/רָח֔וֹק וְ/אֶֽת זַרְעֲ/ךָ֖ מֵ/אֶ֣רֶץ שִׁבְיָ֑/ם וְ/שָׁ֧ב יַעֲק֛וֹב וְ/שָׁקַ֥ט וְ/שַׁאֲנַ֖ן וְ/אֵ֥ין מַחֲרִֽיד27But fear not thou, O my servant Jacob, and be not dismayed, O Israel: for, behold, I will save thee from afar off, and thy seed from the land of their captivity; and Jacob shall return, and be in rest and at ease, and none shall make {him} afraid.«وَأَنْتَ فَلَا تَخَفْ يَا عَبْدِي يَعْقُوبُ، وَلَا تَرْتَعِبْ يَا إِسْرَائِيلُ، لِأَنِّي هَأَنَذَا أُخَلِّصُكَ مِنْ بَعِيدٍ، وَنَسْلَكَ مِنْ أَرْضِ سَبْيِهِمْ، فَيَرْجِعُ يَعْقُوبُ وَيَطْمَئِنُّ وَيَسْتَرِيحُ وَلَا مُخِيفٌ.
אַ֠תָּה אַל תִּירָ֞א עַבְדִּ֤/י יַֽעֲקֹב֙ נְאֻם יְהוָ֔ה כִּ֥י אִתְּ/ךָ֖ אָ֑נִי כִּי֩ אֶעֱשֶׂ֨ה כָלָ֜ה בְּ/כָֽל הַ/גּוֹיִ֣ם אֲשֶׁ֧ר הִדַּחְתִּ֣י/ךָ שָׁ֗מָּ/ה וְ/אֹֽתְ/ךָ֙ לֹא אֶעֱשֶׂ֣ה כָלָ֔ה וְ/יִסַּרְתִּ֨י/ךָ֙ לַ/מִּשְׁפָּ֔ט וְ/נַקֵּ֖ה לֹ֥א אֲנַקֶּֽ/ךָּ28Fear thou not, O Jacob my servant, saith the LORD: for I {am} with thee; for I will make a full end of all the nations whither I have driven thee: but I will not make a full end of thee, but correct thee in measure; yet will I not leave thee wholly unpunished. {not leave...: or, not utterly cut thee off}أَمَّا أَنْتَ يَاعَبْدِي يَعْقُوبُ فَلَا تَخَفْ، لِأَنِّي أَنَا مَعَكَ، لِأَنِّي أُفْنِي كُلَّ ٱلْأُمَمِ ٱلَّذِينَ بَدَّدْتُكَ إِلَيْهِمْ. أَمَّا أَنْتَ فَلَا أُفْنِيكَ، بَلْ أُؤَدِّبُكَ بِٱلْحَقِّ وَلَا أُبَرِّئُكَ تَبْرِئَةً».
47
Yirmeyahu — פרק 47 Jeremiah — Chapter 47
אֲשֶׁ֨ר הָיָ֧ה דְבַר יְהוָ֛ה אֶל יִרְמְיָ֥הוּ הַ/נָּבִ֖יא אֶל פְּלִשְׁתִּ֑ים בְּ/טֶ֛רֶם יַכֶּ֥ה פַרְעֹ֖ה אֶת עַזָּֽה1The word of the LORD that came to Jeremiah the prophet against the Philistines, before that Pharaoh smote Gaza. {Gaza: Heb. Azzah}كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ ٱلَّتِي صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ عَنِ ٱلْفِلِسْطِينِيِّينَ قَبْلَ ضَرْبِ فِرْعَوْنَ غَزَّةَ:
כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה הִנֵּה מַ֜יִם עֹלִ֤ים מִ/צָּפוֹן֙ וְ/הָיוּ֙ לְ/נַ֣חַל שׁוֹטֵ֔ף וְ/יִשְׁטְפוּ֙ אֶ֣רֶץ וּ/מְלוֹאָ֔/הּ עִ֖יר וְ/יֹ֣שְׁבֵי בָ֑/הּ וְ/זָֽעֲקוּ֙ הָֽ/אָדָ֔ם וְ/הֵילִ֕ל כֹּ֖ל יוֹשֵׁ֥ב הָ/אָֽרֶץ2Thus saith the LORD; Behold, waters rise up out of the north, and shall be an overflowing flood, and shall overflow the land, and all that is therein; the city, and them that dwell therein: then the men shall cry, and all the inhabitants of the land shall howl. {all that...: Heb. the fulness thereof}«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَا مِيَاهٌ تَصْعَدُ مِنَ ٱلشِّمَالِ وَتَكُونُ سَيْلًا جَارِفًا، فَتُغَشِّي ٱلْأَرْضَ وَمِلْأَهَا، ٱلْمَدِينَةَ وَٱلسَّاكِنِينَ فِيهَا، فَيَصْرُخُ ٱلنَّاسُ، وَيُوَلْوِلُ كُلُّ سُكَّانِ ٱلأَرْضِ.
מִ/קּ֗וֹל שַֽׁעֲטַת֙ פַּרְס֣וֹת אַבִּירָ֔י/ו מֵ/רַ֣עַשׁ לְ/רִכְבּ֔/וֹ הֲמ֖וֹן גַּלְגִּלָּ֑י/ו לֹֽא הִפְנ֤וּ אָבוֹת֙ אֶל בָּנִ֔ים מֵֽ/רִפְי֖וֹן יָדָֽיִם3At the noise of the stamping of the hoofs of his strong {horses}, at the rushing of his chariots, {and at} the rumbling of his wheels, the fathers shall not look back to {their} children for feebleness of hands;مِنْ صَوْتِ قَرْعِ حَوَافِرِ أَقْوِيَائِهِ، مِنْ صَرِيرِ مَرْكَبَاتِهِ وَصَرِيفِ بَكَرَاتِهِ لَا تَلْتَفِتُ ٱلْآبَاءُ إِلَى ٱلْبَنِينَ، بِسَبَبِ ٱرْتِخَاءِ ٱلْأَيَادِي.
עַל הַ/יּ֗וֹם הַ/בָּא֙ לִ/שְׁד֣וֹד אֶת כָּל פְּלִשְׁתִּ֔ים לְ/הַכְרִ֤ית לְ/צֹר֙ וּ/לְ/צִיד֔וֹן כֹּ֖ל שָׂרִ֣יד עֹזֵ֑ר כִּֽי שֹׁדֵ֤ד יְהוָה֙ אֶת פְּלִשְׁתִּ֔ים שְׁאֵרִ֖ית אִ֥י כַפְתּֽוֹר4Because of the day that cometh to spoil all the Philistines, {and} to cut off from Tyrus and Zidon every helper that remaineth: for the LORD will spoil the Philistines, the remnant of the country of Caphtor. {the country: Heb. the isle}بِسَبَبِ ٱلْيَوْمِ ٱلْآتِي لِهَلَاكِ كُلِّ ٱلْفِلِسْطِينِيِّينَ، لِيَنْقَرِضَ مِنْ صُورَ وَصَيْدُونَ كُلُّ بَقِيَّةٍ تُعِينُ، لِأَنَّ ٱلرَّبَّ يُهْلِكُ ٱلْفِلِسْطِينِيِّينَ، بَقِيَّةَ جَزِيرَةِ كَفْتُورَ.
בָּ֤אָה קָרְחָה֙ אֶל עַזָּ֔ה נִדְמְתָ֥ה אַשְׁקְל֖וֹן שְׁאֵרִ֣ית עִמְקָ֑/ם עַד מָתַ֖י תִּתְגּוֹדָֽדִי5Baldness is come upon Gaza; Ashkelon is cut off {with} the remnant of their valley: how long wilt thou cut thyself?أَتَى ٱلصُّلْعُ عَلَى غَزَّةَ. أُهْلِكَتْ أَشْقَلُونُ مَعَ بَقِيَّةِ وَطَائِهِمْ. حَتَّى مَتَى تَخْمِشِينَ نَفْسَكِ.
ה֗וֹי חֶ֚רֶב לַֽ/יהוָ֔ה עַד אָ֖נָה לֹ֣א תִשְׁקֹ֑טִי הֵאָֽסְפִי֙ אַל תַּעְרֵ֔/ךְ הֵרָגְעִ֖י וָ/דֹֽמִּי6O thou sword of the LORD, how long {will it be} ere thou be quiet? put up thyself into thy scabbard, rest, and be still. {put...: Heb. gather thyself}آهِ، يَا سَيْفَ ٱلرَّبِّ، حَتَّى مَتَى لَا تَسْتَرِيحُ؟ ٱنْضَمَّ إِلَى غِمْدِكَ! ٱهْدَأْ وَٱسْكُنْ.
אֵ֣יךְ תִּשְׁקֹ֔טִי וַֽ/יהוָ֖ה צִוָּה לָ֑/הּ אֶֽל אַשְׁקְל֛וֹן וְ/אֶל ח֥וֹף הַ/יָּ֖ם שָׁ֥ם יְעָדָֽ/הּ7How can it be quiet, seeing the LORD hath given it a charge against Ashkelon, and against the sea shore? there hath he appointed it. {How...: Heb. How canst thou}كَيْفَ يَسْتَرِيحُ وَٱلرَّبُّ قَدْ أَوْصَاهُ عَلَى أَشْقَلُونَ، وَعَلَى سَاحِلِ ٱلْبَحْرِ هُنَاكَ وَاعَدَهُ؟».
48
Yirmeyahu — פרק 48 Jeremiah — Chapter 48
לְ/מוֹאָ֡ב כֹּֽה אָמַר֩ יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל ה֤וֹי אֶל נְבוֹ֙ כִּ֣י שֻׁדָּ֔דָה הֹבִ֥ישָׁה נִלְכְּדָ֖ה קִרְיָתָ֑יִם הֹבִ֥ישָׁה הַ/מִּשְׂגָּ֖ב וָ/חָֽתָּה1Against Moab thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Woe unto Nebo! for it is spoiled: Kiriathaim is confounded {and} taken: Misgab is confounded and dismayed. {Misgab: or, the high place}عَنْ مُوآبَ: «هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: وَيْلٌ لِنَبُو لِأَنَّهَا قَدْ خَرِبَتْ. خَزِيَتْ وَأُخِذَتْ قَرْيَتَايِمُ. خَزِيَتْ مِسْجَابُ وَٱرْتَعَبَتْ.
אֵ֣ין עוֹד֮ תְּהִלַּ֣ת מוֹאָב֒ בְּ/חֶשְׁבּ֗וֹן חָשְׁב֤וּ עָלֶ֨י/הָ֙ רָעָ֔ה לְכ֖וּ וְ/נַכְרִיתֶ֣/נָּה מִ/גּ֑וֹי גַּם מַדְמֵ֣ן תִּדֹּ֔מִּי אַחֲרַ֖יִ/ךְ תֵּ֥לֶךְ חָֽרֶב2{There shall be} no more praise of Moab: in Heshbon they have devised evil against it; come, and let us cut it off from {being} a nation. Also thou shalt be cut down, O Madmen; the sword shall pursue thee. {be cut...: or, be brought to silence} {pursue...: Heb. go after thee}لَيْسَ مَوْجُودًا بَعْدُ فَخْرُ مُوآبَ. فِي حَشْبُونَ فَكَّرُوا عَلَيْهَا شَرًّا. هَلُمَّ فَنَقْرِضُهَا مِنْ أَنْ تَكُونَ أُمَّةً. وَأَنْتِ أَيْضًا يَا مَدْمِينُ تُصَمِّينَ وَيَذْهَبُ وَرَاءَكِ ٱلسَّيْفُ.
ק֥וֹל צְעָקָ֖ה מֵ/חֹֽרוֹנָ֑יִם שֹׁ֖ד וָ/שֶׁ֥בֶר גָּדֽוֹל3A voice of crying {shall be} from Horonaim, spoiling and great destruction.صَوْتُ صِيَاحٍ مِنْ حُورُونَايِمَ، هَلَاكٌ وَسَحْقٌ عَظِيمٌ.
נִשְׁבְּרָ֖ה מוֹאָ֑ב הִשְׁמִ֥יעוּ זְּעָקָ֖ה צעורי/ה צְעִירֶֽי/הָ4Moab is destroyed; her little ones have caused a cry to be heard.قَدْ حُطِّمَتْ مُوآبُ، وَأَسْمَعَ صِغَارُهَا صُرَاخًا.
כִּ֚י מַעֲלֵ֣ה ה/לחות הַ/לּוּחִ֔ית בִּ/בְכִ֖י יַֽעֲלֶה בֶּ֑כִי כִּ֚י בְּ/מוֹרַ֣ד חוֹרֹנַ֔יִם צָרֵ֥י צַֽעֲקַת שֶׁ֖בֶר שָׁמֵֽעוּ5For in the going up of Luhith continual weeping shall go up; for in the going down of Horonaim the enemies have heard a cry of destruction. {continual...: Heb. weeping with weeping}لِأَنَّهُ فِي عَقَبَةِ لُوحِيتَ يَصْعَدُ بُكَاءٌ عَلَى بُكَاءٍ، لِأَنَّهُ فِي مُنْحَدَرِ حُورُونَايِمَ سَمِعَ ٱلْأَعْدَاءُ صُرَاخَ ٱنْكِسَارٍ.
נֻ֖סוּ מַלְּט֣וּ נַפְשְׁ/כֶ֑ם וְ/תִֽהְיֶ֕ינָה כַּ/עֲרוֹעֵ֖ר בַּ/מִּדְבָּֽר6Flee, save your lives, and be like the heath in the wilderness. {the heath: or, a naked tree}ٱهْرُبُوا نَجُّوا أَنْفُسَكُمْ، وَكُونُوا كَعَرْعَرٍ فِي ٱلْبَرِّيَّةِ.
כִּ֠י יַ֣עַן בִּטְחֵ֤/ךְ בְּ/מַעֲשַׂ֨יִ/ךְ֙ וּ/בְ/א֣וֹצְרוֹתַ֔יִ/ךְ גַּם אַ֖תְּ תִּלָּכֵ֑דִי וְ/יָצָ֤א כמיש כְמוֹשׁ֙ בַּ/גּוֹלָ֔ה כֹּהֲנָ֥י/ו וְ/שָׂרָ֖י/ו יחד יַחְדָּֽיו7For because thou hast trusted in thy works and in thy treasures, thou shalt also be taken: and Chemosh shall go forth into captivity {with} his priests and his princes together.«فَمِنْ أَجْلِ ٱتِّكَالِكِ عَلَى أَعْمَالِكِ وَعَلَى خَزَائِنِكِ سَتُؤْخَذِينَ أَنْتِ أَيْضًا، وَيَخْرُجُ كَمُوشُ إِلَى ٱلسَّبْيِ، كَهَنَتُهُ ورُؤَسَاؤُهُ مَعًا.
וְ/יָבֹ֨א שֹׁדֵ֜ד אֶל כָּל עִ֗יר וְ/עִיר֙ לֹ֣א תִמָּלֵ֔ט וְ/אָבַ֥ד הָ/עֵ֖מֶק וְ/נִשְׁמַ֣ד הַ/מִּישֹׁ֑ר אֲשֶׁ֖ר אָמַ֥ר יְהוָֽה8And the spoiler shall come upon every city, and no city shall escape: the valley also shall perish, and the plain shall be destroyed, as the LORD hath spoken.وَيَأْتِي ٱلْمُهْلِكُ إِلَى كُلِّ مَدِينَةٍ، فَلَا تُفْلِتُ مَدِينَةٌ، فَيَبِيدُ ٱلْوَطَاءُ، وَيَهْلِكُ ٱلسَّهْلُ كَمَا قَالَ ٱلرَّبُّ.
תְּנוּ צִ֣יץ לְ/מוֹאָ֔ב כִּ֥י נָצֹ֖א תֵּצֵ֑א וְ/עָרֶ֨י/הָ֙ לְ/שַׁמָּ֣ה תִֽהְיֶ֔ינָה מֵ/אֵ֥ין יוֹשֵׁ֖ב בָּ/הֵֽן9Give wings unto Moab, that it may flee and get away: for the cities thereof shall be desolate, without any to dwell therein.أَعْطُوا مُوآبَ جَنَاحًا لِأَنَّهَا تَخْرُجُ طَائِرَةً وَتَصِيرُ مُدُنُهَا خَرِبَةً بِلَا سَاكِنٍ فِيهَا.
אָר֗וּר עֹשֶׂ֛ה מְלֶ֥אכֶת יְהוָ֖ה רְמִיָּ֑ה וְ/אָר֕וּר מֹנֵ֥עַ חַרְבּ֖/וֹ מִ/דָּֽם10Cursed {be} he that doeth the work of the LORD deceitfully, and cursed {be} he that keepeth back his sword from blood. {deceitfully: or, negligently}مَلْعُونٌ مَنْ يَعْمَلُ عَمَلَ ٱلرَّبِّ بِرِخَاءٍ، وَمَلْعُونٌ مَنْ يَمْنَعُ سَيْفَهُ عَنِ ٱلدَّمِ.
שַׁאֲנַ֨ן מוֹאָ֜ב מִ/נְּעוּרָ֗י/ו וְ/שֹׁקֵ֥ט הוּא֙ אֶל שְׁמָרָ֔י/ו וְ/לֹֽא הוּרַ֤ק מִ/כְּלִי֙ אֶל כֶּ֔לִי וּ/בַ/גּוֹלָ֖ה לֹ֣א הָלָ֑ךְ עַל כֵּ֗ן עָמַ֤ד טַעְמ/וֹ֙ בּ֔/וֹ וְ/רֵיח֖/וֹ לֹ֥א נָמָֽר11Moab hath been at ease from his youth, and he hath settled on his lees, and hath not been emptied from vessel to vessel, neither hath he gone into captivity: therefore his taste remained in him, and his scent is not changed. {remained: Heb. stood}«مُسْتَرِيحٌ مُوآبُ مُنْذُ صِبَاهُ، وَهُوَ مُسْتَقِرٌّ عَلَى دُرْدِيِّهِ، وَلَمْ يُفْرَغْ مِنْ إِنَاءٍ إِلَى إِنَاءٍ، وَلَمْ يَذْهَبْ إِلَى ٱلسَّبْيِ. لِذَلِكَ بَقِيَ طَعْمُهُ فِيهِ، وَرَائِحَتُهُ لَمْ تَتَغَيَّرْ.
לָ/כֵ֞ן הִנֵּ֖ה יָמִ֤ים בָּאִים֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וְ/שִׁלַּחְתִּי ל֥/וֹ צֹעִ֖ים וְ/צֵעֻ֑/הוּ וְ/כֵלָ֣י/ו יָרִ֔יקוּ וְ/נִבְלֵי/הֶ֖ם יְנַפֵּֽצוּ12Therefore, behold, the days come, saith the LORD, that I will send unto him wanderers, that shall cause him to wander, and shall empty his vessels, and break their bottles.لِذَلِكَ هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأُرْسِلُ إِلَيْهِ مُصْغِينَ فَيُصْغُونَهُ، وَيُفَرِّغُونَ آنِيَتَهُ، وَيَكْسِرُونَ أَوْعِيَتَهُمْ.
וּ/בֹ֥שׁ מוֹאָ֖ב מִ/כְּמ֑וֹשׁ כַּ/אֲשֶׁר בֹּ֨שׁוּ֙ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל מִ/בֵּ֥ית אֵ֖ל מִבְטֶחָֽ/ם13And Moab shall be ashamed of Chemosh, as the house of Israel was ashamed of Bethel their confidence.فَيَخْجَلُ مُوآبُ مِنْ كَمُوشَ، كَمَا خَجِلَ بَيْتُ إِسْرَائِيلَ مِنْ بَيْتِ إِيلَ مُتَّكَلِهِمْ.
אֵ֚יךְ תֹּֽאמְר֔וּ גִּבּוֹרִ֖ים אֲנָ֑חְנוּ וְ/אַנְשֵׁי חַ֖יִל לַ/מִּלְחָמָֽה14How say ye, We {are} mighty and strong men for the war?«كَيْفَ تَقُولُونَ نَحْنُ جَبَابِرَةٌ وَرِجَالُ قُوَّةٍ لِلْحَرْبِ؟
שֻׁדַּ֤ד מוֹאָב֙ וְ/עָרֶ֣י/הָ עָלָ֔ה וּ/מִבְחַ֥ר בַּֽחוּרָ֖י/ו יָרְד֣וּ לַ/טָּ֑בַח נְאֻ֨ם הַ/מֶּ֔לֶךְ יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמֽ/וֹ15Moab is spoiled, and gone up {out of} her cities, and his chosen young men are gone down to the slaughter, saith the King, whose name {is} the LORD of hosts. {his...: Heb. the choice of}أُهْلِكَتْ مُوآبُ وَصَعِدَتْ مُدُنُهَا، وَخِيَارُ مُنْتَخَبِيهَا نَزَلُوا لِلْقَتْلِ، يَقُولُ ٱلْمَلِكُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ ٱسْمُهُ.
קָר֥וֹב אֵיד מוֹאָ֖ב לָ/ב֑וֹא וְ/רָ֣עָת֔/וֹ מִהֲרָ֖ה מְאֹֽד16The calamity of Moab {is} near to come, and his affliction hasteth fast.قَرِيبٌ مَجِيءُ هَلَاكِ مُوآبَ، وَبَلِيَّتُهَا مُسْرِعَةٌ جِدًّا.
נֻ֤דוּ ל/וֹ֙ כָּל סְבִיבָ֔י/ו וְ/כֹ֖ל יֹדְעֵ֣י שְׁמ֑/וֹ אִמְר֗וּ אֵיכָ֤ה נִשְׁבַּר֙ מַטֵּה עֹ֔ז מַקֵּ֖ל תִּפְאָרָֽה17All ye that are about him, bemoan him; and all ye that know his name, say, How is the strong staff broken, {and} the beautiful rod!اُنْدُبُوهَا يَا جَمِيعَ ٱلَّذِينَ حَوَالَيْهَا، وَكُلَّ ٱلْعَارِفِينَ ٱسْمَهَا قُولُوا: كَيْفَ ٱنْكَسَرَ قَضِيبُ ٱلْعِزِّ، عَصَا ٱلْجَلَالِ؟
רְדִ֤י מִ/כָּבוֹד֙ ישבי וּ/שְׁבִ֣י בַ/צָּמָ֔א יֹשֶׁ֖בֶת בַּת דִּיב֑וֹן כִּֽי שֹׁדֵ֤ד מוֹאָב֙ עָ֣לָה בָ֔/ךְ שִׁחֵ֖ת מִבְצָרָֽיִ/ךְ18Thou daughter that dost inhabit Dibon, come down from {thy} glory, and sit in thirst; for the spoiler of Moab shall come upon thee, {and} he shall destroy thy strong holds.اِنْزِلِي مِنَ ٱلْمَجْدِ، ٱجْلِسِي فِي ٱلظَّمَاءِ أَيَّتُهَا ٱلسَّاكِنَةُ بِنْتَ دِيبُونَ، لِأَنَّ مُهْلِكَ مُوآبَ قَدْ صَعِدَ إِلَيْكِ وَأَهْلَكَ حُصُونَكِ.
אֶל דֶּ֛רֶךְ עִמְדִ֥י וְ/צַפִּ֖י יוֹשֶׁ֣בֶת עֲרוֹעֵ֑ר שַׁאֲלִי נָ֣ס וְ/נִמְלָ֔טָה אִמְרִ֖י מַה נִּֽהְיָֽתָה19O inhabitant of Aroer, stand by the way, and espy; ask him that fleeth, and her that escapeth, {and} say, What is done? {inhabitant: Heb. inhabitress}قِفِي عَلَى ٱلطَّرِيقِ وَتَطَلَّعِي يَا سَاكِنَةَ عَرُوعِيرَ. ٱسْأَلِي ٱلْهَارِبَ وَٱلنَّاجِيَةَ. قُولِي: مَاذَا حَدَثَ؟
הֹבִ֥ישׁ מוֹאָ֛ב כִּֽי חַ֖תָּה הילילי הֵילִ֣ילוּ ו/זעקי וּֽ/זְעָ֑קוּ הַגִּ֣ידוּ בְ/אַרְנ֔וֹן כִּ֥י שֻׁדַּ֖ד מוֹאָֽב20Moab is confounded; for it is broken down: howl and cry; tell ye it in Arnon, that Moab is spoiled,قَدْ خَزِيَ مُوآبُ لِأَنَّهُ قَدْ نُقِضَ. وَلْوِلُوا وَٱصْرُخُوا. أَخْبِرُوا فِي أَرْنُونَ أَنَّ مُوآبَ قَدْ أُهْلِكَ.
וּ/מִשְׁפָּ֥ט בָּ֖א אֶל אֶ֣רֶץ הַ/מִּישֹׁ֑ר אֶל חֹל֥וֹן וְ/אֶל יַ֖הְצָ/ה וְ/עַל מופעת מֵיפָֽעַת21And judgment is come upon the plain country; upon Holon, and upon Jahazah, and upon Mephaath,وَقَدْ جَاءَ ٱلْقَضَاءُ عَلَى أَرْضِ ٱلسَّهْلِ، عَلَى حُولُونَ وَعَلَى يَهْصَةَ وَعَلَى مَيْفَعَةَ،
וְ/עַל דִּיב֣וֹן וְ/עַל נְב֔וֹ וְ/עַל בֵּ֖ית דִּבְלָתָֽיִם22And upon Dibon, and upon Nebo, and upon Bethdiblathaim,وَعَلَى دِيبُونَ وَعَلَى نَبُو وَعَلَى بَيْتِ دَبْلَتَايِمَ،
וְ/עַ֧ל קִרְיָתַ֛יִם וְ/עַל בֵּ֥ית גָּמ֖וּל וְ/עַל בֵּ֥ית מְעֽוֹן23And upon Kiriathaim, and upon Bethgamul, and upon Bethmeon,وَعَلَى قَرْيَتَايِمَ وَعَلَى بَيْتِ جَامُولَ وَعَلَى بَيْتِ مَعُونَ،
וְ/עַל קְרִיּ֖וֹת וְ/עַל בָּצְרָ֑ה וְ/עַ֗ל כָּל עָרֵי֙ אֶ֣רֶץ מוֹאָ֔ב הָ/רְחֹק֖וֹת וְ/הַ/קְּרֹבֽוֹת24And upon Kerioth, and upon Bozrah, and upon all the cities of the land of Moab, far or near.وَعَلَى قَرْيُوتَ وَعَلَى بُصْرَةَ وَعَلَى كُلِّ مُدُنِ أَرْضِ مُوآبَ ٱلْبَعِيدَةِ وَٱلْقَرِيبَةِ.
נִגְדְּעָה֙ קֶ֣רֶן מוֹאָ֔ב וּ/זְרֹע֖/וֹ נִשְׁבָּ֑רָה נְאֻ֖ם יְהוָֽה25The horn of Moab is cut off, and his arm is broken, saith the LORD.عُضِبَ قَرْنُ مُوآبَ، وَتَحَطَّمَتْ ذِرَاعُهُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
הַשְׁכִּירֻ֕/הוּ כִּ֥י עַל יְהוָ֖ה הִגְדִּ֑יל וְ/סָפַ֤ק מוֹאָב֙ בְּ/קִיא֔/וֹ וְ/הָיָ֥ה לִ/שְׂחֹ֖ק גַּם הֽוּא26Make ye him drunken: for he magnified {himself} against the LORD: Moab also shall wallow in his vomit, and he also shall be in derision.«أَسْكِرُوهُ لِأَنَّهُ قَدْ تَعَاظَمَ عَلَى ٱلرَّبِّ، فَيَتَمَرَّغَ مُوآبُ فِي قُيَائِهِ، وَهُوَ أَيْضًا يَكُونُ ضُحْكَةً.
וְ/אִ֣ם ל֣וֹא הַ/שְּׂחֹ֗ק הָיָ֤ה לְ/ךָ֙ יִשְׂרָאֵ֔ל אִם בְּ/גַנָּבִ֖ים נמצאה נִמְצָ֑א כִּֽי מִ/דֵּ֧י דְבָרֶ֥י/ךָ בּ֖/וֹ תִּתְנוֹדָֽד27For was not Israel a derision unto thee? was he found among thieves? for since thou spakest of him, thou skippedst for joy. {skippedst...: or, movedst thyself}أَفَمَا كَانَ إِسْرَائِيلُ ضُحْكَةً لَكَ؟ هَلْ وُجِدَ بَيْنَ ٱللُّصُوصِ حَتَّى أَنَّكَ كُلَّمَا كُنْتَ تَتَكَلَّمُ بِهِ كُنْتَ تَنْغَضُ ٱلرَّأْسَ؟
עִזְב֤וּ עָרִים֙ וְ/שִׁכְנ֣וּ בַּ/סֶּ֔לַע יֹשְׁבֵ֖י מוֹאָ֑ב וִֽ/הְי֣וּ כְ/יוֹנָ֔ה תְּקַנֵּ֖ן בְּ/עֶבְרֵ֥י פִי פָֽחַת28O ye that dwell in Moab, leave the cities, and dwell in the rock, and be like the dove {that} maketh her nest in the sides of the hole's mouth.خَلُّوا ٱلْمُدُنَ، وَٱسْكُنُوا فِي ٱلصَّخْرِ يَاسُكَّانَ مُوآبَ، وَكُونُوا كَحَمَامَةٍ تُعَشِّشُ فِي جَوَانِبِ فَمِ ٱلْحُفْرَةِ.
שָׁמַ֥עְנוּ גְאוֹן מוֹאָ֖ב גֵּאֶ֣ה מְאֹ֑ד גָּבְה֧/וֹ וּ/גְאוֹנ֛/וֹ וְ/גַאֲוָת֖/וֹ וְ/רֻ֥ם לִבּֽ/וֹ29We have heard the pride of Moab, (he is exceeding proud) his loftiness, and his arrogancy, and his pride, and the haughtiness of his heart.قَدْ سَمِعْنَا بِكِبْرِيَاءِ مُوآبَ. هُوَ مُتَكَبِّرٌ جِدًّا. بِعَظَمَتِهِ وَبِكِبْرِيَائِهِ وَجَلَالِهِ وَٱرْتِفَاعِ قَلْبِهِ.
אֲנִ֤י יָדַ֨עְתִּי֙ נְאֻם יְהוָ֔ה עֶבְרָת֖/וֹ וְ/לֹא כֵ֑ן בַּדָּ֖י/ו לֹא כֵ֥ן עָשֽׂוּ30I know his wrath, saith the LORD; but {it shall} not {be} so; his lies shall not so effect {it}. {his lies...: or, those on whom he stayeth (Heb. his bars) do not right}أَنَا عَرَفْتُ سَخَطَهُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، إِنَّهُ بَاطِلٌ. أَكَاذِيبُهُ فَعَلَتْ بَاطِلًا.
עַל כֵּן֙ עַל מוֹאָ֣ב אֲיֵלִ֔יל וּ/לְ/מוֹאָ֥ב כֻּלֹּ֖/ה אֶזְעָ֑ק אֶל אַנְשֵׁ֥י קִֽיר חֶ֖רֶשׂ יֶהְגֶּֽה31Therefore will I howl for Moab, and I will cry out for all Moab; {mine heart} shall mourn for the men of Kirheres.مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ أُوَلْوِلُ عَلَى مُوآبَ، وَعَلَى مُوآبَ كُلِّهِ أَصْرُخُ. يُؤَنُّ عَلَى رِجَالِ قِيرَ حَارِسَ.
מִ/בְּכִ֨י יַעְזֵ֤ר אֶבְכֶּה לָּ/ךְ֙ הַ/גֶּ֣פֶן שִׂבְמָ֔ה נְטִֽישֹׁתַ֨יִ/ךְ֙ עָ֣בְרוּ יָ֔ם עַ֛ד יָ֥ם יַעְזֵ֖ר נָגָ֑עוּ עַל קֵיצֵ֥/ךְ וְ/עַל בְּצִירֵ֖/ךְ שֹׁדֵ֥ד נָפָֽל32O vine of Sibmah, I will weep for thee with the weeping of Jazer: thy plants are gone over the sea, they reach {even} to the sea of Jazer: the spoiler is fallen upon thy summer fruits and upon thy vintage.أَبْكِي عَلَيْكِ بُكَاءَ يَعْزِيرَ، يَا جَفْنَةَ سَبْمَةَ. قَدْ عَبَرَتْ قُضْبَانُكِ ٱلْبَحْرَ، وَصَلَتْ إِلَى بَحْرِ يَعْزِيرَ. وَقَعَ ٱلْمُهْلِكُ عَلَى جَنَاكِ، وَعَلَى قِطَافِكِ.
וְ/נֶאֶסְפָ֨ה שִׂמְחָ֥ה וָ/גִ֛יל מִ/כַּרְמֶ֖ל וּ/מֵ/אֶ֣רֶץ מוֹאָ֑ב וְ/יַ֨יִן֙ מִ/יקָבִ֣ים הִשְׁבַּ֔תִּי לֹֽא יִדְרֹ֣ךְ הֵידָ֔ד הֵידָ֖ד לֹ֥א הֵידָֽד33And joy and gladness is taken from the plentiful field, and from the land of Moab; and I have caused wine to fail from the winepresses: none shall tread with shouting; {their} shouting {shall be} no shouting.وَنُزِعَ ٱلْفَرَحُ وَٱلطَّرَبُ مِنَ ٱلْبُسْتَانِ، وَمِنْ أَرْضِ مُوآبَ. وَقَدْ أُبْطِلَتِ ٱلْخَمْرُ مِنَ ٱلْمَعَاصِرِ. لَا يُدَاسُ بِهُتَافٍ. جَلَبَةٌ لَا هُتَافٌ.
מִ/זַּעֲקַ֨ת חֶשְׁבּ֜וֹן עַד אֶלְעָלֵ֗ה עַד יַ֨הַץ֙ נָתְנ֣וּ קוֹלָ֔/ם מִ/צֹּ֨עַר֙ עַד חֹ֣רֹנַ֔יִם עֶגְלַ֖ת שְׁלִֽשִׁיָּ֑ה כִּ֚י גַּם מֵ֣י נִמְרִ֔ים לִ/מְשַׁמּ֖וֹת יִהְיֽוּ34From the cry of Heshbon {even} unto Elealeh, {and even} unto Jahaz, have they uttered their voice, from Zoar {even} unto Horonaim, {as} an heifer of three years old: for the waters also of Nimrim shall be desolate. {desolate: Heb. desolations}قَدْ أَطْلَقُوا صَوْتَهُمْ مِنْ صُرَاخِ حَشْبُونَ إِلَى أَلْعَالَةَ إِلَى يَاهَصَ، مِنْ صُوغَرَ إِلَى حُورُونَايِمَ، كَعِجْلَةٍ ثُلَاثِيَّةٍ، لِأَنَّ مِيَاهَ نِمْرِيمَ أَيْضًا تَصِيرُ خَرِبَةً.
וְ/הִשְׁבַּתִּ֥י לְ/מוֹאָ֖ב נְאֻם יְהוָ֑ה מַעֲלֶ֣ה בָמָ֔ה וּ/מַקְטִ֖יר לֵ/אלֹהָֽי/ו35Moreover I will cause to cease in Moab, saith the LORD, him that offereth in the high places, and him that burneth incense to his gods.وَأُبَطِّلُ مِنْ مُوآبَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، مَنْ يُصْعِدُ فِي مُرْتَفَعَةٍ، وَمَنْ يُبَخِّرُ لِآلِهَتِهِ.
עַל כֵּ֞ן לִבִּ֤/י לְ/מוֹאָב֙ כַּ/חֲלִלִ֣ים יֶהֱמֶ֔ה וְ/לִבִּ/י֙ אֶל אַנְשֵׁ֣י קִֽיר חֶ֔רֶשׂ כַּ/חֲלִילִ֖ים יֶהֱמֶ֑ה עַל כֵּ֛ן יִתְרַ֥ת עָשָׂ֖ה אָבָֽדוּ36Therefore mine heart shall sound for Moab like pipes, and mine heart shall sound like pipes for the men of Kirheres: because the riches {that} he hath gotten are perished.مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ يُصَوِّتُ قَلْبِي لِمُوآبَ كَنَايٍ، وَيُصَوِّتُ قَلْبِي لِرِجَالِ قِيرَ حَارِسَ كَنَايٍ، لِأَنَّ ٱلثَّرْوَةَ ٱلَّتِي ٱكْتَسَبُوهَا قَدْ بَادَتْ.
כִּ֤י כָל רֹאשׁ֙ קָרְחָ֔ה וְ/כָל זָקָ֖ן גְּרֻעָ֑ה עַ֤ל כָּל יָדַ֨יִם֙ גְּדֻדֹ֔ת וְ/עַל מָתְנַ֖יִם שָֽׂק37For every head {shall be} bald, and every beard clipped: upon all the hands {shall be} cuttings, and upon the loins sackcloth. {clipped: Heb. diminished}لِأَنَّ كُلَّ رَأْسٍ أَقْرَعُ، وَكُلَّ لِحْيَةٍ مَجْزُوزَةٌ، وَعَلَى كُلِّ ٱلْأَيَادِي خُمُوشٌ، وَعَلَى ٱلْأَحْقَاءِ مُسُوحٌ.
עַ֣ל כָּל גַּגּ֥וֹת מוֹאָ֛ב וּ/בִ/רְחֹבֹתֶ֖י/הָ כֻּלֹּ֣/ה מִסְפֵּ֑ד כִּֽי שָׁבַ֣רְתִּי אֶת מוֹאָ֗ב כִּ/כְלִ֛י אֵֽין חֵ֥פֶץ בּ֖/וֹ נְאֻם יְהוָֽה38{There shall be} lamentation generally upon all the housetops of Moab, and in the streets thereof: for I have broken Moab like a vessel wherein {is} no pleasure, saith the LORD.عَلَى كُلِّ سُطُوحِ مُوآبَ وَفِي شَوَارِعِهَا كُلِّهَا نَوْحٌ، لِأَنِّي قَدْ حَطَمْتُ مُوآبَ كَإِنَاءٍ لَا مَسَرَّةَ بِهِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
אֵ֥יךְ חַ֨תָּה֙ הֵילִ֔ילוּ אֵ֛יךְ הִפְנָה עֹ֥רֶף מוֹאָ֖ב בּ֑וֹשׁ וְ/הָיָ֥ה מוֹאָ֛ב לִ/שְׂחֹ֥ק וְ/לִ/מְחִתָּ֖ה לְ/כָל סְבִיבָֽי/ו39They shall howl, {saying}, How is it broken down! how hath Moab turned the back with shame! so shall Moab be a derision and a dismaying to all them about him. {back: Heb. neck}يُوَلْوِلُونَ قَائِلِينَ: كَيْفَ نُقِضَتْ؟ كَيْفَ حَوَّلَتْ مُوآبُ قَفَاهَا بِخِزْيٍ؟ فَقَدْ صَارَتْ مُوآبُ ضُحْكَةً وَرُعْبًا لِكُلِّ مَنْ حَوَالَيْهَا.
כִּי כֹה֙ אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנֵּ֥ה כַ/נֶּ֖שֶׁר יִדְאֶ֑ה וּ/פָרַ֥שׂ כְּנָפָ֖י/ו אֶל מוֹאָֽב40For thus saith the LORD; Behold, he shall fly as an eagle, and shall spread his wings over Moab.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَا هُوَ يَطِيرُ كَنَسْرٍ، وَيَبْسُطُ جَنَاحَيْهِ عَلَى مُوآبَ.
נִלְכְּדָה֙ הַ/קְּרִיּ֔וֹת וְ/הַ/מְּצָד֖וֹת נִתְפָּ֑שָׂה וְֽ֠/הָיָה לֵ֞ב גִּבּוֹרֵ֤י מוֹאָב֙ בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֔וּא כְּ/לֵ֖ב אִשָּׁ֥ה מְצֵרָֽה41Kerioth is taken, and the strong holds are surprised, and the mighty men's hearts in Moab at that day shall be as the heart of a woman in her pangs. {Kerioth: or, The cities}قَدْ أُخِذَتْ قَرْيُوتُ، وَأُمْسِكَتِ ٱلْحَصِينَاتُ، وَسَيَكُونُ قَلْبُ جَبَابِرَةِ مُوآبَ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ كَقَلْبِ ٱمْرَأَةٍ مَاخِضٍ.
וְ/נִשְׁמַ֥ד מוֹאָ֖ב מֵ/עָ֑ם כִּ֥י עַל יְהוָ֖ה הִגְדִּֽיל42And Moab shall be destroyed from {being} a people, because he hath magnified {himself} against the LORD.وَيَهْلِكُ مُوآبُ عَنْ أَنْ يَكُونَ شَعْبًا، لِأَنَّهُ قَدْ تَعَاظَمَ عَلَى ٱلرَّبِّ.
פַּ֥חַד וָ/פַ֖חַת וָ/פָ֑ח עָלֶ֛י/ךָ יוֹשֵׁ֥ב מוֹאָ֖ב נְאֻם יְהוָֽה43Fear, and the pit, and the snare, {shall be} upon thee, O inhabitant of Moab, saith the LORD.خَوْفٌ وَحُفْرَةٌ وَفَخٌّ عَلَيْكَ يَا سَاكِنَ مُوآبَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
ה/ניס הַ/נָּ֞ס מִ/פְּנֵ֤י הַ/פַּ֨חַד֙ יִפֹּ֣ל אֶל הַ/פַּ֔חַת וְ/הָֽ/עֹלֶה֙ מִן הַ/פַּ֔חַת יִלָּכֵ֖ד בַּ/פָּ֑ח כִּֽי אָבִ֨יא אֵלֶ֧י/הָ אֶל מוֹאָ֛ב שְׁנַ֥ת פְּקֻדָּתָ֖/ם נְאֻם יְהוָֽה44He that fleeth from the fear shall fall into the pit; and he that getteth up out of the pit shall be taken in the snare: for I will bring upon it, {even} upon Moab, the year of their visitation, saith the LORD.ٱلَّذِي يَهْرُبُ مِنْ وَجْهِ ٱلْخَوْفِ يَسْقُطُ فِي ٱلْحُفْرَةِ، وَٱلَّذِي يَصْعَدُ مِنَ ٱلْحُفْرَةِ يَعْلَقُ فِي ٱلْفَخِّ، لِأَنِّي أَجْلِبُ عَلَيْهَا، أيْ عَلَى مُوآبَ، سَنَةَ عِقَابِهِمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
בְּ/צֵ֥ל חֶשְׁבּ֛וֹן עָמְד֖וּ מִ/כֹּ֣חַ נָסִ֑ים כִּֽי אֵ֞שׁ יָצָ֣א מֵ/חֶשְׁבּ֗וֹן וְ/לֶֽהָבָה֙ מִ/בֵּ֣ין סִיח֔וֹן וַ/תֹּ֨אכַל֙ פְּאַ֣ת מוֹאָ֔ב וְ/קָדְקֹ֖ד בְּנֵ֥י שָׁאֽוֹן45They that fled stood under the shadow of Heshbon because of the force: but a fire shall come forth out of Heshbon, and a flame from the midst of Sihon, and shall devour the corner of Moab, and the crown of the head of the tumultuous ones. {tumultuous...: Heb. children of noise}فِي ظِلِّ حَشْبُونَ وَقَفَ ٱلْهَارِبُونَ بِلَا قُوَّةٍ، لِأَنَّهُ قَدْ خَرَجَتْ نَارٌ مِنْ حَشْبُونَ، وَلَهِيبٌ مِنْ وَسْطِ سِيحُونَ، فَأَكَلَتْ زَاوِيَةَ مُوآبَ، وَهَامَةَ بَنِي ٱلْوَغَى.
אוֹי לְ/ךָ֣ מוֹאָ֔ב אָבַ֖ד עַם כְּמ֑וֹשׁ כִּֽי לֻקְּח֤וּ בָנֶ֨י/ךָ֙ בַּ/שֶּׁ֔בִי וּ/בְנֹתֶ֖י/ךָ בַּ/שִּׁבְיָֽה46Woe be unto thee, O Moab! the people of Chemosh perisheth: for thy sons are taken captives, and thy daughters captives. {captives, and: Heb. in captivity, etc}وَيْلٌ لَكَ يَا مُوآبُ! بَادَ شَعْبُ كَمُوشَ، لِأَنَّ بَنِيكَ قَدْ أُخِذُوا إِلَى ٱلسَّبْيِ وَبَنَاتِكَ إِلَى ٱلْجَلَاءِ.
וְ/שַׁבְתִּ֧י שְׁבוּת מוֹאָ֛ב בְּ/אַחֲרִ֥ית הַ/יָּמִ֖ים נְאֻם יְהוָ֑ה עַד הֵ֖נָּה מִשְׁפַּ֥ט מוֹאָֽב47Yet will I bring again the captivity of Moab in the latter days, saith the LORD. Thus far {is} the judgment of Moab.وَلَكِنَّنِي أَرُدُّ سَبْيَ مُوآبَ فِي آخِرِ ٱلْأَيَّامِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ». إِلَى هُنَا قَضَاءُ مُوآبَ.
49
Yirmeyahu — פרק 49 Jeremiah — Chapter 49
לִ/בְנֵ֣י עַמּ֗וֹן כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הֲ/בָנִ֥ים אֵין֙ לְ/יִשְׂרָאֵ֔ל אִם יוֹרֵ֖שׁ אֵ֣ין ל֑/וֹ מַדּ֗וּעַ יָרַ֤שׁ מַלְכָּ/ם֙ אֶת גָּ֔ד וְ/עַמּ֖/וֹ בְּ/עָרָ֥י/ו יָשָֽׁב1Concerning the Ammonites, thus saith the LORD; Hath Israel no sons? hath he no heir? why {then} doth their king inherit Gad, and his people dwell in his cities? {Concerning: or, Against} {their king: or, Melcom}عَنْ بَنِي عَمُّونَ: «هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: أَلَيْسَ لِإِسْرَائِيلَ بَنُونَ، أَوْ لَا وَارِثٌ لَهُ؟ لِمَاذَا يَرِثُ مَلِكُهُمْ جَادَ، وَشَعْبُهُ يَسْكُنُ فِي مُدُنِهِ؟
לָ/כֵ֡ן הִנֵּה֩ יָמִ֨ים בָּאִ֜ים נְאֻם יְהוָ֗ה וְ֠/הִשְׁמַעְתִּי אֶל רַבַּ֨ת בְּנֵי עַמּ֜וֹן תְּרוּעַ֣ת מִלְחָמָ֗ה וְ/הָֽיְתָה֙ לְ/תֵ֣ל שְׁמָמָ֔ה וּ/בְנֹתֶ֖י/הָ בָּ/אֵ֣שׁ תִּצַּ֑תְנָה וְ/יָרַ֧שׁ יִשְׂרָאֵ֛ל אֶת יֹרְשָׁ֖י/ו אָמַ֥ר יְהוָֽה2Therefore, behold, the days come, saith the LORD, that I will cause an alarm of war to be heard in Rabbah of the Ammonites; and it shall be a desolate heap, and her daughters shall be burned with fire: then shall Israel be heir unto them that were his heirs, saith the LORD.لِذَلِكَ هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأُسْمِعُ فِي رَبَّةِ بَنِي عَمُّونَ جَلَبَةَ حَرْبٍ، وَتَصِيرُ تَّلًا خَرِبًا، وَتُحْرَقُ بَنَاتُهَا بِٱلنَّارِ، فَيَرِثُ إِسْرَائِيلُ ٱلَّذِينَ وَرِثُوهُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
הֵילִ֨ילִי חֶשְׁבּ֜וֹן כִּ֣י שֻׁדְּדָה עַ֗י צְעַקְנָה֮ בְּנ֣וֹת רַבָּה֒ חֲגֹ֣רְנָה שַׂקִּ֔ים סְפֹ֕דְנָה וְ/הִתְשׁוֹטַ֖טְנָה בַּ/גְּדֵר֑וֹת כִּ֤י מַלְכָּ/ם֙ בַּ/גּוֹלָ֣ה יֵלֵ֔ךְ כֹּהֲנָ֥י/ו וְ/שָׂרָ֖י/ו יַחְדָּֽיו3Howl, O Heshbon, for Ai is spoiled: cry, ye daughters of Rabbah, gird you with sackcloth; lament, and run to and fro by the hedges; for their king shall go into captivity, {and} his priests and his princes together. {their king: or, Melcom}وَلْوِلِي يَاحَشْبُونُ لِأَنَّ عَايَ قَدْ خَرِبَتْ. اُصْرُخْنَ يَا بَنَاتِ رَبَّةَ. تَنَطَّقْنَ بِمُسُوحٍ. ٱنْدُبْنَ وَطَوِّفْنَ بَيْنَ ٱلْجُدْرَانِ، لِأَنَّ مَلِكَهُمْ يَذْهَبُ إِلَى ٱلسَّبْيِ هُوَ وَكَهَنَتُهُ وَرُؤَسَاؤُهُ مَعًا.
מַה תִּתְהַֽלְלִי֙ בָּֽ/עֲמָקִ֔ים זָ֣ב עִמְקֵ֔/ךְ הַ/בַּ֖ת הַ/שּֽׁוֹבֵבָ֑ה הַ/בֹּֽטְחָה֙ בְּ/אֹ֣צְרֹתֶ֔י/הָ מִ֖י יָב֥וֹא אֵלָֽ/י4Wherefore gloriest thou in the valleys, thy flowing valley, O backsliding daughter? that trusted in her treasures, {saying}, Who shall come unto me? {thy...: or, thy valley floweth away}مَا بَالُكِ تَفْتَخِرِينَ بِٱلْأَوْطِيَةِ؟ قَدْ فَاضَ وَطَاؤُكِ دَمًا أَيَّتُهَا ٱلْبِنْتُ ٱلْمُرْتَدَّةُ وَٱلْمُتَوَكِّلَةُ عَلَى خَزَائِنِهَا، قَائِلَةً: مَنْ يَأْتِي إِلَيَّ؟
הִנְ/נִי֩ מֵבִ֨יא עָלַ֜יִ/ךְ פַּ֗חַד נְאֻם אֲדֹנָ֧/י יְהוִ֛ה צְבָא֖וֹת מִ/כָּל סְבִיבָ֑יִ/ךְ וְ/נִדַּחְתֶּם֙ אִ֣ישׁ לְ/פָנָ֔י/ו וְ/אֵ֥ין מְקַבֵּ֖ץ לַ/נֹּדֵֽד5Behold, I will bring a fear upon thee, saith the Lord GOD of hosts, from all those that be about thee; and ye shall be driven out every man right forth; and none shall gather up him that wandereth.هَأَنَذَا أَجْلِبُ عَلَيْكِ خَوْفًا، يَقُولُ ٱلسَّيِّدُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ، مِنْ جَمِيعِ ٱلَّذِينَ حَوَالَيْكِ، وَتُطْرَدُونَ كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى مَا أَمَامَهُ، وَلَيْسَ مَنْ يَجْمَعُ ٱلتَّائِهِينَ.
וְ/אַחֲרֵי כֵ֗ן אָשִׁ֛יב אֶת שְׁב֥וּת בְּנֵֽי עַמּ֖וֹן נְאֻם יְהוָֽה6And afterward I will bring again the captivity of the children of Ammon, saith the LORD.ثُمَّ بَعْدَ ذَلِكَ أَرُدُّ سَبْيَ بَنِي عَمُّونَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
לֶ/אֱד֗וֹם כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הַ/אֵ֥ין ע֛וֹד חָכְמָ֖ה בְּ/תֵימָ֑ן אָבְדָ֤ה עֵצָה֙ מִ/בָּנִ֔ים נִסְרְחָ֖ה חָכְמָתָֽ/ם7Concerning Edom, thus saith the LORD of hosts; {Is} wisdom no more in Teman? is counsel perished from the prudent? is their wisdom vanished?عَنْ أَدُومَ: «هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: أَلَا حِكْمَةَ بَعْدُ فِي تِيْمَانَ؟ هَلْ بَادَتِ ٱلْمَشُورَةُ مِنَ ٱلْفُهَمَاءِ؟ هَلْ فَرَغَتْ حِكْمَتُهُمْ؟
נֻ֤סוּ הָפְנוּ֙ הֶעְמִ֣יקוּ לָ/שֶׁ֔בֶת יֹשְׁבֵ֖י דְּדָ֑ן כִּ֣י אֵ֥יד עֵשָׂ֛ו הֵבֵ֥אתִי עָלָ֖י/ו עֵ֥ת פְּקַדְתִּֽי/ו8Flee ye, turn back, dwell deep, O inhabitants of Dedan; for I will bring the calamity of Esau upon him, the time {that} I will visit him. {turn...: or, they are turned back}اُهْرُبُوا. ٱلْتَفِتُوا. تَعَمَّقُوا فِي ٱلسَّكَنِ يَا سُكَّانَ دَدَانَ، لِأَنِّي قَدْ جَلَبْتُ عَلَيْهِ بَلِيَّةَ عِيسُو حِينَ عَاقَبْتُهُ.
אִם בֹּֽצְרִים֙ בָּ֣אוּ לָ֔/ךְ לֹ֥א יַשְׁאִ֖רוּ עֽוֹלֵל֑וֹת אִם גַּנָּבִ֥ים בַּ/לַּ֖יְלָה הִשְׁחִ֥יתוּ דַיָּֽ/ם9If grapegatherers come to thee, would they not leave {some} gleaning grapes? if thieves by night, they will destroy till they have enough. {till...: Heb. their sufficiency}لَوْ أَتَاكَ ٱلْقَاطِفُونَ، أَفَمَا كَانُوا يَتْرُكُونَ عُلَالَةً؟ أَوِ ٱللُّصُوصُ لَيْلًا، أَفَمَا كَانُوا يُهْلِكُونَ مَا يَكْفِيهِمْ؟
כִּֽי אֲנִ֞י חָשַׂ֣פְתִּי אֶת עֵשָׂ֗ו גִּלֵּ֨יתִי֙ אֶת מִסְתָּרָ֔י/ו וְ/נֶחְבָּ֖ה לֹ֣א יוּכָ֑ל שֻׁדַּ֥ד זַרְע֛/וֹ וְ/אֶחָ֥י/ו וּ/שְׁכֵנָ֖י/ו וְ/אֵינֶֽ/נּוּ10But I have made Esau bare, I have uncovered his secret places, and he shall not be able to hide himself: his seed is spoiled, and his brethren, and his neighbours, and he {is} not.وَلَكِنَّنِي جَرَّدْتُ عِيسُوَ، وَكَشَفْتُ مُسْتَتَرَاتِهِ فَلَا يَسْتَطِيعُ أَنْ يَخْتَبِئَ. هَلَكَ نَسْلُهُ وَإِخْوَتُهُ وَجِيرَانُهُ، فَلَا يُوجَدُ.
עָזְבָ֥/ה יְתֹמֶ֖י/ךָ אֲנִ֣י אֲחַיֶּ֑ה וְ/אַלְמְנֹתֶ֖י/ךָ עָלַ֥/י תִּבְטָֽחוּ11Leave thy fatherless children, I will preserve {them} alive; and let thy widows trust in me.اُتْرُكْ أَيْتَامَكَ أَنَا أُحْيِيهِمْ، وَأَرَامِلُكَ عَلَيَّ لِيَتَوَكَّلْنَ.
כִּי כֹ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה הִ֠נֵּה אֲשֶׁר אֵ֨ין מִשְׁפָּטָ֜/ם לִ/שְׁתּ֤וֹת הַ/כּוֹס֙ שָׁת֣וֹ יִשְׁתּ֔וּ וְ/אַתָּ֣ה ה֔וּא נָקֹ֖ה תִּנָּקֶ֑ה לֹ֣א תִנָּקֶ֔ה כִּ֥י שָׁתֹ֖ה תִּשְׁתֶּֽה12For thus saith the LORD; Behold, they whose judgment {was} not to drink of the cup have assuredly drunken; and {art} thou he {that} shall altogether go unpunished? thou shalt not go unpunished, but thou shalt surely drink {of it}.لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَا إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا حَقَّ لَهُمْ أَنْ يَشْرَبُوا ٱلْكَأْسَ قَدْ شَرِبُوا، فَهَلْ أَنْتَ تَتَبَرَّأُ تَبَرُّؤًا؟ لَا تَتَبَرَّأُ! بَلْ إِنَّمَا تَشْرَبُ شُرْبًا.
כִּ֣י בִ֤/י נִשְׁבַּ֨עְתִּי֙ נְאֻם יְהוָ֔ה כִּֽי לְ/שַׁמָּ֧ה לְ/חֶרְפָּ֛ה לְ/חֹ֥רֶב וְ/לִ/קְלָלָ֖ה תִּֽהְיֶ֣ה בָצְרָ֑ה וְ/כָל עָרֶ֥י/הָ תִהְיֶ֖ינָה לְ/חָרְב֥וֹת עוֹלָֽם13For I have sworn by myself, saith the LORD, that Bozrah shall become a desolation, a reproach, a waste, and a curse; and all the cities thereof shall be perpetual wastes.لِأَنِّي بِذَاتِي حَلَفْتُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، إِنَّ بُصْرَةَ تَكُونُ دَهَشًا وَعَارًا وَخَرَابًا وَلَعْنَةً، وَكُلُّ مُدُنِهَا تَكُونُ خِرَبًا أَبَدِيَّةً.
שְׁמוּעָ֤ה שָׁמַ֨עְתִּי֙ מֵ/אֵ֣ת יְהוָ֔ה וְ/צִ֖יר בַּ/גּוֹיִ֣ם שָׁל֑וּחַ הִֽתְקַבְּצוּ֙ וּ/בֹ֣אוּ עָלֶ֔י/הָ וְ/ק֖וּמוּ לַ/מִּלְחָמָֽה14I have heard a rumour from the LORD, and an ambassador is sent unto the heathen, {saying}, Gather ye together, and come against her, and rise up to the battle.قَدْ سَمِعْتُ خَبَرًا مِنْ قِبَلِ ٱلرَّبِّ، وَأُرْسِلَ رَسُولٌ إِلَى ٱلْأُمَمِ قَائِلًا: تَجَمَّعُوا وَتَعَالَوْا عَلَيْهَا، وَقُومُوا لِلْحَرْبِ.
כִּֽי הִנֵּ֥ה קָטֹ֛ן נְתַתִּ֖י/ךָ בַּ/גּוֹיִ֑ם בָּז֖וּי בָּ/אָדָֽם15For, lo, I will make thee small among the heathen, {and} despised among men.لِأَنِّي هَا قَدْ جَعَلْتُكَ صَغِيرًا بَيْنَ ٱلشُّعُوبِ، وَمُحْتَقَرًا بَيْنَ ٱلنَّاسِ.
תִּֽפְלַצְתְּ/ךָ֞ הִשִּׁ֤יא אֹתָ/ךְ֙ זְד֣וֹן לִבֶּ֔/ךָ שֹֽׁכְנִי֙ בְּ/חַגְוֵ֣י הַ/סֶּ֔לַע תֹּפְשִׂ֖י מְר֣וֹם גִּבְעָ֑ה כִּֽי תַגְבִּ֤יהַ כַּ/נֶּ֨שֶׁר֙ קִנֶּ֔/ךָ מִ/שָּׁ֥ם אֽוֹרִידְ/ךָ֖ נְאֻם יְהוָֽה16Thy terribleness hath deceived thee, {and} the pride of thine heart, O thou that dwellest in the clefts of the rock, that holdest the height of the hill: though thou shouldest make thy nest as high as the eagle, I will bring thee down from thence, saith the LORD.قَدْ غَرَّكَ تَخْوِيفُكَ، كِبْرِيَاءُ قَلْبِكَ، يَاسَاكِنُ فِي مَحَاجِئِ ٱلصَّخْرِ، ٱلْمَاسِكَ مُرْتَفَعِ ٱلْأَكَمَةِ. وَإِنْ رَفَعْتَ كَنَسْرٍ عُشَّكَ، فَمِنْ هُنَاكَ أُحْدِرُكَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
וְ/הָיְתָ֥ה אֱד֖וֹם לְ/שַׁמָּ֑ה כֹּ֚ל עֹבֵ֣ר עָלֶ֔י/הָ יִשֹּׁ֥ם וְ/יִשְׁרֹ֖ק עַל כָּל מַכּוֹתֶֽ/הָ17Also Edom shall be a desolation: every one that goeth by it shall be astonished, and shall hiss at all the plagues thereof.وَتَصِيرُ أَدُومُ عَجَبًا. كُلُّ مَارٍّ بِهَا يَتَعَجَّبُ وَيَصْفِرُ بِسَبَبِ كُلِّ ضَرَبَاتِهَا!
כְּֽ/מַהְפֵּכַ֞ת סְדֹ֧ם וַ/עֲמֹרָ֛ה וּ/שְׁכֵנֶ֖י/הָ אָמַ֣ר יְהוָ֑ה לֹֽא יֵשֵׁ֥ב שָׁם֙ אִ֔ישׁ וְ/לֹֽא יָג֥וּר בָּ֖/הּ בֶּן אָדָֽם18As in the overthrow of Sodom and Gomorrah and the neighbour {cities} thereof, saith the LORD, no man shall abide there, neither shall a son of man dwell in it.كَٱنْقِلَابِ سَدُومَ وَعَمُورَةَ وَمُجَاوَرَاتِهِمَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لَا يَسْكُنُ هُنَاكَ إِنْسَانٌ وَلَا يَتَغَرَّبُ فِيهَا ٱبْنُ آدَمَ.
הִ֠נֵּה כְּ/אַרְיֵ֞ה יַעֲלֶ֨ה מִ/גְּא֣וֹן הַ/יַּרְדֵּן֮ אֶל נְוֵ֣ה אֵיתָן֒ כִּֽי אַרְגִּ֤יעָה אֲרִיצֶ֨/נּוּ מֵֽ/עָלֶ֔י/הָ וּ/מִ֥י בָח֖וּר אֵלֶ֣י/הָ אֶפְקֹ֑ד כִּ֣י מִ֤י כָמ֨וֹ/נִי֙ וּ/מִ֣י יֹעִידֶ֔/נִּי וּ/מִי זֶ֣ה רֹעֶ֔ה אֲשֶׁ֥ר יַעֲמֹ֖ד לְ/פָנָֽ/י19Behold, he shall come up like a lion from the swelling of Jordan against the habitation of the strong: but I will suddenly make him run away from her: and who {is} a chosen {man, that} I may appoint over her? for who {is} like me? and who will appoint me the time? and who {is} that shepherd that will stand before me? {appoint me...: or, convent me in judgment?}هُوَذَا يَصْعَدُ كَأَسَدٍ مِنْ كِبْرِيَاءِ ٱلْأُرْدُنِّ إِلَى مَرْعًى دَائِمٍ. لِأَنِّي أَغْمِزُ وَأَجْعَلُهُ يَرْكُضُ عَنْهُ. فَمَنْ هُوَ مُنْتَخَبٌ، فَأُقِيمَهُ عَلَيْهِ؟ لِأَنَّهُ مَنْ مِثْلِي؟ وَمَنْ يُحَاكِمُنِي؟ وَمَنْ هُوَ ٱلرَّاعِي ٱلَّذِي يَقِفُ أَمَامِي؟
לָ/כֵ֞ן שִׁמְע֣וּ עֲצַת יְהוָ֗ה אֲשֶׁ֤ר יָעַץ֙ אֶל אֱד֔וֹם וּ/מַ֨חְשְׁבוֹתָ֔י/ו אֲשֶׁ֥ר חָשַׁ֖ב אֶל יֹשְׁבֵ֣י תֵימָ֑ן אִם לֹ֤א יִסְחָבוּ/ם֙ צְעִירֵ֣י הַ/צֹּ֔אן אִם לֹ֥א יַשִּׁ֛ים עֲלֵי/הֶ֖ם נְוֵ/הֶֽם20Therefore hear the counsel of the LORD, that he hath taken against Edom; and his purposes, that he hath purposed against the inhabitants of Teman: Surely the least of the flock shall draw them out: surely he shall make their habitations desolate with them.لِذَلِكَ ٱسْمَعُوا مَشُورَةَ ٱلرَّبِّ ٱلَّتِي قَضَى بِهَا عَلَى أَدُومَ، وَأَفْكَارَهُ ٱلَّتِي ٱفْتَكَرَ بِهَا عَلَى سُكَّانِ تِيمَانَ: إِنَّ صِغَارَ ٱلْغَنَمِ تَسْحَبُهُمْ. إِنَّهُ يَخْرِبُ مَسْكَنَهُمْ عَلَيْهِمْ.
מִ/קּ֣וֹל נִפְלָ֔/ם רָעֲשָׁ֖ה הָ/אָ֑רֶץ צְעָקָ֕ה בְּ/יַם ס֖וּף נִשְׁמַ֥ע קוֹלָֽ/הּ21The earth is moved at the noise of their fall, at the cry the noise thereof was heard in the Red sea. {Red sea: Heb. Weedy sea}مِنْ صَوْتِ سُقُوطِهِمْ رَجَفَتِ ٱلْأَرْضُ. صَرْخَةٌ سُمِعَ صَوْتُهَا فِي بَحْرِ سُوفَ.
הִנֵּ֤ה כַ/נֶּ֨שֶׁר֙ יַעֲלֶ֣ה וְ/יִדְאֶ֔ה וְ/יִפְרֹ֥שׂ כְּנָפָ֖י/ו עַל בָּצְרָ֑ה וְֽ֠/הָיָה לֵ֞ב גִּבּוֹרֵ֤י אֱדוֹם֙ בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֔וּא כְּ/לֵ֖ב אִשָּׁ֥ה מְצֵרָֽה22Behold, he shall come up and fly as the eagle, and spread his wings over Bozrah: and at that day shall the heart of the mighty men of Edom be as the heart of a woman in her pangs.هُوَذَا كَنَسْرٍ يَرْتَفِعُ وَيَطِيرُ وَيَبْسُطُ جَنَاحَيْهِ عَلَى بُصْرَةَ، وَيَكُونُ قَلْبُ جَبَابِرَةِ أَدُومَ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ كَقَلْبِ ٱمْرَأَةٍ مَاخِضٍ».
לְ/דַמֶּ֗שֶׂק בּ֤וֹשָֽׁה חֲמָת֙ וְ/אַרְפָּ֔ד כִּי שְׁמֻעָ֥ה רָעָ֛ה שָׁמְע֖וּ נָמֹ֑גוּ בַּ/יָּ֣ם דְּאָגָ֔ה הַשְׁקֵ֖ט לֹ֥א יוּכָֽל23Concerning Damascus. Hamath is confounded, and Arpad: for they have heard evil tidings: they are fainthearted; {there is} sorrow on the sea; it cannot be quiet. {fainthearted: Heb. melted} {on...: or, as on the sea}عَنْ دِمَشْقَ: «خَزِيَتْ حَمَاةُ وَأَرْفَادُ. قَدْ ذَابُوا لِأَنَّهُمْ قَدْ سَمِعُوا خَبَرًا رَدِيئًا. فِي ٱلْبَحْرِ ٱضْطِرَابٌ لَا يَسْتَطِيعُ ٱلْهُدُوءَ.
רָפְתָ֥ה דַמֶּ֛שֶׂק הִפְנְתָ֥ה לָ/נ֖וּס וְ/רֶ֣טֶט הֶחֱזִ֑יקָה צָרָ֧ה וַ/חֲבָלִ֛ים אֲחָזַ֖תָּ/ה כַּ/יּוֹלֵדָֽה24Damascus is waxed feeble, {and} turneth herself to flee, and fear hath seized on {her}: anguish and sorrows have taken her, as a woman in travail.ٱرْتَخَتْ دِمَشْقُ وَٱلْتَفَتَتْ لِلْهَرَبِ. أَمْسَكَتْهَا ٱلرِّعْدَةُ، وَأَخَذَهَا ٱلضِّيقُ وَٱلْأَوْجَاعُ كَمَاخِضٍ.
אֵ֥יךְ לֹֽא עֻזְּבָ֖ה עִ֣יר תהלה תְּהִלָּ֑ת קִרְיַ֖ת מְשׂוֹשִֽׂ/י25How is the city of praise not left, the city of my joy!كَيْفَ لَمْ تُتْرَكِ ٱلْمَدِينَةُ ٱلشَّهِيرَةُ، قَرْيَةُ فَرَحِي؟
לָ/כֵ֛ן יִפְּל֥וּ בַחוּרֶ֖י/הָ בִּ/רְחֹבֹתֶ֑י/הָ וְ/כָל אַנְשֵׁ֨י הַ/מִּלְחָמָ֤ה יִדַּ֨מּוּ֙ בַּ/יּ֣וֹם הַ/ה֔וּא נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת26Therefore her young men shall fall in her streets, and all the men of war shall be cut off in that day, saith the LORD of hosts.لِذَلِكَ تَسْقُطُ شُبَّانُهَا فِي شَوَارِعِهَا، وَتَهْلِكُ كُلُّ رِجَالِ ٱلْحَرْبِ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ، يَقُولُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ.
וְ/הִצַּ֥תִּי אֵ֖שׁ בְּ/חוֹמַ֣ת דַּמָּ֑שֶׂק וְ/אָכְלָ֖ה אַרְמְנ֥וֹת בֶּן הֲדָֽד27And I will kindle a fire in the wall of Damascus, and it shall consume the palaces of Benhadad.وَأُشْعِلُ نَارًا فِي سُورِ دِمَشْقَ فَتَأْكُلُ قُصُورَ بَنْهَدَدَ».
לְ/קֵדָ֣ר וּֽ/לְ/מַמְלְכ֣וֹת חָצ֗וֹר אֲשֶׁ֤ר הִכָּה֙ נבוכדראצור נְבֽוּכַדְרֶאצַּ֣ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֔ל כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה ק֚וּמוּ עֲל֣וּ אֶל קֵדָ֔ר וְ/שָׁדְד֖וּ אֶת בְּנֵי קֶֽדֶם28Concerning Kedar, and concerning the kingdoms of Hazor, which Nebuchadrezzar king of Babylon shall smite, thus saith the LORD; Arise ye, go up to Kedar, and spoil the men of the east.عَنْ قِيدَارَ وَعَنْ مَمَالِكِ حَاصُورَ ٱلَّتِي ضَرَبَهَا نَبُوخَذْرَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ: «هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: قُومُوا ٱصْعَدُوا إِلَى قِيدَارَ. ٱخْرِبُوا بَنِي ٱلْمَشْرِقِ.
אָהֳלֵי/הֶ֤ם וְ/צֹאנָ/ם֙ יִקָּ֔חוּ יְרִיעוֹתֵי/הֶ֧ם וְ/כָל כְּלֵי/הֶ֛ם וּ/גְמַלֵּי/הֶ֖ם יִשְׂא֣וּ לָ/הֶ֑ם וְ/קָרְא֧וּ עֲלֵי/הֶ֛ם מָג֖וֹר מִ/סָּבִֽיב29Their tents and their flocks shall they take away: they shall take to themselves their curtains, and all their vessels, and their camels; and they shall cry unto them, Fear {is} on every side.يَأْخُذُونَ خِيَامَهُمْ وَغَنَمَهُمْ، وَيَأْخُذُونَ لِأَنْفُسِهِمْ شُقَقَهُمْ وَكُلَّ آنِيَتِهِمْ وَجِمَالَهُمْ، وَيُنَادُونَ إِلَيْهِمِ: ٱلْخَوْفَ مِنْ كُلِّ جَانِبٍ.
נֻסוּ֩ נֻּ֨דוּ מְאֹ֜ד הֶעְמִ֧יקוּ לָ/שֶׁ֛בֶת יֹשְׁבֵ֥י חָצ֖וֹר נְאֻם יְהוָ֑ה כִּֽי יָעַ֨ץ עֲלֵי/כֶ֜ם נְבוּכַדְרֶאצַּ֤ר מֶֽלֶךְ בָּבֶל֙ עֵצָ֔ה וְ/חָשַׁ֥ב עלי/הם עֲלֵי/כֶ֖ם מַחֲשָׁבָֽה30Flee, get you far off, dwell deep, O ye inhabitants of Hazor, saith the LORD; for Nebuchadrezzar king of Babylon hath taken counsel against you, and hath conceived a purpose against you. {get...: Heb. flit greatly}«اُهْرُبُوا. ٱنْهَزِمُوا جِدًّا. تَعَمَّقُوا فِي ٱلسَّكَنِ يَاسُكَّانَ حَاصُورَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لِأَنَّ نَبُوخَذْرَاصَّرَ مَلِكَ بَابِلَ قَدْ أَشَارَ عَلَيْكُمْ مَشُورَةً، وَفَكَّرَ عَلَيْكُمْ فِكْرًا.
ק֣וּמוּ עֲל֗וּ אֶל גּ֥וֹי שְׁלֵ֛יו יוֹשֵׁ֥ב לָ/בֶ֖טַח נְאֻם יְהוָ֑ה לֹא דְלָתַ֧יִם וְ/לֹֽא בְרִ֛יחַ ל֖/וֹ בָּדָ֥ד יִשְׁכֹּֽנוּ31Arise, get you up unto the wealthy nation, that dwelleth without care, saith the LORD, which have neither gates nor bars, {which} dwell alone. {wealthy: or, that is at ease}قُومُوا ٱصْعَدُوا إِلَى أُمَّةٍ مُطْمَئِنَّةٍ سَاكِنَةٍ آمِنَةٍ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لَا مَصَارِيعَ وَلَا عَوَارِضَ لَهَا. تَسْكُنُ وَحْدَهَا.
וְ/הָי֨וּ גְמַלֵּי/הֶ֜ם לָ/בַ֗ז וַ/הֲמ֤וֹן מִקְנֵי/הֶם֙ לְ/שָׁלָ֔ל וְ/זֵרִתִ֥י/ם לְ/כָל ר֖וּחַ קְצוּצֵ֣י פֵאָ֑ה וּ/מִ/כָּל עֲבָרָ֛י/ו אָבִ֥יא אֶת אֵידָ֖/ם נְאֻם יְהוָֽה32And their camels shall be a booty, and the multitude of their cattle a spoil: and I will scatter into all winds them {that are} in the utmost corners; and I will bring their calamity from all sides thereof, saith the LORD. {in...: Heb. cut off into corners, or, that have the corners of their hair polled}وَتَكُونُ جِمَالُهُمْ نَهْبًا، وَكَثْرَةُ مَاشِيَتِهِمْ غَنِيمَةً، وَأُذْرِي لِكُلِّ رِيحٍ مَقْصُوصِي ٱلشَّعْرِ مُسْتَدِيرًا، وَآتِي بِهَلَاكِهِمْ مِنْ كُلِّ جِهَاتِهِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
וְ/הָיְתָ֨ה חָצ֜וֹר לִ/מְע֥וֹן תַּנִּ֛ים שְׁמָמָ֖ה עַד עוֹלָ֑ם לֹֽא יֵשֵׁ֥ב שָׁם֙ אִ֔ישׁ וְ/לֹֽא יָג֥וּר בָּ֖/הּ בֶּן אָדָֽם33And Hazor shall be a dwelling for dragons, {and} a desolation for ever: there shall no man abide there, nor {any} son of man dwell in it.وَتَكُونُ حَاصُورُ مَسْكَنَ بَنَاتِ آوَى، وَخَرِبَةً إِلَى ٱلْأَبَدِ. لَا يَسْكُنُ هُنَاكَ إِنْسَانٌ، وَلَا يَتَغَرَّبُ فِيهَا ٱبْنُ آدَمَ».
אֲשֶׁ֨ר הָיָ֧ה דְבַר יְהוָ֛ה אֶל יִרְמְיָ֥הוּ הַ/נָּבִ֖יא אֶל עֵילָ֑ם בְּ/רֵאשִׁ֗ית מַלְכ֛וּת צִדְקִיָּ֥ה מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֖ה לֵ/אמֹֽר34The word of the LORD that came to Jeremiah the prophet against Elam in the beginning of the reign of Zedekiah king of Judah, saying,كَلِمَةُ ٱلرَّبِّ ٱلَّتِي صَارَتْ إِلَى إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ عَلَى عِيلَامَ، فِي ٱبْتِدَاءِ مُلْكِ صِدْقِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا قَائِلَةً:
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הִנְ/נִ֥י שֹׁבֵ֖ר אֶת קֶ֣שֶׁת עֵילָ֑ם רֵאשִׁ֖ית גְּבוּרָתָֽ/ם35Thus saith the LORD of hosts; Behold, I will break the bow of Elam, the chief of their might.«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: هَأَنَذَا أُحَطِّمُ قَوْسَ عِيلَامَ أَوَّلَ قُوَّتِهِمْ.
וְ/הֵבֵאתִ֨י אֶל עֵילָ֜ם אַרְבַּ֣ע רוּח֗וֹת מֵֽ/אַרְבַּע֙ קְצ֣וֹת הַ/שָּׁמַ֔יִם וְ/זֵ֣רִתִ֔י/ם לְ/כֹ֖ל הָ/רֻח֣וֹת הָ/אֵ֑לֶּה וְ/לֹֽא יִהְיֶ֣ה הַ/גּ֔וֹי אֲשֶׁ֛ר לֹֽא יָב֥וֹא שָׁ֖ם נִדְּחֵ֥י עולם עֵילָֽם36And upon Elam will I bring the four winds from the four quarters of heaven, and will scatter them toward all those winds; and there shall be no nation whither the outcasts of Elam shall not come.وَأَجْلِبُ عَلَى عِيلَامَ أَرْبَعَ رِيَاحٍ مِنْ أَرْبَعَةِ أَطْرَافِ ٱلسَّمَاءِ، وَأُذْرِيهِمْ لِكُلِّ هَذِهِ ٱلرِّيَاحِ وَلَا تَكُونُ أُمَّةٌ إِلَّا وَيَأْتِي إِلَيْهَا مَنْفِيُّو عِيلَامَ.
וְ/הַחְתַּתִּ֣י אֶת עֵ֠ילָם לִ/פְנֵ֨י אֹיְבֵי/הֶ֜ם וְ/לִ/פְנֵ֣י מְבַקְשֵׁ֣י נַפְשָׁ֗/ם וְ/הֵבֵאתִ֨י עֲלֵי/הֶ֧ם רָעָ֛ה אֶת חֲר֥וֹן אַפִּ֖/י נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/שִׁלַּחְתִּ֤י אַֽחֲרֵי/הֶם֙ אֶת הַ/חֶ֔רֶב עַ֥ד כַּלּוֹתִ֖/י אוֹתָֽ/ם37For I will cause Elam to be dismayed before their enemies, and before them that seek their life: and I will bring evil upon them, {even} my fierce anger, saith the LORD; and I will send the sword after them, till I have consumed them:وَأَجْعَلُ ٱلْعِيلَامِيِّينَ يَرْتَعِبُونَ أَمَامَ أَعْدَائِهِمْ وَأَمَامَ طَالِبِي نُفُوسِهِمْ، وَأَجْلِبُ عَلَيْهِمْ شَرًّا، حُمُوَّ غَضَبِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ. وَأُرْسِلُ وَرَاءَهُمُ ٱلسَّيْفَ حَتَّى أُفْنِيَهُمْ.
וְ/שַׂמְתִּ֥י כִסְאִ֖/י בְּ/עֵילָ֑ם וְ/הַאֲבַדְתִּ֥י מִ/שָּׁ֛ם מֶ֥לֶךְ וְ/שָׂרִ֖ים נְאֻם יְהוָֽה38And I will set my throne in Elam, and will destroy from thence the king and the princes, saith the LORD.وَأَضَعُ كُرْسِيِّي فِي عِيلَامَ، وَأُبِيدُ مِنْ هُنَاكَ ٱلْمَلِكَ وَٱلرُّؤَسَاءَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
וְ/הָיָ֣ה בְּ/אַחֲרִ֣ית הַ/יָּמִ֗ים אשוב אָשִׁ֛יב אֶת שבית שְׁב֥וּת עֵילָ֖ם נְאֻם יְהוָֽה39But it shall come to pass in the latter days, {that} I will bring again the captivity of Elam, saith the LORD.«وَيَكُونُ فِي آخِرِ ٱلْأَيَّامِ أَنِّي أَرُدُّ سَبْيَ عِيلَامَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ».
50
Yirmeyahu — פרק 50 Jeremiah — Chapter 50
הַ/דָּבָ֗ר אֲשֶׁ֨ר דִּבֶּ֧ר יְהוָ֛ה אֶל בָּבֶ֖ל אֶל אֶ֣רֶץ כַּשְׂדִּ֑ים בְּ/יַ֖ד יִרְמְיָ֥הוּ הַ/נָּבִֽיא1The word that the LORD spake against Babylon {and} against the land of the Chaldeans by Jeremiah the prophet. {by...: Heb. by the hand of Jeremiah}ٱلْكَلِمَةُ ٱلَّتِي تَكَلَّمَ بِهَا ٱلرَّبُّ عَنْ بَابِلَ وَعَنْ أَرْضِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ عَلَى يَدِ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيِّ:
הַגִּ֨ידוּ בַ/גּוֹיִ֤ם וְ/הַשְׁמִ֨יעוּ֙ וּֽ/שְׂאוּ נֵ֔ס הַשְׁמִ֖יעוּ אַל תְּכַחֵ֑דוּ אִמְרוּ֩ נִלְכְּדָ֨ה בָבֶ֜ל הֹבִ֥ישׁ בֵּל֙ חַ֣ת מְרֹדָ֔ךְ הֹבִ֣ישׁוּ עֲצַבֶּ֔י/הָ חַ֖תּוּ גִּלּוּלֶֽי/הָ2Declare ye among the nations, and publish, and set up a standard; publish, {and} conceal not: say, Babylon is taken, Bel is confounded, Merodach is broken in pieces; her idols are confounded, her images are broken in pieces. {set up: Heb. lift up}«أَخْبِرُوا فِي ٱلشُّعُوبِ، وَأَسْمِعُوا وَٱرْفَعُوا رَايَةً. أَسْمِعُوا لَا تُخْفُوا. قُولُوا: أُخِذَتْ بَابِلُ. خَزِيَ بِيلُ. ٱنْسَحَقَ مَرُودَخُ. خَزِيَتْ أَوْثَانُهَا. ٱنْسَحَقَتْ أَصْنَامُهَا.
כִּ֣י עָלָה֩ עָלֶ֨י/הָ גּ֜וֹי מִ/צָּפ֗וֹן הֽוּא יָשִׁ֤ית אֶת אַרְצָ/הּ֙ לְ/שַׁמָּ֔ה וְ/לֹֽא יִהְיֶ֥ה יוֹשֵׁ֖ב בָּ֑/הּ מֵ/אָדָ֥ם וְ/עַד בְּהֵמָ֖ה נָ֥דוּ הָלָֽכוּ3For out of the north there cometh up a nation against her, which shall make her land desolate, and none shall dwell therein: they shall remove, they shall depart, both man and beast.لِأَنَّهُ قَدْ طَلَعَتْ عَلَيْهَا أُمَّةٌ مِنَ ٱلشِّمَالِ هِيَ تَجْعَلُ أَرْضَهَا خَرِبَةً فَلَا يَكُونُ فِيهَا سَاكِنٌ. مِنْ إِنْسَانٍ إِلَى حَيَوَانٍ هَرَبُوا وَذَهَبُوا.
בַּ/יָּמִ֨ים הָ/הֵ֜מָּה וּ/בָ/עֵ֤ת הַ/הִיא֙ נְאֻם יְהוָ֔ה יָבֹ֧אוּ בְנֵֽי יִשְׂרָאֵ֛ל הֵ֥מָּה וּ/בְנֵֽי יְהוּדָ֖ה יַחְדָּ֑ו הָל֤וֹךְ וּ/בָכוֹ֙ יֵלֵ֔כוּ וְ/אֶת יְהוָ֥ה אֱלֹהֵי/הֶ֖ם יְבַקֵּֽשׁוּ4In those days, and in that time, saith the LORD, the children of Israel shall come, they and the children of Judah together, going and weeping: they shall go, and seek the LORD their God.«فِي تِلْكَ ٱلْأَيَّامِ وَفِي ذَلِكَ ٱلزَّمَانِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، يَأْتِي بَنُو إِسْرَائِيلَ هُمْ وَبَنُو يَهُوذَا مَعًا. يَسِيرُونَ سَيْرًا، وَيَبْكُونَ وَيَطْلُبُونَ ٱلرَّبَّ إِلَهَهُمْ.
צִיּ֣וֹן יִשְׁאָ֔לוּ דֶּ֖רֶךְ הֵ֣נָּה פְנֵי/הֶ֑ם בֹּ֚אוּ וְ/נִלְו֣וּ אֶל יְהוָ֔ה בְּרִ֥ית עוֹלָ֖ם לֹ֥א תִשָּׁכֵֽחַ5They shall ask the way to Zion with their faces thitherward, {saying}, Come, and let us join ourselves to the LORD in a perpetual covenant {that} shall not be forgotten.يَسْأَلُونَ عَنْ طَرِيقِ صِهْيَوْنَ، وَوُجُوهُهُمْ إِلَى هُنَاكَ، قَائِلِينَ: هَلُمَّ فَنَلْصَقُ بِٱلرَّبِّ بِعَهْدٍ أَبَدِيٍّ لَا يُنْسَى.
צֹ֤אן אֹֽבְדוֹת֙ היה הָי֣וּ עַמִּ֔/י רֹעֵי/הֶ֣ם הִתְע֔וּ/ם הָרִ֖ים שובבים שֽׁוֹבְב֑וּ/ם מֵ/הַ֤ר אֶל גִּבְעָה֙ הָלָ֔כוּ שָׁכְח֖וּ רִבְצָֽ/ם6My people hath been lost sheep: their shepherds have caused them to go astray, they have turned them away {on} the mountains: they have gone from mountain to hill, they have forgotten their restingplace. {restingplace: Heb. place to lie down in}كَانَ شَعْبِي خِرَافًا ضَالَّةً، قَدْ أَضَلَّتْهُمْ رُعَاتُهُمْ. عَلَى ٱلْجِبَالِ أَتَاهُوهُمْ. سَارُوا مِنْ جَبَلٍ إِلَى أَكَمَةٍ. نَسُوا مَرْبَضَهُمْ.
כָּל מוֹצְאֵי/הֶ֣ם אֲכָל֔וּ/ם וְ/צָרֵי/הֶ֥ם אָמְר֖וּ לֹ֣א נֶאְשָׁ֑ם תַּ֗חַת אֲשֶׁ֨ר חָטְא֤וּ לַֽ/יהוָה֙ נְוֵה צֶ֔דֶק וּ/מִקְוֵ֥ה אֲבֽוֹתֵי/הֶ֖ם יְהוָֽה7All that found them have devoured them: and their adversaries said, We offend not, because they have sinned against the LORD, the habitation of justice, even the LORD, the hope of their fathers.كُلُّ ٱلَّذِينَ وَجَدُوهُمْ أَكَلُوهُمْ، وَقَالَ مُبْغِضُوهُمْ: لَا نُذْنِبُ مِنْ أَجْلِ أَنَّهُمْ أَخْطَأُوا إِلَى ٱلرَّبِّ، مَسْكِنِ ٱلْبِرِّ وَرَجَاءِ آبَائِهِمِ ٱلرَّبِّ.
נֻ֚דוּ מִ/תּ֣וֹךְ בָּבֶ֔ל וּ/מֵ/אֶ֥רֶץ כַּשְׂדִּ֖ים יצאו צֵ֑אוּ וִ/הְי֕וּ כְּ/עַתּוּדִ֖ים לִ/פְנֵי צֹֽאן8Remove out of the midst of Babylon, and go forth out of the land of the Chaldeans, and be as the he goats before the flocks.اُهْرُبُوا مِنْ وَسْطِ بَابِلَ وَٱخْرُجُوا مِنْ أَرْضِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ، وَكُونُوا مِثْلَ كَرَارِيِزَ أَمَامَ ٱلْغَنَمِ.
כִּ֣י הִנֵּ֣ה אָנֹכִ֡י מֵעִיר֩ וּ/מַעֲלֶ֨ה עַל בָּבֶ֜ל קְהַל גּוֹיִ֤ם גְּדֹלִים֙ מֵ/אֶ֣רֶץ צָפ֔וֹן וְ/עָ֣רְכוּ לָ֔/הּ מִ/שָּׁ֖ם תִּלָּכֵ֑ד חִצָּי/ו֙ כְּ/גִבּ֣וֹר מַשְׁכִּ֔יל לֹ֥א יָשׁ֖וּב רֵיקָֽם9For, lo, I will raise and cause to come up against Babylon an assembly of great nations from the north country: and they shall set themselves in array against her; from thence she shall be taken: their arrows {shall be} as of a mighty expert man; none shall return in vain. {expert...: or, destroyer}«لِأَنِّي هَأَنَذَا أُوقِظُ وَأُصْعِدُ عَلَى بَابِلَ جُمْهُورَ شُعُوبٍ عَظِيمَةٍ مِنْ أَرْضِ ٱلشِّمَالِ، فَيَصْطَفُّونَ عَلَيْهَا. مِنْ هُنَاكَ تُؤْخَذُ. نِبَالُهُمْ كَبَطَلٍ مُهْلِكٍ لَا يَرْجِعُ فَارِغًا.
וְ/הָיְתָ֥ה כַשְׂדִּ֖ים לְ/שָׁלָ֑ל כָּל שֹׁלְלֶ֥י/הָ יִשְׂבָּ֖עוּ נְאֻם יְהוָֽה10And Chaldea shall be a spoil: all that spoil her shall be satisfied, saith the LORD.وَتَكُونُ أَرْضُ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ غَنِيمَةً. كُلُّ مُغْتَنِمِيهَا يَشْبَعُونَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
כִּ֤י תשמחי תִשְׂמְחוּ֙ כִּ֣י תעלזי תַֽעֲלְז֔וּ שֹׁסֵ֖י נַחֲלָתִ֑/י כִּ֤י תפושי תָפ֨וּשׁוּ֙ כְּ/עֶגְלָ֣ה דָשָׁ֔ה ו/תצהלי וְ/תִצְהֲל֖וּ כָּ/אֲבִּרִֽים11Because ye were glad, because ye rejoiced, O ye destroyers of mine heritage, because ye are grown fat as the heifer at grass, and bellow as bulls; {fat: Heb. big, or, corpulent} {bellow...: or, neigh as steeds}لِأَنَّكُمْ قَدْ فَرِحْتُمْ وَشَمِتُّمْ يَا نَاهِبِي مِيرَاثِي، وَقَفَزْتُمْ كَعِجْلَةٍ فِي ٱلْكَلَإِ، وَصَهَلْتُمْ كَخَيْلٍ،
בּ֤וֹשָׁה אִמְּ/כֶם֙ מְאֹ֔ד חָפְרָ֖ה יֽוֹלַדְתְּ/כֶ֑ם הִנֵּה֙ אַחֲרִ֣ית גּוֹיִ֔ם מִדְבָּ֖ר צִיָּ֥ה וַ/עֲרָבָֽה12Your mother shall be sore confounded; she that bare you shall be ashamed: behold, the hindermost of the nations {shall be} a wilderness, a dry land, and a desert.تَخْزَى أُمُّكُمْ جِدًّا. تَخْجَلُ ٱلَّتِي وَلَدَتْكُمْ. هَا آخِرَةُ ٱلشُّعُوبِ بَرِّيَّةٌ وَأَرْضٌ نَاشِفَةٌ وَقَفْرٌ.
מִ/קֶּ֤צֶף יְהוָה֙ לֹ֣א תֵשֵׁ֔ב וְ/הָיְתָ֥ה שְׁמָמָ֖ה כֻּלָּ֑/הּ כֹּ֚ל עֹבֵ֣ר עַל בָּבֶ֔ל יִשֹּׁ֥ם וְ/יִשְׁרֹ֖ק עַל כָּל מַכּוֹתֶֽי/הָ13Because of the wrath of the LORD it shall not be inhabited, but it shall be wholly desolate: every one that goeth by Babylon shall be astonished, and hiss at all her plagues.بِسَبَبِ سَخَطِ ٱلرَّبِّ لَا تُسْكَنُ، بَلْ تَصِيرُ خَرِبَةً بِٱلتَّمَامِ. كُلُّ مَارٍّ بِبَابِلَ يَتَعَجَّبُ وَيَصْفِرُ بِسَبَبِ كُلِّ ضَرَبَاتِهَا.
עִרְכ֨וּ עַל בָּבֶ֤ל סָבִיב֙ כָּל דֹּ֣רְכֵי קֶ֔שֶׁת יְד֣וּ אֵלֶ֔י/הָ אַֽל תַּחְמְל֖וּ אֶל חֵ֑ץ כִּ֥י לַֽ/יהוָ֖ה חָטָֽאָה14Put yourselves in array against Babylon round about: all ye that bend the bow, shoot at her, spare no arrows: for she hath sinned against the LORD.اِصْطَفُّوا عَلَى بَابِلَ حَوَالَيْهَا يَا جَمِيعَ ٱلَّذِينَ يَنْزِعُونَ فِي ٱلْقَوْسِ. ٱرْمُوا عَلَيْهَا. لَا تُوَفِّرُوا ٱلسِّهَامَ لِأَنَّهَا قَدْ أَخْطَأَتْ إِلَى ٱلرَّبِّ.
הָרִ֨יעוּ עָלֶ֤י/הָ סָבִיב֙ נָתְנָ֣ה יָדָ֔/הּ נָֽפְלוּ֙ אשויתי/ה אָשְׁיוֹתֶ֔י/הָ נֶהֶרְס֖וּ חֽוֹמוֹתֶ֑י/הָ כִּי֩ נִקְמַ֨ת יְהוָ֥ה הִיא֙ הִנָּ֣קְמוּ בָ֔/הּ כַּ/אֲשֶׁ֥ר עָשְׂתָ֖ה עֲשׂוּ לָֽ/הּ15Shout against her round about: she hath given her hand: her foundations are fallen, her walls are thrown down: for it {is} the vengeance of the LORD: take vengeance upon her; as she hath done, do unto her.ٱهْتِفُوا عَلَيْهَا حَوَالَيْهَا. قَدْ أَعْطَتْ يَدَهَا. سَقَطَتْ أُسُسُهَا. نُقِضَتْ أَسْوَارُهَا. لِأَنَّهَا نَقْمَةُ ٱلرَّبِّ هِيَ، فَٱنْقِمُوا مِنْهَا. كَمَا فَعَلَتِ ٱفْعَلُوا بِهَا.
כִּרְת֤וּ זוֹרֵ֨עַ֙ מִ/בָּבֶ֔ל וְ/תֹפֵ֥שׂ מַגָּ֖ל בְּ/עֵ֣ת קָצִ֑יר מִ/פְּנֵי֙ חֶ֣רֶב הַ/יּוֹנָ֔ה אִ֤ישׁ אֶל עַמּ/וֹ֙ יִפְנ֔וּ וְ/אִ֥ישׁ לְ/אַרְצ֖/וֹ יָנֻֽסוּ16Cut off the sower from Babylon, and him that handleth the sickle in the time of harvest: for fear of the oppressing sword they shall turn every one to his people, and they shall flee every one to his own land. {sickle; or, scythe}ٱقْطَعُوا ٱلزَّارِعَ مِنْ بَابِلَ، وَمَاسِكَ ٱلْمِنْجَلِ فِي وَقْتِ ٱلْحَصَادِ. مِنْ وَجْهِ ٱلسَّيْفِ ٱلْقَاسِي يَرْجِعُونَ كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى شَعْبِهِ، وَيَهْرُبُونَ كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى أَرْضِهِ.
שֶׂ֧ה פְזוּרָ֛ה יִשְׂרָאֵ֖ל אֲרָי֣וֹת הִדִּ֑יחוּ הָ/רִאשׁ֤וֹן אֲכָל/וֹ֙ מֶ֣לֶךְ אַשּׁ֔וּר וְ/זֶ֤ה הָ/אַחֲרוֹן֙ עִצְּמ֔/וֹ נְבוּכַדְרֶאצַּ֖ר מֶ֥לֶךְ בָּבֶֽל17Israel {is} a scattered sheep; the lions have driven {him} away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadrezzar king of Babylon hath broken his bones.«إِسْرَائِيلُ غَنَمٌ مُتَبَدِّدَةٌ. قَدْ طَرَدَتْهُ ٱلسِّبَاعُ. أَوَّلًا أَكَلَهُ مَلِكُ أَشُّورَ، ثُمَّ هَذَا ٱلْأَخِيرُ، نَبُوخَذْرَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ هَرَسَ عِظَامَهُ.
לָ/כֵ֗ן כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הִנְ/נִ֥י פֹקֵ֛ד אֶל מֶ֥לֶךְ בָּבֶ֖ל וְ/אֶל אַרְצ֑/וֹ כַּ/אֲשֶׁ֥ר פָּקַ֖דְתִּי אֶל מֶ֥לֶךְ אַשּֽׁוּר18Therefore thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; Behold, I will punish the king of Babylon and his land, as I have punished the king of Assyria.لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: هَأَنَذَا أُعَاقِبُ مَلِكَ بَابِلَ وَأَرْضَهُ كَمَا عَاقَبْتُ مَلِكَ أَشُّورَ.
וְ/שֹׁבַבְתִּ֤י אֶת יִשְׂרָאֵל֙ אֶל נָוֵ֔/הוּ וְ/רָעָ֥ה הַ/כַּרְמֶ֖ל וְ/הַ/בָּשָׁ֑ן וּ/בְ/הַ֥ר אֶפְרַ֛יִם וְ/הַ/גִּלְעָ֖ד תִּשְׂבַּ֥ע נַפְשֽׁ/וֹ19And I will bring Israel again to his habitation, and he shall feed on Carmel and Bashan, and his soul shall be satisfied upon mount Ephraim and Gilead.وَأَرُدُّ إِسْرَائِيلَ إِلَى مَسْكَنِهِ، فَيَرْعَى كَرْمَلَ وَبَاشَانَ، وَفِي جَبَلِ أَفْرَايِمَ وَجِلْعَادَ تَشْبَعُ نَفْسُهُ.
בַּ/יָּמִ֣ים הָ/הֵם֩ וּ/בָ/עֵ֨ת הַ/הִ֜יא נְאֻם יְהוָ֗ה יְבֻקַּ֞שׁ אֶת עֲוֺ֤ן יִשְׂרָאֵל֙ וְ/אֵינֶ֔/נּוּ וְ/אֶת חַטֹּ֥את יְהוּדָ֖ה וְ/לֹ֣א תִמָּצֶ֑אינָה כִּ֥י אֶסְלַ֖ח לַ/אֲשֶׁ֥ר אַשְׁאִֽיר20In those days, and in that time, saith the LORD, the iniquity of Israel shall be sought for, and {there shall be} none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve.فِي تِلْكَ ٱلْأَيَّامِ وَفِي ذَلِكَ ٱلزَّمَانِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، يُطْلَبُ إِثْمُ إِسْرَائِيلَ فَلَا يَكُونُ، وَخَطِيَّةُ يَهُوذَا فَلَا تُوجَدُ، لِأَنِّي أَغْفِرُ لِمَنْ أُبْقِيهِ.
עַל הָ/אָ֤רֶץ מְרָתַ֨יִם֙ עֲלֵ֣ה עָלֶ֔י/הָ וְ/אֶל יוֹשְׁבֵ֖י פְּק֑וֹד חֲרֹ֨ב וְ/הַחֲרֵ֤ם אַֽחֲרֵי/הֶם֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וַ/עֲשֵׂ֕ה כְּ/כֹ֖ל אֲשֶׁ֥ר צִוִּיתִֽי/ךָ21Go up against the land of Merathaim, {even} against it, and against the inhabitants of Pekod: waste and utterly destroy after them, saith the LORD, and do according to all that I have commanded thee. {of Merathaim: or, of the rebels} {Pekod: or, Visitation}«اِصْعَدْ عَلَى أَرْضِ مِرَاثَايِمَ. عَلَيْهَا وَعَلَى سُكَّانِ فَقُودَ. ٱخْرِبْ وَحَرِّمْ وَرَاءَهُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَٱفْعَلْ حَسَبَ كُلِّ مَا أَمَرْتُكَ بِهِ.
ק֥וֹל מִלְחָמָ֖ה בָּ/אָ֑רֶץ וְ/שֶׁ֖בֶר גָּדֽוֹל22A sound of battle {is} in the land, and of great destruction.صَوْتُ حَرْبٍ فِي ٱلْأَرْضِ، وَٱنْحِطَامٌ عَظِيمٌ.
אֵ֤יךְ נִגְדַּע֙ וַ/יִּשָּׁבֵ֔ר פַּטִּ֖ישׁ כָּל הָ/אָ֑רֶץ אֵ֣יךְ הָיְתָ֧ה לְ/שַׁמָּ֛ה בָּבֶ֖ל בַּ/גּוֹיִֽם23How is the hammer of the whole earth cut asunder and broken! how is Babylon become a desolation among the nations!كَيْفَ قُطِعَتْ وَتَحَطَّمَتْ مِطْرَقَةُ كُلِّ ٱلْأَرْضِ؟ كَيْفَ صَارَتْ بَابِلُ خَرِبَةً بَيْنَ ٱلشُّعُوبِ؟
יָקֹ֨שְׁתִּי לָ֤/ךְ וְ/גַם נִלְכַּדְתְּ֙ בָּבֶ֔ל וְ/אַ֖תְּ לֹ֣א יָדָ֑עַתְּ נִמְצֵאת֙ וְ/גַם נִתְפַּ֔שְׂתְּ כִּ֥י בַֽ/יהוָ֖ה הִתְגָּרִֽית24I have laid a snare for thee, and thou art also taken, O Babylon, and thou wast not aware: thou art found, and also caught, because thou hast striven against the LORD.قَدْ نَصَبْتُ لَكِ شَرَكًا، فَعَلِقْتِ يَا بَابِلُ، وَأَنْتِ لَمْ تَعْرِفِي! قَدْ وُجِدْتِ وَأُمْسِكْتِ لِأَنَّكِ قَدْ خَاصَمْتِ ٱلرَّبَّ.
פָּתַ֤ח יְהוָה֙ אֶת א֣וֹצָר֔/וֹ וַ/יּוֹצֵ֖א אֶת כְּלֵ֣י זַעְמ֑/וֹ כִּי מְלָאכָ֣ה הִ֗יא לַֽ/אדֹנָ֧/י יְהוִ֛ה צְבָא֖וֹת בְּ/אֶ֥רֶץ כַּשְׂדִּֽים25The LORD hath opened his armoury, and hath brought forth the weapons of his indignation: for this {is} the work of the Lord GOD of hosts in the land of the Chaldeans.فَتَحَ ٱلرَّبُّ خِزَانَتَهُ، وَأَخْرَجَ آلَاتِ رِجْزِهِ، لِأَنَّ لِلسَّيِّدِ رَبِّ ٱلْجُنُودِ عَمَلًا فِي أَرْضِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ.
בֹּֽאוּ לָ֤/הּ מִ/קֵּץ֙ פִּתְח֣וּ מַאֲבֻסֶ֔י/הָ סָלּ֥וּ/הָ כְמוֹ עֲרֵמִ֖ים וְ/הַחֲרִימ֑וּ/הָ אַל תְּהִי לָ֖/הּ שְׁאֵרִֽית26Come against her from the utmost border, open her storehouses: cast her up as heaps, and destroy her utterly: let nothing of her be left. {from...: Heb. from the end} {cast...: or, tread her}هَلُمَّ إِلَيْهَا مِنَ ٱلْأَقْصَى. ٱفْتَحُوا أَهْرَاءَهَا. كَوِّمُوهَا عِرَامًا، وَحَرِّمُوهَا وَلَا تَكُنْ لَهَا بَقِيَّةٌ.
חִרְבוּ֙ כָּל פָּרֶ֔י/הָ יֵרְד֖וּ לַ/טָּ֑בַח ה֣וֹי עֲלֵי/הֶ֔ם כִּֽי בָ֥א יוֹמָ֖/ם עֵ֥ת פְּקֻדָּתָֽ/ם27Slay all her bullocks; let them go down to the slaughter: woe unto them! for their day is come, the time of their visitation.أَهْلِكُوا كُلَّ عُجُولِهَا. لِتَنْزِلْ لِلذَّبْحِ. وَيْلٌ لَهُمْ لِأَنَّهُ قَدْ أَتَى يَوْمُهُمْ، زَمَانُ عِقَابِهِمْ.
ק֥וֹל נָסִ֛ים וּ/פְלֵטִ֖ים מֵ/אֶ֣רֶץ בָּבֶ֑ל לְ/הַגִּ֣יד בְּ/צִיּ֗וֹן אֶת נִקְמַת֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔י/נוּ נִקְמַ֖ת הֵיכָלֽ/וֹ28The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the LORD our God, the vengeance of his temple.صَوْتُ هَارِبِينَ وَنَاجِينَ مِنْ أَرْضِ بَابِلَ، لِيُخْبِرُوا فِي صِهْيَوْنَ بِنَقْمَةِ ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا، نَقْمَةِ هَيْكَلِهِ.
הַשְׁמִ֣יעוּ אֶל בָּבֶ֣ל רַ֠בִּים כָּל דֹּ֨רְכֵי קֶ֜שֶׁת חֲנ֧וּ עָלֶ֣י/הָ סָבִ֗יב אַל יְהִי לָ/הּ֙ פְּלֵטָ֔ה שַׁלְּמוּ לָ֣/הּ כְּ/פָעֳלָ֔/הּ כְּ/כֹ֛ל אֲשֶׁ֥ר עָשְׂתָ֖ה עֲשׂוּ לָ֑/הּ כִּ֧י אֶל יְהוָ֛ה זָ֖דָה אֶל קְד֥וֹשׁ יִשְׂרָאֵֽל29Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the LORD, against the Holy One of Israel.اُدْعُوا إِلَى بَابِلَ أَصْحَابَ ٱلْقِسِيِّ. لِيَنْزِلْ عَلَيْهَا كُلُّ مَنْ يَنْزِعُ فِي ٱلْقَوْسِ حَوَالَيْهَا. لَا يَكُنْ نَاجٍ. كَافِئُوهَا نَظِيرَ عَمَلِهَا. ٱفْعَلُوا بِهَا حَسَبَ كُلِّ مَا فَعَلَتْ، لِأَنَّهَا بَغَتْ عَلَى ٱلرَّبِّ، عَلَى قُدُّوسِ إِسْرَائِيلَ.
לָ/כֵ֛ן יִפְּל֥וּ בַחוּרֶ֖י/הָ בִּ/רְחֹבֹתֶ֑י/הָ וְ/כָל אַנְשֵׁ֨י מִלְחַמְתָּ֥/הּ יִדַּ֛מּוּ בַּ/יּ֥וֹם הַ/ה֖וּא נְאֻם יְהוָֽה30Therefore shall her young men fall in the streets, and all her men of war shall be cut off in that day, saith the LORD.لِذَلِكَ يَسْقُطُ شُبَّانُهَا فِي ٱلشَّوَارِعِ، وَكُلُّ رِجَالِ حَرْبِهَا يَهْلِكُونَ فِي ذَلِكَ ٱلْيَوْمِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
הִנְ/נִ֤י אֵלֶ֨י/ךָ֙ זָד֔וֹן נְאֻם אֲדֹנָ֥/י יְהוִ֖ה צְבָא֑וֹת כִּ֛י בָּ֥א יוֹמְ/ךָ֖ עֵ֥ת פְּקַדְתִּֽי/ךָ31Behold, I {am} against thee, {O thou} most proud, saith the Lord GOD of hosts: for thy day is come, the time {that} I will visit thee. {most...: Heb. pride}هَأَنَذَا عَلَيْكِ أَيَّتُهَا ٱلْبَاغِيَةُ، يَقُولُ ٱلسَّيِّدُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ، لِأَنَّهُ قَد أَتَى يَوْمُكِ حِينَ عِقَابِي إِيَّاكِ.
וְ/כָשַׁ֤ל זָדוֹן֙ וְ/נָפַ֔ל וְ/אֵ֥ין ל֖/וֹ מֵקִ֑ים וְ/הִצַּ֤תִּי אֵשׁ֙ בְּ/עָרָ֔י/ו וְ/אָכְלָ֖ה כָּל סְבִיבֹתָֽי/ו32And the most proud shall stumble and fall, and none shall raise him up: and I will kindle a fire in his cities, and it shall devour all round about him. {the...: Heb. pride}فَيَعْثُرُ ٱلْبَاغِي وَيَسقُطُ ولَا يَكُونُ لَهُ مَنْ يُقِيمُهُ، وَأُشْعِلُ نَارًا في مُدُنِهِ فَتَأْكُلُ كُلَّ مَا حَوَالَيْهَا.
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת עֲשׁוּקִ֛ים בְּנֵי יִשְׂרָאֵ֥ל וּ/בְנֵי יְהוּדָ֖ה יַחְדָּ֑ו וְ/כָל שֹֽׁבֵי/הֶם֙ הֶחֱזִ֣יקוּ בָ֔/ם מֵאֲנ֖וּ שַׁלְּחָֽ/ם33Thus saith the LORD of hosts; The children of Israel and the children of Judah {were} oppressed together: and all that took them captives held them fast; they refused to let them go.«هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: إِنَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَبَنِي يَهُوذَا مَعًا مَظْلُومُونَ، وَكُلُّ ٱلَّذِينَ سَبَوْهُمْ أَمْسَكُوهُمْ. أَبَوْا أَنْ يُطْلِقُوهُمْ.
גֹּאֲלָ֣/ם חָזָ֗ק יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ שְׁמ֔/וֹ רִ֥יב יָרִ֖יב אֶת רִיבָ֑/ם לְמַ֨עַן֙ הִרְגִּ֣יעַ אֶת הָ/אָ֔רֶץ וְ/הִרְגִּ֖יז לְ/יֹשְׁבֵ֥י בָבֶֽל34Their Redeemer {is} strong; the LORD of hosts {is} his name: he shall throughly plead their cause, that he may give rest to the land, and disquiet the inhabitants of Babylon.وَلِيُّهُمْ قَوِيٌّ. رَبُّ ٱلْجُنُودِ ٱسْمُهُ. يُقِيمُ دَعْوَاهُمْ لِكَيْ يُرِيحَ ٱلْأَرْضَ وَيُزْعِجَ سُكَّانَ بَابِلَ.
חֶ֥רֶב עַל כַּשְׂדִּ֖ים נְאֻם יְהוָ֑ה וְ/אֶל יֹשְׁבֵ֣י בָבֶ֔ל וְ/אֶל שָׂרֶ֖י/הָ וְ/אֶל חֲכָמֶֽי/הָ35A sword {is} upon the Chaldeans, saith the LORD, and upon the inhabitants of Babylon, and upon her princes, and upon her wise {men}.سَيْفٌ عَلَى ٱلْكَلْدَانِيِّينَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَعَلَى سُكَّانِ بَابِلَ، وَعَلَى رُؤَسَائِهَا، وَعَلَى حُكَمَائِهَا.
חֶ֥רֶב אֶל הַ/בַּדִּ֖ים וְ/נֹאָ֑לוּ חֶ֥רֶב אֶל גִּבּוֹרֶ֖י/הָ וָ/חָֽתּוּ36A sword {is} upon the liars; and they shall dote: a sword {is} upon her mighty men; and they shall be dismayed. {liars: or, chief stays: Heb. bars}سَيْفٌ عَلَى ٱلْمُخَادِعِينَ، فَيَصِيرُونَ حُمُقًا. سَيْفٌ عَلَى أَبْطَالِهَا فَيَرْتَعِبُونَ.
חֶ֜רֶב אֶל סוּסָ֣י/ו וְ/אֶל רִכְבּ֗/וֹ וְ/אֶל כָּל הָ/עֶ֛רֶב אֲשֶׁ֥ר בְּ/תוֹכָ֖/הּ וְ/הָי֣וּ לְ/נָשִׁ֑ים חֶ֥רֶב אֶל אוֹצְרֹתֶ֖י/הָ וּ/בֻזָּֽזוּ37A sword {is} upon their horses, and upon their chariots, and upon all the mingled people that {are} in the midst of her; and they shall become as women: a sword {is} upon her treasures; and they shall be robbed.سَيْفٌ عَلَى خَيْلِهَا وَعَلَى مَرْكَبَاتِهَا وَعَلَى كُلِّ ٱللَّفِيفِ ٱلَّذِي فِي وَسْطِهَا، فَيَصِيرُونَ نِسَاءً. سَيْفٌ عَلَى خَزَائِنِهَا فَتُنْهَبُ.
חֹ֥רֶב אֶל מֵימֶ֖י/הָ וְ/יָבֵ֑שׁוּ כִּ֣י אֶ֤רֶץ פְּסִלִים֙ הִ֔יא וּ/בָ/אֵימִ֖ים יִתְהֹלָֽלוּ38A drought {is} upon her waters; and they shall be dried up: for it {is} the land of graven images, and they are mad upon {their} idols.حَرٌّ عَلَى مِيَاهِهَا فَتَنْشَفُ، لِأَنَّهَا أَرْضُ مَنْحُوتَاتٍ هِيَ، وَبِٱلْأَصْنَامِ تُجَنُّ.
לָ/כֵ֗ן יֵשְׁב֤וּ צִיִּים֙ אֶת אִיִּ֔ים וְ/יָ֥שְׁבוּ בָ֖/הּ בְּנ֣וֹת יַֽעֲנָ֑ה וְ/לֹֽא תֵשֵׁ֥ב עוֹד֙ לָ/נֶ֔צַח וְ/לֹ֥א תִשְׁכּ֖וֹן עַד דּ֥וֹר וָ/דֽוֹר39Therefore the wild beasts of the desert with the wild beasts of the islands shall dwell {there}, and the owls shall dwell therein: and it shall be no more inhabited for ever; neither shall it be dwelt in from generation to generation.لِذَلِكَ تَسْكُنُ وُحُوشُ ٱلْقَفْرِ مَعَ بَنَاتِ آوَى، وَتَسْكُنُ فِيهَا رِعَالُ ٱلنَّعَامِ، وَلَا تُسْكَنُ بَعْدُ إِلَى ٱلْأَبَدِ، وَلَا تُعْمَرُ إِلَى دَوْرٍ فَدَوْرٍ.
כְּ/מַהְפֵּכַ֨ת אֱלֹהִ֜ים אֶת סְדֹ֧ם וְ/אֶת עֲמֹרָ֛ה וְ/אֶת שְׁכֵנֶ֖י/הָ נְאֻם יְהוָ֑ה לֹֽא יֵשֵׁ֥ב שָׁם֙ אִ֔ישׁ וְ/לֹֽא יָג֥וּר בָּ֖/הּ בֶּן אָדָֽם40As God overthrew Sodom and Gomorrah and the neighbour {cities} thereof, saith the LORD; {so} shall no man abide there, neither shall any son of man dwell therein.كَقَلْبِ ٱللهِ سَدُومَ وَعَمُورَةَ وَمُجَاوَرَاتِهَا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، لَا يَسْكُنُ هُنَاكَ إِنْسَانٌ، وَلَا يَتَغَرَّبُ فِيهَا ٱبْنُ آدَمَ.
הִנֵּ֛ה עַ֥ם בָּ֖א מִ/צָּפ֑וֹן וְ/ג֤וֹי גָּדוֹל֙ וּ/מְלָכִ֣ים רַבִּ֔ים יֵעֹ֖רוּ מִ/יַּרְכְּתֵי אָֽרֶץ41Behold, a people shall come from the north, and a great nation, and many kings shall be raised up from the coasts of the earth.هُوَذَا شَعْبٌ مُقْبِلٌ مِنَ ٱلشِّمَالِ، وَأُمَّةٌ عَظِيمَةٌ، وَيُوقَظُ مُلُوكٌ كَثِيرُونَ مِنْ أَقَاصِي ٱلْأَرْضِ.
קֶ֣שֶׁת וְ/כִידֹ֞ן יַחֲזִ֗יקוּ אַכְזָרִ֥י הֵ֨מָּה֙ וְ/לֹ֣א יְרַחֵ֔מוּ קוֹלָ/ם֙ כַּ/יָּ֣ם יֶהֱמֶ֔ה וְ/עַל סוּסִ֖ים יִרְכָּ֑בוּ עָר֗וּךְ כְּ/אִישׁ֙ לַ/מִּלְחָמָ֔ה עָלַ֖יִ/ךְ בַּת בָּבֶֽל42They shall hold the bow and the lance: they {are} cruel, and will not shew mercy: their voice shall roar like the sea, and they shall ride upon horses, {every one} put in array, like a man to the battle, against thee, O daughter of Babylon.يُمْسِكُونَ ٱلْقَوْسَ وَٱلرُّمْحَ. هُمْ قُسَاةٌ لَا يَرْحَمُونَ. صَوْتُهُمْ يَعِجُّ كَبَحْرٍ، وَعَلَى خَيْلٍ يَرْكَبُونَ، مُصْطَفِّينَ كَرَجُلٍ وَاحِدٍ لِمُحَارَبَتِكِ يَابِنْتَ بَابِلَ.
שָׁמַ֧ע מֶֽלֶךְ בָּבֶ֛ל אֶת שִׁמְעָ֖/ם וְ/רָפ֣וּ יָדָ֑י/ו צָרָה֙ הֶחֱזִיקַ֔תְ/הוּ חִ֖יל כַּ/יּוֹלֵדָֽה43The king of Babylon hath heard the report of them, and his hands waxed feeble: anguish took hold of him, {and} pangs as of a woman in travail.سَمِعَ مَلِكُ بَابِلَ خَبَرَهُمْ فَٱرْتَخَتْ يَدَاهُ. أَخَذَتْهُ ٱلضِّيقَةُ وَٱلْوَجَعُ كَمَاخِضٍ.
הִ֠נֵּה כְּ/אַרְיֵ֞ה יַעֲלֶ֨ה מִ/גְּא֣וֹן הַ/יַּרְדֵּן֮ אֶל נְוֵ֣ה אֵיתָן֒ כִּֽי אַרְגִּ֤עָה ארוצ/ם אֲרִיצֵ/ם֙ מֵֽ/עָלֶ֔י/הָ וּ/מִ֥י בָח֖וּר אֵלֶ֣י/הָ אֶפְקֹ֑ד כִּ֣י מִ֤י כָמ֨וֹ/נִי֙ וּ/מִ֣י יוֹעִדֶ֔/נִּי וּ/מִֽי זֶ֣ה רֹעֶ֔ה אֲשֶׁ֥ר יַעֲמֹ֖ד לְ/פָנָֽ/י44Behold, he shall come up like a lion from the swelling of Jordan unto the habitation of the strong: but I will make them suddenly run away from her: and who {is} a chosen {man, that} I may appoint over her? for who {is} like me? and who will appoint me the time? and who {is} that shepherd that will stand before me? {appoint me...: or, convent me to plead?}هَا هُوَ يَصْعَدُ كَأَسَدٍ مِنْ كِبْرِيَاءِ ٱلْأُرْدُنِّ إِلَى مَرْعًى دَائِمٍ. لِأَنِّي أَغْمِزُ وَأَجْعَلُهُمْ يَرْكُضُونَ عَنْهُ. فَمَنْ هُوَ مُنْتَخَبٌ فَأُقِيمَهُ عَلَيْهِ؟ لِأَنَّهُ مَنْ مِثْلِي؟ وَمَنْ يُحَاكِمُنِي؟ وَمَنْ هُوَ ٱلرَّاعِي ٱلَّذِي يَقِفُ أَمَامِي؟
לָ/כֵ֞ן שִׁמְע֣וּ עֲצַת יְהוָ֗ה אֲשֶׁ֤ר יָעַץ֙ אֶל בָּבֶ֔ל וּ/מַ֨חְשְׁבוֹתָ֔י/ו אֲשֶׁ֥ר חָשַׁ֖ב אֶל אֶ֣רֶץ כַּשְׂדִּ֑ים אִם לֹ֤א יִסְחָבוּ/ם֙ צְעִירֵ֣י הַ/צֹּ֔אן אִם לֹ֥א יַשִּׁ֛ים עֲלֵי/הֶ֖ם נָוֶֽה45Therefore hear ye the counsel of the LORD, that he hath taken against Babylon; and his purposes, that he hath purposed against the land of the Chaldeans: Surely the least of the flock shall draw them out: surely he shall make {their} habitation desolate with them.لِذَلِكَ ٱسْمَعُوا مَشُورَةَ ٱلرَّبِّ ٱلَّتِي قَضَى بِهَا عَلَى بَابِلَ، وَأَفْكَارَهُ ٱلَّتِي ٱفْتَكَرَ بِهَا عَلَى أَرْضِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ: إِنَّ صِغَارَ ٱلْغَنَمِ تَسْحَبُهُمْ. إِنَّهُ يَخْرِبُ مَسْكَنَهُمْ عَلَيْهِمْ.
מִ/קּוֹל֙ נִתְפְּשָׂ֣ה בָבֶ֔ל נִרְעֲשָׁ֖ה הָ/אָ֑רֶץ וּ/זְעָקָ֖ה בַּ/גּוֹיִ֥ם נִשְׁמָֽע46At the noise of the taking of Babylon the earth is moved, and the cry is heard among the nations.مِنَ ٱلْقَوْلِ: أُخِذَتْ بَابِلُ. رَجَفَتِ ٱلْأَرْضُ وَسُمِعَ صُرَاخٌ فِي ٱلشُّعُوبِ.
51
Yirmeyahu — פרק 51 Jeremiah — Chapter 51
כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנְ/נִי֙ מֵעִ֣יר עַל בָּבֶ֔ל וְ/אֶל יֹשְׁבֵ֖י לֵ֣ב קָמָ֑י ר֖וּחַ מַשְׁחִֽית1Thus saith the LORD; Behold, I will raise up against Babylon, and against them that dwell in the midst of them that rise up against me, a destroying wind; {midst: Heb. heart}«هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: هَأَنَذَا أُوقِظُ عَلَى بَابِلَ وَعَلَى ٱلسَّاكِنِينَ فِي وَسْطِ ٱلْقَائِمِينَ عَلَيَّ رِيحًا مُهْلِكَةً.
וְ/שִׁלַּחְתִּ֨י לְ/בָבֶ֤ל זָרִים֙ וְ/זֵר֔וּ/הָ וִ/יבֹקְק֖וּ אֶת אַרְצָ֑/הּ כִּֽי הָי֥וּ עָלֶ֛י/הָ מִ/סָּבִ֖יב בְּ/י֥וֹם רָעָֽה2And will send unto Babylon fanners, that shall fan her, and shall empty her land: for in the day of trouble they shall be against her round about.وَأُرْسِلُ إِلَى بَابِلَ مُذَرِّينَ فَيُذَرُّونَهَا وَيُفَرِّغُونَ أَرْضَهَا، لِأَنَّهُمْ يَكُونُونَ عَلَيْهَا مِنْ كُلِّ جِهَةٍ فِي يَوْمِ ٱلشَّرِّ.
אֶֽל יִדְרֹ֤ךְ ידרך הַ/דֹּרֵךְ֙ קַשְׁתּ֔/וֹ וְ/אֶל יִתְעַ֖ל בְּ/סִרְיֹנ֑/וֹ וְ/אַֽל תַּחְמְלוּ֙ אֶל בַּ֣חֻרֶ֔י/הָ הַחֲרִ֖ימוּ כָּל צְבָאָֽ/הּ3Against {him that} bendeth let the archer bend his bow, and against {him that} lifteth himself up in his brigandine: and spare ye not her young men; destroy ye utterly all her host.عَلَى ٱلنَّازِعِ فِي قَوْسِهِ، فَلْيَنْزِعِ ٱلنَّازِعُ، وَعَلَى ٱلْمُفْتَخِرِ بِدِرْعِهِ، فَلَا تُشْفِقُوا عَلَى مُنْتَخَبِيهَا، بَلْ حَرِّمُوا كُلَّ جُنْدِهَا.
וְ/נָפְל֥וּ חֲלָלִ֖ים בְּ/אֶ֣רֶץ כַּשְׂדִּ֑ים וּ/מְדֻקָּרִ֖ים בְּ/חוּצוֹתֶֽי/הָ4Thus the slain shall fall in the land of the Chaldeans, and {they that are} thrust through in her streets.فَتَسْقُطَ ٱلْقَتْلَى فِي أَرْضِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ، وَٱلْمَطْعُونُونَ فِي شَوَارِعِهَا.
כִּ֠י לֹֽא אַלְמָ֨ן יִשְׂרָאֵ֤ל וִֽ/יהוּדָה֙ מֵֽ/אֱלֹהָ֔י/ו מֵֽ/יְהוָ֖ה צְבָא֑וֹת כִּ֤י אַרְצָ/ם֙ מָלְאָ֣ה אָשָׁ֔ם מִ/קְּד֖וֹשׁ יִשְׂרָאֵֽל5For Israel {hath} not {been} forsaken, nor Judah of his God, of the LORD of hosts; though their land was filled with sin against the Holy One of Israel.لِأَنَّ إِسْرَائِيلَ وَيَهُوذَا لَيْسَا بِمَقْطُوعَيْنِ عَنْ إِلَهِهِمَا، عَنْ رَبِّ ٱلْجُنُودِ، وَإِنْ تَكُنْ أَرْضُهُمَا مَلْآنَةً إِثْمًا عَلَى قُدُّوسِ إِسْرَائِيلَ.
נֻ֣סוּ מִ/תּ֣וֹךְ בָּבֶ֗ל וּ/מַלְּטוּ֙ אִ֣ישׁ נַפְשׁ֔/וֹ אַל תִּדַּ֖מּוּ בַּ/עֲוֺנָ֑/הּ כִּי֩ עֵ֨ת נְקָמָ֥ה הִיא֙ לַֽ/יהוָ֔ה גְּמ֕וּל ה֥וּא מְשַׁלֵּ֖ם לָֽ/הּ6Flee out of the midst of Babylon, and deliver every man his soul: be not cut off in her iniquity; for this {is} the time of the LORD'S vengeance; he will render unto her a recompence.ٱهْرُبُوا مِنْ وَسْطِ بَابِلَ، وَٱنْجُوا كُلُّ وَاحِدٍ بِنَفْسِهِ. لَا تَهْلِكُوا بِذَنْبِهَا، لِأَنَّ هَذَا زَمَانُ ٱنْتِقَامِ ٱلرَّبِّ، هُوَ يُؤَدِّي لَهَا جَزَاءَهَا.
כּוֹס זָהָ֤ב בָּבֶל֙ בְּ/יַד יְהוָ֔ה מְשַׁכֶּ֖רֶת כָּל הָ/אָ֑רֶץ מִ/יֵּינָ/הּ֙ שָׁת֣וּ גוֹיִ֔ם עַל כֵּ֖ן יִתְהֹלְל֥וּ גוֹיִֽם7Babylon {hath been} a golden cup in the LORD'S hand, that made all the earth drunken: the nations have drunken of her wine; therefore the nations are mad.بَابِلُ كَأْسُ ذَهَبٍ بِيَدِ ٱلرَّبِّ تُسْكِرُ كُلَّ ٱلْأَرْضِ. مِنْ خَمْرِهَا شَرِبَتِ ٱلشُّعُوبُ. مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ جُنَّتِ ٱلشُّعُوبُ.
פִּתְאֹ֛ם נָפְלָ֥ה בָבֶ֖ל וַ/תִּשָּׁבֵ֑ר הֵילִ֣ילוּ עָלֶ֗י/הָ קְח֤וּ צֳרִי֙ לְ/מַכְאוֹבָ֔/הּ אוּלַ֖י תֵּרָפֵֽא8Babylon is suddenly fallen and destroyed: howl for her; take balm for her pain, if so be she may be healed.سَقَطَتْ بَابِلُ بَغْتَةً وَتَحَطَّمَتْ. وَلْوِلُوا عَلَيْهَا. خُذُوا بَلَسَانًا لِجُرْحِهَا لَعَلَّهَا تُشْفَى!
רפאנו רִפִּ֣ינוּ אֶת בָּבֶל֙ וְ/לֹ֣א נִרְפָּ֔תָה עִזְב֕וּ/הָ וְ/נֵלֵ֖ךְ אִ֣ישׁ לְ/אַרְצ֑/וֹ כִּֽי נָגַ֤ע אֶל הַ/שָּׁמַ֨יִם֙ מִשְׁפָּטָ֔/הּ וְ/נִשָּׂ֖א עַד שְׁחָקִֽים9We would have healed Babylon, but she is not healed: forsake her, and let us go every one into his own country: for her judgment reacheth unto heaven, and is lifted up {even} to the skies.دَاوَيْنَا بَابِلَ فَلَمْ تُشْفَ. دَعُوهَا، وَلْنَذْهَبْ كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى أَرْضِهِ، لِأَنَّ قَضَاءَهَا وَصَلَ إِلَى ٱلسَّمَاءِ، وَٱرْتَفَعَ إِلَى ٱلسَّحَابِ.
הוֹצִ֥יא יְהוָ֖ה אֶת צִדְקֹתֵ֑י/נוּ בֹּ֚אוּ וּ/נְסַפְּרָ֣ה בְ/צִיּ֔וֹן אֶֽת מַעֲשֵׂ֖ה יְהוָ֥ה אֱלֹהֵֽי/נוּ10The LORD hath brought forth our righteousness: come, and let us declare in Zion the work of the LORD our God.قَدْ أَخْرَجَ ٱلرَّبُّ بِرَّنَا. هَلُمَّ فَنَقُصُّ فِي صِهْيَوْنَ عَمَلَ ٱلرَّبِّ إِلَهِنَا.
הָבֵ֣רוּ הַ/חִצִּים֮ מִלְא֣וּ הַ/שְּׁלָטִים֒ הֵעִ֣יר יְהוָ֗ה אֶת ר֨וּחַ֙ מַלְכֵ֣י מָדַ֔י כִּֽי עַל בָּבֶ֥ל מְזִמָּת֖/וֹ לְ/הַשְׁחִיתָ֑/הּ כִּֽי נִקְמַ֤ת יְהוָה֙ הִ֔יא נִקְמַ֖ת הֵיכָלֽ/וֹ11Make bright the arrows; gather the shields: the LORD hath raised up the spirit of the kings of the Medes: for his device {is} against Babylon, to destroy it; because it {is} the vengeance of the LORD, the vengeance of his temple. {bright: Heb. pure}سُنُّوا ٱلسِّهَامَ. أَعِدُّوا ٱلْأَتْرَاسَ. قَدْ أَيْقَظَ ٱلرَّبُّ رُوحَ مُلُوكِ مَادِي، لِأَنَّ قَصْدَهُ عَلَى بَابِلَ أَنْ يُهْلِكَهَا. لِأَنَّهُ نَقْمَةُ ٱلرَّبِّ، نَقْمَةُ هَيْكَلِهِ.
אֶל חוֹמֹ֨ת בָּבֶ֜ל שְׂאוּ נֵ֗ס הַחֲזִ֨יקוּ֙ הַ/מִּשְׁמָ֔ר הָקִ֨ימוּ֙ שֹֽׁמְרִ֔ים הָכִ֖ינוּ הָ/אֹֽרְבִ֑ים כִּ֚י גַּם זָמַ֣ם יְהוָ֔ה גַּם עָשָׂ֕ה אֵ֥ת אֲשֶׁר דִּבֶּ֖ר אֶל יֹשְׁבֵ֥י בָבֶֽל12Set up the standard upon the walls of Babylon, make the watch strong, set up the watchmen, prepare the ambushes: for the LORD hath both devised and done that which he spake against the inhabitants of Babylon. {ambushes: Heb. liers in wait}عَلَى أَسْوَارِ بَابِلَ ٱرْفَعُوا ٱلرَّايَةَ. شَدِّدُوا ٱلْحِرَاسَةَ. أَقِيمُوا ٱلْحُرَّاسَ. أَعِدُّوا ٱلْكَمِينَ، لِأَنَّ ٱلرَّبَّ قَدْ قَصَدَ وَأَيْضًا فَعَلَ مَا تَكَلَّمَ بِهِ عَلَى سُكَّانِ بَابِلَ.
שכנתי שֹׁכַנְתְּ֙ עַל מַ֣יִם רַבִּ֔ים רַבַּ֖ת אֽוֹצָרֹ֑ת בָּ֥א קִצֵּ֖/ךְ אַמַּ֥ת בִּצְעֵֽ/ךְ13O thou that dwellest upon many waters, abundant in treasures, thine end is come, {and} the measure of thy covetousness.أَيَّتُهَا ٱلسَّاكِنَةُ عَلَى مِيَاهٍ كَثِيرَةٍ، ٱلْوَافِرَةُ ٱلْخَزَائِنِ، قَدْ أَتَتْ آخِرَتُكِ، كَيْلُ ٱغْتِصَابِكِ.
נִשְׁבַּ֛ע יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת בְּ/נַפְשׁ֑/וֹ כִּ֣י אִם מִלֵּאתִ֤י/ךְ אָדָם֙ כַּ/יֶּ֔לֶק וְ/עָנ֥וּ עָלַ֖יִ/ךְ הֵידָֽד14The LORD of hosts hath sworn by himself, {saying}, Surely I will fill thee with men, as with caterpillers; and they shall lift up a shout against thee. {by himself: Heb. by his soul} {lift up: Heb. utter}قَدْ حَلَفَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ بِنَفْسِهِ: إِنِّي لَأَمْلَأَنَّكِ أُنَاسًا كَٱلْغَوْغَاءِ، فَيَرْفَعُونَ عَلَيْكِ جَلَبَةً.
עֹשֵׂ֥ה אֶ֨רֶץ֙ בְּ/כֹח֔/וֹ מֵכִ֥ין תֵּבֵ֖ל בְּ/חָכְמָת֑/וֹ וּ/בִ/תְבוּנָת֖/וֹ נָטָ֥ה שָׁמָֽיִם15He hath made the earth by his power, he hath established the world by his wisdom, and hath stretched out the heaven by his understanding.«صَانِعُ ٱلْأَرْضِ بِقُوَّتِهِ، وَمُؤَسِّسُ ٱلْمَسْكُونَةِ بِحِكْمَتِهِ، وبِفَهْمِهِ مَدَّ ٱلسَّمَاوَاتِ.
לְ/ק֨וֹל תִּתּ֜/וֹ הֲמ֥וֹן מַ֨יִם֙ בַּ/שָּׁמַ֔יִם וַ/יַּ֥עַל נְשִׂאִ֖ים מִ/קְצֵה אָ֑רֶץ בְּרָקִ֤ים לַ/מָּטָר֙ עָשָׂ֔ה וַ/יֹּ֥צֵא ר֖וּחַ מֵ/אֹצְרֹתָֽי/ו16When he uttereth {his} voice, {there is} a multitude of waters in the heavens; and he causeth the vapours to ascend from the ends of the earth: he maketh lightnings with rain, and bringeth forth the wind out of his treasures. {multitude: or, noise}إِذَا أَعْطَى قَوْلًا تَكُونُ كَثْرَةُ مِيَاهٍ فِي ٱلسَّمَاوَاتِ، وَيُصْعِدُ ٱلسَّحَابَ مِنْ أَقَاصِي ٱلْأَرْضِ. صَنَعَ بُرُوقًا لِلْمَطَرِ، وَأَخْرَجَ ٱلرِّيحَ مِنْ خَزَائِنِهِ.
נִבְעַ֤ר כָּל אָדָם֙ מִ/דַּ֔עַת הֹבִ֥ישׁ כָּל צֹרֵ֖ף מִ/פָּ֑סֶל כִּ֛י שֶׁ֥קֶר נִסְכּ֖/וֹ וְ/לֹא ר֥וּחַ בָּֽ/ם17Every man is brutish by {his} knowledge; every founder is confounded by the graven image: for his molten image {is} falsehood, and {there is} no breath in them. {is brutish...: or, is more brutish than to know}بَلُدَ كُلُّ إِنْسَانٍ بِمَعْرِفَتِهِ. خَزِيَ كُلُّ صَائِغٍ مِنَ ٱلتِّمْثَالِ لِأَنَّ مَسْبُوكَهُ كَذِبٌ وَلَا رُوحٌ فِيهِ.
הֶ֣בֶל הֵ֔מָּה מַעֲשֵׂ֖ה תַּעְתֻּעִ֑ים בְּ/עֵ֥ת פְּקֻדָּתָ֖/ם יֹאבֵֽדוּ18They {are} vanity, the work of errors: in the time of their visitation they shall perish.هِيَ بَاطِلَةٌ، صَنْعَةُ ٱلْأَضَالِيلِ. فِي وَقْتِ عِقَابِهَا تَبِيدُ.
לֹֽא כְ/אֵ֜לֶּה חֵ֣לֶק יַעֲק֗וֹב כִּֽי יוֹצֵ֤ר הַ/כֹּל֙ ה֔וּא וְ/שֵׁ֖בֶט נַחֲלָת֑/וֹ יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמֽ/וֹ19The portion of Jacob {is} not like them; for he {is} the former of all things: and {Israel is} the rod of his inheritance: the LORD of hosts {is} his name.لَيْسَ كَهَذِهِ نَصِيبُ يَعْقُوبَ، لِأَنَّهُ مُصَوِّرُ ٱلْجَمِيعِ، وَقَضِيبُ مِيرَاثِهِ، رَبُّ ٱلْجُنُودِ ٱسْمُهُ.
מַפֵּץ אַתָּ֣ה לִ֔/י כְּלֵ֖י מִלְחָמָ֑ה וְ/נִפַּצְתִּ֤י בְ/ךָ֙ גּוֹיִ֔ם וְ/הִשְׁחַתִּ֥י בְ/ךָ֖ מַמְלָכֽוֹת20Thou {art} my battle axe {and} weapons of war: for with thee will I break in pieces the nations, and with thee will I destroy kingdoms; {with thee: or, in thee, or, by thee}أَنْتَ لِي فَأْسٌ وَأَدَوَاتُ حَرْبٍ، فَأَسْحَقُ بِكَ ٱلْأُمَمَ، وَأُهْلِكُ بِكَ ٱلْمَمَالِكَ،
וְ/נִפַּצְתִּ֣י בְ/ךָ֔ ס֖וּס וְ/רֹֽכְב֑/וֹ וְ/נִפַּצְתִּ֣י בְ/ךָ֔ רֶ֖כֶב וְ/רֹכְבֽ/וֹ21And with thee will I break in pieces the horse and his rider; and with thee will I break in pieces the chariot and his rider;وَأُكَسِّرُ بِكَ ٱلْفَرَسَ وَرَاكِبَهُ، وَأَسْحَقُ بِكَ ٱلْمَرْكَبَةَ وَرَاكِبَهَا،
וְ/נִפַּצְתִּ֤י בְ/ךָ֙ אִ֣ישׁ וְ/אִשָּׁ֔ה וְ/נִפַּצְתִּ֥י בְ/ךָ֖ זָקֵ֣ן וָ/נָ֑עַר וְ/נִפַּצְתִּ֣י בְ/ךָ֔ בָּח֖וּר וּ/בְתוּלָֽה22With thee also will I break in pieces man and woman; and with thee will I break in pieces old and young; and with thee will I break in pieces the young man and the maid;وَأَسْحَقُ بِكَ ٱلرَّجُلَ وَٱلْمَرْأَةَ، وَأَسْحَقُ بِكَ ٱلشَّيْخَ وَٱلْفَتَى، وَأَسْحَقُ بِكَ ٱلْغُلَامَ وَٱلْعَذْرَاءَ،
וְ/נִפַּצְתִּ֤י בְ/ךָ֙ רֹעֶ֣ה וְ/עֶדְר֔/וֹ וְ/נִפַּצְתִּ֥י בְ/ךָ֖ אִכָּ֣ר וְ/צִמְדּ֑/וֹ וְ/נִפַּצְתִּ֣י בְ/ךָ֔ פַּח֖וֹת וּ/סְגָנִֽים23I will also break in pieces with thee the shepherd and his flock; and with thee will I break in pieces the husbandman and his yoke of oxen; and with thee will I break in pieces captains and rulers.وَأَسْحَقُ بِكَ ٱلرَّاعِيَ وَقَطِيعَهُ، وَأَسْحَقُ بِكَ ٱلْفَلَّاحَ وَفَدَّانَهُ، وَأَسْحَقُ بِكَ ٱلْوُلَاةَ وَٱلْحُكَّامَ.
וְ/שִׁלַּמְתִּ֨י לְ/בָבֶ֜ל וּ/לְ/כֹ֣ל יוֹשְׁבֵ֣י כַשְׂדִּ֗ים אֵ֧ת כָּל רָעָתָ֛/ם אֲשֶׁר עָשׂ֥וּ בְ/צִיּ֖וֹן לְ/עֵֽינֵי/כֶ֑ם נְאֻ֖ם יְהוָֽה24And I will render unto Babylon and to all the inhabitants of Chaldea all their evil that they have done in Zion in your sight, saith the LORD.وَأُكَافِئُ بَابِلَ وَكُلَّ سُكَّانِ أَرْضِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ عَلَى كُلِّ شَرِّهِمِ ٱلَّذِي فَعَلُوهُ فِي صِهْيَوْنَ، أَمَامَ عُيُونِكُمْ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
הִנְ/נִ֨י אֵלֶ֜י/ךָ הַ֤ר הַ/מַּשְׁחִית֙ נְאֻם יְהוָ֔ה הַ/מַּשְׁחִ֖ית אֶת כָּל הָ/אָ֑רֶץ וְ/נָטִ֨יתִי אֶת יָדִ֜/י עָלֶ֗י/ךָ וְ/גִלְגַּלְתִּ֨י/ךָ֙ מִן הַ/סְּלָעִ֔ים וּ/נְתַתִּ֖י/ךָ לְ/הַ֥ר שְׂרֵפָֽה25Behold, I {am} against thee, O destroying mountain, saith the LORD, which destroyest all the earth: and I will stretch out mine hand upon thee, and roll thee down from the rocks, and will make thee a burnt mountain.هَأَنَذَا عَلَيْكَ أَيُّهَا ٱلْجَبَلُ ٱلْمُهْلِكُ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، ٱلْمُهْلِكُ كُلَّ ٱلْأَرْضِ، فَأَمُدُّ يَدِي عَلَيْكَ وَأُدَحْرِجُكَ عَنِ ٱلصُّخُورِ، وَأَجْعَلُكَ جَبَلًا مُحْرَقًا،
וְ/לֹֽא יִקְח֤וּ מִמְּ/ךָ֙ אֶ֣בֶן לְ/פִנָּ֔ה וְ/אֶ֖בֶן לְ/מֽוֹסָד֑וֹת כִּֽי שִׁמְמ֥וֹת עוֹלָ֛ם תִּֽהְיֶ֖ה נְאֻם יְהוָֽה26And they shall not take of thee a stone for a corner, nor a stone for foundations; but thou shalt be desolate for ever, saith the LORD. {desolate...: Heb. everlasting desolations}فَلَا يَأْخُذُونَ مِنْكَ حَجَرًا لِزَاوِيَةٍ، وَلَا حَجَرًا لِأُسُسٍ، بَلْ تَكُونُ خَرَابًا إِلَى ٱلْأَبَدِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
שְׂאוּ נֵ֣ס בָּ/אָ֗רֶץ תִּקְע֨וּ שׁוֹפָ֤ר בַּ/גּוֹיִם֙ קַדְּשׁ֤וּ עָלֶ֨י/הָ֙ גּוֹיִ֔ם הַשְׁמִ֧יעוּ עָלֶ֛י/הָ מַמְלְכ֥וֹת אֲרָרַ֖ט מִנִּ֣י וְ/אַשְׁכְּנָ֑ז פִּקְד֤וּ עָלֶ֨י/הָ֙ טִפְסָ֔ר הַֽעֲלוּ ס֖וּס כְּ/יֶ֥לֶק סָמָֽר27Set ye up a standard in the land, blow the trumpet among the nations, prepare the nations against her, call together against her the kingdoms of Ararat, Minni, and Ashchenaz; appoint a captain against her; cause the horses to come up as the rough caterpillers.«اِرْفَعُوا ٱلرَّايَةَ فِي ٱلْأَرْضِ. ٱضْرِبُوا بِٱلْبُوقِ فِي ٱلشُّعُوبِ. قَدِّسُوا عَلَيْهَا ٱلْأُمَمَ. نَادُوا عَلَيْهَا مَمَالِكَ أَرَارَاطَ وَمِنِّي وَأَشْكَنَازَ. أَقِيمُوا عَلَيْهَا قَائِدًا. أَصْعِدُوا ٱلْخَيْلَ كَغَوْغَاءَ مُقْشَعِرَّةٍ.
קַדְּשׁ֨וּ עָלֶ֤י/הָ גוֹיִם֙ אֶת מַלְכֵ֣י מָדַ֔י אֶת פַּחוֹתֶ֖י/הָ וְ/אֶת כָּל סְגָנֶ֑י/הָ וְ/אֵ֖ת כָּל אֶ֥רֶץ מֶמְשַׁלְתּֽ/וֹ28Prepare against her the nations with the kings of the Medes, the captains thereof, and all the rulers thereof, and all the land of his dominion.قَدِّسُوا عَلَيْهَا ٱلشُّعُوبَ، مُلُوكَ مَادِي، وُلَاتَهَا وَكُلَّ حُكَّامِهَا وَكُلَّ أَرْضِ سُلْطَانِهَا،
וַ/תִּרְעַ֥שׁ הָ/אָ֖רֶץ וַ/תָּחֹ֑ל כִּ֣י קָ֤מָה עַל בָּבֶל֙ מַחְשְׁב֣וֹת יְהוָ֔ה לָ/שׂ֞וּם אֶת אֶ֧רֶץ בָּבֶ֛ל לְ/שַׁמָּ֖ה מֵ/אֵ֥ין יוֹשֵֽׁב29And the land shall tremble and sorrow: for every purpose of the LORD shall be performed against Babylon, to make the land of Babylon a desolation without an inhabitant.فَتَرْتَجِفَ ٱلْأَرْضُ وَتَتَوَجَّعَ، لِأَنَّ أَفْكَارَ ٱلرَّبِّ تَقُومُ عَلَى بَابِلَ، لِيَجْعَلَ أَرْضَ بَابِلَ خَرَابًا بِلَا سَاكِنٍ.
חָדְלוּ֩ גִבּוֹרֵ֨י בָבֶ֜ל לְ/הִלָּחֵ֗ם יָֽשְׁבוּ֙ בַּ/מְּצָד֔וֹת נָשְׁתָ֥ה גְבוּרָתָ֖/ם הָי֣וּ לְ/נָשִׁ֑ים הִצִּ֥יתוּ מִשְׁכְּנֹתֶ֖י/הָ נִשְׁבְּר֥וּ בְרִיחֶֽי/הָ30The mighty men of Babylon have forborn to fight, they have remained in {their} holds: their might hath failed; they became as women: they have burned her dwellingplaces; her bars are broken.كَفَّ جَبَابِرَةُ بَابِلَ عَنِ ٱلْحَرْبِ، وَجَلَسُوا فِي ٱلْحُصُونِ. نَضَبَتْ شَجَاعَتُهُمْ. صَارُوا نِسَاءً. حَرَقُوا مَسَاكِنَهَا. تَحَطَّمَتْ عَوَارِضُهَا.
רָ֤ץ לִ/קְרַאת רָץ֙ יָר֔וּץ וּ/מַגִּ֖יד לִ/קְרַ֣את מַגִּ֑יד לְ/הַגִּיד֙ לְ/מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֔ל כִּֽי נִלְכְּדָ֥ה עִיר֖/וֹ מִ/קָּצֶֽה31One post shall run to meet another, and one messenger to meet another, to shew the king of Babylon that his city is taken at {one} end,يَرْكُضُ عَدَّاءٌ لِلِقَاءِ عَدَّاءٍ، وَمُخْبِرٌ لِلِقَاءِ مُخْبِرٍ، لِيُخْبِرَ مَلِكَ بَابِلَ بِأَنَّ مَدِينَتَهُ قَدْ أُخِذَتْ عَنْ أقْصَى،
וְ/הַ/מַּעְבָּר֣וֹת נִתְפָּ֔שׂוּ וְ/אֶת הָ/אֲגַמִּ֖ים שָׂרְפ֣וּ בָ/אֵ֑שׁ וְ/אַנְשֵׁ֥י הַ/מִּלְחָמָ֖ה נִבְהָֽלוּ32And that the passages are stopped, and the reeds they have burned with fire, and the men of war are affrighted.وَأَنَّ ٱلْمَعَابِرَ قَدْ أُمْسِكَتْ، وَٱلْقَصَبَ أَحْرَقُوهُ بِٱلنَّارِ، وَرِجَالُ ٱلْحَرْبِ ٱضْطَرَبَتْ.
כִּי֩ כֹ֨ה אָמַ֜ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל בַּת בָּבֶ֕ל כְּ/גֹ֖רֶן עֵ֣ת הִדְרִיכָ֑/הּ ע֣וֹד מְעַ֔ט וּ/בָ֥אָה עֵֽת הַ/קָּצִ֖יר לָֽ/הּ33For thus saith the LORD of hosts, the God of Israel; The daughter of Babylon {is} like a threshingfloor, {it is} time to thresh her: yet a little while, and the time of her harvest shall come. {it is...: or, in the time that he thresheth her}لِأَنَّهُ هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ إِلَهُ إِسْرَائِيلَ: إِنَّ بِنْتَ بَابِلَ كَبَيْدَرٍ وَقْتَ دَوْسِهِ. بَعْدَ قَلِيلٍ يَأْتِي عَلَيْهَا وَقْتُ ٱلْحَصَادِ».
אכל/נו אֲכָלַ֣/נִי הממ/נו הֲמָמַ֗/נִי נְבוּכַדְרֶאצַּר֮ מֶ֣לֶךְ בָּבֶל֒ הציג/נו הִצִּיגַ֨/נִי֙ כְּלִ֣י רִ֔יק בלע/נו בְּלָעַ֨/נִי֙ כַּ/תַּנִּ֔ין מִלָּ֥א כְרֵשׂ֖/וֹ מֵֽ/עֲדָנָ֑/י הדיח/נו הֱדִיחָֽ/נִי34Nebuchadrezzar the king of Babylon hath devoured me, he hath crushed me, he hath made me an empty vessel, he hath swallowed me up like a dragon, he hath filled his belly with my delicates, he hath cast me out.«أَكَلَنِي أَفْنَانِي نَبُوخَذْرَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ. جَعَلَنِي إِنَاءً فَارِغًا. ٱبْتَلَعَنِي كَتِنِّينٍ، وَمَلَأَ جَوْفَهُ مِنْ نِعَمِي. طَوَّحَنِي.
חֲמָסִ֤/י וּ/שְׁאֵרִ/י֙ עַל בָּבֶ֔ל תֹּאמַ֖ר יֹשֶׁ֣בֶת צִיּ֑וֹן וְ/דָמִ/י֙ אֶל יֹשְׁבֵ֣י כַשְׂדִּ֔ים תֹּאמַ֖ר יְרוּשָׁלִָֽם35The violence done to me and to my flesh {be} upon Babylon, shall the inhabitant of Zion say; and my blood upon the inhabitants of Chaldea, shall Jerusalem say. {The violence...: Heb. My violence} {flesh: or, remainder} {inhabitant: Heb. inhabitress}ظُلْمِي وَلَحْمِي عَلَى بَابِلَ» تَقُولُ سَاكِنَةُ صِهْيَوْنَ. «وَدَمِي عَلَى سُكَّانِ أَرْضِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ» تَقُولُ أُورُشَلِيمُ.
לָ/כֵ֗ן כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנְ/נִי רָב֙ אֶת רִיבֵ֔/ךְ וְ/נִקַּמְתִּ֖י אֶת נִקְמָתֵ֑/ךְ וְ/הַחֲרַבְתִּי֙ אֶת יַמָּ֔/הּ וְ/הֹבַשְׁתִּ֖י אֶת מְקוֹרָֽ/הּ36Therefore thus saith the LORD; Behold, I will plead thy cause, and take vengeance for thee; and I will dry up her sea, and make her springs dry.لِذَلِكَ هَكَذَا قَالَ ٱلرَّبُّ: «هَأَنَذَا أُخَاصِمُ خُصُومَتَكِ، وَأَنْتَقِمُ نَقْمَتَكِ، وَأُنَشِّفُ بَحْرَهَا، وَأُجَفِّفُ يَنْبُوعَهَا.
וְ/הָיְתָה֩ בָבֶ֨ל לְ/גַלִּ֧ים מְעוֹן תַּנִּ֛ים שַׁמָּ֥ה וּ/שְׁרֵקָ֖ה מֵ/אֵ֥ין יוֹשֵֽׁב37And Babylon shall become heaps, a dwellingplace for dragons, an astonishment, and an hissing, without an inhabitant.وَتَكُونُ بَابِلُ كُوَمًا، وَمَأْوَى بَنَاتِ آوَى، وَدَهَشًا وَصَفِيرًا بِلَا سَاكِنٍ.
יַחְדָּ֖ו כַּ/כְּפִרִ֣ים יִשְׁאָ֑גוּ נָעֲר֖וּ כְּ/גוֹרֵ֥י אֲרָיֽוֹת38They shall roar together like lions: they shall yell as lions' whelps. {yell: or, shake themselves}يُزَمْجِرُونَ مَعًا كَأَشْبَالٍ. يَزْأَرُونَ كَجِرَاءِ أُسُودٍ.
בְּ/חֻמָּ֞/ם אָשִׁ֣ית אֶת מִשְׁתֵּי/הֶ֗ם וְ/הִשְׁכַּרְתִּי/ם֙ לְמַ֣עַן יַעֲלֹ֔זוּ וְ/יָשְׁנ֥וּ שְׁנַת עוֹלָ֖ם וְ/לֹ֣א יָקִ֑יצוּ נְאֻ֖ם יְהוָֽה39In their heat I will make their feasts, and I will make them drunken, that they may rejoice, and sleep a perpetual sleep, and not wake, saith the LORD.عِنْدَ حَرَارَتِهِمْ أُعِدُّ لَهُمْ شَرَابًا وَأُسْكِرُهُمْ، لِكَيْ يَفْرَحُوا وَيَنَامُوا نَوْمًا أَبَدِيًّا، وَلَا يَسْتَيْقِظُوا، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
אֽוֹרִידֵ֖/ם כְּ/כָרִ֣ים לִ/טְב֑וֹחַ כְּ/אֵילִ֖ים עִם עַתּוּדִֽים40I will bring them down like lambs to the slaughter, like rams with he goats.أُنَزِّلُهُمْ كَخِرَافٍ لِلذَّبْحِ وَكَكِبَاشٍ مَعَ أَعْتِدَةٍ.
אֵ֚יךְ נִלְכְּדָ֣ה שֵׁשַׁ֔ךְ וַ/תִּתָּפֵ֖שׂ תְּהִלַּ֣ת כָּל הָ/אָ֑רֶץ אֵ֣יךְ הָיְתָ֧ה לְ/שַׁמָּ֛ה בָּבֶ֖ל בַּ/גּוֹיִֽם41How is Sheshach taken! and how is the praise of the whole earth surprised! how is Babylon become an astonishment among the nations!«كَيْفَ أُخِذَتْ شِيشَكُ، وَأُمْسِكَتْ فَخْرُ كُلِّ ٱلْأَرْضِ؟ كَيْفَ صَارَتْ بَابِلُ دَهَشًا فِي ٱلشُّعُوبِ؟
עָלָ֥ה עַל בָּבֶ֖ל הַ/יָּ֑ם בַּ/הֲמ֥וֹן גַּלָּ֖י/ו נִכְסָֽתָה42The sea is come up upon Babylon: she is covered with the multitude of the waves thereof.طَلَعَ ٱلْبَحْرُ عَلَى بَابِلَ، فَتَغَطَّتْ بِكَثْرَةِ أَمْوَاجِهِ.
הָי֤וּ עָרֶ֨י/הָ֙ לְ/שַׁמָּ֔ה אֶ֖רֶץ צִיָּ֣ה וַ/עֲרָבָ֑ה אֶ֗רֶץ לֹֽא יֵשֵׁ֤ב בָּ/הֵן֙ כָּל אִ֔ישׁ וְ/לֹֽא יַעֲבֹ֥ר בָּ/הֵ֖ן בֶּן אָדָֽם43Her cities are a desolation, a dry land, and a wilderness, a land wherein no man dwelleth, neither doth {any} son of man pass thereby.صَارَتْ مُدُنُهَا خَرَابًا، أَرْضًا نَاشِفَةً وَقَفْرًا، أَرْضًا لَا يَسْكُنُ فِيهَا إِنْسَانٌ وَلَا يَعْبُرُ فِيهَا ٱبْنُ آدَمَ.
וּ/פָקַדְתִּ֨י עַל בֵּ֜ל בְּ/בָבֶ֗ל וְ/הֹצֵאתִ֤י אֶת בִּלְע/וֹ֙ מִ/פִּ֔י/ו וְ/לֹֽא יִנְהֲר֥וּ אֵלָ֛י/ו ע֖וֹד גּוֹיִ֑ם גַּם חוֹמַ֥ת בָּבֶ֖ל נָפָֽלָה44And I will punish Bel in Babylon, and I will bring forth out of his mouth that which he hath swallowed up: and the nations shall not flow together any more unto him: yea, the wall of Babylon shall fall.وَأُعَاقِبُ بِيلَ فِي بَابِلَ، وَأُخْرِجُ مِنْ فَمِهِ مَا ٱبْتَلَعَهُ، فَلَا تَجْرِي إِلَيْهِ ٱلشُّعُوبُ بَعْدُ، وَيَسْقُطُ سُورُ بَابِلَ أَيْضًا.
צְא֤וּ מִ/תּוֹכָ/הּ֙ עַמִּ֔/י וּ/מַלְּט֖וּ אִ֣ישׁ אֶת נַפְשׁ֑/וֹ מֵ/חֲר֖וֹן אַף יְהוָֽה45My people, go ye out of the midst of her, and deliver ye every man his soul from the fierce anger of the LORD.اُخْرُجُوا مِنْ وَسَطِهَا يَا شَعْبِي، وَلْيُنَجِّ كُلُّ وَاحِدٍ نَفْسَهُ مِنْ حُمُوِّ غَضَبِ ٱلرَّبِّ.
וּ/פֶן יֵרַ֤ךְ לְבַבְ/כֶם֙ וְ/תִֽירְא֔וּ בַּ/שְּׁמוּעָ֖ה הַ/נִּשְׁמַ֣עַת בָּ/אָ֑רֶץ וּ/בָ֧א בַ/שָּׁנָ֣ה הַ/שְּׁמוּעָ֗ה וְ/אַחֲרָ֤י/ו בַּ/שָּׁנָה֙ הַ/שְּׁמוּעָ֔ה וְ/חָמָ֣ס בָּ/אָ֔רֶץ וּ/מֹשֵׁ֖ל עַל מֹשֵֽׁל46And lest your heart faint, and ye fear for the rumour that shall be heard in the land; a rumour shall both come {one} year, and after that in {another} year {shall come} a rumour, and violence in the land, ruler against ruler. {lest: or, let not}وَلَا يَضْعُفْ قَلْبُكُمْ فَتَخَافُوا مِنَ ٱلْخَبَرِ ٱلَّذِي سُمِعَ فِي ٱلْأَرْضِ، فَإِنَّهُ يَأْتِي خَبَرٌ فِي هَذِهِ ٱلسَّنَةِ، ثُمَّ بَعْدَهُ فِي ٱلسَّنَةِ ٱلْأُخْرَى، خَبَرٌ وَظُلْمٌ فِي ٱلْأَرْضِ، مُتَسَلِّطٌ عَلَى مُتَسَلِّطٍ.
לָ/כֵן֙ הִנֵּ֣ה יָמִ֣ים בָּאִ֔ים וּ/פָקַדְתִּי֙ עַל פְּסִילֵ֣י בָבֶ֔ל וְ/כָל אַרְצָ֖/הּ תֵּב֑וֹשׁ וְ/כָל חֲלָלֶ֖י/הָ יִפְּל֥וּ בְ/תוֹכָֽ/הּ47Therefore, behold, the days come, that I will do judgment upon the graven images of Babylon: and her whole land shall be confounded, and all her slain shall fall in the midst of her. {do...: Heb. visit upon}لِذَلِكَ هَا أَيَّامٌ تَأْتِي وَأُعَاقِبُ مَنْحُوتَاتِ بَابِلَ، فَتَخْزَى كُلُّ أَرْضِهَا وَتَسْقُطُ كُلُّ قَتْلَاهَا فِي وَسْطِهَا.
וְ/רִנְּנ֤וּ עַל בָּבֶל֙ שָׁמַ֣יִם וָ/אָ֔רֶץ וְ/כֹ֖ל אֲשֶׁ֣ר בָּ/הֶ֑ם כִּ֧י מִ/צָּפ֛וֹן יָבוֹא לָ֥/הּ הַ/שּׁוֹדְדִ֖ים נְאֻם יְהוָֽה48Then the heaven and the earth, and all that {is} therein, shall sing for Babylon: for the spoilers shall come unto her from the north, saith the LORD.فَتَهْتِفُ عَلَى بَابِلَ ٱلسَّمَاوَاتُ وَٱلْأَرْضُ وَكُلُّ مَا فِيهَا، لِأَنَّ ٱلنَّاهِبِينَ يَأْتُونَ عَلَيْهَا مِنَ ٱلشِّمَالِ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
גַּם בָּבֶ֕ל לִ/נְפֹּ֖ל חַֽלְלֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל גַּם לְ/בָבֶ֥ל נָפְל֖וּ חַֽלְלֵ֥י כָל הָ/אָֽרֶץ49As Babylon {hath caused} the slain of Israel to fall, so at Babylon shall fall the slain of all the earth. {As...: or, Both Babylon is to fall, O ye slain of Israel, and with Babylon, etc} {the earth: or, the country}كَمَا أَسْقَطَتْ بَابِلُ قَتْلَى إِسْرَائِيلَ، تَسْقُطُ أَيْضًا قَتْلَى بَابِلَ فِي كُلِّ ٱلْأَرْضِ.
פְּלֵטִ֣ים מֵ/חֶ֔רֶב הִלְכ֖וּ אַֽל תַּעֲמֹ֑דוּ זִכְר֤וּ מֵֽ/רָחוֹק֙ אֶת יְהוָ֔ה וִ/ירֽוּשָׁלִַ֖ם תַּעֲלֶ֥ה עַל לְבַבְ/כֶֽם50Ye that have escaped the sword, go away, stand not still: remember the LORD afar off, and let Jerusalem come into your mind.أَيُّهَا ٱلنَّاجُونَ مِنَ ٱلسَّيْفِ ٱذْهَبُوا. لَا تَقِفُوا. ٱذْكُرُوا ٱلرَّبَّ مِنْ بَعِيدٍ، وَلْتَخْطُرْ أُورُشَلِيمُ بِبَالِكُمْ.
בֹּ֚שְׁנוּ כִּֽי שָׁמַ֣עְנוּ חֶרְפָּ֔ה כִּסְּתָ֥ה כְלִמָּ֖ה פָּנֵ֑י/נוּ כִּ֚י בָּ֣אוּ זָרִ֔ים עַֽל מִקְדְּשֵׁ֖י בֵּ֥ית יְהוָֽה51We are confounded, because we have heard reproach: shame hath covered our faces: for strangers are come into the sanctuaries of the LORD'S house.قَدْ خَزِينَا لِأَنَّنَا قَدْ سَمِعْنَا عَارًا. غَطَّى ٱلْخَجَلُ وُجُوهَنَا لِأَنَّ ٱلْغُرَبَاءَ قَدْ دَخَلُوا مَقَادِسَ بَيْتِ ٱلرَّبِّ.
לָ/כֵ֞ן הִנֵּֽה יָמִ֤ים בָּאִים֙ נְאֻם יְהוָ֔ה וּ/פָקַדְתִּ֖י עַל פְּסִילֶ֑י/הָ וּ/בְ/כָל אַרְצָ֖/הּ יֶאֱנֹ֥ק חָלָֽל52Wherefore, behold, the days come, saith the LORD, that I will do judgment upon her graven images: and through all her land the wounded shall groan.لِذَلِكَ هَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ ٱلرَّبُّ، وَأُعَاقِبُ مَنْحُوتَاتِهَا، وَيَتَنَهَّدُ ٱلْجَرْحَى فِي كُلِّ أَرْضِهَا.
כִּֽי תַעֲלֶ֤ה בָבֶל֙ הַ/שָּׁמַ֔יִם וְ/כִ֥י תְבַצֵּ֖ר מְר֣וֹם עֻזָּ֑/הּ מֵ/אִתִּ֗/י יָבֹ֧אוּ שֹׁדְדִ֛ים לָ֖/הּ נְאֻם יְהוָֽה53Though Babylon should mount up to heaven, and though she should fortify the height of her strength, {yet} from me shall spoilers come unto her, saith the LORD.فَلَوْ صَعِدَتْ بَابِلُ إِلَى ٱلسَّمَاوَاتِ، وَلَوْ حَصَّنَتْ عَلْيَاءَ عِزِّهَا، فَمِنْ عِنْدِي يَأْتِي عَلَيْهَا ٱلنَّاهِبُونَ، يَقُولُ ٱلرَّبُّ.
ק֥וֹל זְעָקָ֖ה מִ/בָּבֶ֑ל וְ/שֶׁ֥בֶר גָּד֖וֹל מֵ/אֶ֥רֶץ כַּשְׂדִּֽים54A sound of a cry {cometh} from Babylon, and great destruction from the land of the Chaldeans:«صَوْتُ صُرَاخٍ مِنْ بَابِلَ وَٱنْحِطَامٌ عَظِيمٌ مِنْ أَرْضِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ،
כִּֽי שֹׁדֵ֤ד יְהוָה֙ אֶת בָּבֶ֔ל וְ/אִבַּ֥ד מִמֶּ֖/נָּה ק֣וֹל גָּד֑וֹל וְ/הָמ֤וּ גַלֵּי/הֶם֙ כְּ/מַ֣יִם רַבִּ֔ים נִתַּ֥ן שְׁא֖וֹן קוֹלָֽ/ם55Because the LORD hath spoiled Babylon, and destroyed out of her the great voice; when her waves do roar like great waters, a noise of their voice is uttered:لِأَنَّ ٱلرَّبَّ مُخْرِبٌ بَابِلَ وَقَدْ أَبَادَ مِنْهَا ٱلصَّوْتَ ٱلْعَظِيمَ، وَقَدْ عَجَّتْ أَمْوَاجُهُمْ كَمِيَاهٍ كَثِيرَةٍ وَأُطْلِقَ ضَجِيجُ صَوْتِهِمْ.
כִּי֩ בָ֨א עָלֶ֤י/הָ עַל בָּבֶל֙ שׁוֹדֵ֔ד וְ/נִלְכְּדוּ֙ גִּבּוֹרֶ֔י/הָ חִתְּתָ֖ה קַשְּׁתוֹתָ֑/ם כִּ֣י אֵ֧ל גְּמֻל֛וֹת יְהוָ֖ה שַׁלֵּ֥ם יְשַׁלֵּֽם56Because the spoiler is come upon her, {even} upon Babylon, and her mighty men are taken, every one of their bows is broken: for the LORD God of recompences shall surely requite.لِأَنَّهُ جَاءَ عَلَيْهَا، عَلَى بَابِلَ، ٱلْمُخْرِبُ، وَأُخِذَ جَبَابِرَتُهَا، وَتَحَطَّمَتْ قِسِيُّهُمْ، لِأَنَّ ٱلرَّبَّ إِلَهُ مُجَازَاةٍ يُكَافِئُ مُكَافَأَةً.
וְ֠/הִשְׁכַּרְתִּי שָׂרֶ֨י/הָ וַ/חֲכָמֶ֜י/הָ פַּחוֹתֶ֤י/הָ וּ/סְגָנֶ֨י/הָ֙ וְ/גִבּוֹרֶ֔י/הָ וְ/יָשְׁנ֥וּ שְׁנַת עוֹלָ֖ם וְ/לֹ֣א יָקִ֑יצוּ נְאֻ֨ם הַ/מֶּ֔לֶךְ יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמֽ/וֹ57And I will make drunk her princes, and her wise {men}, her captains, and her rulers, and her mighty men: and they shall sleep a perpetual sleep, and not wake, saith the King, whose name {is} the LORD of hosts.وَأُسْكِرُ رُؤَسَاءَهَا وَحُكَمَاءَهَا وَوُلَاتَهَا وَحُكَّامَهَا وَأَبْطَالَهَا فَيَنَامُونَ نَوْمًا أَبَدِيًّا، وَلَا يَسْتَيْقِظُونَ، يَقُولُ ٱلْمَلِكُ رَبُّ ٱلْجُنُودِ ٱسْمُهُ.
כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת חֹ֠מוֹת בָּבֶ֤ל הָֽ/רְחָבָה֙ עַרְעֵ֣ר תִּתְעַרְעָ֔ר וּ/שְׁעָרֶ֥י/הָ הַ/גְּבֹהִ֖ים בָּ/אֵ֣שׁ יִצַּ֑תּוּ וְ/יִֽגְע֨וּ עַמִּ֧ים בְּ/דֵי רִ֛יק וּ/לְאֻמִּ֥ים בְּ/דֵי אֵ֖שׁ וְ/יָעֵֽפוּ58Thus saith the LORD of hosts; The broad walls of Babylon shall be utterly broken, and her high gates shall be burned with fire; and the people shall labour in vain, and the folk in the fire, and they shall be weary. {The broad...: or, The walls of broad Babylon} {broken: or, made naked}هَكَذَا قَالَ رَبُّ ٱلْجُنُودِ: إِنَّ أَسْوَارَ بَابِلَ ٱلْعَرِيضَةَ تُدَمَّرُ تَدْمِيرًا، وَأَبْوَابُهَا ٱلشَّامِخَةَ تُحْرَقُ بِٱلنَّارِ، فَتَتْعَبُ ٱلشُّعُوبُ لِلْبَاطِلِ، وَٱلْقَبَائِلُ لِلنَّارِ حَتَّى تَعْيَا».
הַ/דָּבָ֞ר אֲשֶׁר צִוָּ֣ה יִרְמְיָ֣הוּ הַ/נָּבִ֗יא אֶת שְׂרָיָ֣ה בֶן נֵרִיָּה֮ בֶּן מַחְסֵיָה֒ בְּ/לֶכְתּ֞/וֹ אֶת צִדְקִיָּ֤הוּ מֶֽלֶךְ יְהוּדָה֙ בָּבֶ֔ל בִּ/שְׁנַ֥ת הָ/רְבִעִ֖ית לְ/מָלְכ֑/וֹ וּ/שְׂרָיָ֖ה שַׂ֥ר מְנוּחָֽה59The word which Jeremiah the prophet commanded Seraiah the son of Neriah, the son of Maaseiah, when he went with Zedekiah the king of Judah into Babylon in the fourth year of his reign. And {this} Seraiah {was} a quiet prince. {with: or, on the behalf of} {quiet...: or, prince of Menucha, or, chief chamberlain}اَلْأَمْرُ ٱلَّذِي أَوْصَى بِهِ إِرْمِيَا ٱلنَّبِيُّ سَرَايَا بْنَ نِيرِيَّا بْنِ مَحْسِيَّا، عِنْدَ ذَهَابِهِ مَعَ صِدْقِيَّا مَلِكِ يَهُوذَا إِلَى بَابِلَ فِي ٱلسَّنَةِ ٱلرَّابِعَةِ لِمُلْكِهِ، وَكَانَ سَرَايَا رَئِيسَ ٱلْمَحَلَّةِ،
וַ/יִּכְתֹּ֣ב יִרְמְיָ֗הוּ אֵ֧ת כָּל הָ/רָעָ֛ה אֲשֶׁר תָּב֥וֹא אֶל בָּבֶ֖ל אֶל סֵ֣פֶר אֶחָ֑ד אֵ֚ת כָּל הַ/דְּבָרִ֣ים הָ/אֵ֔לֶּה הַ/כְּתֻבִ֖ים אֶל בָּבֶֽל60So Jeremiah wrote in a book all the evil that should come upon Babylon, {even} all these words that are written against Babylon.فَكَتَبَ إِرْمِيَا كُلَّ ٱلشَّرِّ ٱلْآتِي عَلَى بَابِلَ فِي سِفْرٍ وَاحِدٍ، كُلَّ هَذَا ٱلْكَلَامِ ٱلْمَكْتُوبِ عَلَى بَابِلَ،
וַ/יֹּ֥אמֶר יִרְמְיָ֖הוּ אֶל שְׂרָיָ֑ה כְּ/בֹאֲ/ךָ֣ בָבֶ֔ל וְֽ/רָאִ֔יתָ וְֽ/קָרָ֔אתָ אֵ֥ת כָּל הַ/דְּבָרִ֖ים הָ/אֵֽלֶּה61And Jeremiah said to Seraiah, When thou comest to Babylon, and shalt see, and shalt read all these words;وَقَالَ إِرْمِيَا لِسَرَايَا: «إِذَا دَخَلْتَ إِلَى بَابِلَ وَنَظَرْتَ وَقَرَأْتَ كُلَّ هَذَا ٱلْكَلَامِ،
וְ/אָמַרְתָּ֗ יְהוָה֙ אַתָּ֨ה דִבַּ֜רְתָּ אֶל הַ/מָּק֤וֹם הַ/זֶּה֙ לְ/הַכְרִית֔/וֹ לְ/בִלְתִּ֤י הֱיֽוֹת בּ/וֹ֙ יוֹשֵׁ֔ב לְ/מֵ/אָדָ֖ם וְ/עַד בְּהֵמָ֑ה כִּֽי שִׁמְמ֥וֹת עוֹלָ֖ם תִּֽהְיֶֽה62Then shalt thou say, O LORD, thou hast spoken against this place, to cut it off, that none shall remain in it, neither man nor beast, but that it shall be desolate for ever. {desolate: Heb. desolations}فَقُلْ: أَنْتَ يَارَبُّ قَدْ تَكَلَّمْتَ عَلَى هَذَا ٱلْمَوْضِعِ لِتَقْرِضَهُ حَتَّى لَا يَكُونَ فِيهِ سَاكِنٌ مِنَ ٱلنَّاسِ إِلَى ٱلْبَهَائِمِ، بَلْ يَكُونُ خِرَبًا أَبَدِيَّةً.
וְ/הָיָה֙ כְּ/כַלֹּ֣תְ/ךָ֔ לִ/קְרֹ֖א אֶת הַ/סֵּ֣פֶר הַ/זֶּ֑ה תִּקְשֹׁ֤ר עָלָי/ו֙ אֶ֔בֶן וְ/הִשְׁלַכְתּ֖/וֹ אֶל תּ֥וֹךְ פְּרָֽת63And it shall be, when thou hast made an end of reading this book, {that} thou shalt bind a stone to it, and cast it into the midst of Euphrates:وَيَكُونُ إِذَا فَرَغْتَ مِنْ قِرَاءَةِ هَذَا ٱلسِّفْرِ أَنَّكَ تَرْبُطُ بِهِ حَجَرًا وَتَطْرَحُهُ إِلَى وَسْطِ ٱلْفُرَاتِ
וְ/אָמַרְתָּ֗ כָּ֠כָה תִּשְׁקַ֨ע בָּבֶ֤ל וְ/לֹֽא תָקוּם֙ מִ/פְּנֵ֣י הָ/רָעָ֗ה אֲשֶׁ֧ר אָנֹכִ֛י מֵבִ֥יא עָלֶ֖י/הָ וְ/יָעֵ֑פוּ עַד הֵ֖נָּה דִּבְרֵ֥י יִרְמְיָֽהוּ64And thou shalt say, Thus shall Babylon sink, and shall not rise from the evil that I will bring upon her: and they shall be weary. Thus far {are} the words of Jeremiah.وَتَقُولُ: هَكَذَا تَغْرَقُ بَابِلُ وَلَا تَقُومُ، مِنَ ٱلشَّرِّ ٱلَّذِي أَنَا جَالِبُهُ عَلَيْهَا وَيَعْيَوْنَ». إِلَى هُنَا كَلَامُ إِرْمِيَا.
52
Yirmeyahu — פרק 52 Jeremiah — Chapter 52
בֶּן עֶשְׂרִ֨ים וְ/אַחַ֤ת שָׁנָה֙ צִדְקִיָּ֣הוּ בְ/מָלְכ֔/וֹ וְ/אַחַ֤ת עֶשְׂרֵה֙ שָׁנָ֔ה מָלַ֖ךְ בִּ/ירֽוּשָׁלִָ֑ם וְ/שֵׁ֣ם אִמּ֔/וֹ חמיטל חֲמוּטַ֥ל בַּֽת יִרְמְיָ֖הוּ מִ/לִּבְנָֽה1Zedekiah {was} one and twenty years old when he began to reign, and he reigned eleven years in Jerusalem. And his mother's name {was} Hamutal the daughter of Jeremiah of Libnah. {began...: Heb. reigned}كَانَ صِدْقِيَّا ٱبْنَ إِحْدَى وَعِشْرِينَ سَنَةً حِينَ مَلَكَ، وَمَلَكَ إِحْدَى عَشَرَةَ سَنَةً فِي أُورُشَلِيمَ، وَٱسْمُ أُمِّهِ حَمِيطَلُ بِنْتُ إِرْمِيَا مِنْ لِبْنَةَ.
וַ/יַּ֥עַשׂ הָ/רַ֖ע בְּ/עֵינֵ֣י יְהוָ֑ה כְּ/כֹ֥ל אֲשֶׁר עָשָׂ֖ה יְהוֹיָקִֽים2And he did {that which was} evil in the eyes of the LORD, according to all that Jehoiakim had done.وَعَمِلَ ٱلشَّرَّ فِي عَيْنَيِ ٱلرَّبِّ حَسَبَ كُلِّ مَا عَمِلَ يَهُويَاقِيمُ.
כִּ֣י עַל אַ֣ף יְהוָ֗ה הָֽיְתָה֙ בִּ/ירוּשָׁלִַ֣ם וִֽ/יהוּדָ֔ה עַד הִשְׁלִיכ֥/וֹ אוֹתָ֖/ם מֵ/עַ֣ל פָּנָ֑י/ו וַ/יִּמְרֹ֥ד צִדְקִיָּ֖הוּ בְּ/מֶ֥לֶךְ בָּבֶֽל3For through the anger of the LORD it came to pass in Jerusalem and Judah, till he had cast them out from his presence, that Zedekiah rebelled against the king of Babylon.لِأَنَّهُ لِأَجْلِ غَضَبِ ٱلرَّبِّ عَلَى أُورُشَلِيمَ وَيَهُوذَا حَتَّى طَرَحَهُمْ مِنْ أَمَامِ وَجْهِهِ، كَانَ أَنَّ صِدْقِيَّا تَمَرَّدَ عَلَى مَلِكِ بَابِلَ.
וַ/יְהִי֩ בַ/שָּׁנָ֨ה הַ/תְּשִׁעִ֜ית לְ/מָלְכ֗/וֹ בַּ/חֹ֣דֶשׁ הָ/עֲשִׂירִי֮ בֶּ/עָשׂ֣וֹר לַ/חֹדֶשׁ֒ בָּ֠א נְבוּכַדְרֶאצַּ֨ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֜ל ה֤וּא וְ/כָל חֵיל/וֹ֙ עַל יְר֣וּשָׁלִַ֔ם וַֽ/יַּחֲנ֖וּ עָלֶ֑י/הָ וַ/יִּבְנ֥וּ עָלֶ֛י/הָ דָּיֵ֖ק סָבִֽיב4And it came to pass in the ninth year of his reign, in the tenth month, in the tenth {day} of the month, {that} Nebuchadrezzar king of Babylon came, he and all his army, against Jerusalem, and pitched against it, and built forts against it round about.وَفِي ٱلسَّنَةِ ٱلتَّاسِعَةِ لِمُلْكِهِ، فِي ٱلشَّهْرِ ٱلْعَاشِرِ، فِي عَاشِرِ ٱلشَّهْرِ، جَاءَ نَبُوخَذْرَاصَّرُ مَلِكُ بَابِلَ هُوَ وَكُلُّ جَيْشِهِ عَلَى أُورُشَلِيمَ وَنَزَلُوا عَلَيْهَا وَبَنَوْا عَلَيْهَا أَبْرَاجًا حَوَالَيْهَا.
וַ/תָּבֹ֥א הָ/עִ֖יר בַּ/מָּצ֑וֹר עַ֚ד עַשְׁתֵּ֣י עֶשְׂרֵ֣ה שָׁנָ֔ה לַ/מֶּ֖לֶךְ צִדְקִיָּֽהוּ5So the city was besieged unto the eleventh year of king Zedekiah.فَدَخَلَتِ ٱلْمَدِينَةُ فِي ٱلْحِصَارِ إِلَى ٱلسَّنَةِ ٱلْحَادِيَةِ عَشَرَةَ لِلْمَلِكِ صِدْقِيَّا.
בַּ/חֹ֤דֶשׁ הָֽ/רְבִיעִי֙ בְּ/תִשְׁעָ֣ה לַ/חֹ֔דֶשׁ וַ/יֶּחֱזַ֥ק הָ/רָעָ֖ב בָּ/עִ֑יר וְ/לֹא הָיָ֥ה לֶ֖חֶם לְ/עַ֥ם הָ/אָֽרֶץ6And in the fourth month, in the ninth {day} of the month, the famine was sore in the city, so that there was no bread for the people of the land.فِي ٱلشَّهْرِ ٱلرَّابِعِ، فِي تَاسِعِ ٱلشَّهْرِ ٱشْتَدَّ ٱلْجُوعُ فِي ٱلْمَدِينَةِ، وَلَمْ يَكُنْ خُبْزٌ لِشَعْبِ ٱلْأَرْضِ.
וַ/תִּבָּקַ֣ע הָ/עִ֗יר וְ/כָל אַנְשֵׁ֣י הַ/מִּלְחָמָ֡ה יִבְרְחוּ֩ וַ/יֵּצְא֨וּ מֵ/הָ/עִ֜יר לַ֗יְלָה דֶּ֜רֶךְ שַׁ֤עַר בֵּין הַ/חֹמֹתַ֨יִם֙ אֲשֶׁר֙ עַל גַּ֣ן הַ/מֶּ֔לֶךְ וְ/כַשְׂדִּ֥ים עַל הָ/עִ֖יר סָבִ֑יב וַ/יֵּלְכ֖וּ דֶּ֥רֶךְ הָ/עֲרָבָֽה7Then the city was broken up, and all the men of war fled, and went forth out of the city by night by the way of the gate between the two walls, which {was} by the king's garden; (now the Chaldeans {were} by the city round about:) and they went by the way of the plain.فَثُغِرَتِ ٱلْمَدِينَةُ وَهَرَبَ كُلُّ رِجَالِ ٱلْقِتَالِ، وَخَرَجُوا مِنَ ٱلْمَدِينَةِ لَيْلًا فِي طَرِيقِ ٱلْبَابِ بَيْنَ ٱلسُّورَيْنِ ٱللَّذَيْنِ عِنْدَ جَنَّةِ ٱلْمَلِكِ، وَٱلْكَلْدَانِيُّونَ عِنْدَ ٱلْمَدِينَةِ حَوَالَيْهَا، فَذَهَبُوا فِي طَرِيقِ ٱلْبَرِّيَّةِ.
וַ/יִּרְדְּפ֤וּ חֵיל כַּשְׂדִּים֙ אַחֲרֵ֣י הַ/מֶּ֔לֶךְ וַ/יַּשִּׂ֥יגוּ אֶת צִדְקִיָּ֖הוּ בְּ/עַֽרְבֹ֣ת יְרֵח֑וֹ וְ/כָל חֵיל֔/וֹ נָפֹ֖צוּ מֵ/עָלָֽי/ו8But the army of the Chaldeans pursued after the king, and overtook Zedekiah in the plains of Jericho; and all his army was scattered from him.فَتَبِعَتْ جُيُوشُ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ ٱلْمَلِكَ، فَأَدْرَكُوا صِدْقِيَّا فِي بَرِّيَّةِ أَرِيحَا، وَتَفَرَّقَ كُلُّ جَيْشِهِ عَنْهُ.
וַֽ/יִּתְפְּשׂוּ֙ אֶת הַ/מֶּ֔לֶךְ וַ/יַּעֲל֨וּ אֹת֜/וֹ אֶל מֶ֧לֶךְ בָּבֶ֛ל רִבְלָ֖תָ/ה בְּ/אֶ֣רֶץ חֲמָ֑ת וַ/יְדַבֵּ֥ר אִתּ֖/וֹ מִשְׁפָּטִֽים9Then they took the king, and carried him up unto the king of Babylon to Riblah in the land of Hamath; where he gave judgment upon him.فَأَخَذُوا ٱلْمَلِكَ وَأَصْعَدُوهُ إِلَى مَلِكِ بَابِلَ إِلَى رَبْلَةَ فِي أَرْضِ حَمَاةَ، فَكَلَّمَهُ بِٱلْقَضَاءِ عَلَيْهِ.
וַ/יִּשְׁחַ֧ט מֶֽלֶךְ בָּבֶ֛ל אֶת בְּנֵ֥י צִדְקִיָּ֖הוּ לְ/עֵינָ֑י/ו וְ/גַ֛ם אֶת כָּל שָׂרֵ֥י יְהוּדָ֖ה שָׁחַ֥ט בְּ/רִבְלָֽתָ/ה10And the king of Babylon slew the sons of Zedekiah before his eyes: he slew also all the princes of Judah in Riblah.فَقَتَلَ مَلِكُ بَابِلَ بَنِي صِدْقِيَّا أَمَامَ عَيْنَيْهِ، وَقَتَلَ أَيْضًا كُلَّ رُؤَسَاءِ يَهُوذَا فِي رَبْلَةَ،
וְ/אֶת עֵינֵ֥י צִדְקִיָּ֖הוּ עִוֵּ֑ר וַ/יַּאַסְרֵ֣/הוּ בַֽ/נְחֻשְׁתַּ֗יִם וַ/יְבִאֵ֤/הוּ מֶֽלֶךְ בָּבֶל֙ בָּבֶ֔לָ/ה וַ/יִּתְּנֵ֥/הוּ ב/בית בֵֽית הַ/פְּקֻדֹּ֖ת עַד י֥וֹם מוֹתֽ/וֹ11Then he put out the eyes of Zedekiah; and the king of Babylon bound him in chains, and carried him to Babylon, and put him in prison till the day of his death. {put out: Heb. blinded} {chains: or, fetters} {prison: Heb. house of the wards}وَأَعْمَى عَيْنَيْ صِدْقِيَّا، وَقَيَّدَهُ بِسِلْسِلَتَيْنِ مِنْ نُحَاسٍ، وَجَاءَ بِهِ مَلِكُ بَابِلَ إِلَى بَابِلَ، وَجَعَلَهُ فِي ٱلسِّجْنِ إِلَى يَوْمِ وَفَاتِهِ.
וּ/בַ/חֹ֤דֶשׁ הַֽ/חֲמִישִׁי֙ בֶּ/עָשׂ֣וֹר לַ/חֹ֔דֶשׁ הִ֗יא שְׁנַת֙ תְּשַֽׁע עֶשְׂרֵ֣ה שָׁנָ֔ה לַ/מֶּ֖לֶךְ נְבוּכַדְרֶאצַּ֣ר מֶֽלֶךְ בָּבֶ֑ל בָּ֗א נְבֽוּזַרְאֲדָן֙ רַב טַבָּחִ֔ים עָמַ֛ד לִ/פְנֵ֥י מֶֽלֶךְ בָּבֶ֖ל בִּ/ירוּשָׁלִָֽם12Now in the fifth month, in the tenth {day} of the month, which {was} the nineteenth year of Nebuchadrezzar king of Babylon, came Nebuzaradan, captain of the guard, {which} served the king of Babylon, into Jerusalem, {captain...: or, chief marshal: Heb. chief of the executioners, or, slaughtermen} {served: Heb. stood before}وَفِي ٱلشَّهْرِ ٱلْخَامِسِ، فِي عَاشِرِ ٱلشَّهْرِ، وَهِيَ ٱلسَّنَةُ ٱلتَّاسِعَةُ عَشَرَةَ لِلْمَلِكِ نَبُوخَذْرَاصَّرَ مَلِكِ بَابِلَ، جَاءَ نَبُوزَرَادَانُ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ، ٱلَّذِي كَانَ يَقِفُ أَمَامَ مَلِكِ بَابِلَ إِلَى أُورُشَلِيمَ،
וַ/יִּשְׂרֹ֥ף אֶת בֵּית יְהוָ֖ה וְ/אֶת בֵּ֣ית הַ/מֶּ֑לֶךְ וְ/אֵ֨ת כָּל בָּתֵּ֧י יְרוּשָׁלִַ֛ם וְ/אֶת כָּל בֵּ֥ית הַ/גָּד֖וֹל שָׂרַ֥ף בָּ/אֵֽשׁ13And burned the house of the LORD, and the king's house; and all the houses of Jerusalem, and all the houses of the great {men}, burned he with fire:وَأَحْرَقَ بَيْتَ ٱلرَّبِّ، وَبَيْتَ ٱلْمَلِكِ، وَكُلَّ بُيُوتِ أُورُشَلِيمَ، وَكُلَّ بُيُوتِ ٱلْعُظَمَاءِ، أَحْرَقَهَا بِٱلنَّارِ.
וְ/אֶת כָּל חֹמ֥וֹת יְרוּשָׁלִַ֖ם סָבִ֑יב נָֽתְצוּ֙ כָּל חֵ֣יל כַּשְׂדִּ֔ים אֲשֶׁ֖ר אֶת רַב טַבָּחִֽים14And all the army of the Chaldeans, that {were} with the captain of the guard, brake down all the walls of Jerusalem round about.وَكُلَّ أَسْوَارِ أُورُشَلِيمَ مُسْتَدِيرًا هَدَمَهَا كُلُّ جَيْشِ ٱلْكَلْدَانِيِّينَ ٱلَّذِي مَعَ رَئِيسِ ٱلشُّرَطِ.
וּ/מִ/דַּלּ֨וֹת הָ/עָ֜ם וְֽ/אֶת יֶ֥תֶר הָ/עָ֣ם הַ/נִּשְׁאָרִ֣ים בָּ/עִ֗יר וְ/אֶת הַ/נֹּֽפְלִים֙ אֲשֶׁ֤ר נָֽפְלוּ֙ אֶל מֶ֣לֶךְ בָּבֶ֔ל וְ/אֵ֖ת יֶ֣תֶר הָֽ/אָמ֑וֹן הֶגְלָ֕ה נְבוּזַרְאֲדָ֖ן רַב טַבָּחִֽים15Then Nebuzaradan the captain of the guard carried away captive {certain} of the poor of the people, and the residue of the people that remained in the city, and those that fell away, that fell to the king of Babylon, and the rest of the multitude.وَسَبَى نَبُوزَرَادَانُ، رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ، بَعْضًا مِنْ فُقَرَاءِ ٱلشَّعْبِ، وَبَقِيَّةَ ٱلشَّعْبِ ٱلَّذِينَ بَقُوا فِي ٱلْمَدِينَةِ، وَٱلْهَارِبِينَ ٱلَّذِينَ سَقَطُوا إِلَى مَلِكِ بَابِلَ، وَبَقِيَّةَ ٱلْجُمْهُورِ.
וּ/מִ/דַּלּ֣וֹת הָ/אָ֔רֶץ הִשְׁאִ֕יר נְבוּזַרְאֲדָ֖ן רַב טַבָּחִ֑ים לְ/כֹרְמִ֖ים וּ/לְ/יֹגְבִֽים16But Nebuzaradan the captain of the guard left {certain} of the poor of the land for vinedressers and for husbandmen.وَلَكِنَّ نَبُوزَرَادَانَ، رَئِيسَ ٱلشُّرَطِ، أَبْقَى مِنْ مَسَاكِينِ ٱلْأَرْضِ كَرَّامِينَ وَفَلَّاحِينَ.
וְ/אֶת עַמּוּדֵ֨י הַ/נְּחֹ֜שֶׁת אֲשֶׁ֣ר לְ/בֵית יְהוָ֗ה וְֽ/אֶת הַ/מְּכֹנ֞וֹת וְ/אֶת יָ֧ם הַ/נְּחֹ֛שֶׁת אֲשֶׁ֥ר בְּ/בֵית יְהוָ֖ה שִׁבְּר֣וּ כַשְׂדִּ֑ים וַ/יִּשְׂא֥וּ אֶת כָּל נְחֻשְׁתָּ֖/ם בָּבֶֽלָ/ה17Also the pillars of brass that {were} in the house of the LORD, and the bases, and the brasen sea that {was} in the house of the LORD, the Chaldeans brake, and carried all the brass of them to Babylon.وَكَسَّرَ ٱلْكَلْدَانِيُّونَ أَعْمِدَةَ ٱلنُّحَاسِ ٱلَّتِي لِبَيْتِ ٱلرَّبِّ، وَٱلْقَوَاعِدَ وَبَحْرَ ٱلنُّحَاسِ ٱلَّذِي فِي بَيْتِ ٱلرَّبِّ، وَحَمَلُوا كُلَّ نُحَاسِهَا إِلَى بَابِلَ.
וְ/אֶת הַ֠/סִּרוֹת וְ/אֶת הַ/יָּעִ֨ים וְ/אֶת הַֽ/מְזַמְּר֜וֹת וְ/אֶת הַ/מִּזְרָקֹ֣ת וְ/אֶת הַ/כַּפּ֗וֹת וְ/אֵ֨ת כָּל כְּלֵ֧י הַ/נְּחֹ֛שֶׁת אֲשֶׁר יְשָׁרְת֥וּ בָ/הֶ֖ם לָקָֽחוּ18The caldrons also, and the shovels, and the snuffers, and the bowls, and the spoons, and all the vessels of brass wherewith they ministered, took they away. {shovels: or, instruments to remove the ashes} {bowls: or, basons}وَأَخَذُوا ٱلْقُدُورَ وَٱلرُّفُوشَ وَٱلْمَقَاصَّ وَٱلْمَنَاضِحَ وَٱلصُّحُونَ وَكُلَّ آنِيَةِ ٱلنُّحَاسِ ٱلَّتِي كَانُوا يَخْدِمُونَ بِهَا.
וְ/אֶת הַ֠/סִּפִּים וְ/אֶת הַ/מַּחְתּ֨וֹת וְ/אֶת הַ/מִּזְרָק֜וֹת וְ/אֶת הַ/סִּיר֣וֹת וְ/אֶת הַ/מְּנֹר֗וֹת וְ/אֶת הַ/כַּפּוֹת֙ וְ/אֶת הַ/מְּנַקִי֔וֹת אֲשֶׁ֤ר זָהָב֙ זָהָ֔ב וַ/אֲשֶׁר כֶּ֖סֶף כָּ֑סֶף לָקַ֖ח רַב טַבָּחִֽים19And the basons, and the firepans, and the bowls, and the caldrons, and the candlesticks, and the spoons, and the cups; {that} which {was} of gold {in} gold, and {that} which {was} of silver {in} silver, took the captain of the guard away. {firepans: or, censers}وَأَخَذَ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ ٱلطُّسُوسَ وَٱلْمَجَامِرَ وَٱلْمَنَاضِحَ وَٱلْقُدُورَ وَٱلْمَنَايِرَ وَٱلصُّحُونَ وَٱلْأَقْدَاحَ، مَا كَانَ مِنْ ذَهَبٍ فَٱلذَّهَبَ، وَمَا كَانَ مِنْ فِضَّةٍ فَٱلْفِضَّةَ.
הָ/עַמּוּדִ֣ים שְׁנַ֗יִם הַ/יָּ֤ם אֶחָד֙ וְ/הַ/בָּקָ֞ר שְׁנֵים עָשָׂ֤ר נְחֹ֨שֶׁת֙ אֲשֶׁר תַּ֣חַת הַ/מְּכֹנ֔וֹת אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֛ה הַ/מֶּ֥לֶךְ שְׁלֹמֹ֖ה לְ/בֵ֣ית יְהוָ֑ה לֹא הָיָ֣ה מִשְׁקָ֔ל לִ/נְחֻשְׁתָּ֖/ם כָּל הַ/כֵּלִ֥ים הָ/אֵֽלֶּה20The two pillars, one sea, and twelve brasen bulls that {were} under the bases, which king Solomon had made in the house of the LORD: the brass of all these vessels was without weight. {the brass: Heb. their brass}وَٱلْعَمُودَيْنِ وَٱلْبَحْرَ ٱلْوَاحِدَ، وَٱلِٱثْنَيْ عَشَرَ ثَوْرًا مِنْ نُحَاسٍ ٱلَّتِي تَحْتَ ٱلْقَوَاعِدِ، ٱلَّتِي عَمِلَهَا ٱلْمَلِكُ سُلَيْمَانُ لِبَيْتِ ٱلرَّبِّ. لَمْ يَكُنْ وَزْنٌ لِنُحَاسِ كُلِّ هَذِهِ ٱلْأَدَوَاتِ.
וְ/הָ/עַמּוּדִ֗ים שְׁמֹנֶ֨ה עֶשְׂרֵ֤ה אַמָּה֙ קומה קוֹמַת֙ הָ/עַמֻּ֣ד הָ/אֶחָ֔ד וְ/ח֛וּט שְׁתֵּים עֶשְׂרֵ֥ה אַמָּ֖ה יְסֻבֶּ֑/נּוּ וְ/עָבְי֛/וֹ אַרְבַּ֥ע אַצְבָּע֖וֹת נָבֽוּב21And {concerning} the pillars, the height of one pillar {was} eighteen cubits; and a fillet of twelve cubits did compass it; and the thickness thereof {was} four fingers: {it was} hollow. {fillet: Heb. thread}أَمَّا ٱلْعَمُودَانِ فَكَانَ طُولُ ٱلْعَمُودِ ٱلْوَاحِدِ ثَمَانِيَ عَشَرَةَ ذِرَاعًا، وَخَيْطٌ ٱثْنَتَا عَشَرَةَ ذِرَاعًا يُحِيطُ بِهِ، وَغِلَظُهُ أَرْبَعُ أَصَابِعَ، وَهُوَ أَجْوَفُ.
וְ/כֹתֶ֨רֶת עָלָ֜י/ו נְחֹ֗שֶׁת וְ/קוֹמַ֨ת הַ/כֹּתֶ֥רֶת הָ/אַחַת֮ חָמֵ֣שׁ אַמּוֹת֒ וּ/שְׂבָכָ֨ה וְ/רִמּוֹנִ֧ים עַֽל הַ/כּוֹתֶ֛רֶת סָבִ֖יב הַ/כֹּ֣ל נְחֹ֑שֶׁת וְ/כָ/אֵ֛לֶּה לַֽ/עַמּ֥וּד הַ/שֵּׁנִ֖י וְ/רִמּוֹנִֽים22And a chapiter of brass {was} upon it; and the height of one chapiter {was} five cubits, with network and pomegranates upon the chapiters round about, all {of} brass. The second pillar also and the pomegranates {were} like unto these.وَعَلَيْهِ تَاجٌ مِنْ نُحَاسٍ، ٱرْتِفَاعُ ٱلتَّاجِ ٱلْوَاحِدِ خَمْسُ أَذْرُعٍ. وَعَلَى ٱلتَّاجِ حَوَالَيْهِ شَبَكَةٌ وَرُمَّانَاتُ، ٱلْكُلِّ مِنْ نُحَاسٍ. وَمِثْلُ ذَلِكَ لِلْعَمُودِ ٱلثَّانِي، وَٱلرُّمَّانَاتِ.
וַ/יִּֽהְיוּ֙ הָֽ/רִמֹּנִ֔ים תִּשְׁעִ֥ים וְ/שִׁשָּׁ֖ה ר֑וּחָ/ה כָּל הָ/רִמּוֹנִ֥ים מֵאָ֛ה עַל הַ/שְּׂבָכָ֖ה סָבִֽיב23And there were ninety and six pomegranates on a side; {and} all the pomegranates upon the network {were} an hundred round about.وَكَانَتِ ٱلرُّمَّانَاتُ سِتًّا وَتِسْعِينَ لِلْجَانِبِ. كُلُّ ٱلرُّمَّانَاتِ مِئَةٌ عَلَى ٱلشَّبَكَةِ حَوَالَيْهَا.
וַ/יִּקַּ֣ח רַב טַבָּחִ֗ים אֶת שְׂרָיָה֙ כֹּהֵ֣ן הָ/רֹ֔אשׁ וְ/אֶת צְפַנְיָ֖ה כֹּהֵ֣ן הַ/מִּשְׁנֶ֑ה וְ/אֶת שְׁלֹ֖שֶׁת שֹׁמְרֵ֥י הַ/סַּֽף24And the captain of the guard took Seraiah the chief priest, and Zephaniah the second priest, and the three keepers of the door: {door: Heb. threshold}وَأَخَذَ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ سَرَايَا ٱلْكَاهِنَ ٱلْأَوَّلَ، وَصَفَنْيَا ٱلْكَاهِنَ ٱلثَّانِي وَحَارِسِي ٱلْبَابِ ٱلثَّلَاثَةَ.
וּ/מִן הָ/עִ֡יר לָקַח֩ סָרִ֨יס אֶחָ֜ד אֲֽשֶׁר הָיָ֥ה פָקִ֣יד עַל אַנְשֵׁ֣י הַ/מִּלְחָמָ֗ה וְ/שִׁבְעָ֨ה אֲנָשִׁ֜ים מֵ/רֹאֵ֤י פְנֵי הַ/מֶּ֨לֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר נִמְצְא֣וּ בָ/עִ֔יר וְ/אֵ֗ת סֹפֵר֙ שַׂ֣ר הַ/צָּבָ֔א הַ/מַּצְבִּ֖א אֶת עַ֣ם הָ/אָ֑רֶץ וְ/שִׁשִּׁ֥ים אִישׁ֙ מֵ/עַ֣ם הָ/אָ֔רֶץ הַֽ/נִּמְצְאִ֖ים בְּ/ת֥וֹךְ הָ/עִֽיר25He took also out of the city an eunuch, which had the charge of the men of war; and seven men of them that were near the king's person, which were found in the city; and the principal scribe of the host, who mustered the people of the land; and threescore men of the people of the land, that were found in the midst of the city. {were near...: Heb. saw the face of the king} {principal...: or, scribe of the captain of the host}وَأَخَذَ مِنَ ٱلْمَدِينَةِ خَصِيًّا وَاحِدًا كَانَ وَكِيلًا عَلَى رِجَالِ ٱلْحَرْبِ، وَسَبْعَةَ رِجَالٍ مِنَ ٱلَّذِينَ يَنْظُرُونَ وَجْهَ ٱلْمَلِكِ، ٱلَّذِينَ وُجِدُوا فِي ٱلْمَدِينَةِ، وَكَاتِبَ رَئِيسِ ٱلْجُنْدِ ٱلَّذِي كَانَ يَجْمَعُ شَعْبَ ٱلْأَرْضِ لِلتَّجَنُّدِ، وَسِتِّينَ رَجُلًا مِنْ شَعْبِ ٱلْأَرْضِ، ٱلَّذِينَ وُجِدُوا فِي وَسْطِ ٱلْمَدِينَةِ.
וַ/יִּקַּ֣ח אוֹתָ֔/ם נְבוּזַרְאֲדָ֖ן רַב טַבָּחִ֑ים וַ/יֹּ֧לֶךְ אוֹתָ֛/ם אֶל מֶ֥לֶךְ בָּבֶ֖ל רִבְלָֽתָ/ה26So Nebuzaradan the captain of the guard took them, and brought them to the king of Babylon to Riblah.أَخَذَهُمْ نَبُوزَرَادَانُ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ، وَسَارَ بِهِمْ إِلَى مَلِكِ بَابِلَ، إِلَى رَبْلَةَ،
וַ/יַּכֶּ֣ה אוֹתָ/ם֩ מֶ֨לֶךְ בָּבֶ֧ל וַ/יְמִתֵ֛/ם בְּ/רִבְלָ֖ה בְּ/אֶ֣רֶץ חֲמָ֑ת וַ/יִּ֥גֶל יְהוּדָ֖ה מֵ/עַ֥ל אַדְמָתֽ/וֹ27And the king of Babylon smote them, and put them to death in Riblah in the land of Hamath. Thus Judah was carried away captive out of his own land.فَضَرَبَهُمْ مَلِكُ بَابِلَ وَقَتَلَهُمْ فِي رَبْلَةَ فِي أَرْضِ حَمَاةَ. فَسُبِيَ يَهُوذَا مِنْ أَرْضِهِ.
זֶ֣ה הָ/עָ֔ם אֲשֶׁ֥ר הֶגְלָ֖ה נְבֽוּכַדְרֶאצַּ֑ר בִּ/שְׁנַת שֶׁ֕בַע יְהוּדִ֕ים שְׁלֹ֥שֶׁת אֲלָפִ֖ים וְ/עֶשְׂרִ֥ים וּ/שְׁלֹשָֽׁה28This {is} the people whom Nebuchadrezzar carried away captive: in the seventh year three thousand Jews and three and twenty:هَذَا هُوَ ٱلشَّعْبُ ٱلَّذِي سَبَاهُ نَبُوخَذْرَاصَّرُ فِي ٱلسَّنَةِ ٱلسَّابِعَةِ: مِنَ ٱلْيَهُودِ ثَلَاثَةُ آلَافٍ وَثَلَاثَةٌ وَعِشْرُونَ.
בִּ/שְׁנַ֛ת שְׁמוֹנֶ֥ה עֶשְׂרֵ֖ה לִ/נְבֽוּכַדְרֶאצַּ֑ר מִ/יר֣וּשָׁלִַ֔ם נֶ֕פֶשׁ שְׁמֹנֶ֥ה מֵא֖וֹת שְׁלֹשִׁ֥ים וּ/שְׁנָֽיִם29In the eighteenth year of Nebuchadrezzar he carried away captive from Jerusalem eight hundred thirty and two persons: {persons: Heb. souls}وَفِي ٱلسَّنَةِ ٱلثَّامِنَةِ عَشَرَةَ لِنَبُوخَذْرَاصَّرَ سُبِيَ مِنْ أُورُشَلِيمَ ثَمَانُ مِئَةٍ وَٱثْنَانِ وَثَلَاثُونَ نَفْسًا.
בִּ/שְׁנַ֨ת שָׁלֹ֣שׁ וְ/עֶשְׂרִים֮ לִ/נְבֽוּכַדְרֶאצַּר֒ הֶגְלָ֗ה נְבֽוּזַרְאֲדָן֙ רַב טַבָּחִ֔ים יְהוּדִ֕ים נֶ֕פֶשׁ שְׁבַ֥ע מֵא֖וֹת אַרְבָּעִ֣ים וַ/חֲמִשָּׁ֑ה כָּל נֶ֕פֶשׁ אַרְבַּ֥עַת אֲלָפִ֖ים וְ/שֵׁ֥שׁ מֵאֽוֹת30In the three and twentieth year of Nebuchadrezzar Nebuzaradan the captain of the guard carried away captive of the Jews seven hundred forty and five persons: all the persons {were} four thousand and six hundred.فِي ٱلسَّنَةِ ٱلثَّالِثَةِ وَٱلْعِشْرِينَ لِنَبُوخَذْرَاصَّرَ، سَبَى نَبُوزَرَادَانُ رَئِيسُ ٱلشُّرَطِ مِنَ ٱلْيَهُودِ سَبْعَ مِئَةٍ وَخَمْسًا وَأَرْبَعِينَ نَفْسًا. جُمْلَةُ ٱلنُّفُوسِ أَرْبَعَةُ آلَافٍ وَسِتُّ مِئَةٍ.
וַ/יְהִי֩ בִ/שְׁלֹשִׁ֨ים וָ/שֶׁ֜בַע שָׁנָ֗ה לְ/גָלוּת֙ יְהוֹיָכִ֣ן מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֔ה בִּ/שְׁנֵ֤ים עָשָׂר֙ חֹ֔דֶשׁ בְּ/עֶשְׂרִ֥ים וַ/חֲמִשָּׁ֖ה לַ/חֹ֑דֶשׁ נָשָׂ֡א אֱוִ֣יל מְרֹדַךְ֩ מֶ֨לֶךְ בָּבֶ֜ל בִּ/שְׁנַ֣ת מַלְכֻת֗/וֹ אֶת רֹאשׁ֙ יְהוֹיָכִ֣ין מֶֽלֶךְ יְהוּדָ֔ה וַ/יֹּצֵ֥א אוֹת֖/וֹ מִ/בֵּ֥ית ה/כליא הַ/כְּלֽוּא31And it came to pass in the seven and thirtieth year of the captivity of Jehoiachin king of Judah, in the twelfth month, in the five and twentieth {day} of the month, {that} Evilmerodach king of Babylon in the {first} year of his reign lifted up the head of Jehoiachin king of Judah, and brought him forth out of prison,وَفِي ٱلسَّنَةِ ٱلسَّابِعَةِ وَٱلثَّلَاثِينَ لِسَبْيِ يَهُويَاكِينَ، فِي ٱلشَّهْرِ ٱلثَّانِي عَشَرَ، فِي ٱلْخَامِسِ وَٱلْعِشْرِينَ مِنَ ٱلشَّهْرِ، رَفَعَ أَوِيلُ مَرُودَخُ مَلِكُ بَابِلَ، فِي سَنَةِ تَمَلُّكِهِ، رَأْسَ يَهُويَاكِينَ مَلِكِ يَهُوذَا، وَأَخْرَجَهُ مِنَ ٱلسِّجْنِ.
וַ/יְדַבֵּ֥ר אִתּ֖/וֹ טֹב֑וֹת וַ/יִּתֵּן֙ אֶת כִּסְא֔/וֹ מִ/מַּ֗עַל לְ/כִסֵּ֧א מלכים הַ/מְּלָכִ֛ים אֲשֶׁ֥ר אִתּ֖/וֹ בְּ/בָבֶֽל32And spake kindly unto him, and set his throne above the throne of the kings that {were} with him in Babylon, {kindly...: Heb. good things with him}وَكَلَّمَهُ بِخَيْرٍ، وَجَعَلَ كُرْسِيَّهُ فَوْقَ كَرَاسِيِّ ٱلْمُلُوكِ ٱلَّذِينَ مَعَهُ فِي بَابِلَ.
וְ/שִׁנָּ֕ה אֵ֖ת בִּגְדֵ֣י כִלְא֑/וֹ וְ/אָכַ֨ל לֶ֧חֶם לְ/פָנָ֛י/ו תָּמִ֖יד כָּל יְמֵ֥י חַיָּֽ/ו33And changed his prison garments: and he did continually eat bread before him all the days of his life.وَغَيَّرَ ثِيَابَ سِجْنِهِ، وَكَانَ يَأْكُلُ دَائِمًا ٱلْخُبْزَ أَمَامَهُ كُلَّ أَيَّامِ حَيَاتِهِ.
וַ/אֲרֻחָת֗/וֹ אֲרֻחַת֩ תָּמִ֨יד נִתְּנָה לּ֜/וֹ מֵ/אֵ֧ת מֶֽלֶךְ בָּבֶ֛ל דְּבַר י֥וֹם בְּ/יוֹמ֖/וֹ עַד י֣וֹם מוֹת֑/וֹ כֹּ֖ל יְמֵ֥י חַיָּֽי/ו34And {for} his diet, there was a continual diet given him of the king of Babylon, every day a portion until the day of his death, all the days of his life. {every...: Heb. the matter of the day in his day}وَوَظِيفَتُهُ وَظِيفَةٌ دَائِمَةٌ تُعْطَى لَهُ مِنْ عِنْدِ مَلِكِ بَابِلَ، أَمْرَ كُلِّ يَوْمٍ بِيَوْمِهِ، إِلَى يَوْمِ وَفَاتِهِ، كُلَّ أَيَّامِ حَيَاتِهِ.